အမေကျိုးက အတွင်းသဘောတွေကို ကောင်းကောင်းသိသလို လင်းချင်းဟယ်က အရင်တုန်းက သူမရဲ့တူမအပေါ် ဘယ်လိုဆက်ဆံခဲ့တယ်ဆိုတာကိုလည်း ကောင်းကောင်းသဘောပေါက်ထားပါတယ်။ သူမက အဲဒီကောင်မလေးကို တကယ်တမ်း စေတနာအမှန်နဲ့ လမ်းပြသင်ပြပေးချင်ခဲ့တာပါ။
ဒါပေမဲ့ ရှုရှင်းမေက အဲဒီလိုမျိုးလုပ်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားမိမှာလဲ။
နောက်ဆုံးတော့ ကျောက်မိသားစုက တာဝန်ယူခဲ့ကြပေမဲ့ အဲဒီအတိုင်းနဲ့ တကယ်ပဲ ပြီးသွားပြီလား။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ငယ်ဘဝကို ကြည့်ရင် သူတို့ရဲ့ အိုမင်းချိန်ကို ခန့်မှန်းနိုင်တယ်၊ လူတစ်ယောက်ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ သဘောသဘာဝက ဒီလိုကိစ္စမျိုးတွေမှာ ပေါ်လာတတ်တာပဲလေ။
လင်းချင်းဟယ်ရဲ့ မုန်းတီးမှုက နည်းနည်းလေးမှ မကြမ်းတမ်းဘူးလို့ အမေကျိုးက ခံစားရပါတယ်— အဲဒါက လုံးဝကို ဆင်ခြင်တုံတရားနဲ့ အညီပါပဲ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လင်းချင်းဟယ်က ပညာရေးလောကထဲမှာ ရှိနေတာကြောင့်ပါ၊ အဲဒီလို အပြုအမူမျိုးကို သူမက လက်ခံနိုင်တယ်ဆိုရင်မှပဲ အံ့သြစရာ ကောင်းနေမှာပေါ့။
ဒါကြောင့် အမေကျိုးက လင်းချင်းဟယ်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် အားပေးထောက်ခံပါတယ်။
သူမက ရှုရှင်းမေကို အရင်ကတည်းက ပိုပြီး မနှစ်မြို့ခဲ့ပါဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ရှုရှင်းမေက အဲဒီအချိန်တတုန်းကတည်းက သူမကို အမြဲတမ်း အထင်သေးနေခဲ့လို့ပါပဲ။ ဦးလေးနဲ့ အဒေါ်တို့ ရှိနေချိန်ဆိုရင် ရှုရှင်းမေက ထမင်းဝိုင်းမှာ ကူညီပေးဟန်ဆောင်ပြီး သေသေချာချာ လုပ်ပြတတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ ထွက်သွားတာနဲ့ သူမက လုံးဝကို ပျင်းရိသွားတတ်ပြီး— သူမရှေ့တည့်တည့်မှာပဲ ပဲငံပြာရည်ပုလင်း လဲကျသွားရင်တောင် လက်ညှိုးတစ်ချောင်းလောက်တောင် လှုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။
ဒါပေမဲ့လည်း အမေကျိုးက အဲဒီတုန်းက ဘာမှ မပြောခဲ့ပါဘူး။ အမှိုက်လှည်းတာ သန့်ရှင်းရေးလုပ်တာက ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့တာဝန်ပဲလေ၊ ပြီးတော့ သူမဘာသာ သူမ အေးအေးဆေးဆေး ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်ပါတယ်။
တစ်ဖက်မှာတော့ ဇိုးအာနီကတော့ တကယ်ကို သဘောကောင်းတဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်ပါ။ အခု သူမက ဝမ်ယွမ် လိုမျိုး လူငယ်နဲ့ အလားအလာကောင်းတဲ့ သူဌေးတစ်ဦးနဲ့ တွဲနေပြီဆိုတော့ ဒါထက် ပိုပြီး လိုက်ဖက်ညီတာ မရှိနိုင်တော့ပါဘူး။
ဝမ်ယွမ် က အာနီကို ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းကောင်းဆက်ဆံတယ်ဆိုတာ ကြည့်တဲ့သူတိုင်း သိသာထင်ရှားပါတယ်၊ အမေကျိုးလည်း ဒါကို အသေအချာ မြင်ပါတယ်။ ကျောက်ကျွင်း ကတော့ ဘယ်လိုမှ မယှဉ်နိုင်ပါဘူး။ ကျောက်ကျွင်း က ခေါက်ဆွဲပြုတ်ဆိုင်ကို ရောက်လာတိုင်း တစ်မိနစ်က ဆိုင်က ကျဉ်းလွန်းတယ်လို့ ညည်းတတ်ပြီး၊ နောက်တစ်မိနစ်ကျတော့ ပန်ကာတွေ ဒါမှမဟုတ် ပစ္စည်းကိရိယာတွေ ပိုဝယ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုတတ်ပါတယ်။ သူရောက်လာတိုင်း လူတိုင်းက သူ့ကို ဝန်ဆောင်မှုပေးဖို့ စောင့်နေရတဲ့ အလိုလိုက်ခံ မဟာလူငယ်လေးလို ပြုမူတတ်ပါတယ်။
တကယ်ကို စိတ်နေသဘောထား ဖောက်ပြန်နေတာပါ။
လင်းချင်းဟယ်နဲ့ အမေကျိုးတို့က မကြာခဏ စကားစမြည်ပြောတတ်ကြပေမဲ့ လင်းချင်းဟယ်ကတော့ ရှုရှင်းမေအကြောင်း ပြောပြီး အချိန်အလဟဿ မကုန်တော့ပါဘူး။
အဲဒီနေ့ ညနေပိုင်းမှာ ဇိုးအာနီနဲ့ ဇိုးစီနီတို့ ညစာစားဖို့ ပြန်လာကြတဲ့အခါ လင်းချင်းဟယ်က ဇိုးအာနီကို “မင်း သူ့ဆီ သွားခဲ့သေးလား” လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။
“သွားပြီး ခဏထိုင်လာတာပါ” လို့ ဇိုးအာနီက ပြန်ဖြေပါတယ်။
“မင်းရဲ့ စိတ်နေသဘောထားက သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူမနဲ့ အရမ်းမရင်းနှီးနဲ့၊ ကြားရဲ့လား” လို့ လင်းချင်းဟယ်က သတိပေးပါတယ်။
“စတုတ္ထအဒေါ်၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်မရဲ့ ဒုတိယအစ်မက သူဘာလုပ်နေတယ်ဆိုတာ သိပါတယ်။ အစ်မရှင်းမေက ဒုတိယအစ်မနဲ့ ရင်းနှီးအောင်လုပ်နေတာက ဒုတိယမောင်ခင်ပွန်းရဲ့ အဝတ်အထည်စက်ရုံနဲ့ ချိတ်ဆက်မိဖို့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိလို့ဆိုတာ သူမကောင်းကောင်းသိပါတယ်” လို့ ဇိုးစီနီက ဝင်ပြောပါတယ်။
ဒီကောင်မလေးက အခေါ်အဝေါ်ကို အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပါတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဝမ်ယွမ်က သူမကို နာရီတစ်လုံး ပေးထားတာကြောင့် သူ သူမကို ခေါ်တဲ့ ဘွဲ့နာမကို “ဒုတိယမောင်ခင်ပွန်း” လို့ ချက်ချင်း တိုးမြှင့်ခေါ်ဆိုလိုက်တာပါပဲ။
ဒါပေမဲ့လည်း ဒါက အဆင်ပြေပါတယ်။ ဝမ်ယွမ်နဲ့ ဇိုးအာနီတို့က အဲဒီအဆင့်ကို ရောက်နေကြပြီဖြစ်ပြီး လက်ထပ်ပွဲလုပ်ဖို့ပဲ လိုတော့တာမို့လို့ မောင်ခင်ပွန်းလို့ ခေါ်တာကလည်း သင့်တော်ပါတယ်။
“အဲဒါကို စိတ်ထဲမှာသာ မှတ်ထားလိုက်ပါ” လို့ လင်းချင်းဟယ်က ကျေနပ်စွာနဲ့ ပြောပါတယ်။
ရှုရှင်းမေက တစ်ကျော့ပြန် ပေါ်လာကတည်းက သူမက အာနီဆီကို တစ်ခါမှ ကိုယ်တိုင် လာလည်တာမျိုး မရှိခဲ့ပါဘူး။ ဘယ်လို မိသားစု မောင်နှမ ချစ်ခင်မှုမျိုးလဲ။ ဇိုးအာနီက ဝမ်ယွမ် လိုမျိုး ချမ်းသာပြီး စွမ်းရည်ထက်မြက်တဲ့ ရည်းစားနဲ့ တွဲနေမှန်း သိသွားမှသာ အဲဒါက ပေါ်လာခဲ့တာပါ။ အဲဒီနောက်ပိုင်းကစပြီး သူမရောက်လာတိုင်း ဇိုးအာနီကို အမြဲတမ်း လိုက်ရှာပြီး ရင်းနှီးယောင်ဆောင်ပြတတ်ပါတယ်။
ဇိုးအာနီက ပြုံးပြီး “သမီးသိပါတယ်၊ စတုတ္ထအဒေါ်။ စိတ်မပူပါနဲ့” လို့ ပြန်ပြောပါတယ်။
“မင်းရဲ့ စတုတ္ထအဒေါ်ကသာ မင်းကို သူမက အမြတ်ထုတ်ခွင့်ပေးလိုက်တယ်လို့ သိရရင် ငါ့ဘက်က ခွင့်လွှတ်မလား ကြည့်ထားလိုက်ဦး” လို့ လင်းချင်းဟယ်က ပြောပါတယ်။
ဇိုးအာနီက နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်ပါတယ်။ သူမက အဲဒီဝမ်းကွဲညီမနဲ့ ပတ်သက်ပြီး တကယ်တမ်း ဆွေးနွေးစရာ သိပ်မရှိပါဘူး။ ရှုရှင်းမေသာ တကယ်တမ်း အခက်အခဲတွေနဲ့ ကြုံလာရရင်တောင် အာနီက သူမတတ်နိုင်သလောက် ကူညီပေးမှာပါ— ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က ဆွေမျိုးတွေလေ။ ဒါပေမဲ့ သူမမှာ ကိုယ်ပိုင်စံသတ်မှတ်ချက်တွေ ရှိပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ အဲဒါကို ကျော်လွန်ခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
လင်းချင်းဟယ်က ဒီကိစ္စကို ဆက်ပြီး မတိုက်တွန်းတော့ပါဘူး။ လူတွေမှာ မတူညီတဲ့ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးတွေ ရှိကြပြီး အာနီက သဘာဝကိုက သဘောကောင်းပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့ပါတယ်။ တကယ်လို့ မဟုတ်ရင် ဝမ်ယွမ်ရဲ့ စိတ်နှလုံးကို သူမဘယ်လိုများ သိမ်းပိုက်နိုင်မှာလဲ။ ဝမ်ယွမ် သူမကို သဘောကျတာက အဲဒီလို လက္ခဏာတွေကြောင့် မဟုတ်ဘူးလား။
တဖန် ဝမ်ယွမ် ရှိနေတာကြောင့် လင်းချင်းဟယ်က သိပ်ပြီး စိတ်မပူလှပါဘူး။ သူက ဝန်ထမ်းငါးရာနီးပါးကို ကွပ်ကဲနေတဲ့ လူကြီးလူကောင်း သူဌေးတစ်ဦးပါ။ အဲဒီလောက် အတိုင်းအတာရှိတဲ့ စက်ရုံတစ်ရုံကို လည်ပတ်ဖို့အတွက်ဆိုရင် သူ့မှာ ဖော်ရွေတဲ့ အမူအယာနောက်ကွယ်မှာ ခိုင်မာတဲ့ ရပ်တည်ချက်နဲ့ စွမ်းရည်တွေ အလုံအလောက် ရှိတယ်ဆိုတာ ရှင်းနေပါတယ်။
“ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခါက ဝမ်ယွမ် တကယ် သဘောကျသွားတာက အဒေါ်တို့ပေးခဲ့တဲ့ ငါးကော်လဂျင်ကိုလေ၊ သူကျွန်မကို ယွမ်တစ်ရာဖိုး ဝယ်ပေးဖို့ ကူညီခိုင်းတယ်” လို့ ဇိုးအာနီက ပြန်သတိရလာပြီး ပြောပါတယ်။
“သူတစ်ယောက်တည်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲဒီလောက် အများကြီး စားနိုင်မှာလဲ။ သူ့ကို ကျင်တစ်ဝက်လောက်ပဲ ပေးလိုက်ပါ။ မင်းတို့လည်း အမြဲတမ်း မစားသင့်ဘူး— တစ်ပတ်ကို နှစ်ကြိမ်ဆိုရင် လုံလောက်ပြီ” လို့ လင်းချင်းဟယ်က ပြန်ပြောပါတယ်။ သူမနဲ့ ကျင်းပိုင်တို့က တစ်ပတ်ကို နှစ်ကြိမ်စားသလို ကလေးတွေလည်း အဲဒီအတိုင်းပါပဲ။
“သူက အိမ်ကို ပြန်သယ်သွားဖို့ ရည်ရွယ်ထားပုံရတယ်။ သူက ပင်လယ်ခူနဲ့ ပင်လယ်ခရုတွေလည်း နည်းနည်း ဝယ်ချင်နေသေးတယ်” လို့ ဇိုးအာနီက ပြောပါတယ်။
“ဟိုဝမ်မိသားစုကြီးဆီ သယ်သွားမလို့ပေါ့ ဟုတ်လား” လို့ လင်းချင်းဟယ်က မှတ်ချက်ချပါတယ်။ ဝမ်ယွမ်ရဲ့ အမေက အာနီကို သိပ်ဂရုစိုက်လေ့မရှိဘူးဆိုတာ သူမသိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူမက သူတို့ကို ရာခိုင်နှုန်း နှစ်ဆယ် လျှော့စျေးပေးဖို့ ရည်ရွယ်ထားတုန်းပါပဲ။ ဝမ်ယွမ် ကိုယ်တိုင်က စားချင်တယ်ဆိုရင်တော့ သူမဟင်းချက်ပြီး ညစာဖိတ်ကျွေးလို့ ရပါတယ်။ ကျန်တဲ့ ဝမ်မိသားစုဝင်တွေအတွက်ကတော့ လင်းချင်းဟယ်အနေနဲ့ လုံးဝ ဂရုစိုက်မနေပါဘူး။
ဝမ်ယွမ် ကတော့ ကုန်ပစ္စည်းတွေကို အိမ်ပြန်သယ်သွားဖို့ တကယ်ပဲ စီစဉ်ထားပါတယ်။ ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ သူမိသားစုဆီ မသွားဖြစ်တာက အဓိကအားဖြင့် သူ့မိခင်က ကျေးလက်သူလေးနဲ့ လက်ထပ်တာကို အပြစ်တင်ညည်းတွားတာကို မကြားချင်လို့ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဆုံးမှာတော့ သူက သူတို့ရဲ့ သားတစ်ယောက် ဖြစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး မိဘကျေးဇူးဆပ်ရမယ့် တာဝန်တွေ ရှိပါတယ်။ ထို့အပြင် သူ့စက်ရုံရဲ့ ချောမွေ့စွာ လည်ပတ်နိုင်မှုကလည်း သူ့မိသားစုရဲ့ နောက်ခံအခြေအနေနဲ့ တစ်နည်းတစ်ဖုံ ဆက်စပ်နေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒီတစ်ခါမှာ အဆင့်မြင့်ပစ္စည်းတွေ အများကြီး သယ်လာခဲ့ပေမဲ့ ဝမ်အမေက သူ့ကို နွေးထွေးတဲ့ အကြိုအဆိုမျိုး လုံးဝ မလုပ်ခဲ့ပါဘူး။
နေထိုင်ရတာ လုံးဝ အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ဘူးလို့ ခံစားရတာကြောင့် ဝမ်ယွမ်က တစ်ညတာသာ နေပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့ပါတယ်။ သူက ရှေးဟောင်းဇိုးမိသားစုရဲ့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနဲ့ သက်တောင့်သက်သာရှိတဲ့ လေထုကို ပိုပြီး သဘောကျပါတယ်။
ရလဒ်အနေနဲ့ ဝမ်ယွမ်က သူ့ဘာသာသူ ထမင်းချက်စားတာ ရှားပါတယ်။ သူက အဖေနဲ့ အမေကျိုးတို့ဆီမှာ စားလေ့ရှိပြီး ခေါက်ဆွဲပြုတ်ဆိုင်ကို ဝင်တာဖြစ်ဖြစ်၊ စက်ရုံမှာပဲ အမြည်းစားတာဖြစ်ဖြစ် လုပ်တတ်ပါတယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ပါစေ သူက အချိန်ရဲ့တစ်ဝက်ကို ဇိုးမိသားစုနဲ့အတူ ထမင်းစားရင်း ကုန်ဆုံးပါတယ်။ သူတို့က သူ့ကို သဘောကျကြပြီး မိသားစုဝင်တစ်ဦးအနေနဲ့ တကယ်တမ်း သတ်မှတ်ကြတယ်ဆိုတာကို သူစစ်မှန်စွာ ခံစားရပါတယ်။
အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ဝမ်ယွမ်က သူ့မိသားစု စီစဉ်ပေးထားတဲ့ ဘဝလမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်ဖို့ ငြင်းဆန်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ဝမ်မိသားစုရဲ့ အိမ်ထောင်စု ပတ်ဝန်းကျင်က အသက်ရှူကျပ်စရာ ကောင်းလောက်အောင် အူကြောင်ကြောင်ဆန်နေလို့ပါပဲ။ သူ့ရဲ့အစ်ကိုကြီးနှစ်ယောက်ကိုပဲ ကြည့်ပါလေ— သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက နိုင်ငံရေးလမ်းကြောင်းကို လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြပြီး မိဘတွေက အစစအရာရာ စီစဉ်ပေးထားတဲ့ ဇနီးတွေနဲ့ လက်ထပ်ခဲ့ကြရပါတယ်။ ဝမ်ယွမ်က သူ့အစ်ကိုတွေနဲ့ သူတို့ရဲ့ဇနီးတွေကြားက အချစ်ရေးက မရှိသလောက်ကို နည်းပါးတယ်ဆိုတာကို အလွယ်တကူ မြင်တွေ့နိုင်ပါတယ်။
အဲဒီလို အကြောင်းပြချက်တွေကြောင့် သူက စီးပွားရေးလောကထဲကို ဝင်ရောက်လာခဲ့ရတာ အရမ်းကံကောင်းတယ်လို့ ခံစားရပါတယ်။ ခိုင်မာတဲ့ တိုးတက်မှုတွေကို ဖန်တီးခြင်းအားဖြင့် သူက သူ့အတွက် ပြောပိုင်ခွင့်ကို ရယူနိုင်ခဲ့ပါတယ်။ ကျယ်ပြန့်တဲ့ မိသားစုကြီးထဲမှာ သူ့ရဲ့စကားသတိက အလေးချိန်နည်းနေရင်တောင်မှ အနည်းဆုံးတော့ သူ့မှာ သူတကယ်ချစ်တဲ့— ပြီးတော့ သူ့ကို ပြန်ချစ်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်ခွင့်ရှိတဲ့ လွတ်လပ်ခွင့် ရှိပါတယ်။
အဲဒီနေ့မှာ သူစက်ရုံကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ဧည့်ခန်းဧရိယာမှာ ရှုရှင်းမေနဲ့ ဆုံဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။
“ဒုတိယမောင်ခင်ပွန်း” သူမလျှောက်လာတာကို မြင်လိုက်ရတော့ ရှုရှင်းမေက ထရပ်ပြီး အပြုံးနဲ့ နှုတ်ဆက်ပါတယ်။ “ဒီနေ့ ခင်ဗျားအလုပ်မလာဖြစ်ဘူးလို့ မန်နေဂျာဆီက ကြားလို့ပါ”
ဝမ်ယွမ်က ရှုရှင်းမေကို သဘာဝကျကျ မှတ်မိသလို သူမရဲ့အတိတ်သမိုင်းကြောင်းကိုလည်း အကုန်သိပါတယ်။ သူမျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပါတယ်။ “ဘာကိစ္စလဲ”
“ဒုတိယမောင်ခင်ပွန်း၊ ကျွန်မခင်ဗျားနဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်း သဘောတူညီချက်တစ်ခု ပြောချင်လို့ပါ” ရှုရှင်းမေက သူ့ရဲ့အမူအရာကို စောင့်ကြည့်လိုက်ပြီး အလကားစကားတွေ ပြောနေဖို့ အချိန်မရှိဘူးဆိုတာကို သဘောပေါက်သွားတဲ့အတွက် တန်းပြီး အဓိကကိစ္စကို ပြောဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။
“မင်းလား” ဝမ်ယွမ်က သူမကို စိတ်မဝင်စားတဲ့ အကြည့်နဲ့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ “ငါနဲ့ စီးပွားရေးစကား ပြောချင်ရင် မင်းရဲ့ခင်ပွန်းကို ခေါ်လာခဲ့။ ငါ့မှာ အော်ဒါတွေက နည်းတာမဟုတ်ဘူး”
ရှုရှင်းမေက သူမရဲ့စကားလုံးတွေမှာ တစ်စက္ကန့်လောက် အသက်ရှူရပ်သွားပြီးမှ ပြန်ကောင်းသွားပါတယ်။ “ဒုတိယမောင်ခင်ပွန်း၊ ကျွန်မတောင်းဆိုချင်တဲ့ အော်ဒါက တော်တော်လေး ကြီးမားပါတယ်။”
“ဒါဆိုရင် မင်းငါ့မန်နေဂျာနဲ့ ဆွေးနွေးလို့ရတယ်။ တစ်ခုတော့ မှတ်ထား၊ မင်းအကြိုငွေ ရာခိုင်နှုန်း သုံးဆယ်ကို ငွေသားနဲ့ အရင်ပေးရလိမ့်မယ်” အဲဒီလိုပြောပြီး ဝမ်ယွမ်က အဲဒီမှာ အလုပ်လုပ်တဲ့ သူ့ရဲ့ငယ်သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကို လက်ပြလိုက်ပြီး ခြေလှမ်းကျဲကြီးနဲ့ သူ့ရုံးခန်းထဲကို တန်းပြီး ဝင်သွားပါတယ်။
ရှုရှင်းမေရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက တော်တော်လေး ဆိုးရွားသွားပါတယ်။ ဝမ်ယွမ်က အဲဒီလောက်အထိ အေးစက်ပြီး အပေးအယူမရှိလိမ့်မယ်လို့ သူမမထင်ထားခဲ့ပါဘူး။ သူမရဲ့ဘိုးဘွားတွေရှေ့မှာဆိုရင် သူက အမြဲတမ်း သူတို့ကို ချိုသာပြုံးပြတတ်တာလေ။
“ရာခိုင်နှုန်း သုံးဆယ် အကြိုငွေ ပါတယ်။ တင်ဆောင်လာခဲ့လား။ ဒီက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မူဝါဒက ချက်ချင်းငွေချေစနစ်ပါ” လို့ မန်နေဂျာက ရှေ့ကို တိုးလာပြီး ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်ပါတယ်။