ခြောက်သွေ့ကုန်ပစ္စည်းဆိုင် ဖွင့်လှစ်ပြီးနောက် ပထမခုနစ်ရက်အတွင်း ဟူဇီက ကူညီရန် နေ့စဉ် မနက်စောစောကတည်းက လာခဲ့သည်။ ငါးရက်ဆက်တိုက် ကူညီပြီးနောက်ပိုင်းတွင် လီအိုက်ကော်နှင့် ကျိုးဆန်နီတို့မှာ အပြည့်အဝ အရည်အချင်းပြည့်ဝနေပြီဖြစ်သဖြင့် သူ၏အကူအညီကို ထပ်မံမလိုတော့ပေ။
လင်မယားနှစ်ဦးမှာ ထိုနေရာတွင်ပင် တစ်ဦးတည်းနေထိုင်ကြသည်။ နေရာလေးက အနည်းငယ်ကျဉ်းကျပ်သော်လည်း အခြေအနေက ဆိုးလှသည်တော့မဟုတ်ပေ။ အထူးသဖြင့် ကြီးမားသောဈေးကြီးနှင့် အလွန်နီးကပ်နေသဖြင့် ၎င်းတို့စားချင်သည့် မည်သည့်အရာကိုမဆို လွတ်လွတ်လပ်လပ် စားသုံးနိုင်ကြသည်။
လင်မယားနှစ်ယောက်၏ လစာပေါင်းစုက နည်းပါးလှသည်မဟုတ်ဘဲ သင့်တင့်လျောက်ပတ်သော အစားအစာတစ်နပ်ကို အလွယ်တကူ ဝယ်ယူစားသုံးနိုင်စေသည်။ အနည်းဆုံးတော့ လင်ချင်းဟဲ့သတိထားမိသည်မှာ ကျိုးဆန်နီနှင့် လီအိုက်ကော်တို့၏ မျက်နှာအဆင်းမှာ ဤနေရာသို့ ရောက်လာပြီးနောက် သိသိသာသာ တိုးတက်ကောင်းမွန်လာခဲ့ကြသည်။
ကုန်ပစ္စည်းများ တင်ဆောင်လာသည့် ကြီးမားသော ထရပ်ကားကြီးတစ်စီး ရောက်ရှိလာခဲ့သောကြောင့် ဆိုင်အတွင်း၌ ကုန်ပစ္စည်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ ပစ္စည်းများ၏ တန်ဖိုးကြီးမားမှုကြောင့် ကျိုးဆန်နီနှင့် လီအိုက်ကော်တို့က အရာရာကို သတိကြီးကြီးထားကာ စောင့်ကြည့်နေကြပြီး တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းမှုမရှိစေရန် ညတိုင်း စာရင်းဇယားများကို စစ်ဆေးကြသည်။
သူတို့၏ အလုပ်လုပ်ကိုင်သည့် သဘောထားမှာ အမြင့်ဆုံးအဆင့်တွင် ရှိနေသည်။ ဟုတ်ပေသည်၊ မားချန်မင်ကလည်း လတစ်လ၏အဆုံးတွင် ဆိုင်သို့လာရောက်ကာ စာရင်းစစ်ဆေးမှုကို သေချာပေါက် ပြုလုပ်လေ့ရှိသည်။
ဤဆိုင်တစ်ခုတည်းသာ မဟုတ်ပေ။ ကျိုးချင်းပိုင် လုပ်ကိုင်နေသည့် ဖက်ထုပ်ဆိုင်မှလွဲ၍ ကျန်ဆိုင်များသည်လည်း အလားတူပင် လည်ပတ်နေကြသည်။
ပစ္စည်းလွှဲပြောင်းမှု ပြီးစီးသွားသောအခါ လင်ချင်းဟဲ့သည် စိတ်ခံစားချက် ကောင်းမွန်နေပြီး ကျိုးချင်းပိုင်နှင့်အတူ ဖက်ထုပ်ဆိုင်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
ဒုတိယမြောက်လူက ဇွန်းတစ်ချောင်းကို ကိုင်ရင်း အလုပ်ရှုပ်နေသည်။ သို့သော် ဖက်ထုပ်ဆိုင်ထဲတွင် ဖိတ်ခေါ်မထားသော ဧည့်သည်တစ်ဦး ထိုင်နေသည်—သူတို့ မတွေ့ရတာ ကြာပြီဖြစ်သော ရှုရှန်းမေပင်တည်း။
ရှုရှန်းမေက လင်မယားနှစ်ဦး လျှောက်ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏အကြည့်များသည် အပြင်ဘက်ရှိ ထရပ်ကားဆီသို့ ခဏတာမျှ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူမက "ဦးလေး၊ အဒေါ်" ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
အဖေကျိုးနှင့် အမေကျိုးတို့၏ အိမ်သို့ ယနေ့ အစောပိုင်းက သွားရောက်ခဲ့စဉ် သူမ၏ ဘိုးဘွားဘက်မှ အဒေါ်ကြီးက ဦးလေးဖြစ်သူ ထရပ်ကားတစ်စီး ဝယ်ယူခဲ့ကြောင်း ပြောပြခဲ့သောကြောင့် သူမ မည်မျှအထိ တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရသည်ကို ဘုရားသခင်သာ သိပေလိမ့်မည်။
သူမ၏ ဦးလေးနှင့် အဒေါ်တို့၏ မိသားစုမှာ ချမ်းသာကြွယ်ဝပြီး တည်ငြိမ်သော အလုပ်အကိုင်များ ရှိကာ ဆိုင်များဖွင့်လှစ်ထားကြောင်း သူမ သဘာဝကျကျ သိရှိထားသည်။ သူမသည် ယခင်က ကုန်ပစ္စည်းဝယ်ယူမှု စရိတ်စကများတွင် တစ်ခါမျှ မပါဝင်ဖူးသကြောင့် ၎င်းတို့၏ အမြတ်အစွန်း ရာခိုင်နှုန်းကို အတိအကျ မသိပေ။ သို့သော် တိကျသော ကိန်းဂဏန်းများကို မသိလျှင်တောင် သူတို့၏ စီးပွားရေးမှာ အလွန်တိုးတက်ကောင်းမွန်နေကြောင်း သူမ ခန့်မှန်းနိုင်သည်၊ မဟုတ်လျှင် ဆိုင်တစ်ဆိုင်ပြီး တစ်ဆိုင် မည်သို့ဖွင့်နိုင်မည်နည်း။
ထိုသို့ဆိုလျှင်တောင်မှ ရှုရှန်းမေသည် သူမဦးလေး၏ မိသားစုအနေဖြင့် ကြီးမားသော ထရပ်ကားတစ်စီးကို ဝယ်ယူနိုင်လိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မတွေးထားခဲ့ဖူးပေ။
ထရပ်ကားပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အခြား မော်တော်ယာဉ်တစ်မျိုးမျိုးပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ၎င်းသည် ဘီးလေးဘီးပါယာဉ်တစ်စီးဖြစ်ပြီး ဘီးလေးဘီးပါယာဉ်များသည် ၎င်းတို့ဘာသာ သီးခြား အဆင့်အတန်းတစ်ခု ရှိကြသည်။
ကျောက်ကျွင်းက တစ်စီးဝယ်ယူလိုခဲ့သော်လည်း ဖခင်ဖြစ်သူ ကျောက် နောက်ဆုံးတွင် ဟောင်ချီ မော်တော်ကားတစ်စီးကို မနည်းဝယ်ယူနိုင်ခဲ့သည်အထိ လနှင့်ချီ၍ အချိန်ယူခဲ့ရသည်။ ၎င်းက ယွမ်သောင်းပေါင်းများစွာ ကုန်ကျခဲ့ပြီး တစ်ကျောက်လုံး၏ ဂုဏ်သတင်းကို ချက်ချင်း မြှင့်တင်ပေးခဲ့သည်။
ကျောက်ကျွင်းက ကားမောင်းတတ်ပြီး ရှုရှန်းမေမှာလည်း သူ့ကြောင့် မကြာခဏ ကားဖြင့် လိုက်ပို့ခြင်း ခံရလေ့ရှိရာ ၎င်းက သူမ၏ အဖော်ရွေးချယ်မှုကို တစ်ကြိမ်ထက်မက ကံကောင်းသည်ဟု ခံစားရစေခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူမသာ ကျောက်ကျွင်းကို မရွေးချယ်ခဲ့ပါက ဤကဲ့သို့ ကောင်းမွန်သော ဘဝမျိုးဖြင့် သူမ နေထိုင်နိုင်ပါ့မလား။
ထို့ကြောင့် သူမ၏ အတိတ်က ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ မှန်ကန်ခဲ့ကြောင်း သူမ ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိသည်။
ကျောက်မိသားစုက မကြာသေးမီက ကားတစ်စီး ဝယ်ယူခဲ့သောကြောင့် ရှုရှန်းမေအနေဖြင့် ဘီးလေးဘီးပါယာဉ်များ မည်မျှ ရှားပါးကြောင်း ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။ သူမ၏ ဦးလေးတစ်ယောက်လည်း ထိုကဲ့သို့ ဝယ်ယူနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သူ့ဆိုင်က မည်မျှပင် အမြတ်အစွန်းများပါစေ၊ ထရပ်ကားတစ်စီး ဝယ်ယူခြင်းက သေးငယ်သော ကိစ္စမဟုတ်ပေ။
သို့သော် သူမ၏ ဦးလေးက အမှန်တကယ်ပင် လုပ်ပြနိုင်ခဲ့သည်။
"မင်းမှာ ဘာလို့ ဒီကိုလာဖို့ အချိန်တွေ ရှိနေရတာလဲ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က သူ၏ဇနီးက တုံ့ပြန်ရန်ပင် မလုပ်ဆောင်သည်ကို သတိပြုမိကာ မေးလိုက်သည်။
"သမီးက အဘိုးနဲ့ အဘွားဆီ သွားလည်တာပါ။ တစ်လကို အနည်းဆုံး နှစ်ခါ သုံးခါလောက် သွားပြီး တွေ့ဖြစ်ပါတယ်" ဟု ရှုရှန်းမေက ပြန်ပြောသည်။
ဤအရာကပင် လင်ချင်းဟဲ့အနေဖြင့် ရှုရှန်းမေကို အနည်းငယ် နှိမ့်ချကြည့်ရှုရသည့် အကြောင်းရင်းပင်တည်း။ ဤကဲ့သို့သော ဗုဒ္ဓဟူးနွယ်ကဲ့သို့ မိန်းကလေးမျိုးသာ သူမ၏ ဟန်ဆောင်မှုကို နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်မျှ ဆက်လက် ပျိုးထောင်သွားမည်ဆိုပါက သူမသည် တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းလာပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ယခုလက်ရှိအချိန်တွင်မူ သူမသည် အနည်းငယ် အစိမ်းသက်သက်ဆဲ ဖြစ်နေသေးသည်။
"ဦးလေး၊ သမီးက အဘိုးတို့ အဘွားတို့ဆီ သွားရင်း ဦးလေးတို့ ကားဝယ်လိုက်တယ်ဆိုတာ သိရတယ်။ တကယ်ကို အံ့သြစရာပဲ။ အများကြီး ကုန်ကျမှာပေါ့နော်" ဟု ရှုရှန်းမေက ဆက်ပြောသည်။
"ဟုတ်လို့လား။ အိမ်မှာရှိတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ အကုန်ကုန်သွားပြီး တခြားသူတွေဆီကနေပါ အများကြီး ချေးခဲ့ရတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ခြောက်သွက်သွက် ပြန်ပြောသည်။
ရှုရှန်းမေက နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်၊ "စိတ်မပူပါနဲ့ အဒေါ်၊ သမီးက ပိုက်ဆံချေးဖို့ လာတာမဟုတ်ပါဘူး။ ဦးလေးတို့နဲ့အတူ ကားဝယ်လိုက်တယ်ဆိုတာ ကြားတော့ သမီး အရမ်းဝမ်းသာသွားလို့ ဂုဏ်ပြုဖို့ လာခဲ့တာပါ။"
သူမ၏ စကားများက မည်မျှ နားဝင်ချိုသည်ကို ကြည့်ပါ။ သို့သော် သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်များမှာ စင်ကြယ်လှသည်မဟုတ်သောကြောင့် လင်ချင်းဟဲ့က ဖြတ်ပြောလိုက်သည်၊ "ငါကြားတာတော့ မင်းက ဘေးချင်းက အိုကျန်းမိသားစုရဲ့ သမီး ကျန်းမေလျန်နဲ့ အလွန်ခင်တယ်ဆို။ လူတွေက မင်းတို့နှစ်ယောက် အတူတူ စကားပြော ရယ်မောနေတာကို အကြိမ်ကြိမ် မြင်ခဲ့ကြတယ်တဲ့။"
ရှုရှန်းမေ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွားသည်။ "အဲဒါတွေက အရင်တုန်းကပါ။ သူမရဲ့ အခြေအနေကို သမီးသိသွားပြီးတဲ့နောက်မှာ သမီး သူမနဲ့ စကားမပြောတော့ပါဘူး။"
"အဲဒါ ကောင်းတာပေါ့။ မဟုတ်ရင် မင်းက သူမရဲ့ နောက်ခံကို သိရက်နဲ့ ဟူဇီနဲ့ ပတ်သက်လာအောင် တိုက်တွန်းပေးနေတယ်လို့ ငါထင်မိမှာ။ ဟူဇီက မင်းရဲ့ဝမ်းကွဲညီလေးလေ၊ ပြီးတော့ သူက မင်းကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံတယ်။ အဲဒီလိုမျိုးနဲ့တော့ သူ့ကို မထိခိုက်စေသင့်ဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ပြောသည်။
"အဒေါ် ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ သမီးမှာ အဲဒီလို စိတ်မျိုး မရှိပါဘူး" ဟု ရှုရှန်းမေက ခေါင်းယမ်း ငြင်းဆိုသည်။
လင်ချင်းဟဲ့က သူမကို စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်လိုက်သည်။ အမှန်တကယ်ပင် ထိုမိန်းကလေးမှာ ငယ်သေးသည်၊ သူမ၏ အကြည့်များတွင် တည်ငြိမ်မှု ကင်းမဲ့နေသည်။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် သူမက မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်များကို ဝှက်ဖုံးထားသည်။
လင်ချင်းဟဲ့အနေဖြင့် သူမကို လက်ပူးလက်ကြပ် မမိခဲ့သောကြောင့် ဤကိစ္စကို ဆက်လက် ဖိအားပေးရန် စိတ်မဝင်စားပေ။
"ကျောက်မိသားစုလည်း ကားဝယ်လိုက်ကြတယ်၊ ယွမ်လေးသောင်းလောက် ကုန်ကျတယ်ဆိုပဲ။ အလွန်တရာ ဈေးပေါတာတော့ မဟုတ်ဘူး" ဟု ရှုရှန်းမေက စကားကို ချောမွေ့စွာ လှည့်လိုက်သည်။
"ဝယ်တာက ကျောက်မိသားစုလေ၊ ကျောက်ကျွင်းမှ မဟုတ်တာ၊ ဟုတ်တယ်မလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ထောက်ပြလိုက်သည်။
ရှုရှန်းမေ၏ အပြုံးမှာ တောင့်တင်းသွားသည်။ "ဈေးက အရမ်းကြီးတယ်။ ကျောက်ကျွင်း တစ်ယောက်တည်းနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ဝယ်နိုင်မှာလဲ။"
"ဝမ်ယွမ်က ဝယ်နိုင်တာပေါ့။ အာနီက မနေ့က ခွင့်ရက်ရတယ်၊ ပြီးတော့ ဝမ်ယွမ်က သူမကို ကားနဲ့ခေါ်ပြီး ရက်ချိန်းသွားခဲ့ကြတယ်။ အာနီပြောပြလို့ သမီးကြားတာကလေ သူတို့တွေ ဂစ်တာတီးတဲ့ မြင့်မားတဲ့ စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်မှာ စတိိတ်စတိတ် စားပြီး ဝိုင်တွေ သောက်ခဲ့ကြတယ်တဲ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောပြသည်။
ရှုရှန်းမေက သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ထိုးစိုက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
ကျိုးအာနီ၏ ချစ်သူမှာ အားနည်းချက် လုံးဝမရှိသလောက် နီးပါးဖြစ်ကြောင်း သူမ ကောင်းကောင်း သိသည်။ သူသည် အလွန် ချမ်းသာကြွယ်ဝပြီး အလုပ်သမား ၅၀၀ ကျော်ရှိသော အထည်ချုပ်စက်ရုံတစ်ရုံကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်အတွင်း စက်ရုံက တိုးချဲ့ပြီး လူသစ်တွေ အများအပြား ခေါ်ယူနေကြောင်း သူမ၏ အဘွားက ပြောပြဖူးသည်။ လူပေါင်းများစွာကို လက်ခံနိုင်ဖို့အတွက် စက်ရုံက ဘယ်လောက်တောင် ကြီးမားနေရမလဲ။
ထို့အပြင် သူ့အမိန့်အောက်တွင် အလုပ်သမားများစွာ ရှိနေသောကြောင့် သူရရှိသည့် ငွေပမာဏမှာ စဉ်းစားလို့ပင် မရနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူ တစ်ဦးတည်းဖြင့် ကားတစ်စီးကို ဝယ်ယူနိုင်ခြင်းမှာ အံ့သြစရာတော့ မရှိပေ။
သူမသည် ကျောက်ကျွင်းနှင့် လက်ထပ်ရန် အလွန်တရာပင် အပင်ပန်းခံခဲ့ရသည်။ သူမ၏ အိမ်ထောင်ရေးမှာ ကောင်းမွန်လှသော်လည်း ကျိုးအာနီ၏ အိမ်ထောင်ရေးနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင်မူ အလွန်ပင် သေးငယ်သွားသည်။ အထူးသဖြင့် ဝမ်ယွမ်က ကျိုးအာနီကို မျက်လုံးထဲက ရွှေလိုလို၊ မြတ်မြတ်နိုးနိုးဖြင့် အလွန်တရာ ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံကြောင်း သူမ ကြားသိခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ရှုရှန်းမေ၏ ရင်ထဲတွင် မကျေနပ်ချက်များ လှိုက်တက်လာသည်။
"အဒေါ်၊ သမီး အာနီမလေးကို သွားတွေ့လိုက်ဦးမယ်" ဟု ရှုရှန်းမေက တစ်စက္ကန့်တောင် ဆက်မနေနိုင်တော့ဘဲ အတင်းအကျပ် ပြောလိုက်သည်။
"အာနီက အလုပ်တွေ အရမ်းရှုပ်နေတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က စိတ်မပါ့တပါ ပြန်ပြောသည်။
"သမီး သူ့ကို အနှောင့်အယှက်မပေးပါဘူး" ဟု ရှုရှန်းမေက တိုးတိုးပြောကာ အမြန် ထွက်သွားတော့သည်။
လင်ချင်းဟဲ့က သူမ အသံမကြားရတော့သည့် နေရာသို့ ရောက်သွားသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက်မှ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ဖွဖွလေး ချလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က တစ်ချိန်လုံး တည်ငြိမ်နေခဲ့ပြီး ကျိုးရွှမ်ကမူ မည်သည့်စကားမှ ဝင်မပြောရဲဘဲ စာအုပ်ထဲတွင်သာ ခေါင်းနစ်မြုပ်နေခဲ့သည်။ သားအဖနှစ်ဦးစလုံး မည်သည့်ဘက်တွင် ရပ်တည်ရမည်ကို အလွန်တရာ ကောင်းမွန်စွာ သိရှိကြသည်။
မားအဒေါ်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဝင်ပြောသည်၊ "ဆရာမလင်၊ ခင်ဗျားတို့ သူ့ကို သဘောမကျမှန်း သိသာနေတာတောင် သူမက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် မကြာခဏ ရောက်လာနေရတာလဲ။"
"ကျွန်မလည်း နားမလည်တော့ပါဘူး။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်မ မျက်စိကန်းနေခဲ့မိမှာပါ။ သူမကတော့ တကယ်ကို မျက်နှာပြောင်တိုက်တာပဲ။ ကျွန်မ သူမကို မုန်းတီးနေတာ နေရောင်လို ထင်ရှားနေပေမယ့်လည်း သူမက အချိန်အခါအလိုက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျွန်မက သက်ကြီးပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးအနေနဲ့ အတိတ်က ရန်ငြိုးတွေကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး မလွှတ်ပေးဘဲ လုပ်နေသလိုမျိုး ပုံစံဖန်တီးနေတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ထင်ရှားသော စက်ဆုပ်ရွံရှာမှုဖြင့် ပြောသည်။
မားအဒေါ်က ထိုအရာကို ချက်ချင်းပင် ထိုးထွင်းသိမြင်လိုက်သည်။ "သူမက ခင်ဗျားတို့နဲ့ ဆွေမျိုးတော်စပ်ချင်လို့ပေါ့။ မဟုတ်ရင် ကျောက်မိသားစုရှေ့မှာ သူမမှာ ကြွားစရာ ဘာမှ ရှိမှာမဟုတ်ဘူးလေ။"