လင်းချင်းဟယ်က ကြက်မတစ်ကောင်နှင့် ဥခြင်းတစ်ခြင်းကို ကိုင်ဆောင်ကာ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာချိန်တွင် အမေကျိုး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပြုံးဖြီးနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
အိမ်နီးနားချင်းဖြစ်သော အဘွားကြီး ဟုမှာ ဆက်လက်သည်းခံမနေနိုင်တော့ဘဲ “သီးချင်းရေ၊ မင်းရဲ့ချွေးမက ကားနဲ့ မောင်းလာတာလား။ အဲဒီကားက မင်းတို့ရဲ့သားနဲ့ချွေးမပိုင်တာလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
အမေကျိုးသည် သူမနှင့်ဖြစ်စေ၊ အဘွားကြီး ကျူနှင့်ဖြစ်စေ ဘယ်တုန်းကမှ အဆင်ပြေခဲ့ဖူးသူ မဟုတ်ပေ။ သူမသည် အဘွားကြီး ဟုနှင့် စကားပြောဖြစ်သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး မကြာသေးမီကမှ ပန်းခြံဘက်တွင် မိတ်ဆွေသစ်အချို့ ရရှိထားကာ ဤကဲ့သို့သော အိမ်နီးနားချင်းများကိုတော့ လုံးဝ ဂရုစိုက်နေမည် မဟုတ်ပေ။
သို့သော် ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အမေကျိုးက မလွှဲမရှောင်သာဘဲ “စတုတ္ထကောင်ရဲ့ မိန်းမလေ။ ငါ့ရဲ့စတုတ္ထချွေးမက ကားကို သူ့ဘာသာသူ တိုက်ပြီး မောင်းလာတာ။ သူက ငါတို့အတွက် ဂဏန်းကြီးတွေနဲ့ ဒီအဘုလင် ခရုတွေကို ယူလာပေးတယ်။ အများကြီး မပါလာဘူး၊ ဒါကြောင့် မင်းကိုတော့ ပေးစရာ မရှိဘူး” ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
အဘွားကြီး ဟု၏ပါးစပ်မှ ရေမြွှာကျလာစေရန် သူမ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် ပြောလိုက်ခြင်းပင်ဖြစ်ကြောင်း ပြောရန်ပင် လိုမည်မဟုတ်ပေ။
အဘွားကြီး ဟုမှာ အလွန်တရာ စိတ်ဝင်စားသွားခြင်း မရှိသော်လည်း ယခုလေးတင် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သော အဘွားကြီး ကျူကမူ အလွန်တရာ မနာလို ဖြစ်သွားရလေသည်။
သို့တိုင်အောင် အဘွားကြီး ဟုမှာ စိတ်ထဲတွင် အလွန်အမင်း အံ့သြသွားမိသည်။ ဟောင်းနေပြီဖြစ်သော ကျိုးမိသားစုဟောင်းမှ ဤအဒေါ်ကြီးကား အမှန်တကယ်ပင် အံ့သြစရာကောင်းပေသည်— သူမသည် ကြီးမားသော ထရပ်ကားကြီးတစ်စီးကိုပင် သူမဘာသာသူ ကျွမ်းကျင်စွာ မောင်းနှင်လာနိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။
ကားမောင်းတတ်သည်က တစ်ပိုင်းတစ်စ ဖြစ်သည်။ သူမသာ အသက်အရွယ်ငယ်သေးပါက သူမလည်း သွားရောက်သင်ယူခဲ့ဦးမည်ပင်။ အရေးအကြီးဆုံး မေးခွန်းမှာ လူများက ဤကဲ့သို့သော အရာမျိုးကို ဝယ်ယူနိုင်စွမ်း ရှိ၊ မရှိ ဆိုသည့် အချက်ပင် ဖြစ်သည်။
ထိုမျှလောက် ကြီးမားသော ထရပ်ကားတစ်စီးသည် ယွမ်တစ်သောင်းကျော် ကျသင့်ပေလိမ့်မည် မဟုတ်လော။ ကျိုးမိသားစုဟောင်းက ထိုမျှလောက်အထိ ချမ်းသာကြွယ်ဝနေကြပြီလော။
ဤကဲ့သို့ တွေးတောနေသည်မှာ အဘွားကြီး ဟု တစ်ဦးတည်းသာ မဟုတ်ပေ။
အဘွားကြီး ကျူ သူမ၏ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သွားပြီးနောက် သူမ၏ရင်ထဲတွင် နောင်တရမှုတို့ဖြင့် တဆစ်ဆစ် နာကျင်လာရသည်။
ကျိုးမိသားစုဟောင်းသည် စတိုးဆိုင်များစွာကို ဖွင့်လှစ်ထားကြောင်း သူမ သိရှိထားပြီး ၎င်းတို့မှာ အလွန်အမြတ်အစွန်း ကောင်းမွန်နေရပေမည်။ သို့မဟုတ်ပါက အဘယ်ကြောင့် တစ်ဆိုင်ပြီးတစ်ဆိုင် ဆက်တိုက်ဆိုသလို အသစ်ထပ်ဖွင့်နေကြမည်နည်း။
အကယ်၍ သူမ၏ မြေးမလေးသာလျှင် ထိုစဥ်က ၎င်းတို့နှင့် အဆင်ပြေအောင် ချိတ်ဆက်နိုင်ခဲ့ပါက ယခုအချိန်တွင် သူမ မည်မျှပင် ကောင်းမွန်သော လက်ထပ်ထိမ်းမြားမှုမျိုးကို ရရှိနေရရှာမည်နည်း။ နောင်လာမည့် အနာဂတ်အတွက် မည်သည့်အရာကိုမျှ စိုးရိမ်ပူပန်နေစရာ လိုမည်မဟုတ်ပေ။
မကြာသေးမီက လူတို့သည် သူမ၏မြေးမလေးအတွက် လက်ထပ်ရန် လူစုံပေးရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသော်လည်း အားလုံးမှာ အဆင့်မမီကြပေ။ မည်သူ့ကိုမျှ သူမ၏မျက်စိထဲတွင် အဝင်မတွေ့ခဲ့ပေ။
ယှဉ်ကြည့်လိုက်လျှင် ကျိုးခိုင်က ပို၍ပို၍ ကြည့်ကောင်းလာသည်ဟု ထင်ရသည်။
ထိုမျှလောက် မြင့်မားသော အရပ်အမောင်းဖြင့် သူ အပြင်ထွက်သည့်အခါ မည်သူကမျှ သူ့ကို အနိုင်ကျင့်ရဲမည်မဟုတ်ပေ၊ ထို့ပြင် လူငယ်လေးမှာလည်း အသက်ဝင်လှုပ်ရှားမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် သူသည် စွမ်းဆောင်နိုင်စွမ်းရှိသူတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း မည်သူမဆို သိရှိနိုင်သည်။
သို့သော် ကျိုးမိသားစုဟောင်းက သူမ၏မြေးမလေးကို သဘောမကျခဲ့ပေ။
သူမ၏မြေးမလေးမှာ မည်မျှပင် အံ့မခန်းကောင်းမွန်ပါသနည်း။ ကျိုးခိုင်နှင့်သာဆိုလျှင် အလွန်ပင် လိုက်ဖက်ညီကာ ကောင်းကင်ဘုံက ဖန်တီးပေးထားသည့် စုံတွဲတစ်တွဲ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။
အထူးသဖြင့် ယခုအခါ ကျိုးမိသားစုဟောင်းကို ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်တရာ အောင်မြင်ထွန်းကားနေပြီး ထိုကဲ့သို့သော ထရပ်ကားကြီးမျိုးကိုပင် ဝယ်ယူနိုင်သည်အထိ ဖြစ်နေပေသည်။
အဘွားကြီး ကျူသည် တွေးမိတိုင်း သူမ၏ ရင်ဘတ်နှင့် အသည်းတို့ တဆစ်ဆစ်နာကျင်လာရသည်။ သို့သော် တစ်ဖက်လူက သူမတို့ကို သဘောမကျခဲ့သည်ဖြစ်ရာ သူမအနေဖြင့် ပြောစရာ စကားပင် မရှိတော့ပေ။
ထရပ်ကား ဝယ်ယူလိုက်ခြင်းက သဘာဝကျစွာပင် လှုပ်လှုပ်ခတ်ခတ် ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။
ကျိုးချင်ပိုင်က သူ၏လက်အောက်ရှိ ဝန်ထမ်းများကို ကားမောင်းတတ်စေရန် သင်ယူကြရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။ ယခုအခါ မော်တော်ယာဉ်တစ်စီး ရရှိနေပြီဖြစ်ရာ သူတို့နှစ်ဦးတည်းကိုသာ ကားမောင်းခိုင်းနေ၍ မဖြစ်တော့ပေ၊ အထူးသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ အလွန်တရာ အလုပ်များကြသည် ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။
ဟုဇီမှာ ကားမောင်းသင်ရန် ပထမဆုံး စီစဉ်ပေးခြင်းခံရသူ ဖြစ်လာသည်။
ဟုဇီနှင့် အာနီတို့မှာ အလယ်တန်းကျောင်း အောင်မြင်ပြီးသွားပြီဖြစ်၍ ညကျောင်းတက်ရန် မလိုတော့ပေ။ ထိုအချိန်မှစ၍ ၎င်းတို့သည် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်သာ စာကျပ်ကြရတော့မည်ဖြစ်ပြီး ရရှိနိုင်သည့်အခါများတွင် အဆင့်မြင့် လေ့ကျင့်ရေးများတွင် တစ်ခါတစ်ရံ ပါဝင်ကြရုံသာ ရှိတော့သည်။
တစ်ချိန်တည်းတွင် စီနီနှင့် ဂန်းဇီတို့ကမူ ညကျောင်းတွင် ဆက်လက် ပညာသင်ကြားနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
“ဟုဇီ ကားမောင်းတတ်သွားတာနဲ့ မင်းလည်း သင်ရမယ်၊ ချန်မင်” ဟု လင်းချင်းဟယ်က မာချန်မင်အား ညွှန်ကြားလိုက်သည်။
မာချန်မင်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ “မလိုပါဘူး။ ကျွန်တော်က စက်ဘီးပဲ သုံးပါမယ်။”
“မင်း သုံးသည်ဖြစ်စေ၊ မသုံးသည်ဖြစ်စေ နောင်တစ်ချိန်ကျရင်တော့ သင်ယူထားဖို့ လိုတာပဲ။ အဲဒီအပြင် မင်းက သင်ယူနေတဲ့အချိန်မှာလည်း လစာရနေတာပဲလေ” ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြောလိုက်သည်။
မာချန်မင်သည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ ရင်ထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့ဖြင့် လှိုက်ခတ်သွားသည်။ ကားမောင်းသင်ရန် အခွင့်အရေး ရရှိမည်ဆိုပါက သူ အသေအချာပင် သင်ယူလိုပေသည်။ သုံးသည်ဖြစ်စေ၊ မသုံးသည်ဖြစ်စေ ၎င်းမှာ သူ၏ ကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ပါလော။
ယခုလက်ရှိတွင် ဟုဇီ၊ မာချန်မင်နှင့် ကျိုးရွှမ်တို့သာလျှင် ကားမောင်းသင်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ ကျန်သူများမှာမူ ဂန်းဇီအပါအဝင် အသက် ၁၈ နှစ် ပြည့်သည်အထိ စောင့်ဆိုင်းရပေမည်။
လင်းချင်းဟယ်သည် အစပိုင်းတွင် ကျိုးအာနီကိုပါ ကားမောင်းသင်စေလိုခဲ့သည်။ သူမသည် ကျိုးအာနီအား သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်သမီးလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ပင် ပြုစုပျိုးထောင်ပေးနေသည်ဖြစ်ရာ ကားမောင်းသင်တန်းမှ သူမအား မည်သို့လုပ်၍ ချန်လှပ်ထားရဲမည်နည်း။
သို့သော် ဝမ်ယွမ်ကမူ ကန့်ကွက်ခဲ့သည်။
သူက ကျိုးအာနီကို နောက်ပြန်ဆွဲထားလို၍ မဟုတ်ဘဲ သူ စိုးရိမ်နေရုံသာ ဖြစ်သည်။
လင်းချင်းဟယ် နားလည်ပါသည်။ ဤခေတ်ကာလ၏ မော်တော်ယာဉ်များမှာ နောင်လာမည့် ခေတ်များမှ ယာဉ်များနှင့် လုံးဝမတူညီကြပေ— ၎င်းတို့မှာ လေးလံကြပြီး ခေတ်မီစွမ်းအင်အကူအညီများ မပါရှိကြဘဲ စက်ပိုင်းဆိုင်ရာအရလည်း ပိုမိုရှုပ်ထွေးလှပေသည်။
လင်းချင်းဟယ် ကိုယ်တိုင်ကတော့ မည်သည့်အရာကိုမဆို လွယ်ကူစွာ ကျွမ်းကျင်နိုင်စွမ်း ရှိသော်လည်း ကျိုးအာနီအတွက်မူ ၎င်းကို ကိုင်တွယ်ရန် အနည်းငယ် ပို၍ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။
ထို့အပြင် ဝမ်ယွမ် ပြောခဲ့သည်မှာလည်း အဓိပ္ပာယ်ရှိပေသည်။ သူက ကားမောင်းတတ်ပြီးသား ဖြစ်သည်ဖြစ်ရာ သူမ သွားလိုရာသို့ သူမကို လိုက်ခေါ်သွားပေးနိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။ သူမအနေဖြင့် ကိုယ်တိုင် သင်ယူရန် အဘယ်အရာက လိုအပ်နေမည်နည်း။
ထို့ကြောင့် လင်းချင်းဟယ်လည်း ပြန်လည်စဉ်းစားသုံးသပ်ပြီး ဤကိစ္စကို လက်ရှိတွင် ရပ်ဆိုင်းလိုက်ကာ အနာဂတ်အတွက် ချန်ထားလိုက်သည်။ အကယ်၍ အာနီက နောင်တစ်ချိန်တွင် စစ်စစ်မှန်မှန် သင်ယူလိုစိတ် ရှိလာပါက အခွင့်အရေးများက ရှိနေဦးမည်သာ ဖြစ်သည်။
ဤအချိန်သို့ ရောက်လာချိန်တွင် လင်းချင်းဟယ်၏ လက်အောက်ရှိ စတိုးဆိုင်များအတွက် အလုပ်ချိန်များကို အလှည့်ကျစနစ်ဖြင့် အထူးသဖြင့် စီစဉ်ထားခဲ့ကြပြီး လူတိုင်း ချိန်းတွေ့ရန် သို့မဟုတ် အနားယူရန် လုံလောက်သော အချိန်အလပ်များကို ရရှိစေခဲ့သည်။
ထိုနေ့တွင် လင်းချင်းဟယ်က တောင်ပိုင်း ရေထွက်ပစ္စည်း စက်ရုံ၏ ရုံးခန်းဖုန်းနံပါတ်ကို ရှာဖွေလိုက်သည်။
ကျိုးဆန်နီနှင့် လျိုကုအိုတို့ ဖွင့်လှစ်ထားသော စားသောက်ကုန်ခြောက်ဆိုင်မှာ အလွန်တရာ အလုပ်ဖြစ်ကာ ရောင်းအားကောင်းနေသည်။ ၎င်းတို့၏ ကုန်ပစ္စည်းလက်ကျန်များမှာ နည်းပါးလာပြီဖြစ်ရာ လင်းချင်းဟယ်အနေဖြင့် ကုန်ပစ္စည်းအသစ် ထပ်မံဖြည့်တင်းရန် လိုအပ်နေပြီဖြစ်သည်။
ဤကုန်ပစ္စည်း ဝယ်ယူမှုမှာ ယွမ်လေးထောင်နီးပါးခົန့် တန်ဖိုးရှိသော ကုန်ပစ္စည်းများ ပါဝင်သည့် ကြီးမားသော အရောင်းအဝယ်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။
တောင်ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိစဉ်ကပင် ၎င်းတို့သည် သင်္ဘောတင်ခ သက်သာစေမည့် အစုလိုက်အပြုံလိုက် ဝယ်ယူမှု အပိုင်းအခြား သတ်မှတ်ချက်များနှင့် ပတ်သက်၍ သဘောတူညီချက်များ ပြုလုပ်ထားပြီး ဖြစ်ကြသည်။ ယခုအခါတွင်မူ သူမသည် ယွမ်လေးထောင်တန်ဖိုးရှိ ကုန်ပစ္စည်းများကို တိုက်ရိုက် မှာယူနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ရေထွက်ပစ္စည်းဆိုင်ပိုင်ရှင်မှာ သဘာဝကျစွာပင် အလွန်တရာ ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်သွားရသည်။
ကုန်ပစ္စည်းများ မှာယူပြီးစီးပြီး အချိန်ဇယားကိုပါ အတည်ပြုပြီးနောက် သူမသည် ဖုန်းကို ချလိုက်သည်။
လင်းချင်းဟယ်အနေဖြင့် အိမ်တွင် ဖုန်းတစ်လုံး တပ်ဆင်ရန် လုံးဝမစဉ်းစားခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်သော်လည်း စဉ်းစားသုံးသပ်ပြီးနောက် ထိုအကြံအစည်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်သည်။
ဤအချိန်အခါတွင် ကနဦး တပ်ဆင်ခမှာ အလွန်တရာ ကြီးမြင့်လှပေသည်— ယွမ်များစွာ ကုန်ကျနိုင်ပြီး အမှန်တကယ်ပင် မိုးထိအောင် မြင့်မားသော ဈေးနှုန်းဖြစ်ပေသည်။ ထိုမျှလောက်များပြားသော ငွေကြေးများဖြင့် အိမ်သုံးဖုန်းတစ်လုံးထက် ပိုမိုလက်တွေ့ကျသော အရာများအတွက် သူမ အလွယ်တကူ သုံးစွဲနိုင်ပေသည်။
သူမအနေဖြင့် တစ်လလျှင် ဖုန်းအနည်းငယ်သာ ခေါ်ဆိုရန် လိုအပ်သည်ဖြစ်ရာ ထိုအကြံအစည်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး ရုံးခန်းဖုန်းကိုသာ အသုံးပြုခဲ့သည်။ ၎င်းမှာလည်း တစ်လလျှင် ဖုန်းသုံးကြိမ် သို့မဟုတ် လေးကြိမ်သာ ကုန်ကျစရိတ် ရှိပေသည်။
ငါးရက်ကြာပြီးနောက် ကုန်ပစ္စည်းတင်ဆောင်လာသော သင်္ဘောမှာ အချိန်ဇယားအတိုင်း အရောက်လာခဲ့သည်။ လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်ပိုင်တို့ ကုန်ပစ္စည်းများကို သွားရောက်ကြိုဆိုခဲ့ကြသည်။
အရေအတွက်များကို နှုတ်ဖြင့် စစ်ဆေးအတည်ပြုပြီး သင်္ဘောတင် စာရွက်စာတမ်းများကို စစ်ဆေးပြီးနောက် ငွေကြေးလွှဲပြောင်းမှု ပြုလုပ်ကာ ကုန်ပစ္စည်းများကို တရားဝင် လက်ခံရရှိခဲ့သည်။ တစ်ခုလုံး၏ လုပ်ငန်းစဉ်မှာ သွက်လက်၍ ထိရောက်မှု ရှိလှပေသည်။
“မြို့တော်ရဲ့ ဈေးကွက်ကတော့ တကယ်ကို အရှိန်အဟုန်နဲ့ တိုးတက်နေတာပဲ” ဟု ကုန်ပစ္စည်းများကို လိုက်ပါပို့ဆောင်ပေးလာကြသော ကြံ့ခိုင်သန်စွမ်းသည့် လူငယ်နှစ်ဦးက မှတ်ချက်ပေးကြသည်။ ၎င်းတို့မှာ ဆိုင်ရှင်၏ တူများပင် ဖြစ်ကြသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤကဲ့သို့သော ကြီးမားသည့် လုပ်ငန်းကြီးတစ်ခုကို သာမန်အလုပ်သမားများလက်ထဲသို့သာ အကြွင်းမဲ့ အပ်နှံထားရန်မှာ ဆိုင်ရှင်အနေဖြင့် စိတ်ချလက်ချ ရှိနိုင်မည့် အရာမျိုး မဟုတ်ပေတဒါကြောင့်တည်း။
“ဒါပေါ့။ မင်းတို့ကို မြို့ထဲ လိုက်ပြပေးရမလား” ဟု လင်းချင်းဟယ်က ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။
“ဒီတစ်ခါတော့ မလိုတော့ပါဘူး။ နောင်တစ်ချိန် အခွင့်အရေးသာ ရလာရင်တော့ ခင်ဗျားတို့ကို သေချာပေါက် အနှောင့်အယှက်ပေးပါမယ်” ဟု ထိုသူနှစ်ဦးက ပြန်လည်ဖြေကြားကြသည်။
လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်ပိုင်တို့က ၎င်းတို့အား လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးခဲ့ပြီးနောက် ထရပ်ကားကို တိုက်ရိုက်မောင်းနှင်ကာ စားသောက်ကုန်ခြောက်ဆိုင်သို့ သွားရောက်ခဲ့ကြသည်။
“ဒီက ကုန်လက်ကျန်တွေက ကုန်ခါနီးဖြစ်နေပြီ။ ကုန်အသစ်တွေ အခုလို ရောက်လာတာ တကယ်ကို စိတ်အေးရတာပဲ” ဟု ကျိုးဆန်နီက ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် စကားဆိုလိုက်သည်။
“ကုန်သွားအောင်တော့ ခွင့်မပြုနိုင်ပါဘူး” ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။
သူမက ကျိုးချင်ပိုင်နှင့် လျိုကုအိုတို့ကို သေတ္တာများကို အထဲသို့ သယ်ယူခိုင်းလိုက်ပြီး ကျိုးဆန်နီကို နောက်ခန်းထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် မကြာသေးမီက အလုပ်များနေခဲ့သည်ဖြစ်ရာ ကျိုးဆန်နီ၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ အခြေအနေကို သေချာစွာ စစ်ဆေးမေးမြန်းရန် အချိန်မရခဲ့ပေ။
“အခုတော့ အများကြီး ပိုကောင်းလာပါပြီ” ဟု ကျိုးဆန်နီက အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ပြုံးကာ ဖြေကြားလိုက်သည်။
သို့သော် သူမ၏ ရင်ထဲတွင်မူ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ မြို့တော်ရှိ ဆေးကုသရေးမှာ တကယ်ကို ထူးချွန်ထက်မြက်လှပေသည်။ သူမသည် ကုသမှု သုံးကြိမ်သာ ခံယူခဲ့ရသော်လည်း သူမ၏ အခြေအနေမှာ သိသိသာသာပင် တိုးတက်ကောင်းမွန်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ဟုတ်ပေသည်၊ သူမသည် ဤလုပ်ငန်းစဉ်အတွင်း ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ သန့်ရှင်းရေးနှင့် အိမ်ထောင်ရေး ကျန်းမာရေးတို့နှင့် ပတ်သက်၍လည်း များပြားလှသော ဗဟုသုတများကို သင်ယူခဲ့ရပြီး တွေးမိတိုင်း သူမအား ရှက်ရွံ့သွားစေခဲ့သည်။