အခန်း ၄၆၈ - ကားကြီး
ခြောက်သွေ့ကုန်ပစ္စည်းဆိုင်ကို အလှဆင်ပြင်ဆင်မှုတွေ ပြီးစီးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း ကုန်ပစ္စည်းတွေကတော့ ရောက်မလာသေးပေ။
အလှဆင်မှုတွေပြီးဆုံးပြီး ငါးရက်အကြာမှာတော့ လင်းချင်းဟယ်က အချိန်ပေးပြီး ကျိုးချင်းပိုင်နဲ့အတူ ခရီးတစ်ခုထွက်ခဲ့ကာ မိသားစုပိုင်ကားကြီးကို ထုတ်ယူခဲ့သည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က ကုန်ပစ္စည်းတွေအပြည့်တင်ထားတဲ့ ကားကြီးတစ်စီးကို ခြောက်သွေ့ကုန်ပစ္စည်းဆိုင်ဆီ မောင်းနှင်ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။ လင်းချင်းဟယ်ကလည်း အရာအားလုံး စီစဉ်ပေးဖို့အတွက် လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။ ဒီတစ်ခါတော့ ကုန်ပစ္စည်းအမျိုးအစား သိပ်မများလှဘဲ ငါးအိမ်၊ ပင်လယ်သခွားသီး၊ ပုံစံအမျိုးမျိုး၊ အခြောက်လှန်းထားတဲ့ ပြည်ကြီးငါးနဲ့ ငါးခြောက်တွေကိုသာ အများအပြား သယ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ကားပေါ်က ကုန်ပစ္စည်းတွေကို ချလိုက်တဲ့အခါ အရင်က ဗလာဖြစ်နေတဲ့ဆိုင်ခန်းလေးက တော်တော်လေး ပြည့်ကျပ်သွားတော့သည်။
လင်းချင်းဟယ်က ကုန်ပစ္စည်းတွေအတွက် ဈေးနှုန်းတွေကို သတ်မှတ်ပြီး ဈေးနှုန်းစာရင်းကိုလည်း ပြင်ဆင်ပြီးသားဖြစ်သည်။ အမြတ်ရာခိုင်နှုန်းကိုတော့ ငါးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလောက်မှာ ထားရှိခဲ့သည်။ ကုန်ပစ္စည်းအမျိုးအစား နည်းပါးပြီး စီမံခန့်ခွဲရ လွယ်ကူတာကြောင့် သူမက သူတို့ကို တရားဝင် စတင်ရောင်းချလို့ရပြီဟု ပြောလိုက်သည်။
သို့သော်လည်း ပစ္စည်းတွေက ဈေးကြီးတာကြောင့်ရယ်၊ ပြီးတော့ ဒီဇနီးမောင်နှံက စီးပွားရေးလုပ်ငန်းကို လုပ်ကိုင်တတ်ဖို့ သင်ယူနေတာ တစ်လခွဲလောက်ပဲ ရှိသေးတာကြောင့်ရယ် လင်းချင်းဟယ်က ဟူဇီ ကို ခေါ်ပြီး ကူညီပေးဖို့ စီစဉ်လိုက်သည်။
အဲဒီနောက်မှာတော့ လင်းချင်းဟယ်နဲ့ ကျိုးချင်းပိုင်တို့က ခေါက်ဆွဲဆိုင်ဆီ ကားမောင်းသွားကြသည်။
ဆိုင်မှာ အလုပ်ရှုပ်နေကြတဲ့ ကျိုးဂွေလိုင်နဲ့ ကျိုးရွှမ် တို့က ကားကြီးကို မြင်လိုက်တာနဲ့ ချက်ချင်းပဲ အာရုံစိုက်မိသွားကြသည်။
"အဖေ၊ အမေ... ဒါ ကျွန်တော်တို့ကားလား" ပုံမှန်ဆိုရင် တည်ငြိမ်လေ့ရှိတဲ့ ကျိုးရွှမ် တောင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ မေးလိုက်မိသည်။
သူတို့သိတဲ့အတိုင်းပဲ သူတို့က ဝမ်ယွမ် ရဲ့ကားကို အကြာကြီးကတည်းက သဘောကျနေခဲ့ကြတာဖြစ်သည်။ ဒါပေမဲ့ မော်တော်ယာဉ်တွေက ဈေးအရမ်းကြီးပြီး ယွမ်သောင်းဂဏန်းလောက် ပေးရတာကြောင့် သောင်းဂဏန်းသူဌေးတွေ စုပေါင်းမှပဲ ဝယ်နိုင်လောက်တဲ့ အခြေအနေမျိုးဖြစ်နေသည်။ သူတို့ကတော့ အဲဒီလောက်အထိ မျှော်လင့်ချက် မထားရဲခဲ့ကြပေ။
ထင်မထားဘဲနဲ့ပဲ သူတို့ရဲ့ မိဘတွေက ကားကြီးတစ်စီး ဝယ်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ခဲ့မိကြချေ။
"တောင်ပိုင်းက စက်ရုံတစ်ခုက လူတွေကို ကုန်ပစ္စည်းတွေနဲ့အတူ မောင်းလာခိုင်းလိုက်တာ။ အမေ ဖုန်းဆက်ပြီး အကြိမ်ကြိမ် တိုက်တွန်းထားတာကြောင့် အခုမှ ရောက်လာတာ" လင်းချင်းဟယ်က ချောမွေ့စွာပဲ လိမ်ညာပြောလိုက်သည်။
သူမရဲ့သားတွေကတော့ အသေးစိတ်ကို လိုက်စစ်ဆေးနေမှာ မဟုတ်ပေ။
"အမေ၊ ဒီကားက ဘယ်လောက်ပေးရလဲ" ကျိုးဂွေလိုင်က ကားမောင်းသူနေရာကို တက်ထိုင်ရင်း မေးလိုက်သည်။
"အရမ်းဈေးကြီးတယ်၊ အိမ်မှာစုထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ အကုန်ကုန်သွားတယ်" လင်းချင်းဟယ်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။
"တန်ပါတယ်! အဖေ၊ ကျွန်တော့်ကို သင်ပေးပါဦး။ နောက်ပိုင်း ကုန်ပစ္စည်းတွေ ဝယ်ရမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်ပဲ မောင်းသွားပြီး ယူလိုက်မယ်လေ!" ကျိုးဂွေလိုင်က စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောသည်။
"မရဘူး၊ မင်းက ငယ်သေးတယ်" ကျိုးချင်းပိုင်က ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းလိုက်သည်။
လင်းချင်းဟယ်ကလည်း "ဟုတ်တယ်လေ၊ မင်းအသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ။ ကားမောင်းဖို့တောင် စဉ်းစားရဲတယ်ပေါ့လေ။ ၁၈ နှစ်ပြည့်တဲ့အထိ စောင့်ဦး" ဟု ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။
"အမေ၊ ကျွန်တော် သင်လို့ရတယ်လေ" ကျိုးရွှမ် က ပြောသည်။
"ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်တော် မရရင်တောင် အစ်ကိုကြီးရတယ်လေ! သူက ၁၇ နှစ်ရှိပြီ၊ အရပ်ကလည်း ရှည်နေပြီကိုး!" သူ့အဖေရဲ့ ဂရုမစိုက်တဲ့ပုံစံနဲ့ဆိုရင် သူ သင်ဖို့ အခွင့်အရေးမရှိတော့ဘူးဆိုတာ သိတာကြောင့် ကျိုးဂွေလိုင်က သူ့အစ်ကိုအတွက် ဝင်ပြောပေးလိုက်သည်။
အကယ်၍ သူ့အစ်ကိုသာ ကားမောင်းတတ်သွားရင် နောက်ပိုင်း ဘယ်သွားသွား ပိုလွယ်ကူသွားမှာဖြစ်သည်။ သူတို့ နောက်တစ်ခါ ရေပူစမ်းသွားချင်ရင်လည်း သွားလို့ရမှာပေါ့။ ဝမ်ယွမ် —သူတို့ရဲ့ အနာဂတ်ယောက်ဖ—က ကားပိုင်ရှင်ဖြစ်တာကြောင့် သူတို့ စိတ်တိုင်းကျ ငှားစီးလို့ မရပေ။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်ပိုင်ကားရှိရင်တော့ ဘယ်အချိန်မဆို သွားလို့ရတာပေါ့၊ မဟုတ်ဘူးလား။
"ကောင်းပြီ၊ မင်းသင်လို့ရတယ်၊ ဒုတိယသား" လင်းချင်းဟယ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
သူ့ဇနီးက ခွင့်ပြုပေးလိုက်တာကြောင့် ကျိုးချင်းပိုင်က ဘာမှ ကန့်ကွက်စရာမရှိဘဲ "လေ့ကျင့်ဖို့ နေရာတစ်ခု ရှာထားလိုက်။ ယာဉ်မောင်းလိုင်စင် ရပြီးမှပဲ ကားကို ကိုင်ရမယ်" ဟုသာ ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးရွှမ် က ချက်ချင်းပဲ သဘောတူလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က အလုပ်ပြန်လုပ်ဖို့ ဆိုင်ထဲဝင်သွားပြီး လင်းချင်းဟယ်က သူမရဲ့သားနှစ်ယောက်ကို "ကားပေါ်တက်ကြ။ အမေ ကားနည်းနည်း မောင်းပြမယ်" ဟု ခေါ်လိုက်သည်။
"အမေ၊ အမေ ကားမောင်းတတ်လို့လား" ကျိုးရွှမ် က အံ့ဩစွာ မေးလိုက်သည်။
"မင်းတို့အမေက တောင်ပိုင်းမှာ ယာဉ်မောင်းလိုင်စင် စာမေးပွဲ ဖြေခဲ့တာ။ ဒါကြောင့် သားတို့ရေ၊ မင်းတို့အမေကို အထင်မသေးကြနဲ့" လင်းချင်းဟယ်က မျက်ခုံးပင့်ကာ ပြောသည်။
သူတို့ရဲ့အမေ ကားတကယ်မောင်းတတ်တာကို မြင်လိုက်ရတော့ နှစ်ယောက်စလုံး အံ့ဩသွားကြသည်။
"အမေ... ဒီလောကမှာ အမေ မလုပ်နိုင်တဲ့အရာဆိုတာ မရှိသလိုပဲ!" ကျိုးဂွေလိုင်က ချက်ချင်းပဲ ချီးကျူးစကားဆိုလိုက်သည်။
"ဘယ်သွားချင်ကြလဲ" လင်းချင်းဟယ်က မေးလိုက်သည်။
"အမေ သွားချင်တဲ့နေရာပေါ့။ ကားပတ်မောင်းပေးပါ" ကျိုးရွှမ် က ပြန်ဖြေသည်။
"အမေ၊ ရေပူစမ်းကို တစ်ခါလောက် သွားရအောင်လေ။ နောက်ဆုံးတစ်ခါက ကျွန်တော် မလိုက်ခဲ့ရဘူး၊ သွားတာလည်း ကြာပြီ" ကျိုးဂွေလိုင်က ပျော်ရွှင်စွာ ဝင်ပြောသည်။
"သွားဖို့ အချိန်တစ်ခု ရှာကြတာပေါ့" လင်းချင်းဟယ်က ခေါင်းညိတ်သည်။
အချိန်တန်ရင် သူမက ဝမ်အမေနဲ့ ကျိုးရှ တို့ကိုပါ လိုက်ခဲ့ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ရဦးမည်။ အမေကျိုး ကိုတော့ ခေါ်သွားဖို့ အစီအစဉ်မရှိပါ၊ အဘွားကြီးက နောက်ဆုံးတစ်ခါတုန်းက လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ညည်းတွားနေခဲ့တာကိုး။ သက်ကြီးရွယ်အိုတွေက ချွေတာတတ်ကြတယ်ဆိုတာ သိပေမဲ့ လင်းချင်းဟယ်က အဲဒီညည်းညူသံတွေကို နားမထောင်ချင်ပေ။
"လာမယ့် တနင်္ဂနွေနေ့ကော" ကျိုးဂွေလိုင်က အလျင်စလို မေးသည်။
"ကြည့်ကြတာပေါ့။ အချိန်ရရင် သွားမယ်။"
လင်းချင်းဟယ်က ကားကို တည်ငြိမ်စွာ မောင်းနှင်သွားပြီး သူမရဲ့ကားမောင်းကျွမ်းကျင်မှုက အထူးပဲ ချောမွေ့နေကာ သူတို့ကို ဝမ်ယွမ် ရဲ့ အဝတ်အထည်စက်ရုံဆီ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။
ဝမ်ယွမ် က အပြင်မှာ ရပ်နေရင်း သူတို့ကို မြင်လိုက်ရပြီး အထူးသဖြင့် ကားမောင်းသူနေရာမှာ ရှိနေတဲ့ စတုတ္ထအရီးကို မြင်လိုက်ရသည်။ နှစ်အစောပိုင်းက ရေပူစမ်းသွားတုန်းက ကျိုးချင်းပိုင် ပြောတာ ကြားဖူးပေမဲ့ လင်းချင်းဟယ်က ကားကြီးတစ်စီးကို မောင်းလာတာကို တကယ်မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ သူ တကယ်ကို အံ့ဩသွားမိသည်။
"စတုတ္ထအရီး၊ အရီးက တကယ်ကို ထူးချွန်တာပဲ" ဝမ်ယွမ် က သူတို့ ကားပေါ်က ဆင်းလာတဲ့အခါ အံ့ဩတကြီး နှုတ်ဆက်သည်။
"ကားမောင်းတာပါပဲ၊ ဘာများ အံ့ဩစရာ ရှိလို့လဲ" လင်းချင်းဟယ်က ဂရုမစိုက်သလို လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။
ဝမ်ယွမ် က ပြုံးလိုက်သည်။ "အရီးက ပြောတော့ ပြောတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ကားမောင်းတတ်တဲ့ မိန်းမတွေ သိပ်မရှိဘူးလေ။" သူကတော့ အရင်က တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။
လင်းချင်းဟယ်က ငါးအိမ်၊ ပုံစံအမျိုးမျိုး၊ ပင်လယ်သခွားသီး စတဲ့ ပင်လယ်စာခြောက်တွေကို ကားပေါ်ကနေ ချလိုက်သည်။ "အရီး ဒါတွေကို မင်းတို့အတွက် ပြင်ဆင်လာတာ။ အရင်က အာနီကို ပေးလိုက်ခိုင်းမလို့ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူ အလုပ်ရှုပ်နေတာနဲ့ ကိုယ်တိုင်ပဲ လာပို့တာ။ ဒီည အိမ်မှာ ပင်လယ်ကဏန်းကြီးတွေ စားကြမှာ၊ မင်းတို့လည်း လာခဲ့ပါဦး။"
"ဟုတ်ကဲ့" ဝမ်ယွမ် က အားနာမနေတော့ဘဲ ပြုံးရင်း သဘောတူလိုက်သည်။
လင်းချင်းဟယ်က သူမရဲ့သားနှစ်ယောက်ကို ခေါ်ပြီး အဖေကျိုး နဲ့ အမေကျိုး တို့ဆီကို သွားခဲ့ကာ ပင်လယ်စာခြောက်တွေနဲ့ ပင်လယ်ကဏန်းကြီးတွေပါတဲ့ သေတ္တာတစ်လုံးကိုလည်း ယူသွားခဲ့သည်။ အဲဒီဘက်က မိသားစုဝင်တွေ များတာကြောင့် သူတို့အတွက်လည်း တစ်ပုံဝေပေးခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း ပင်လယ်စာခြောက်တွေနဲ့ ကဏန်းတွေက အဖေကျိုး နဲ့ အမေကျိုး ကို ကားကြီးလောက်တော့ အံ့ဩသွားအောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။
"ဒါ... ဒါကို နှစ်ယောက်သား ဝယ်လိုက်တာလား" အဖေကျိုး က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် တုန်လှုပ်စွာ မေးသည်။
"ဘယ်လောက်ပေးလိုက်ရလဲ" အမေကျိုး က မျက်နှာနီရဲလျက် မေးသည်။
"အမေ ပြောတာတော့ အိမ်က ပိုက်ဆံတွေ အကုန်ကုန်သလောက်ပဲတဲ့" ကျိုးဂွေလိုင်က ပြန်ဖြေသည်။
"ကုန်တာ ဘာဖြစ်လဲ။ ဆိုင်မှာ ပိုက်ဆံရှာလို့ ရတာပဲ၊ ကားဆိုတာ နောက်ပိုင်း အသုံးဝင်မှာလေ—ကုန်ပစ္စည်းတွေ သယ်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ တခြားကိစ္စပဲဖြစ်ဖြစ်ပေါ့။ ကားဖိုးပြန်ရအောင် ရှာနိုင်မှာပါ" အဖေကျိုး က ရဲဝံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။
သူ့သားက ကားဝယ်နိုင်ခဲ့ပြီ! သူ့သားက အခုဆိုရင် ကားပိုင်ရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီ!
"ချင်းပိုင် မလိုက်လာဘူးလား" အမေကျိုး က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ခဏတာ ရပ်တန့်သွားကာ "ဒါဆို ခုနက ဘယ်သူ မောင်းလာတာလဲ" ဟု မေးသည်။
"ကျွန်မ မောင်းလာတာပါ" လင်းချင်းဟယ်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
သူမ ပြောလိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ သူမရဲ့ယောက္ခမရဲ့ မျက်လုံးထဲက အရိပ်အယောင်တွေ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားတာကို သတိထားမိလိုက်သည်။
သဘာဝကျကျပင် အမေကျိုး ရဲ့ အကြည့်တွေက ပြောင်းလဲသွားသည်။ စတုတ္ထသားအိမ်ထောင်ဖက် မလုပ်နိုင်တဲ့အရာဆိုတာ မရှိဘူးဆိုတာကို သူမ အမှန်တကယ် ယုံကြည်သွားသည်။ ကြည့်စမ်း—သူမက ကားကြီးတစ်စီးတောင် မောင်းတတ်နေသေးတယ်!
"အဖေ၊ အမေ၊ ညစာအတွက် ပင်လယ်ကဏန်းကြီးတွေကို ပေါင်းလိုက်ကြဦး။ ကျွန်မတို့ ဆိုင်ပြန်ပြီး အလုပ်လုပ်ဦးမယ်" လင်းချင်းဟယ်က သူမရဲ့ယောက္ခမရဲ့ ပြင်းပြတဲ့အကြည့်တွေကို ခံရခက်တာကြောင့် ပြောလိုက်သည်။
"နေဦး၊ စတုတ္ထသားအိမ်ထောင်ဖက်၊ အိမ်ပြန်ရင် ကြက်တစ်ကောင် ယူသွားဦး၊ ခန္ဓာကိုယ်အတွက် အားရှိအောင်။ နောက်ပြီး အမေ ကြက်ဥတွေလည်း အများကြီး စုထားသေးတယ်။ အိမ်ပြန်ရင် ယူသွားပြီး ဟင်းရည် လုပ်သောက်လိုက်ဦး" အမေကျိုး က အလျင်စလို ပြောလိုက်သည်။