မိသားစုတစ်စု ထိုသို့ပြောဆိုရယ်မောကာ စကားစမြည်ပြောနေကြသည်။ အချိန်တန်သောအခါ အားလုံးလည်း မိမိတို့လုပ်စရာရှိသည်များကို ဆက်လက်လုပ်ကိုင်ကြသည်။
လင်ချင်းဟယ် တစ်ရေးတမော အိပ်စက်ခဲ့သည်။ ဤအရွယ်သို့ ရောက်လာသောအခါတွင်မူ ဤအတိုင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။ သူမ မည်မျှပင် အသားအရေကို ထိန်းသိမ်းထားပါစေ၊ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် အိပ်စက်အနားယူခြင်း မရှိပါက ခန္ဓာကိုယ်က အနည်းငယ် မူးနောက်နောက် ဖြစ်လာပြီး မွန်းလွဲပိုင်း လုပ်ငန်းဆောင်တာများကို ဆက်လုပ်ရန် မစွမ်းသာတော့ပေ။
အိပ်စက်အနားယူပြီးနောက် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သိသိသာသာ ပို၍ ပေါ့ပါးသွားသည်။
သူမသည် စီနီ၏ ဆိုင်ဘက်သို့ သွားကာ ဆန်နီ ကို ရှာခဲ့သည်။ ဆန်နီ မှာမူ ဖောက်သည်များနှင့် မည်သို့ဆက်ဆံရမည်ကို စောစောစီးစီး လေ့လာလိုသဖြင့် ထိုနေရာတွင် ဝင်ရောက်ကူညီပေးနေခဲ့သည်။
လင်ချင်းဟယ်သည် ဆန်နီ ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဆေးရုံသို့ သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ဆန်နီ ၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စရပ်များကို အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး ထံသို့ပင် မပြောပြခဲ့ပေ။ မည်သို့ဆိုစေကာမူ ၎င်းမှာ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပြီး ဆွေးနွေးပြောဆိုနေစရာလည်း မလိုပေ။
ဆေးကုသမှု ခံယူလိုက်ရုံဖြင့် အရာရာ အဆင်ပြေသွားမည်သာ ဖြစ်သည်။ အခြားသော စကားလုံးများ ထပ်မံပြောဆိုနေစရာ မလိုတော့ပါ။
ဆန်နီ မှာ တစ်ကိုယ်လုံး ကျန်းမာရေး စစ်ဆေးမှု ခံယူခဲ့ပြီးနောက် လင်ချင်းဟယ်က သူမကို ဆရာဝန်ထံ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။
ဆရာဝန်က စစ်ဆေးချက် ရလဒ်များကို ဖတ်ရှုပြီးနောက် ဆေးညွှန်းရေးပေးခဲ့သည်။ ကြီးမားသည့် ပြဿနာမဟုတ်ဘဲ သာမန် အမျိုးသမီးရောဂါတစ်ခုနှင့် ခန္ဓာကိုယ် အားနည်းချို့တဲ့ခြင်းတို့ ပေါင်းစပ်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
"နောက်တစ်ပတ်အတွင်း အိမ်ထောင်ရေးသုခ လုံးဝမခံစားပါနဲ့ဦး" ဟု ဆရာဝန်က ဆေးညွှန်းပေးပြီးနောက် မှာကြားခဲ့သည်။
ဤစကားကြောင့် ဆန်နီ မှာ အလွန်ပင် ရှက်ရွံ့သွားခဲ့သည်။
သို့သော် လင်ချင်းဟယ်ကမူ ၎င်းကို အထူးတလည် တွေးတောမနေဘဲ "ဆေးကို အချိန်မှန်မှန်သောက်ပြီး ပုံမှန်ဆေးစစ်ဖို့ ပြန်လာခဲ့ပါ။ ငါ့မှာ အချိန်ရှိရင် မင်းနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မယ်။ အတန်းရှိရင် အာနီကို မင်းနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ခိုင်းမယ်။ ကိုယ်က ဖျားနာနေတဲ့အခါ ဆရာဝန်ပြဖို့ ရှက်စရာမလိုဘူး၊ နားလည်လား" ဟု ပြောခဲ့သည်။
"ဟုတ်ကဲ့၊ နားလည်ပါတယ်" ဟု ကျိုး ဆန်နီ က မျက်နှာရဲရဲဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြခဲ့သည်။
သို့သော် ဆရာဝန်က ရောဂါကို လွယ်ကူစွာ ကုသနိုင်ပြီး ပြဿနာကြီးကြီးမားမား မရှိကြောင်း ပြောဆိုသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ဖိစီးနေသော ဝန်ထုပ်ကြီးတစ်ခု ကျွတ်ထွက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်မှာ ငြင်းမရနိုင်သော အမှန်တရားပင် ဖြစ်ပေသည်။
ကလေးယူနိုင်ခြင်း ရှိမရှိဆိုသည်မှာ သူမအတွက် အကြီးမားဆုံး စိုးရိမ်ပူပန်မှု ဖြစ်ခဲ့ပြီး ယခုအခါတွင်မူ ထိုကိစ္စမှာ ပြဿနာ မဟုတ်တော့ပေ။
လင်ချင်းဟယ်သည် သူမအား အမျိုးသမီး အဝတ်အစားဆိုင်သို့ ပြန်ခေါ်လာခဲ့ရာ ထိုနေရာတွင် စီနီ လည်း ရောက်ရှိနေသည်။
စီနီ က အဝတ်အစားများကို ရွေးချယ်ပြီးနှင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် နှုတ်ခမ်းကို စူလိုက်ပြီး အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် "စတုတ္ထအဒေါ်၊ ဒီလိုဆိုရင် အရမ်းဈေးကြီးသွားမှာ မဟုတ်ဘူးလားဟင်" ဟု မေးလိုက်သည်။
"ဘာက ဈေးကြီးရမှာလဲ။ လူတိုင်းက အဝတ်အစား နှစ်စုံစီ ရကြတာပဲလေ။ မင်းတို့ နောက်ထပ်လိုချင်ရင် ကိုယ့်ဖိုးကုန်ကျစရိတ်နဲ့ ကိုယ်ဝယ်ကြပေါ့" ဟု လင်ချင်းဟယ်က ပြောသည်။
ကျိုး ဆန်နီ က အဝတ်အစား နှစ်စုံကို ယူလာပြီး "ဆန်နီ၊ ဒါတွေကို ကိုယ့်အတွက် ငါ ရွေးပေးထားတာ။ တော်မတော် ကြည့်စမ်း၊ သွားစမ်းကြည့်လိုက်" ဟု တိုက်တွန်းခဲ့သည်။
"စတုတ္ထအဒေါ်၊ တော်ပါပြီရှင်" ဟု ကျိုး ဆန်နီ က အမြန်တަပြောလိုက်သည်။
သူမ၏ ဆေးကုသစရိတ်များကို စတုတ္ထအဒေါ်က ပေးချေပြီးသား ဖြစ်နေသည်။
"အဲဒီလို မရဘူးလေ။ မင်းတို့ညီအစ်မတွေနဲ့ အိုက်ကူတို့ အားလုံးက အဝတ်အစား နှစ်စုံစီ ရကြရမယ်။ မင်းတို့ရဲ့ ယခင်ဝတ်စုံတွေက မဆိုးပေမယ့် ပစ္စည်းတွေ ရောင်းချတဲ့အခါ ပိုကောင်းတဲ့ ပုံရိပ်တစ်ခုကို ပြသဖို့ လိုတယ်လေ" ဟု လင်ချင်းဟယ်က ခိုင်မာစွာ ပြောဆိုခဲ့သည်။
သူမ၏ ဆိုင်များတွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိစေရန်အတွက် မိတ်ကပ်ထူထူလိမ်းရန် မလိုသော်လည်း မျက်နှာသန့်သန့်နှင့် တက်ကြွသော စိတ်ဓာတ်ရှိရန်မှာမူ မဖြစ်မနေ လိုအပ်ပေသည်။
သူမ ပြောဆိုပုံကို ကြားရသောအခါ ကျိုး ဆန်နီ လည်း နာခံတတ်စွာဖြင့် အဝတ်အစားများကို ယူဆောင်ကာ ဝင်ရောက် စမ်းသပ်ဝတ်ဆင်ကြည့်ခဲ့သည်။
စစ်ဆေးကြည့်သောအခါ ကျိုးအာနီ ၏ ဖက်ရှင်အမြင်မှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ဝတ်စုံနှစ်စုံစလုံးက ကျိုး ဆန်နီ နှင့် အလွန်ပင် လိုက်ဖက်ညီလှသည်။
"ဒါဆိုရင် ဒီနှစ်စုံကိုပဲ ယူကြမယ်" ဟု လင်ချင်းဟယ်က ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးစီနီ၏ အဝတ်အစား နှစ်စုံမှာလည်း အလွန်ပင် ကြည့်ကောင်းလှသည်။ ကျိုးအာနီ က သူမကို ဖိုးကုန်ကျစရိတ်ဖြင့် နောက်ထပ် အဝတ်အစား တစ်စုံ ဝယ်ယူခွင့်ပြုခဲ့သည်။
ကျိုး ဆန်နီ ကမူ အပိုဝတ်စုံများ ထပ်မံမဝယ်ခဲ့ပေ။ ဤခေတ်ကာလမှ လူများမှာ ယခုတိုင် အလွန်ပင် ခြိုးခြံချွေတာတတ်ကြဆဲ ဖြစ်သည်။ အဝတ်အစား နှစ်စုံ လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ရုံဖြင့် လုံလောက်နေပြီ မဟုတ်ပါလော။ သူတို့တွင် ရံဖန်ရံခါ ဝတ်ဆင်နိုင်သေးသည့် ရှေးဟောင်းအဝတ်အစားများလည်း ရှိနေသေးသည်။
လင်ချင်းဟယ်က ၎င်းကို ထူးဆန်းသည်ဟု မထင်ခဲ့ပေ။ သူမ ပထမဆုံး ရောက်ရှိလာစဉ်က အာနီလောက် တည်ငြိမ်မှု မရှိခဲ့ပေ။ ယခုအခါတွင်မူ လင်ချင်းဟယ်ကိုယ်တိုင် လေ့ကျင့်ပေးထားမှုကြောင့် အာနီသည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ခြေထောက်ပေါ်တွင် ခိုင်မာစွာ ရပ်တည်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။
"ဆန်နီ၊ မင်းရဲ့အစ်မ အာနီနဲ့အတူ ဆိုင်မှာနေပြီး သူမဆီကနေ သင်ယူပါ။ ဒါ့အပြင် အိုက်ကူအတွက်ကတော့ ဒီကနေ့ ဆိုင်သွားတဲ့လမ်းကို မှတ်မိဖို့ လုပ်တာက ကောင်းပေမယ့် မနက်ဖြန်ကစပြီး အမျိုးသားအဝတ်အစားဆိုင်ကို သွားပြီး စီးပွားရေးလုပ်နည်းကို သင်ယူရလိမ့်မယ်" ဟု လင်ချင်းဟယ်က ညွှန်ကြားခဲ့သည်။
"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ သူပြန်လာရင် ကျွန်မ ပြောပြလိုက်ပါမယ်" ဟု ကျိုး ဆန်နီ က ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။
"အာနီ၊ မင်းရဲ့ တတိယခဲအိုအတွက် အဝတ်အစား နှစ်စုံ ရွေးပြီး သပ်သပ်ဖယ်ပေးလိုက်ပါဦး" ဟု လင်ချင်းဟယ်က ထပ်မံပြောကြားခဲ့သည်။
"ဟူဇီက အဲဒါတွေကို ရွေးပေးပြီးသားပါ။ ဟောဒီဘက်မှာပါ" ဟု ကျိုးအာနီ က ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။
လင်ချင်းဟယ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ဆိုင်ကို သူတို့လက်ထဲတွင် ထားခဲ့ကာ ကျိုးချင်းပိုင်ကို ရှာဖွေရန် ခေါက်ဆွဲပြုတ်ဆိုင်ဘက်သို့ တစ်ယောက်တည်း လျှောက်သွားခဲ့သည်။
ကျိုးချင်းပိုင်မှာ အသားများကို အတုံးသေးသေး တับနေရင်းဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေသည်။ သူမ ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ "မင်း ပင်ပန်းနေပြီလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
"ငါ အတန်အသင့် ပါပဲ" ဟု လင်ချင်းဟယ်က လက်ကို ဝမ်းနည်းပြုံးဖြင့် မျိုးပြလိုက်သည်။
ထို့ကြောင့် ကျိုးရွှမ် သည် ပေါ့ပါးပျော်ရွှင်ဖွယ် နွေရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက်မှ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသောအခါ ကျိုးချင်းပိုင်က သူ့အား တာဝန်တစ်ခု ပေးအပ်ခဲ့သည်။ "မင်းရဲ့အစ်မ ဆန်နီ နဲ့ အစ်မ စီနီ တို့ကို မြို့ထဲလျှောက်လည်ဖို့ ခေါ်သွားပေးလိုက်" ဟု ဆိုလေသည်။
သူ့မှာ အံ့သြသွားပြီး "ကျွန်တော့်မှာ အချိန်သိပ်မရှိဘူး။ တတိယတစ်ယောက်ကို ခေါ်လိုက်ပါလား" ဟု ပြန်ပြောခဲ့သည်။
ကျိုးကွေ့လိုင်မှာ လက်ရှိတွင် သူ၏ ဒုတိယအစ်ကို မည်သို့ ရုန်းကန်ရသည်ကို ကြည့်ရှုနေသည်။ မျက်လုံးများကို လှန်ပြလိုက်ပြီး "ဒုတိယအစ်ကိုရာ၊ မင်းမှာ အသိတရားဆိုတာ နည်းနည်းမှ မရှိတော့ဘူးလား။ ကျောင်းစဖွင့်တာနဲ့ ငါ အလုပ်တွေ ရှုပ်ရတော့မှာ၊ အခု အမေနဲ့ အဖေတို့ ပြန်ရောက်လာတော့ ငါ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ဒီလိုအခက်အခဲတွေ ခံစားခဲ့ရတာကို သူတို့ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေကြတယ်။ မင်းက ငါ့ကို ကျွန်တစ်ယောက်လို ဆက်ခိုင်းချင်သေးတာလား" ဟု ဝင်ရောက်ပြောဆိုခဲ့သည်။
"မင်းက အမြင့် တစ်မီတာ ရှစ်ဆယ်ရှိနေပြီလေ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လူသေးသေးလေး ဖြစ်ရတာလဲ" ဟု ကျိုးရွှမ် က မျက်ခုံးပင့်ကာ မေးလိုက်သည်။
"ကျွန်တော် လူသေးသေးလေး မဟုတ်သေးပေမယ့် ငယ်သေးတယ်လေ" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က ပြန်ပြောခဲ့သည်။ "ကျွန်တော်က ဆယ့်ငါးနှစ်ပဲ ရှိသေးတာ!"
လင်ချင်းဟယ်၏ သားသုံးယောက်စလုံးမှာ အရပ်ပုကြသည် မဟုတ်ပေ။ လင်ချင်းဟယ်သည် ခေတ်မီ အာဟာရစံနှုန်းများနှင့်အညီ သူတို့ကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးရမည်ဟု ခိုင်မာစွာ ယုံကြည်ထားသူဖြစ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေများ မကောင်းမွန်လှသော်လည်း သူတို့၏ အစားအသောက်များကို လျှော့ချပစ်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
သူတို့၏ အစားအသောက်များမှာ အမြဲတမ်း ထိပ်တန်းအဆင့်ပင် ဖြစ်ခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့်ပင် သားသုံးယောက်စလုံးမှာ ခန့်မှန်းခြေအားဖြင့် အမြင့် ၁.၈ မီတာနှင့် အထက်ရှိကြသည်။ အကြီးဆုံးဖြစ်သော ကျိုးခိုင် မှာ အားလုံးထဲတွင် အမြင့်ဆုံး ဖြစ်သည်။
သို့သော် နောင်လာမည့် အနာဂတ်တွင်လည်း အငယ်နှစ်ယောက်မှာ သူတို့၏ အစ်ကိုဖြစ်သူထက် နောက်ကျကျန်နေမည် မဟုတ်ပေ။
ကျိုးရွှမ် မှာ ယခုနှစ်တွင် ဆယ့်ခုနစ်နှစ်ရှိပြီ ဖြစ်ပြီး အရပ်အမြင့် ၁.၈၅ မီတာသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူက ယခုအခါတွင် ပို၍ နှေးကွေးစွာ ကြီးထွားလာလျှင်တောင်မှ ဆက်လက် ကြီးထွားနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
ကျိုးကွေ့လိုင်အကြောင်းကို ဆိုဖွယ်ရာပင် မရှိတော့ပါ။ ဤကောင်လေးမှာ နောင်တစ်ချိန်တွင် သူ၏ အစ်ကိုများထက် အရပ်ပုသွားမည် မဟုတ်ပေ။ မိသားစုထဲတွင် အရပ်အအမြင့်ဆုံးပင် ဖြစ်လာချင်ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။
နောက်ဆုံးတွင် ကျိုးရွှမ် အနေဖြင့် ဆန့်ကျင်တိုက်ခိုက်နေသော်လည်း အကျိုးမရှိတော့ပေ။ သူသည် ကျိုး ဆန်နီ နှင့် ကျိုး စီနီ တို့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ မြို့တွင်းသို့ လှည့်လည်စူးစမ်းရန် ထွက်သွားရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။
သူ၏ ကျူရှင်သင်ကြားပေးသည့် လုပ်ငန်းများမှာမူ နောက်ရပိုင်းတွင် ကျောင်းစဖွင့်တော့မည်ဖြစ်ပြီး ငှားရမ်းထားသော မိသားစုများကလည်း ကျောင်းမစတင်မီ သူတို့၏ ကလေးများကို အနားယူစေလိုကြသောကြောင့် တကယ်တမ်းတွင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ကျိုးရွှမ် သည် ကျိုး ဆန်နီ၊ ကျိုး စီနီ နှင့် လီအိုက်ကူတို့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ အမျိုးမျိုးသော ရှုခင်းသာ နေရာများသို့ နှစ်ရက်တိုင်တိုင် သွားရောက်လည်ပတ်ခဲ့ပြီး မြို့တော်နှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လာစေရန်နှင့် သူတို့၏ အမြင်အာရုံများကို ကျယ်ပြန့်လာစေရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။
ထို့နောက်တွင် သူတို့သည် အဝတ်အစားဆိုင်တွင် အလုပ်ချိန်အလိုက် စတင်လုပ်ကိုင်ခဲ့ကြသည်။ အဝတ်အစားဆိုင် တစ်ခုတည်းသာမကဘဲ ခေါက်ဆွဲပြုတ်ဆိုင်နှင့် အချိုရည်ဆိုင်များတွင်လည်း ဖြစ်သည်။
ဤလေ့ကျင့်ရေး စီစဉ်မှုများကို မာချန်မင်၏ လက်ထဲတွင် အပ်နှံထားခဲ့သည်။ လင်ချင်းဟယ်သည် သူမ၏ သင်ခန်းစာများကို စတင်ပြင်ဆင်နေပြီဖြစ်ပြီး ကျိုးရွှမ် နှင့် ကျိုးကွေ့လိုင်တို့ကလည်း ကျောင်းစဖွင့်မည့် ရက်အတွက် ပြင်ဆင်နေကြသည်။
အထူးသဖြင့် ကျိုးကွေ့လိုင်မှာ စစ်ရေးလေ့ကျင့်မှုများ ရင်ဆိုင်ရမည့် ကျောင်းဝင်သစ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ လင်ချင်းဟယ်သည် စတိုးဆိုင်တွင် သူမ ဝယ်ယူခဲ့သော နေရောင်ကာခရင်မ် ပုလင်းတစ်ပုလင်းကို သူ့အား ပေးအပ်ခဲ့သည်။ ထိုပုလင်းပေါ်တွင် ရေကူးဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးများ၏ ပုံများပါရှိပြီး ဤခေတ်ကာလအတွက် အလွန်ပင် ခေတ်စားနေသော ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ကျောင်းစတင်ဖွင့်လှစ်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လင်ချင်းဟယ်နှင့် သူမ၏ သားများမှာ အလုပ်များမှုများဖြင့် လွှမ်းခြုံသွားခဲ့ကြသည်။
ကျိုး ဆန်နီ၊ ကျိုး စီနီ နှင့် လီအိုက်ကူတို့သည် မြို့တော်ရှိ ဘဝနှင့် အံဝင်ခွင်ကျဖြစ်စေရန်နှင့် လေ့လာသင်ယူရန်အတွက် ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့ကြသည်။
ခြောက်သွေ့ကုန်ပစ္စည်းဆိုင်ကို "ပြုပြင်မွမ်းမံနေသည်" ဟု ရည်ညွှန်းပြောဆိုကြသော်လည်း ၎င်းမှာ အမှန်တကယ်တွင်မူ အစမှစတင်ကာ အသစ်ပြန်လည် တည်ဆောက်ခြင်းဖြစ်ပြီး ငွေကြေးပမာဏ အမြောက်အမြား ကုန်ကျခဲ့သည်။
ကျောင်းစတင်ဖွင့်လှစ်ပြီး တစ်ပတ်အကြာတွင် ၎င်းမှာ အလုံးစုံ ပြီးစီးသွားခဲ့သည်။
အခန်းတစ်ခန်း၊ မီးဖိုချောင်တစ်ခန်းနှင့် အိမ်သာတစ်လုံးတို့ကို ထည့်သွင်း တည်ဆောက်ထားခဲ့သည်။ ရေပိုက်လိုင်းများနှင့် လျှပ်စစ်မီးကြိုးများ အားလုံးကိုလည်း အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ပြီးစီးခဲ့သည်။
ထိုနေရာကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုပြီးနောက် ကျိုး ဆန်နီ နှင့် လီအိုက်ကူတို့မှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့ကြသည်။ ယခုမှစတင်၍... ဤနေရာသည် သူတို့ နေထိုင်ရမည့်နေရာ ဖြစ်လာတော့မည်လော။