လူသားတို့ဆိုသည်မှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အပြန်အလှန် ဆက်ဆံကြစမြဲပင်တည်း။
ကျိုးကိုင်းလှိုင်က ဤအနာဂတ် ဒုတိယမြောက် မောင်နှမတော်စပ်မည့်သူအပေါ် ထိုသို့သော အထင်အမြင်မျိုး ရှိနေခြင်းမှာ အံ့ဩစရာတော့ မဟုတ်ပေ။ အကြိမ်ဆယ်ခေါက် သွားရောက်တွေ့ဆုံလျှင် ဝမ်ယွမ် က ထက်ဝက်ခန့်သော အကြိမ်များ၌ လက်ဆောင်ပစ္စည်းများ သယ်ဆောင်လာတတ်လေသည်။
ကျောက်ကျွင်း ကော ဘယ်လိုလဲ။ သူကတော့ ဘာလက်ဆောင်မှ မပါဘဲ အမြဲတမ်း လက်ဗလာနဲ့ ရောက်လာတတ်ပြီး ထမင်းစားရမည့်အချိန်ကိုသာ စောင့်နေတတ်သည်။ သူက ဘာကို သောက်ချင်လို့လဲ၊ မြောက်ပိုင်းက လေကိုပဲ သောက်ချင်လို့လား။ အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ ပါးစပ်ကို ဟပြီး ငံ့စောင့်နေရုံပဲ ရှိတော့တာပေါ့။
ဒါက ပစ္စည်းဥစ္စာတွေ ယူလာပေးတာ မပေးတာထက် သဘောထားစေတနာကိစ္စသာ ဖြစ်ပေသည်။ ထိုသူက မိမိတို့ကို စစ်မှန်စွာ လေးစားပြီး မိသားစုဝင်တစ်ဦးကဲ့သို့ ဆက်ဆံရဲ့လား ဆိုသည်ကို မည်သူမဆို ခံစားသိရှိနိုင်ကြသည်။
ဝမ်ယွမ် ၏ စာနာတတ်မှု၊ တွေးခေါ်တတ်မှုတို့ကြောင့် ကျိုးမိသားစုဝင် အကြီးအကဲများက သူလက်ဗလာဖြင့် လာသည့် ရှားပါးသော အချိန်များတွင်ပင် ရင်ဝမ်းခفေ ကျိုဆိုကြသည်။ သူတို့က သူ့ကို မိသားစုဝင်တစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ပြီးဖြစ်ရာ အခမ်းအနားဖြင့် ဧည့်ခံရန်ပင် မလိုတော့ပေ။ အပြင်ထွက်စားရမည်ကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သည့် အချိန်တိုင်းတွင် ဤနေရာ၌ လာစားခြင်းမှာ သူ၏အတွက်တော့ ကိစ္စသေးသေးလေးသာ ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း သူက အမြဲတမ်း ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ကာ အခါအခွင့်သင့်သလို ပစ္စည်းများ ဝယ်ယူလာတတ်စမြဲ ဖြစ်သည်။ အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး တို့အပေါ်တွင်လည်း ထို့အတူပင်ဖြစ်ပြီး သူက မကြာခဏ အလည်လာကာ ထမင်းစားလေ့ရှိပြီး ၎င်းတို့နှင့် အလွန်ရင်းနှီးကာ မိမိ၏ ဘိုးဘွားအရင်းအချာကဲ့သို့ပင် ဆက်ဆံတတ်ပေသည်။
ဤသည်မှာ လောကကြီးတွင် လူအချင်းချင်း ဆက်ဆံပြောဆိုကြပုံပင်တည်း။
ကျိုးကိုင်းလှိုင်နှင့် သူ၏မိခင်တို့သည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ဝယ်ယူရန် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့ကြပြီး ကြက်သားတစ်ကောင်ကိုပါ ဝယ်ယူခဲ့ကြသည်။ ကျိုးချင်ပေါင်၏ ရေခဲသေတ္တာထဲတွင် ဝက်သားအချို့ သိုလှောင်ထားပြီးသား ဖြစ်သောကြောင့် ဝက်သားထပ်ဝယ်ရန် မလိုတော့ဘဲ အတုံးအတစ်ပိုင်းကိုသာ ဖြတ်ယူရန် လိုပေသည်။
ထို့အပြင် ပြောင်းဖူးလုံးများ၊ မုန်လာဥနီများ၊ အခြားဟင်းသီးဟင်းရွက်များနှင့် ငါးများကိုလည်း ပေါများစွာ ဝယ်ယူခဲ့ကြသည်။
ယခုအခါ ဆိုင်တွင် အလုပ်လုပ်နေကြသော လူဦးရေ လုံလောက်ပြီဖြစ်ရာ လင်းချင်းဟယ်က မာချန်မင်အား အလုပ်ချိန်ဇယား ရေးဆွဲရန် တောင်းဆိုထားပြီးဖြစ်ကာ ၎င်းတို့အတွက် ညစာကို ဆက်လက် ထောက်ပံ့ပေးတော့မည် မဟုတ်ပေ။ ၎င်းတို့၏ အလုပ်ချိန်များကို စံသတ်မှတ်ထားပြီးဖြစ်သောကြောင့် အလုပ်သမားများမှာ အနားယူချိန် ပိုမိုရရှိလာကြသော်လည်း လစာများမှာမူ ပြင်ပလုပ်ခများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သူမ၏ လစာနှုန်းထားများမှာ အစကတည်းက အတော်လေး ကောင်းမွန်နေပြီးဖြစ်ရာ ထပ်တိုးမြှင့်ပေးခြင်း မရှိဘဲ ပုံမှန်အတိုင်းပင် ဆက်လက်ရှိနေပေသည်။
ဈေးဝယ်ပြီးနောက် ပြန်ရောက်လာကြသောအခါ လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးကိုင်းလှိုင်တို့က ၎င်းတို့ကို စတင်ခွဲခြားပြင်ဆင်ကြသည်။ သယ်ဆောင်လာခဲ့ကြသည့် မှိုများနှင့် ပတ်သက်၍မူ ၎င်းတို့မှာ လုံးဝ စားသုံးနိုင်သော မှိုများဖြစ်ကြပြီး — ကျိုးချင်ပေါင်က လီကျားရွာရှိ တောင်စောင်းမှ လင်းချင်းဟယ်အတွက် ကောက်ယူပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
၎င်းတို့က ၎င်းတို့ကို အတူတကွ သယ်ဆောင်လာခဲ့ကြပြီး လင်းချင်းဟယ်က ချက်ချင်း ထုတ်စားခြင်းမပြုဘဲ ရှင်းပြရ ခက်ခဲလိမ့်မည်ဖြစ်သောကြောင့် သူမ၏ အတိုင်းအဆမဲ့ အခန်းကဏ္ဍအတွင်း၌သာ သိုလှောင်သိမ်းဆည်းထားခဲ့သည်။ ချိန်ခါသင့်သည့် အချိန်ကို စောင့်ကာ အပြင်သို့ ထုတ်ယူပြီး နေလှမ်းရန်သာ လိုအပ်ပေသည်။
မှိုစိမ်းများကိုမူ ထိုကဲ့သို့ သိမ်းဆည်း၍မရနိုင်သော်လည်း သူမတွင် အရည်အသွေး ကောင်းမွန်လှသည့် ခြောက်သွေ့ပြီးသား မှိုအမြောက်အမြား ကျန်ရှိနေသေးသည်။
မကြာမီမှာပင် လီအိုက်ကွဲနှင့် ကျိုးစန်နီတို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
ယခင်နေ့က လမ်းကြောင်းကို သင်ယူခဲ့ကြပြီးဖြစ်ရာ ၎င်းတို့သည် ယနေ့နំနက်ပိုင်းက ကျိုးရှ နှင့် ဆုတာလင်တို့ထံ သွားရောက်ကူညီပေးခဲ့ကြပြီးမှ ဤနေရာသို့ လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ကျိုးစန်နီက လင်းချင်းဟယ်အား ကူညီရန် ရှေ့သို့ တိုးလာခဲ့သည်။
"စတုတ္ထအဒေါ်က မနက်ဖြန် မွန်းလွဲပိုင်းမှာ ဆေးရုံကို ခေါ်သွားပေးမယ်လေ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က သူမအား ပြောပြသည်။
ကျိုးစန်နီမှာ ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားပြီး "သမီးက စတုတ္ထအဒေါ်ကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေမိပါပြီ" ဟု ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
"ဘာအနှောင့်အယှက် ဖြစ်ရမှာလဲ။ ဘယ်မှလည်း သိပ်မဝေးပါဘူး" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြန်လည်ပြောကြားကာ ပါဝင်ပစ္စည်းများကို ပြင်ဆင်ကြသည်။ သူမက ကျိုးကိုင်းလှိုင်အား "သွားပြီး မင်းအစ်မ စီနီကို ခေါ်ခဲ့ဦး။ သူက အချိုရည်ဆိုင်မှာ ရှိတယ်" ဟု မှာကြားလိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့ပါ" ဟု ကျိုးကိုင်းလှိုင်က ပြန်ပြောကာ စက်ဘီးပေါ်သို့ တက်ထိုင်ပြီး အချိုရည်ဆိုင်ဘက်သို့ ထွက်သွားခဲ့သည်။
လင်းချင်းဟယ်က အပြုံးဖြင့် ကျိုးစန်နီနှင့် လီအိုက်ကွဲတို့ကို "မြို့တော်ကို ရောက်လာတာ ဘယ်လိုနေလဲ" ဟု မေးမြန်းသည်။
"အရမ်းကောင်းပါတယ်" ဟု လီအိုက်ကွဲက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ကျိုးစန်နီက "စတုတ္ထအဒေါ်ရယ်၊ အပြင်လောကကြီးက ဒီလောက်တောင် ကျယ်ပြန့်ပြီး စည်ကားမယ်လို့ သသမီး လုံးဝ မထင်ထားမိဘူး" ဟု အံ့ဩတကြီး ပြောကြားသည်။
လင်းချင်းဟယ်က ပြုံးလိုက်သည်။ "ဆိုင်ကတော့ မဖွင့်သေးပေမယ့် မင်းတို့နှစ်ယောက် လမ်းလျှောက်ပြီး လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနိုင်ပါတယ်။ လုပ်ငန်း စတင်ပြီဆိုရင်တော့ မင်းတို့မှာ အလွတ်အချိန် ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"
"မလိုပါဘူးရှင်။ ကျွန်မတို့က အရင်ဆုံး ကူညီလုပ်ကိုင်ပေးပြီး အလုပ်နဲ့ ရင်းနှီးအောင် လုပ်ချင်ပါတယ်" ဟု ကျိုးစန်နီက ပြန်လည် ဖြေကြားသည်။
"ဒါဆိုလည်း ကောင်းပြီလေ၊ ဒါပေမဲ့ အလောတကြီး လုပ်စရာ မလိုပါဘူး။ ဒီနေ့မှ ဆိုင်ပြင်ဆင်ဖို့ လူခေါ်ထားတာဆိုတော့ နည်းနည်း ကျပ်တည်းနေလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ရပါတယ်၊ မင်းတို့အတွက် အကုန်အဆင်ပြေအောင် လုပ်ပေးပါ့မယ်" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ဆိုသည်။
"ဘယ်နေရာမှာလဲ" ဟု လီအိုက်ကွဲက မေးမြန်းသည်။
"အဟမ်း၊ အိုက်ကွဲကို သွားပြီး ကူညီခိုင်းလိုက်မယ်လေ" ဟု ကျိုးစန်နီက ဖြည့်စွက်ပြောသည်။
လင်းချင်းဟယ်၏ မူလ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ၎င်းတို့နှစ်ဦး အရင်ဆုံး လမ်းလျှောက် လည်ပတ်ကြရန် ဖြစ်သော်လည်း အလုပ်လက်မဲ့ ဖြစ်နေပါက ၎င်းတို့အနေဖြင့် မလုံခြုံသလို ခံစားရမည်မှာ သေချာပေသည်။ အထူးသဖြင့် လီအိုက်ကွဲမှာ အသစ်အဆန်းဖြစ်သော မြို့တော်ကြီးထဲသို့ ရောက်ရှိလာပြီး အလုပ်လက်မဲ့ ဖြစ်နေခြင်းက သူ့ကို အနေရခက်စေပေသည်။
ထို့ကြောင့် လင်းချင်းဟယ်က လီအိုက်ကွဲအား "မနက်စာ စားပြီးရင် ချန်မင်ကို ခေါ်ပြီး အဲ့ဒီဘက်ကို လွှတ်လိုက်မယ်၊ မင်းက အလုပ်တွေကို ကြီးကြပ်ပေးပေါ့။ စန်နီကတော့ ထားလိုက်ပါ၊ ငါသူ့ကိုနဲ့ စီနီကို ခေါ်ပြီး အပြင်မှာ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုပေးမယ်" ဟု ပြောပြသည်။
"ကောင်းပြီလေ" ဟု လီအိုက်ကွဲက သဘောတူလိုက်သည်။
ထိုစဉ် အပြင်ဘက်မှ စက်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အနီရောင် ဟုန်ချီအမှတ်တံဆိပ် ကားတစ်စီးက လမ်းဘေးတွင် ထိုးရပ်လိုက်ပြီး ဝမ်ယွမ် ဆင်းလာခဲ့သည်။
"စတုတ္ထအဒေါ်နဲ့ စတုတ္ထဦးလေးတို့ ပြန်ရောက်နေကြပြီပဲ" ဟု ဝမ်ယွမ် က လင်းချင်းဟယ်ကို မြင်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ရွှင်ရွှင်လန်းလန်း နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
"ရောက်တာပေါ့။ ဒါကြောင့် မင်းက အလုပ်များတဲ့သူဆိုတော့ ထမင်းစားဖို့ ဖိတ်ခိုင်းဖို့အတွက် အယ်နီကို ငါတို့ လွှတ်လိုက်ရတာပေါ့" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြုံးလျက် ပြောသည်။
"စတုတ္ထအဒေါ်ကလည်း၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အစာစားနိုင်စွမ်းကို မမုန်းဘူးဆိုရင် ကျွန်တော် နေ့တိုင်း လာခဲ့မှာပါ" ဟု ဝမ်ယွမ် က ရွှင်ရွှင်မြူးမြူး ပြန်လည် ဖြေကြားသည်။
ပြောဆိုရင်းပင် သူက ခမ်းနားထည်ဝါသော ဟန်ပန်ဖြင့် အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။
ကားတစ်စီး။ သူဌေးတစ်ဦးကဲ့သို့ ဝတ်စားဆင်ယင်ထားမှု။ ယနေ့တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အဝတ်အစားများကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း နှစ်သစ်ကူးကာလက အလည်လာစဉ်ကမူ အထွတ်အထိပ် ဝတ်ဆင်ထားပြီး အလွန်ခေတ်ဆန်းနေခဲ့သည်။ မိမိကိုယ်ကို ဝတ်ဆင်ပြသရုံတင်မကဘဲ — သူက အယ်နီအတွက် အဝတ်အစား နှစ်စုံ ဝယ်ယူပေးခဲ့ပြီး သူမအား အရုပ်မလေးတစ်ရုပ်ကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ပေးခဲ့သေးသည်။
သာမန် အယူအဆရှိပြီး တင်းမာစွာ ငြင်းဆန်ခဲ့သော ကျိုးအယ်နီသာ မရှိခဲ့ပါက သူက သူမအား ဆံပင်ကေ ပြင်ဆင်ရန်၊ ထိုခေတ်က ရီပတ်ဘလစ်ခတ်ကာလ ဆံထုံးပုံစံနှင့် ဖိနပ်မြင့်များ စီးစေရန် အတင်းအကျပ် ခေါ်ထုတ်သွားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
ကျိုးအယ်နီ၏ သူနှင့်ပတ်သက်သော ညည်းညူးပြောဆိုမှုများကို ပြန်လည် သတိရမိတိုင်း လင်းချင်းဟယ်မှာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။ သူက အယ်နီအား သမီးအရင်းတစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင် ပြုစုပျိုးထောင်နေသည်နှင့် တူနေပေသည်။
"ဒါက ငါတို့ရဲ့ ကျိုးမိသားစုဟောင်းက အနာဂတ်မှာ သမက်တော်စပ်မယ့်သူ ဝမ်ယွမ် လေ။ မင်းတို့ရဲ့ အစ်မ အယ်နီရဲ့ ချစ်သူပဲ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြုံးလျက် ကျိုးစန်နီနှင့် လီအိုက်ကွဲတို့အား မိတ်ဆက်ပေးသည်။
ထို့နောက် သူမက ဝမ်ယွမ် ဘက်သို့ လှည့်ကာ "ဒီဘက်ကတော့ စန်နီနဲ့ လီအိုက်ကွဲတို့ပဲ" ဟု ပြောသည်။
သဘာဝကျစွာပင် ၎င်းတို့ အချင်းချင်း နှုတ်ဆက်စကားများ ပြောဆိုကြသည်။
ကျိုးစန်နီနှင့် လီအိုက်ကွဲတို့မှာ တိတ်တဆိတ်ပင် အံ့ဩသွားကြသည်။ မြို့တော်မှ သမက်တော် - သူက တကယ်ကို အံ့မခန်းပင်။ သူ၏ ဟန်ပန်အမူအရာမှာ အလွန် ခမ်းနားထည်ဝါပေသည်။ ၎င်းတို့တွင် ဤကဲ့သို့သော ဆွေမျိုးများ တကယ် ရှိနေပါသလော။
ကျိုးကိုင်းလှိုင်က စီနီကို ခေါ်ဆောင်ကာ ပြန်ရောက်လာသောအခါ မိတ်ဆက်ပေးရမည့်သူများ ပိုမိုများပြားလာခဲ့သည်။
ကျိုးအယ်နီ၊ ဟူကျွင်းနှင့် အခြားသူများ ရောက်ရှိလာကြပြီးနောက် တစ်မိသားစုလုံး စုဝေးကာ နေ့လယ်စာ စားသုံးခဲ့ကြသည်။ အလွန်ပင် စည်ကားသိုက်မြိုက်သော ပွဲတစ်ပွဲ ဖြစ်လာခဲ့သည်။
မနက်စာ စားပြီးနောက် မိသားစု တစ်စုတူ ထိုင်ကာ လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း စကားစမြည် ပြောဆိုကြသည်။
လင်းချင်းဟယ်က ကျိုးစန်နီအား "ခြောက်သွေ့ကုန်ပစ္စည်းဆိုင်က နည်းနည်း ဝေးတယ်၊ ဒါကြောင့် မင်းနဲ့ အိုက်ကွဲတို့ ဟိုဘက်မှာ ကိုယ့်ဘာသာ မီးဖိုချောင် ကိုယ်ထူထောင်ကြရလိမ့်မယ်။ ရေနံဆီမီးဖိုအတွက် စိတ်မပူနဲ့၊ မင်းတို့ သုံးဖို့ တစ်လုံး ပို့ပေးပါ့မယ်" ဟု ပြောပြသည်။
ရေနံဆီမီးဖိုဆိုသည်မှာ ထိုခေတ်အခါက စံနှုန်းမီ ဟင်းချက်ကိရိယာ တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။
ကျိုးစန်နီက သဘောတူလိုက်သည်။ ဝမ်ယွမ် က အံ့ဩသွားဟန်ဖြင့် "စတုတ္ထအဒေါ်၊ အဒေါ်က ခြောက်သွေ့ကုန်ပစ္စည်းဆိုင် ဖွင့်မလို့လား။ ဘာတွေ ရောင်းမှာလဲ" ဟု မေးမြန်းသည်။
"ပင်လယ်ထွက် ပစ္စည်းခြောက်တွေလေ။ ကျွန်မတို့က ပုံစံအမျိုးမျိုး၊ ဆက်ကူ၊ ပင်လယ်ရေမှော်ခြောက်တွေနဲ့ ငါးဥစေးတွေကို ရောင်းချသွားမှာ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြန်လည် ဖြေကြားသည်။
"ဝိုး၊ အဲ့ဒါတွေက ဈေးပေါတာ မဟုတ်ဘူးနော်" ဟု ဝမ်ယွမ် က သုံးသပ်ပြောကြားသည်။ "ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုကလည်း နည်းမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီပစ္စည်းတွေကို ဘယ်ကနေ သွင်းမှာလဲ"
"တောင်ပိုင်းက ရန်ချန်းဘက်ကနေပေါ့။ မင်း စားကြည့်ချင်လား။ ပစ္စည်းတွေ ရောက်လာတဲ့အထိ စောင့်ပါဦး၊ စားဖို့ တစ်ခုခု ပေးမယ်" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။
သူမတွင် အမှန်တကယ်ပင် အတိုင်းအဆမဲ့ အခန်းကဏ္ဍအတွင်း၌ သိုလှောင်သိမ်းဆည်းထားသော ပင်လယ်ကဏန်းကြီး တစ်သေတ္တာ ရှိနေပြီး တစ်ကောင်မှ သေးငယ်ခြင်း မရှိပေ။
"ဒါဆိုရင်တော့ စတုတ္ထအဒေါ်နဲ့ အခမ်းအနား လုပ်နေတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော်က ပင်လယ်စာတွေကို တကယ် ကြိုက်တယ်။ ဆိုင်ဖွင့်ပြီဆိုတာနဲ့ ကျွန်တော် ပုံမှန်လာစားတဲ့သူ ဖြစ်လာမှာ သေချာတယ် — အဒေါ်က ကျွန်တော့်ကို လျှော့ဈေး ပေးရမယ်နော်" ဟု ဝမ်ယွမ် က ရယ်မောလျက် ပြောသည်။
"မင်းလို လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်က ငါ့ဆီကနေ လျှော့ဈေး တောင်းချင်နေတာလား။ 'အကုန်လုံး ထုပ်ပေးလိုက်ပါ၊ ဝမ်သခင်ကြီးက ပိုက်ဆံရှင်းမယ်' လို့ ပြောသင့်တာပေါ့" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ဟာသလုပ် ပြောဆိုသည်။
ကျိုးကိုင်းလှိုင်က ရယ်မောလျက် "အမေက ကြားခံကုန်သည် လုပ်ဖို့ ကြံစည်နေတာလား" ဟု ဝင်ရောက်ပြောဆိုလိုက်သည်။