"ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့နဲ့ပဲ ဆိုင်တာပါ။ ခင်ဗျားတို့ ဘာမှန်းဆလို့ ရတာမျိုးနဲ့ ကြုံခဲ့ရင် တန်းပြီးတော့သာ ကျုပ်တို့ဆီကို တန်းလာခဲ့ပါ။ အမြန်ဆုံး အကြောင်းကြားပေးပါ။ ကျုပ်တို့ပေးမယ့် သတင်းပေးခတွေကလည်း နည်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြောလိုက်သည်။
ယခုအချိန်တွင် တကယ်တမ်း၌လည်း ရာသီဥတုနှင့် ကိုက်ညီမည့် ကွက်လပ်မြေပါသော တိုက်ခန်းကြီးများကို သူမ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။ သူမလက်ထဲတွင် ငွေကြေးအမြောက်အမြား ရှိနေလျှင်တောင် ဈေးနှုန်းတွေက အဆမတန် မြင့်တက်နေဦးမှာ ဖြစ်သောကြောင့် ဝယ်နိုင်ချေ ရှိမည်မဟုတ်ပေ။ ထို့အပြင် ခြံဝင်းပါသော တိုက်ခန်းပိုင်ရှင်များထဲတွင် မည်သူက ငွေကြေးရှားပါးနေတတ်လို့လဲ။ ပုံမှန်အခြေအနေမျိုးမှာ ဘယ်သူကများ ရောင်းချင်ကြမှာလဲ။
သူမ အရင်တစ်ခေါက်က ဝယ်ယူခဲ့ရသော ခြံဝင်းပါတိုက်ခန်းမှာမူ နောက်တစ်ခေါက် ထပ်ကြုံဖို့တောင် မဖြစ်နိုင်လောက်အောင် ရှားရှားပါးပါး ကံကောင်းသွားခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။
ထို့ကြောင့် ပိုင်ဆိုင်မှု စီမံခန့်ခွဲရေးဌာနမှ တာဝန်ရှိသူကို အရင်ဆုံး ကြိုတင်သတိပေးထားခြင်းက အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းပင် ဖြစ်သည်။ အရင်တစ်ခေါက်က အမျိုးသမီး စီမံခန့်ခွဲရေးမှူးနှင့် ပတ်သက်၍မူ အထူးတလည် တွေးနေစရာ မလိုပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပိုင်ဆိုင်မှုနေရာများစွာ ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ရှိနေသဖြင့် ၎င်းတို့အားလုံးကို လူတစ်ဦးတည်းဖြင့် စီမံခန့်ခွဲရန် မဖြစ်နိုင်သောကြောင့် လူတစ်ဦးတည်းကိုသာ အားကိုးနေခြင်းက အကျိုးသက်ရောက်မှု အကန့်အသတ်သာ ရှိမည်ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူမနှင့် ကျိုးချင်ပိုင်တို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာလည်း ၎င်းတို့၏ သက်ဆိုင်ရာ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများနှင့် အလုပ်ရှုပ်နေကြသဖြင့် နေ့စဉ်ရက်ဆက် သွားရောက်ကြည့်ရှုရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။
၎င်းတို့အနေဖြင့် စတုရန်းမီတာ ၈၀၀ ကျော် ကျယ်ဝန်းပြီး ထိပ်တန်းအဆင့်ရှိ ორထပ်တိုက် ခြံဝင်းပါတိုက်ခန်းကြီးကို ဝယ်ယူပြီးဖြစ်သော်လည်း လင်းချင်းဟယ်၏ စားချင်စိတ်၊ လိုချင်စိတ်မှာမူ ၎င်းတစ်ခုတည်းနှင့် မတင်းတိမ်နိုင်သေးပေ။
ယခုအချိန်တွင် သူမ လုပ်နိုင်သည်မှာ အခြေအနေတစ်စုံတစ်ရာ ပေါ်ပေါက်လာပါက အကြောင်းကြားပေးရန် စီမံခန့်ခွဲရေးမှူးကို သတိပေးထားရန် တစ်ခုတည်းသာ ရှိတော့သည်။
ဆိုင်နှစ်ဆိုင်ကို ဝယ်ယူပြီးနောက် လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်ပိုင်တို့သည် အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လင်းချင်းဟယ်က "အဲဒီဆိုင်က နည်းနည်းတော့ သေးနေသေးတယ်။ နောက်ဘက်မှာ နေထိုင်စရာ နေရာတစ်ခုလောက် ဖန်တီးလို့ရမယ့် နည်းလမ်း ရှိမလား" ဟု စဉ်းစားတွေးတောရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ရပါတယ်" ဟု ကျိုးချင်ပိုင်က ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ငွေကြေးအနည်းငယ် အကုန်အကျခံရုံဖြင့် အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်မြောက်နိုင်ချေ ရှိပေသည်။ စုစုပေါင်း ကြမ်းခင်းဧရိယာမှာ စတုရန်းမီတာ ၄၀ ခန့်သာ ရှိသောကြောင့် ရေချိုးခန်းငယ်လေးနှင့် ကျစ်လစ်သော မီးဖိုချောင်လေးပါဝင်သည့် ကျဉ်းမြောင်းသော အခန်းငယ်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ရန် စတုရန်းမီတာ ၂၀ ကို ဖယ်ထုတ်ထားခြင်းက ပြဿနာမရှိပေ။ ဤခေတ်ကာလတွင် လူတို့သည် ကျဉ်းကျပ်သော နေရာများတွင် နေထိုင်ခြင်းကို အကျင့်ပါနေကြပြီး ကြီးကြီးမားမား အထူးအဆန်းလုပ်လေ့ မရှိကြပေ။ သဘာဝကျစွာပင် ၎င်းကို ပြန်လည်မွမ်းမံရန်အတွက်မူ ငွေကြေးအသင့်အတင့် အကုန်အကျခံရမည် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ကျိုးချင်ပိုင်က ၎င်းကို အရေးမစိုက်ပေ။ သူက ပေါက်ဆီဆိုင်သို့ တန်းတိုက်သွားခဲ့ပြီး လင်းချင်းဟယ်ကမူ မာချန်မင်ကို ရှာဖွေရန်အတွက် အမျိုးသား အဝတ်အထည်ဆိုင်ဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။
မာချန်မင် ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည့် အလုပ်လျှောက်ထားသူ နှစ်ဦးမှာ ထိုနေရာတွင် စောင့်ဆိုင်းနေနှင့်ပြီးသား ဖြစ်သည်။ နှစ်ဦးစလုံးမှာ ငယ်ရွယ်သော အမျိုးသမီးများ ဖြစ်ကြသည်။
၎င်းတို့ကို တစ်ချက်အကဲခတ်ပြီးနောက် လင်းချင်းဟယ်က "အရင်ဆုံး နှစ်ရက်လောက် စမ်းသပ်လုပ်ကိုင်ကြည့်ကြရအောင်။ အောင်မြင်တယ်ဆိုရင် ဆက်လုပ်လို့ရပြီ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
မာချန်မင်က လစာနှင့် ခံစားခွင့်များကို ၎င်းတို့အား ရှင်းပြပြီးဖြစ်လိမ့်မည်ဖြစ်သောကြောင့် အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို သူမ ထပ်မံပြောဆိုနေတော့ပေ။ သူမသည် ထိုမိန်းကလေး နှစ်ဦးစလုံးကို လမ်းတစ်ဖက်ခြမ်းရှိ ကျိုးအာနီ ကြီးကြပ်နေသော အမျိုးသမီး အဝတ်အထည်ဆိုင်ဆီသို့ လွှတ်လိုက်သည်။ ကြာရှည်မစောင့်လိုက်ရဘဲ ကျိုးအာနီ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
"တစ်ယောက်ကို ဒီမှာထားခဲ့ပြီး၊ ကျန်တဲ့တစ်ယောက်ကို ရှန်ရှန်ရဲ့ဆိုင်ဘက်ကို ပို့လိုက်ပါ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ညွှန်ကြားလိုက်သည်။
"ကျွန်မဘက်မှာက ကူညီပေးဖို့ စီနီ ရှိနှင့်ပြီးသားပါ" ဟု ကျိုးအာနီက တင်ပြလာသည်။
ယခင်က အာနီနှင့် အခြားမိန်းကလေးတစ်ဦးသာ ဆိုင်ကို လုပ်ကိုင်နေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ စီနီပါ ရောက်လာပြီဖြစ်ရာ အခြားလူတစ်ဦးကိုပါ ထပ်ထည့်လိုက်ပါက စုစုပေါင်း ဝန်ထမ်းလေးဦး ရှိလာပေမည်။
"ငါက စီနီကို ချန်ယန်နဲ့ ချန်ယွဲ့ရဲ့ အချိုရည်ဆိုင်ဘက်ကို ပြောင်းရွှေ့ပေးဖို့ စဉ်းစားထားလို့ပါ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ရှင်းပြလိုက်သည်။
ကျိုးအာနီက နားလည်ကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ လင်းချင်းဟယ်က ဆက်လက်၍ "အလုပ်ကို သွားတော့၊ ပြီးတော့ စီနီကို ဒီကိုလာခဲ့ဖို့ ပြောလိုက်ပါ။ ငါ ခဏနေရင် သူ့ကို ဟိုဘက်ကို ခေါ်သွားပေးမယ်" ဟု ပြောသည်။
ဤကဲ့သို့ စီစဉ်လိုက်ခြင်းဖြင့် စုစုပေါင်း အဝတ်အထည်ဆိုင် သုံးဆိုင် ရှိလာမည်ဖြစ်သည်။ အာနီ၏ဆိုင်တွင် ဝန်ထမ်းသုံးဦး ရှိမည်ဖြစ်ပြီး ချန်ရှန်းရှန်၏ ဆိုင်တွင်လည်း ဝန်ထမ်းသုံးဦး ရှိမည်ဖြစ်သည်။ စီနီ ရွှေ့ပြောင်းလာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အချိုရည်ဆိုင်တွင်လည်း ဝန်ထမ်းသုံးဦးပါဝင်သည့် အဖွဲ့တစ်ခု ရှိလာမည်ဖြစ်သည်။
ဆိုင်တစ်ဆိုင်လျှင် လူသုံးဦးစီ ရှိခြင်းက အလုပ်ချိန်များကို အဆင်ပြေပြေ အလှည့်ကျ လုပ်ကိုင်နိုင်စေကာ လုပ်အားခွဲဝေမှုကို ပိုမိုပေါ့ပါးစေပေသည်။
အမျိုးသား အဝတ်အထည်ဆိုင်ဘက်တွင်မူ ဝန်ထမ်းများမှာ ဟူဇီ၊ ဂန်းဇီနှင့် မာချန်မင်တို့ ဖြစ်ကြသည်။ မာချန်မင်တွင် စီမံခန့်ခွဲရေးဆိုင်ရာ တာဝန်ဝတ္တရားများစွာ ရှိသော်လည်း အပြင်ထွက်စရာ မလိုသည့်အခါတိုင်း ဆိုင်ကို စောင့်ကြပ်ရန်အတွက် အမြဲတမ်း ပြန်လာတတ်သည်။ သူသည် အလွန်ပင် တာဝန်သိတတ်သူဖြစ်ပေ؛ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသာ ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်း မထူထောင်နိုင်လျှင် လင်းချင်းဟယ် ပေးအပ်သော ရက်ရောသည့် လစာနှင့် ကုသမှုမျိုးကို ပေးဆောင်သည့် အလုပ်တစ်ခုကို ရှာဖွေရန် ခက်ခဲလိမ့်မည် ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။
ထို့နောက် လင်းချင်းဟယ်က မာချန်မင်နှင့်အတူ ကုန်ခြောက်ဆိုင် ဖွင့်လှစ်မည့် ကိစ္စကို စတင်ဆွေးနွေးခဲ့သည်။
မာချန်မင်မှာ တစ်ချက်မျှ အံ့သြသွားခဲ့သည်။ *ဆိုင်တစ်ဆိုင် ထပ်ဖွင့်ဦးမလို့လား?* သို့သော် သူသည် အမြန်ပင် သတိပြန်ဝင်လာပြီး "ဆိုင်ကို ပြန်လည်မွမ်းမံဖို့ လိုအပ်သေးလား" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
"အင်း လိုတယ်။ ဟူဇီနဲ့ ဂန်းဇီကို ဒီမှာ ဆိုင်စောင့်ခိုင်းခဲ့လိုက်ပါ။ ချင်ပိုင်ကို ပေါက်ဆီဆိုင်မှာ သွားရှာလိုက်ပါ၊ ဆိုင်ကို ဘယ်လိုပုံစံ ပြင်ဆင်ရမလဲဆိုတာကို သူပြောပြလိမ့်မယ်" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ခေါင်းညိတ်ပြရင်း ပြောသည်။
ကျိုးစီနီ ရောက်ရှိလာသောအခါ လင်းချင်းဟယ်က သူမကို အချိုရည်ဆိုင်ဆီသို့ ကိုယ်တိုင် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။
ကျိုးစီနီက ပတ်ဝန်းကျင်ကို အံ့သြတကြီး လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုရင်း "စတုတ္ထအဒေါ်၊ အဒေါ်က တကယ်ကို အံ့သြစရာကောင်းလိုက်တာ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာမှသာ သူမ၏ ဦးလေးနှင့် အဒေါ်တို့တွင် မည်မျှများပြားသော ဆိုင်ခန်းပိုင်ဆိုင်မှုများ ရှိနေသည်ကို သူမ အမှန်တကယ် သဘောပေါက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လုပ်ငန်းများစွာ ရှိနေသဖြင့် သူမ၏ ဦးနှောက်ပင် မွှန်သွားမတတ် ဖြစ်လာရသည်။
လင်းချင်းဟယ်က ပြုံးလိုက်သည်။ "အဲဒါ ဘာတွေ အံ့သြစရာ ရှိလို့လဲ။ ဒီအလုပ်သမားတွေ အားလုံးကို ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်ရမယ့် တာဝန်ကလည်း နည်းတာမှ မဟုတ်တာ"
အားလုံးကို ပေါင်းလိုက်လျှင် ယခုအခါ သူမလက်အောက်တွင် လူမည်မျှ အလုပ်လုပ်ကိုင်နေကြပြီနည်း။ သဘာဝကျစွာပင် ရလာဒ်များမှာလည်း လိုက်ဖက်ညီပြီး အမြတ်အစွန်းများကလည်း ရက်ရောလှပေသည်။ သူမသည် မနေ့ညက အလွန်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့သောကြောင့် စာရင်းစာအုပ်များကို ချက်ချင်းမစစ်ဆေးနိုင်ခဲ့သော်လည်း လုပ်ငန်းများမှာ အလွန်ပင် အောင်မြင်ကြီးပွားနေကြောင်းကိုမူ သူမ သိရှိထားပြီးဖြစ်သည်။
စီနီဆိုသည်မှာ နာမည်ပြောင်သာ ဖြစ်ပြီး သူမ၏ တရားဝင်အမည်မှာ ကျိုးဟုန်ရှာ ဖြစ်သည်။ သူမကို ချန်ယန်နှင့် ချန်ယွဲ့တို့အား မိတ်ဆက်ပေးစဉ်က သူမ၏ တရားဝင်အမည်ကိုသာ အသုံးပြုခဲ့သည်။
"ဟုန်ရှာက အလုပ်တွေ အားလုံးကို လက်တွေ့ကျွမ်းကျင်လာတာနဲ့ ချန်မင်ကို ပိုပြီး စံချိန်စံညွှန်းကိုက်ညီတဲ့ အလုပ်ချိန်ဇယားတစ်ခု သတ်မှတ်ခိုင်းလိုက်မယ်" ဟု လင်းချင်းဟယ်က မှတ်ချက်ပြုခဲ့သည်။
ယခင်က လူအင်အား ကျပ်တည်းခဲ့သောကြောင့် ၎င်းတို့အနေဖြင့် ရှိသလိုနှင့်သာ ဖြေရှင်းလုပ်ကိုင်ခဲ့ကြရသည်။ သို့သော် ယခုအခါ သင့်လျော်သော လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်များကို တည်ထောင်ပြီး ခေတ်မီ အလှည့်ကျစနစ်ကို ကျင့်သုံးရမည့်အချိန် ရောက်လာပြီဖြစ်သည်။ အလုပ်ချိန်များကို လျှော့ချပေးပြီး ပိုမိုသက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်စေခြင်းက ပို၍ကောင်းမွန်ပေမည်—အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းတို့၏ အသက်အရွယ်အစွန်းအထင်းတွင် ငယ်ရွယ်သော အလုပ်သမားများအနေဖြင့် ချိန်းတွေ့ရန်နှင့် ပျော်ပါးရန်အတွက် အလွတ်အချိန်အချို့ လိုအပ်ကြသောကြောင့်တည်း။ သူမအနေဖြင့် သူမ၏ လုပ်အားစုများကို ဖိနှိပ်ခေါင်းပုံဖြတ်ရန် မည်သည့်အခါမျှ ဆန္ဒမရှိပေ။
စီနီကို အချိုရည်ဆိုင်တွင် ထားခဲ့ပြီးနောက် လင်းချင်းဟယ်သည် ပေါက်ဆီဆိုင်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ အငယ်ဆုံးသားဖြစ်သူ ကျိုးကွေ့လိုင် တစ်ယောက်တည်းသာ ညည်းညူသံတစ်ခွန်းမျှ မပါဘဲ အလုပ်ကြိုးစားလုပ်ကိုင်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။
"အမေ၊ ကျွန်တော် အဖေနဲ့ ဦးချန်မင်တို့ စကားပြောနေတာကို ကြားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်တို့အိမ်က ဘယ်လို ကုန်ခြောက်ဆိုင်မျိုးကို ဖွင့်ဖို့ လုပ်နေတာလဲ" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က သူမကို မြင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မေးမြန်းလိုက်သည်။
"အဖေက ဦးချန်မင်ကို ခေါ်သွားတာလား" ဟု လင်းချင်းဟယ်က မေးလိုက်သည်။
"အင်း၊ သူတို့ အခုလေးတင် ထွက်သွားကြတာ" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
လင်းချင်းဟယ်က "စာရင်းစာအုပ်က ဘယ်မှာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
"အမေရဲ့ အခန်းထဲမှာလေ" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က ပြန်ဖြေသည်။ "ဒုတိယအကိုက ကိုင်တွယ်တာဆိုတော့ အားလုံး သေသေချာချာ စနစ်တကျ စီစဉ်ပြီးသား ဖြစ်နေမှာပါ"
သူ့ကို အလုပ်ဆက်လုပ်ရန် ပြောပြီးနောက် လင်းချင်းဟယ်သည် စာရင်းစာအုပ်များကို စစ်ဆေးရန် အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် သူမ၏ ဒုတိယသား သိမ်းဆည်းထားသော စာရင်းများမှာ အလွန်ပင် အပြစ်အနာအဆာကင်းစင်စွာ စနစ်တကျ ရှိနေသည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် လွန်ခဲ့သော လနှစ်လအတွင်းက ထွက်ရှိလာသော ဝင်ငွေမှာ ထူးထူးခြားခြားပင် မြင့်မားနေသည်ကို တွေ့ရသည်။
အချိုရည်ဆိုင်ဆိုလျှင် ပို၍ပင် မှတ်တမ်းအသစ်များကို အံ့သြဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ချိုးဖျက်နိုင်ခဲ့သည်။ ၎င်း၏ လစဉ်ဝင်ငွေမှာ ယွမ်နှစ်ထောင်ပင် ကျော်လွန်သွားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ အချိုရည်ဆိုင် တစ်ဆိုင်တည်းသာလျှင် ထိုကဲ့သို့သော ပမာဏကို ရောက်ရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ဤအချက်က ပြင်းထန်သော နွေရာသီအပူချိန်တွင် အအေးများ၊ ရေခဲမုန့်များနှင့် အလားတူ စားဖွယ်ရာများမှာ မည်မျှအထိ လူကြိုက်များရေပန်းစားနေကြောင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖော်ပြနေပေသည်။ ဝယ်လိုအားမှာ အလွန်ပင် မြင့်မားနေသည်။ ၎င်းတို့အနေဖြင့် နေ့စဉ်ကုန်ပစ္စည်းများကို ဖြည့်တင်းနေရပြီး ကြီးမားသော ရေခဲသေတ္တာကြီး လေးလုံးအနက် သုံးလုံးကို ရေခဲမုန့်ချောင်းများဖြင့် အမြဲတမ်း ဖြည့်တင်းထားရသည်။
ကျန်ရှိနေသော ရေခဲသေတ္တာတစ်လုံးကိုမူ အအေးများ အအေးခံရန်အတွက် သီးသန့်ထားရှိသော်လည်း ထောက်ပံ့မှုမှာ ဝယ်လိုအားကို မမှီနိုင်သေးပေ။ ဖောက်သည်များစွာက အအေးများ အေးလွန်းမနေကြောင်း ညည်းညူကြသော်လည်း မတတ်နိုင်ပေ— အအေးအသစ်များကို အအေးခံရန် ထည့်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စိတ်အားထက်သန်သော ဖောက်သည်များက ချက်ချင်းပင် ဝယ်ယူသွားကြသည်။ သဘာဝကျစွာပင် ၎င်းတို့အနေဖြင့် အေးခဲသွားရန် လုံလောက်သော အချိန်မရလိုက်ကြပေ။
လင်းချင်းဟယ်က နောက်ထပ် ရေခဲသေတ္တာတစ်လုံး ဝယ်ယူရန်အတွက် မကြာမီ ကုန်တိုက်ကြီးသို့ သွားရောက်ရန် စိတ်ထဲတွင် မှတ်သားထားလိုက်သည်။
စာမျက်နှာကို လှန်လိုက်ပြီး အခြားသော စာရင်းစာအုပ်များကို သူမ စစ်ဆေးကြည့်ရှုခဲ့သည်။ အဝတ်အထည်ဆိုင် သုံးဆိုင်မှာလည်း ထူးထူးခြားခြား ကောင်းမွန်စွာ လည်ပတ်နေကြသော်လည်း အမျိုးသား အဝတ်အထည်ဆိုင်ကမူ အမျိုးသမီးဆိုင် နှစ်ဆိုင်၏ တောက်ပသော ရောင်းအားမျိုးကို အပြည့်အဝ မယှဉ်ပြိုင်နိုင်သေးပေ။
ထို့အပြင် ကျိုးကွေ့လိုင်က ပေါက်ဆီဆိုင်၏ တာဝန်ကို ရယူခဲ့ချိန်မှစ၍ အမြတ်အစွန်းများမှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ အချိန်ကိုက် ဈေးနှုန်းညှိနှိုင်းမှုကြောင့် အဓိက ဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း ဖော်ပြသင့်ပေသည်။
လင်းချင်းဟယ်အနေဖြင့် အပြုံးကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ သားများကို သူမ မည်သို့ မွေးမြူပျိုးထောင်ခဲ့သည်ကို သူမ တစ်ခါတစ်ရံ တွေးမိတတ်သည်။ သားသုံးယောက်အနက် ဒုတိယသားကို အလွန်ပင် လိမ္မာပါးနပ်ပြီး ချောမွေ့သူတစ်ဦးဖြစ်သည်ဟု သူမ အမြဲတမ်း ထင်မြင်ခဲ့သည်။ အငယ်ဆုံးသားမှာ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းဘက်တွင် လက်စမ်းကြည့်လိုသည်ဟု သူမ အစပိုင်းက ထင်မြင်ခဲ့သော်လည်း သူကမူ စားဖို့၊ သောက်ဖို့နှင့် ပျော်ပါးဖို့ကိုသာ စိတ်ဝင်စားသည့် ပျင်းရိသူတစ်ဦးကဲ့သို့ ပထမပိုင်းတွင် ပုံစံပေါနေခဲ့သည်။ သူမ၏ သားငယ်၏ အကျင့်စရိုက်ကို ပြုပြင်ပေးရန်အတွက်သာ သူ့ကို သမီးအကြီးဆုံး၏ ခင်ပွန်းထံတွင် နှစ်အနည်းငယ်မျှ လေ့ကျင့်သင်ကြားရန် လွှတ်ပေးရန်ပင် သူမ စဉ်းစားခဲ့ဖူးသည်။
သို့သော် အသက် ၁၅ နှစ်သာ ရှိသေးသော ဤခေါင်းမာသည့် အငယ်ဆုံးသားက ယခုအခါ ဆိုင်ကို ဤမျှရင့်ကျက်ပြီး စွမ်းဆောင်ရည်ပြည့်ဝသော ပုံစံဖြင့် လည်ပတ်လုပ်ကိုင်နေပေပြီ။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမ၏ ဒုတိယသားကမူ လက်လွတ်စပယ် အလုပ်ရှင်တစ်ဦးကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်နေပြီး လုပ်ငန်းဆောင်တာ အားလုံးကို သူ့ထက်ငယ်သော ညီဖြစ်သူထံသို့ပုံချကာ စာရင်းစာအုပ်ကိုသာ သူ တစ်ယောက်တည်း ကိုင်စွဲထားခဲ့သည်။