ညတစ်ညတာ ကောင်းမွန်စွာ အနားယူပြီးသွားတဲ့နောက် နောက်တစ်နေ့မနက်မှာ လင်ချင်းဟယ် (Lin Qing He) တစ်ယောက် အိပ်ရာထ နောက်မကျခဲ့ပါဘူး။ နွေရာသီမှာတော့ ဒီလိုပါပဲ။ ဆောင်းရာသီလိုမျိုး ကိုယ်ကြိုက်သလောက် အချိန်ယူပြီး ပျော်ပျော်ကြီး အိပ်လို့ မရပါဘူး။
ဆောင်းရာသီ မနက်ခင်းတွေရဲ့ စောင်ထူထဲလေးထဲမှာ ဆိုတာကတော့ ကမ္ဘာပေါ်က နိဗ္ဗာန်ဘုံပါပဲ။
သူမ နိုးလာတဲ့အခါမှာတော့ ကျိုးချင့်ပိုင် (Zhou Qing Bai) ဟာ သုဒါလင် (Su Da Lin) ရဲ့ဆိုင်ဘက်ကနေ ဖက်ထုပ်မုန့်လုံး (Buns) တွေ ဝယ်ပြီး ပြန်ရောက်လာပါပြီ။
နေ့တိုင်း ဖက်ထုပ်ချည်းပဲ စားနေရရင်တော့ ဘယ်သူမဆို ပျင်းလာမှာပါပဲ။ ဒါကြောင့် တစ်ခါတလေကျရင် မနက်စာအတွက် သုဒါလင်ဆီသွားပြီး မုန့်လုံးတွေ ဝယ်စားကြပါတယ်။
"ရှင် ဆိုင်သွားမဖွင့်ဘူးလား" လို့ ကျိုးချင့်ပိုင် တစ်ယောက် အလွန်အမင်း အေးအေးလူလူ လုပ်နေတာကို မြင်တော့ လင်ချင်းဟယ်က မေးလိုက်ပါတယ်။
"တတိယသား သွားပြီလေ" လို့ ကျိုးချင့်ပိုင်က ပြန်ဖြေပါတယ်။
ဒီနွေရာသီမှာ မိသားစုရဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေကို တကယ်တမ်း လည်ပတ်ပေးနေတာက တတိယသားပါပဲ။ သားအကြီးဆုံး ကျိုးခိုင် (Zhou Kai) က အိမ်မှာ မရှိပါဘူး။ ကျိုးရွှမ် (Zhou Xuan) ကလည်း ဒီလိုကိစ္စတွေမှာ ဝင်လုပ်ချင်စိတ် သိပ်မရှိပါဘူး။ မူလကတော့ သူ ကူညီပေးဖို့ စဉ်းစားထားပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ညီငယ်လေးက တော်တော်လေး စွမ်းဆောင်နိုင်ပြီး အကုန်လုံးကို လွှဲယူကိုင်တွယ်နိုင်တာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။
ဒါကြောင့် သူလည်း ဘယ်လိုမှ မပြောတော့ပါဘူး။ စာသင်ပေးတယ်၊ ပုံဆွဲဖို့ အပြင်ထွက်တယ်။ တတ်နိုင်သမျှ လွတ်လွတ်လပ်လပ်ပေါ့။
မနေ့က တတိယသားက သူ့ကို အငယ်ဆုံးဖြစ်နေလို့ ဘယ်လို အခွင့်အရေးမှ မရဘဲ အနှိမ်ခံရဆုံး ဖြစ်နေရတယ်ဆိုပြီး လာညည်းပြခဲ့တာ အလကားတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
လင်ချင်းဟယ်က ပြုံးလိုက်ပြီး - "ဒီကောင်လေးက စွမ်းလည်း စွမ်းနိုင်ပါတယ်" လို့ ပြောပါတယ်။
ကျိုးချင့်ပိုင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာတော့ အပျော်ရိပ်လေးတွေ ထင်ဟပ်နေပါတယ်။ ဒီနေ့မနက်မှာ အဲဒီကောင်လေးက မလာချင်ဘူး ဖြစ်နေပေမဲ့ သူ့အဖေဆွဲထူလိုက်ပြီး ကန်ထုတ်လိုက်တာကို ခံခဲ့ရတာပါ။
ဒီလောက်ကြီးအောင် ပြုစုပျိုးထောင်လာခဲ့တာ ဘာအတွက်လဲ၊ သူ့ကို အလုပ်ခိုင်းဖို့ အချိန်တန်ပြီ မဟုတ်ဘူးလား။ ကလေးဆိုတာ ဒီလိုပါပဲ။ သူ့ကို ပိုပြီး မြှောက်ပင့်ကိုားလေလေ၊ မိဘကို သိတတ်တဲ့ သားလိမ္မာ ဖြစ်လာဖို့ အခွင့်အရေး နည်းသွားလေလေပါပဲ။ သူ့ကို ပိုသုံးလေ၊ သူက ပိုပြီး ကြီးပြင်း ရင့်ကျက်လာလေပါပဲ။
ဒါပေမဲ့ ကြမ်းတမ်းတဲ့ ယောကျ်ားတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ကျိုးချင့်ပိုင်ကတော့ ဒီသီအိုရီတွေကို နားမလည်ပါဘူး။ အလုပ်လုပ်ရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီဆိုရင် သူက ကလေးကို အလုပ်ထွက်လုပ်ခိုင်းလိုက်တာပါပဲ။ အဲဒီလောက် ရိုးရှင်းပါတယ်။
"ရှင် အိမ်ခြံမြေ စီမံခန့်ခွဲရေး ဗျူရိုဘက်ကို သွားမလို့လား" လို့ လင်ချင်းဟယ်က မေးလိုက်ပါတယ်။
ကျိုးချင့်ပိုင်က မနက်စာတွေ ယူလာပေးပြီးတာနဲ့ အိမ်ခြံမြေ စီမံခန့်ခွဲရေး ဗျူရိုကို တစ်ယောက်တည်း သွားဖို့ စဉ်းစားထားခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အခု သူ့ဇနီးပါ ထလာပြီဖြစ်တဲ့အတွက် သူနဲ့အတူ လိုက်သွားချင်နေတာ သဘာဝပါပဲ။
လင်ချင်းဟယ်လည်း မျက်နှာသစ်၊ မနက်စာ စားပြီးသွားခဲ့ပါတယ်။ "ဒါလင်နဲ့ ရှောင်မေတို့ရဲ့ စီးပွားရေး ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းပါစေ၊ ဒီမုန့်လုံးတွေကတော့ အလေးချိန် တော်တော်လေး ပါတယ်နော်"
မုန့်သားဘဲဖြစ်ဖြစ်၊ အစာပ်ဘဲဖြစ်ဖြစ် အလွန်ကို ပြည့်စုံလုံလောက်ပါတယ်။
"သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က တခြားမုန့်ဆိုင်တွေဆိုရင် သူ့ကို မယှဉ်နိုင်ပါဘူး" လို့ ကျိုးချင့်ပိုင်က ဆိုပါတယ်။ သုဒါလင်ကို သူ ကိုယ်တိုင် စီးပွားရေး ပညာသင်ပေးခဲ့ရတဲ့ ရလဒ်အတွက် သူ ကျေနပ်နေပါတယ်။
လက်ရှိကာလမှာ ကုန်ဈေးနှုန်းတွေ တက်လာခဲ့ပါပြီ။ ဆိုင်ရဲ့ အမြတ်အစွန်းတွေကလည်း တိုးလာခဲ့ပါတယ်။ သုဒါလင်က အလွန်ကို လုံ့လဝီရိယ ရှိပါတယ်။ လူအများစုက မနက်ခင်းမှာပဲ မုန့်ရောင်းကြပါတယ်။ သူ့ဆိုင်ကတော့ မနက်ကနေ ညအထိ ဖွင့်ပါတယ်။ နေ့လယ်ပိုင်းမှာ နှစ်နာရီလောက် အနားယူအိပ်စက်ဖို့အတွက်ပဲ ဆိုင်ခဏပိတ်တာပါ။ ညနေပိုင်းမှာ ညစာစားဖို့ အိမ်ပြန်တဲ့အထိ ပုံမှန်အတိုင်း ဆက်လည်ပတ်ပါတယ်။
သုဒါလင် တစ်ယောက်တည်းတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျိုးချင့်ပိုင်ရဲ့ ဖက်ထုပ်ဆိုင်မှာလည်း အတူတူပါပဲ။ ဒီနွေရာသီမှာ ဈေးနှုန်းတွေကို ကျိုးကွေ့လိုင် (Zhou Gui Lai) က တိုးမြှင့်လိုက်ပါတယ်။
ဒီကောင်လေးက ရဲတင်းပါတယ်။ သူ့မိဘတွေ အိမ်မှာ မရှိတဲ့အချိန်မှာ သူ တစ်ယောက်တည်း ဈေးနှုန်းတက်ရဲခဲ့ပါတယ်။ ပိုအံ့သြစရာကောင်းတာက စီးပွားရေး ဘယ်လိုမှ မထိခိုက်သွားပါဘူး။
လင်ချင်းဟယ်နဲ့ ကျိုးချင့်ပိုင်တို့ ဇနီးမောင်နှံလည်း အိတ်တစ်အိတ်နဲ့ အိမ်ခြံမြေ စီမံခန့်ခွဲရေး ဗျူရိုဆီ ရောက်လာခဲ့ကြပါတယ်။
တကယ်တော့ အိမ်ခြံမြေ စီမံခန့်ခွဲရေး ဗျူရိုမှာ ပိုင်ဆိုင်မှု ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ ပိုင်ရှင်အားလုံးက သူတို့ကို လာရောင်းချကြတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒီခေတ်မှာ လူတွေက အိမ်ခန်းကျပ်တည်းပြီး လူဦးရေများပြားနေပေမဲ့လည်း လုပ်ငန်းခွင်ကနေ အိမ်ဝေစုချပေးမယ့်အချိန်ကိုပဲ စောင့်ဆိုင်းနေကြဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။
ပိုင်ဆိုင်မှုတစ်ခုကို သီးသန့်ရှာဖွေပြီး ကိုယ်ပိုင်အိမ် ဝယ်ယူတဲ့သူတွေ ရှိပေမဲ့ ရာခိုင်နှုန်း အလွန်နည်းပါးပါတယ်။
ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူတို့ ကိုယ်တိုင် ငွေစိုက်ထုတ် ဝယ်ယူရလို့ပါပဲ။ လက်ရှိ တိုက်ခန်းတစ်ခန်းရဲ့ ဈေးကွက်တန်ဖိုးက ယွန်းငွေ ထောင်ဂဏန်း ရှိပါတယ်။
လစာ ယွန်းဆယ်ဂဏန်းလောက်ပဲ ရတဲ့ လုပ်သားလူတန်းစားတစ်ယောက်အတွက် ယွန်းထောင်ဂဏန်းဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။
အထူးသဖြင့် ဒီနှစ်မှာ ကုန်ဈေးနှုန်းတွေ တက်လာတဲ့အခါ ပိုဆိုးပါတယ်။ အိမ်ဈေးနှုန်းတွေက အတက်အကျ တော်တော်လေး များပါတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ကထက် အများကြီး ပိုဈေးကြီးလာပါပြီ။ ရာဂဏန်းလောက်ပဲ တက်လာတာဆိုပေမဲ့ အဲဒီ ရာဂဏန်းဆိုတာ မိသားစုတစ်ခုရဲ့ တစ်နှစ်စာ စုစုပေါင်း ဝင်ငွေနဲ့ ညီမျှနေပါတယ်။
မာချန်မင်း၊ ဟွမ်ရှောင်လျူနဲ့ သူ့သား မာရှောင်ဒန်တို့တောင်မှ အဒေါ်မာနဲ့အတူတူ အတူနေထိုင်နေကြရတာပါ။ အခန်း နှစ်ခန်းပါတဲ့အိမ် ဖြစ်ပေမဲ့ စတုတန်းမီတာ ဒါဇင်အနည်းငယ်လောက်ပဲ ကျယ်ပါတယ်။ ကျပ်ကျပ်တည်းတည်း မရှိဘူးလို့ ပြောရင်တော့ လိမ်ရာကျပါလိမ့်မယ်။ အလုပ်သွားတဲ့သူတွေ အလုပ်သွား၊ ကျောင်းတက်တဲ့သူတွေ ကျောင်းတက်ကြလို့သာ တော်တော့တယ်။ ညဘက်ရောက်မှသာ အဲဒီအိမ်မှာ လာအိပ်ကြတာပါ။
ဒီနှစ်မှာ ဆိုင်တွေ လာဝယ်ကြတဲ့အခါ အိမ်ဈေးနှုန်းတွေ တက်လာတာကို လင်ချင်းဟယ်နဲ့ ကျိုးချင့်ပိုင်တို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သတိထားမိခဲ့ကြပါတယ်။
ရာဂဏန်းလောက် မြင့်တက်သွားခဲ့ပါတယ်။ နေရာမဆိုးလှတဲ့ နေရာတွေကတော့ ဒီအတိုင်းပါပဲ။ နေရာကောင်းတွေကတော့ ဈေးနှုန်းတွေ အတက်အကျ အလွန်များပါတယ်။
လင်ချင်းဟယ်နဲ့ ကျိုးချင့်ပိုင်တို့ ဆိုင်သုံးဆိုင်ကို သွားကြည့်ခဲ့ကြပါတယ်။
နေရာသုံးခုမှာ ဆိုင်သုံးဆိုင် ရှိပါတယ်။ တစ်ဆိုင်က ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဈေးနဲ့ နီးတဲ့နေရာမှာပါ။ အဲဒီနေရာက တကယ်တော့ မကြီးပါဘူး။ စတုတန်းမီတာ ဒါဇင်အနည်းငယ်လောက်ပဲ ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဈေးက မသက်သာပါဘူး၊ ၇,၀၀၀ လောက် ရှိပါတယ်။
"ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဈေး ဘယ်လောက် စည်ကားလဲဆိုတာ မင်းတို့ သိပါတယ်။ ဒီဆိုင်ပိုင်ရှင်က တခြားနေရာကို ပြောင်းရွှေ့တော့မှာပါ။ မဟုတ်ရင် သူ တကယ်ကို မရောင်းချင်ပါဘူး။ ဈေးတော့ လျှော့မပေးဘူးလေ။ ဒါက သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးသတ်မှတ်ဈေးပဲ" လို့ ဒီနေရာကို လိုက်ပြပေးတဲ့ အိမ်ခြံမြေ စီမံခန့်ခွဲရေး ဗျူရိုက တာဝန်ခံက ပြောပါတယ်။
ယွန်း ၇,၀၀၀ ဆိုတာ တကယ်ကို မပေါလှပါဘူး။ ကျိုးအဘိုးနဲ့ ကျိုးအဘွားတို့ နေထိုင်တဲ့ ဥယျာဉ်ခြံပါတဲ့ အိမ်တောင်မှ ဒီဈေးလောက်ပဲ ရှိတာပါ။ အဲဒီနေရာကလည်း တော်တော်ကောင်းပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဒါက နှစ်အနည်းငယ်ပဲ ရှိသေးတယ်, ဒီလောက်အထိ မြင့်တက်လာပြီပေါ့လေ?
လင်ချင်းဟယ်နဲ့ ကျိုးချင့်ပိုင်တို့က ဒါကို ဝယ်ချင်နေကြပါတယ်။ ဘေးနားမှာ ဈေးကြီးကြီး ရှိနေတာကြောင့် အခြောက်အခြမ်းပစ္စည်းတွေ ရောင်းဖို့အတွက် အလွန်အမင်း သင့်လျော်ပါတယ်။
ဖက်ထုပ်ဆိုင်နဲ့လည်း သိပ်မဝေးပါဘူး။ စက်ဘီးနဲ့ဆိုရင် မိနစ်လေးဆယ်လောက်ပဲ ကြာပါတယ်။
လင်ချင်းဟယ်က - "ဒီထက် ပိုကြီးတဲ့ တခြားဆိုင်တွေ ရောင်းစရာ ရှိသေးလား" လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။
"မရှိတော့ပါဘူး" လို့ တာဝန်ခံက စာအုပ်ကို လှန်ကြည့်ပြီး ပြန်ဖြေပါတယ်။
လင်ချင်းဟယ် ထပ်မံ မမေးတော့ပါဘူး။ ဆိုင်ရဲ့ တည်နေရာကိုတော့ သူမ သဘောကျပေမဲ့ အရွယ်အစားအတွက်တော့ အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်မိပါတယ်။ နည်းနည်း သေးနေလို့ပါ။
ဒီထက် ပိုကြီးတာ မရှိဘူးဆိုရင်တော့ ဆိုင်ကို ပြန်ပြင်ပြီး အထဲမှာ အခန်းငယ်လေး တစ်ခန်း ခွဲထုတ်ရတော့မှာပါပဲ။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဆိုင်ထဲက ကုန်ပစ္စည်းတွေက တန်ဖိုးနည်းတာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူမ စဉ်းစားကြည့်ပြီး လီအိုင်ကူနဲ့ ကျိုးစန်းနီ (Zhou San Ni) တို့ကို ဒီဆိုင်မှာပဲ နေခိုင်းဖို့ စဉ်းစားထားပါတယ်။ အချိန်တန်ရင် ရေပိုက်ခေါင်းနဲ့ မီးဖိုချောင်ကိုပါ ပြင်ဆင်တပ်ဆင်ပေးရပါမယ်။
အကြံဉာဏ်ဆိုတာ လူတွေ ဖန်တီးယူလို့ ရတာပဲ မဟုတ်လား?
ကျိုးချင့်ပိုင်နဲ့အတူ သူမဟာ တာဝန်ခံနောက်ကို လိုက်ပြီး တခြားဆိုင်တွေကို ဆက်သွားကြည့်ခဲ့ပါတယ်။ လင်ချင်းဟယ်မှာ အဲဒီလောက်ကြီး ဝယ်ချင်ဇော မရှိတော့ပါဘူး။ အခြောက်အခြမ်းပစ္စည်းဆိုင်ဖြစ်တဲ့ ဆို့နံပါတ် ခြောက်ဆိုင်အပြင် နောက်ထပ် ဆိုင်နံပါတ် ခုနစ်ဆိုင်ကိုပါ ထပ်ဝယ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်၊ ဘာလို့ဆို ဆိုင်နံပါတ် ခုနစ်ဆိုင်က နေရာကောင်းမှာ ရှိနေလို့ပါ။
အချိန်တန်ရင် ဘာလုပ်လို့ရမလဲဆိုတာ ဆက်ကြည့်တာပေါ့။
နောက်ထပ် ဆိုင်တစ်ဆိုင် ရှိသေးပေမဲ့ အဲဒီဆိုင်ကိုတော့ နောင်တစ်ချိန်မှာ မြေကွက်တိုင်းက တန်ဖိုးရှိလာမယ်ဆိုတာကို သူမ သိနေရင်တောင်မှ မဝယ်ချင်ခဲ့ပါဘူး။ အရာရာတိုင်းကို လိုက်ဝယ်နေဖို့ မလိုပါဘူး။ နောက်မှ တဖြည်းဖြည်းချင်း လုပ်သွားလို့ ရပါတယ်။ အချိန်တန်ရင် အိမ်ရှင်မကြီး ဖြစ်လာချင်တဲ့ သူမရဲ့ ဆန္ဒက သေချာပေါက် ပေါက်မြောက်လာမှာပါ။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အခုတောင်မှ နေရာကောင်းတွေမှာ ရှိတဲ့ ဆိုင်ခုနစ်ဆိုင်ကို ပိုင်ဆိုင်ပြီးနေပါပြီ။ လေးဘက်ပတ် အိမ်ဝိုင်းကိုလည်း အိတ်ထဲ ထည့်ပြီးပါပြီ။ ဥယျာဉ်ခြံပါတဲ့ အိမ်လည်း ပါပါတယ်။
တိုက်ခန်းကတော့ မပါပါဘူး။ အဲဒါက လုပ်ငန်းခွင်ကနေ ချပေးထားတာပါ။ နေထိုင်ခွင့်ပဲ ရှိပြီး ဝယ်ယူပိုင်ခွင့် သို့မဟုတ် ရောင်းချပိုင်ခွင့် မရှိပါဘူး။
နောက်ဆုံး အရောင်းအဝယ်ဖြစ်ခဲ့တဲ့ လေးဘက်ပတ် အိမ်ဝိုင်းကိုကျတော့ သူတို့ကို အမျိုးသမီး တာဝန်ခံတစ်ယောက်က မိတ်ဆက်ပေးခဲ့တာပါ။ အမျိုးသား တာဝန်ခံကတော့ အဲဒီအကြောင်းကို မသိသေးပါဘူး။
ဒါကြောင့် လင်ချင်းဟယ်က ယွန်းဆယ်ကျပ်တန်ကို ထုတ်ပေးလိုက်ပါတယ်။
"ဟင်၊ ဒါက ဘာအတွက်လဲ" တာဝန်ခံ အံ့အားသင့်သွားပါတယ်။
လင်ချင်းဟယ်က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်ပါတယ် - "ဒီနေ့ ကျွန်မတို့ကို နေရာအများကြီး လိုက်ပြပေးတာ ကျေးဇူးတင်လို့ပါ။ အခု လောလောဆယ် ရောင်းစရာ လေးဘက်ပတ် အိမ်ဝိုင်းတွေရော ရှိသေးလား မသိဘူး။ ဒါကို လက်ခံလိုက်ပါ။ ပင်ပင်ပန်းပန်းနဲ့ လိုက်ပြပေးရတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတုံ့ပြန်တာပါ"
"လေးဘက်ပတ် အိမ်ဝိုင်းတွေတော့ မရှိသေးပါဘူး။ လိုချင်တယ်ဆိုရင်တော့ အခြေအနေပေါ်မူတည်ပြီး ကျွန်တော် အကြောင်းကြားပေးပါမယ်။ ဟိုဖက်ထုပ်ဆိုင်က မင်းတို့ပိုင်တာ မဟုတ်လား" တာဝန်ခံက အလွန်ကို ဝမ်းသာသွားပါတယ်။ တစ်ချက်တည်းနဲ့ ဆိုင်နှစ်ဆိုင် ဝယ်သွားတဲ့သူပီပီပေါ့။ ယွန်းဆယ်ကျပ် လက်ဖိုးလည်း ရတာနဲ့ သူ ချက်ချင်းပဲ လေသံပျော့ပျော့နဲ့ ပြန်ဖြေပါတယ်။