အခန်း (၄၆၂) - ရွှေသိုက် ငွေသိုက် ဘာနဲ့မှမလဲနိုင်တဲ့ ကိုယ့်ရဲ့မြက်ဖုတ်ဖုန်းလေး
လီအိုက်ကော် နှင့် ကျိုး ဆန်နီ တို့ နှစ်ယောက်စလုံး အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ မြို့တော်ကြီးထဲမှာ ဒီလောက်အထိ ရိုင်းစိုင်းကြမ်းတမ်းတဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေ ရှိနေနိုင်သေးတာလား။
အထူးသဖြင့် လီအိုက်ကော် က ထိုဘက်ကို ဦးတည်ပြီး အစီအစဉ်တွေ ဆွဲနေသူ ဖြစ်တာကြောင့် အသေးစိတ်ကို ဆက်မေးလိုက်သည်။
အမေကျိုး ကလည်း ဘာတစ်ခုမှ ဖုံးကွယ်မထားဘဲ အစအဆုံး အကုန်ပြန်ပြောပြလေသည်။
ဆူဒါလင် နှင့် ကျိုးရှ တို့ ဇနီးမောင်နှံက ညနေပိုင်းရောက်မှသာ ပြန်ရောက်လာကြပြီး ထိုအချိန်ကျမှ လီအိုက်ကော် နှင့် ကျိုး ဆန်နီ တို့ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။
"ဆန်နီ လား" ကျိုးရှ က အံ့သြတကြီး အသံထွက်လာသည်။ "သမီးက ဘာလို့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ။ ပြီးတော့ ဒီတစ်ယောက်ကရော ဘယ်သူလဲ"
"အိုက်ကော်၊ ဒါက အငယ်ဆုံး အဒေါ်နဲ့ အငယ်ဆုံး ဦးလေးလေ" ဟု ကျိုး ဆန်နီ က လီအိုက်ကော် အား မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။
လီအိုက်ကော် က ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာ နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီးမှ ကျိုးရှ နှင့် ဆူဒါလင် တို့လည်း ဤလူသည် သူတို့၏ တူတော်စပ်သူ၏ ဇနီးဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားကြသည်။
"မင်းတို့နှစ်ယောက်ကတော့ ရှားရှားပါးပါး ဧည့်သည်တွေပဲ။ စတုတ္ထအကိုနဲ့ စတုတ္ထမမတို့နဲ့ အတူတူ လိုက်လာတာလား" ကျိုးရှ က ပြုံးရွှင်လျက် မေးလိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့၊ စတုတ္ထဦးလေးနဲ့ စတုတ္ထအဒေါ်တို့ရဲ့ ဆိုင်ကို ကူညီစောင့်ရှောက်ပေးဖို့ ဒီကို လာခဲ့တာပါ" ဟု ကျိုး ဆန်နီ က နှုတ်ခမ်းလေး ကွေးညွတ်ကာ ပြုံးပြရင်း ဖြေသည်။
ဒီကို ရောက်လာကတည်းက ကျိုး ဆန်နီ ဟာ အရင်ကထက် အများကြီး ပိုပြီး ရွှင်လန်းတက်ကြွလာခဲ့သည်။ သူမသည် အရင်ကထက် စကားတွေ အများကြီး ပိုပြောလာပြီး ရယ်မောပျော်ရွှင်နေတတ်ပြီ ဖြစ်သည်။
"ဒါပေမဲ့ စတုတ္ထအကိုတို့ဘက်မှာ လူရှားပါးနေတာမျိုး မရှိပါဘူးနော်" ဟု ကျိုးရှ က တိုက်ရိုက်ပင် မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။
"စတုတ္ထဦးလေးက နောက်ထပ် ကုန်ခြောက်ဆိုင် တစ်ဆိုင် ထပ်ဖွင့်မလို့ ပြောတယ်" ဟု လီအိုက်ကော် က ရှင်းပြသည်။
"စတုတ္ထအကိုတို့ ဇနီးမောင်နှံကတော့ တကယ်ကို လက်စွမ်းပြနိုင်လွန်းပါတယ်။ ဆိုင်နောက်တစ်ဆိုင် ထပ်ဖွင့်ဦးမလို့လား။ အခုလက်ရှိ ဆိုင်ဘယ်နှစ်ဆိုင် ရှိနေပြီလဲ" ကျိုးရှ မှာ အံ့သြင်္ငေးသွားလေသည်။
သူမကိုယ်တိုင်လည်း မုန့်ဖတ်ဆိုင် ဒုတိယဆိုင် တစ်ဆိုင် ထပ်ဖွင့်ဖို့ စဉ်းစားနေခဲ့တာ ဖြစ်ပေမဲ့ ကလေးတွေက ကူညီပေးဖို့အတွက် အသက်အရွယ်ငယ်သေးလွန်းနေသေးသည်။ တကယ်လို့ သူတို့လင်မယား နှစ်ယောက်တည်းဆိုရင်တော့ ဒီလောက်များပြားတဲ့ အလုပ်တွေကို အမှန်တကယ် မကိုင်တွယ်နိုင်ကြပါဘူး။
သူတို့က လူငှားချင်ပေမဲ့ တစ်ခါမှလည်း အဲဒီလို မလုပ်ဖူးသေးတော့ ဆိုင်နာမည် ပျက်သွားမှာကို စိုးရိမ်နေကြသည်။
ဒါပေမဲ့ စတုတ္ထအကိုနဲ့ စတုတ္ထမမတို့ကတော့ လပတ်ခေါက်ဆွဲဆိုင် တစ်ဆိုင်၊ အဝတ်အထည်ဆိုင် သုံးဆိုင်၊ အချိုရည်ဆိုင် တစ်ဆိုင်နဲ့ အချိန်ပိုင်း အဝတ်အထည်စက်ရုံငယ် တစ်ခုကိုတောင် ပြီးပြည့်စုံအောင် လုပ်ကိုင်နေကြပြီလေ။ အဲဒါ ဘယ်လောက်တောင် များပြားတဲ့ အလုပ်ပမာဏကြီးလဲ။
အခုတောင် အဲဒီအလုပ်တွေအပြင် တခြား ကုန်ခြောက်ဆိုင် အမျိုးအစား တစ်ခုခုကိုပါ ထပ်ဖွင့်ချင်နေကြသေးတာလား။
"မင်းတို့ရဲ့ စတုတ္ထမမရဲ့ စိတ်ကူးဖြစ်မှာ သေချာပါတယ်။ မင်းရဲ့စတုတ္ထအကိုမှာ အဲဒီလောက် ဦးနှောက်ကောင်းတာမျိုး မရှိဘူး။ အဲဒီကုန်ခြောက်ဆိုင်ကရော ဘာတွေ ရောင်းမှာတဲ့လဲ" ဟု အမေကျိုး က တွေးတောရင်း မေးလိုက်သည်။
"သမီးလည်း သေချာ နားမလည်သေးဘူး" ဟု ကျိုးရှ က ဝန်ခံသည်။ ထို့နောက် သူမသည် ကျိုး ဆန်နီ နှင့် လီအိုက်ကော် တို့ဘက်သို့ လှည့်ကာ "အခုလို ရောက်လာတာ ကောင်းတာပေါ့။ သူတို့ဘက်မှာ ရှိနေတုန်း ကြိုးစားကြိုးစား လုပ်ကြ၊ ပြီးရင် နောင်တစ်ချိန်ကျရင် ကိုယ့်ဘာသာ သီးသန့်ခွဲထွက်ပြီး လုပ်ဖို့ အစီအစဉ် ရှိမရှိ စဉ်းစားကြည့်ကြပေါ့" ဟု ပြောလေသည်။
"ဟူဇီ နဲ့ ဂန်းဇီတို့က နောင်ကျရင် ကိုယ့်ဘာသာ သီးသန့်ခွဲထွက်သွားကြမှာ မဟုတ်လားလို့ စတုတ္ထအဒေါ် ပြောတာကို ကြားဖူးတယ်" ဟု ကျိုး ဆန်နီ က မေးလိုက်သည်။
"ဟုတ်ပါတယ်။ သူတို့မှာ စွမ်းရည်ရှိသမျှ ကာလပတ်လုံး စတုတ္ထမမက ထောက်ပံ့ပေးသွားမှာပါ။ သူတို့ကို တစ်သက်လုံး သူ့အောက်မှာပဲ အလုပ်လုပ်ခိုင်းဖို့ ဘယ်တော့မှ စဉ်းစားထားတာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ကျိုးရှ က ဆိုသည်။
အချိန်က တော်တော်နှောင်းလာပြီ ဖြစ်တာကြောင့် ကျိုးရှ က ကျိုး ဆန်နီ အား ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ညစာချက်ပြုတ်ဖို့ ပြင်ဆင်ကြတော့သည်။
ကျိုး ဆန်နီ နှင့် လီအိုက်ကော် တို့ကတော့ ဤနေရာတွင်ပင် ညစာစားကြမည် ဖြစ်သည်။
ခေါက်ဆွဲဆိုင်ဘက်တွင်မူ ကျိုး စီနီ က ကူညီလုပ်ကိုင်ပေးနေသည်။ ထိုမိန်းကလေးငယ်လေးသည် အလွန်တရာ လက်လက်ဆက်ဆက်နှင့် အလုပ်ကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် သဘောပေါက် နားလည်ကာ လာရောက်စားသုံးသူ ဖောက်သည်များကို ခေါက်ဆွဲများ အမှားအယွင်းမရှိ ကျွေးမွေးဝန်ဆောင်မှု ပေးနေလေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ဟင်းသီးဟင်းရွက် ဝယ်ရန် အစောပိုင်းကတည်းက ထွက်သွားခဲ့ပြီး ပါဝင်ပစ္စည်း အမြောက်အမြား ဝယ်ယူလာခဲ့သည်။ ကျိုး ဆန်နီ နှင့် လီအိုက်ကော် တို့ကတော့ ဟိုဘက်ခြမ်းကို ပြန်ပြီး စားကြမည်ဖြစ်သော်လည်း ဤဘက်ခြမ်းတွင်လည်း သူတို့ရောက်ရှိလာခြင်းကို ဂုဏ်ပြုသည့်အနေဖြင့် ပြင်ဆင်ရပေမည်။
ကျိုးအာနီ ကတော့ ကျိုး စီနီ တစ်ယောက် ကြိုတင်အသိပေးခြင်းမရှိဘဲ ရောက်ရှိလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အလွန်အမင်း အံ့သြဝမ်းမြောက်သွားခဲ့သည်။
သူမ အလုပ်ဆင်းချိန်ရောက်၍ ဟင်းချက်ရာတွင် ကူညီရန် ခေါက်ဆွဲဆိုင်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် သူမကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အံ့သြတုန်လှုပ်သွားလေသည် - "စီနီ?"
"ဒုတိယအစ်မ" ကျိုး စီနီ က သူမ၏ ဒုတိယအစ်မ ဖြစ်သူ၌ ပြောင်းလဲသွားပုံများကို သတိထားမိလိုက်သည်။ အကယ်၍ အာနီသာ ရွာကို ဒီလိုပုံစံမျိုးနဲ့ ပြန်သွားမယ်ဆိုရင် လူတိုင်းကို အံ့သြသွားစေလိမ့်မည်။ သူမသည် အရင်ကနဲ့ လုံးဝကို ကွာခြားသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
လူတစ်ကိုယ်လုံး ပိုမိုလှပလာခဲ့ပေသည်။
"သမီး ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီကို ရောက်လာတာလဲ။ စတုတ္ထဦးလေးနဲ့ စတုတ္ထအဒေါ်တို့နဲ့ အတူတူ လိုက်လာတာလား" ဟု ကျိုးအာနီ က ဝမ်းသာအားရဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့" ဟု ကျိုး စီနီ က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
"သမီး ဘယ်လောက်ကြာကြာ နေလို့ရမှာလဲ" ဟု ကျိုးအာနီ က မေးသည်။
ကျိုး စီနီ က ပြုံးပျော်လျက် ဖြေသည် - "ဒီတစ်ခါတော့ သမီး အမြဲတမ်း နေတော့မှာပါ။"
"စတုတ္ထအဒေါ်..." ကျိုးအာနီ က အမြန်ပင် စတုတ္ထအဒေါ်ဖြစ်သူဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
"စီနီ က ဒီကစပြီး မင်းတို့နဲ့အတူတူ နေတော့မှာပါ။ ငါက သူနာပြုသင်တန်းကျောင်း ဒါမှမဟုတ် ညကျောင်းမှာ စာသွားသင်ပေးဖို့ စဉ်းစားထားတယ်။ ဒါကြောင့် မင်းကပဲ သူ့ကို ပိုပြီး သေချာသင်ပေးလိုက်ပါဦး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံးရင်း ပြောသည်။
ဝမ်းသာအားရဖြစ်သွားကာ ကျိုးအာနီ က ဖြေလိုက်သည် - "သမီး သေချာပေါက် ကောင်းကောင်း သင်ပေးပြီး အလုပ်တွေကို တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး လွှဲယူနိုင်အောင် လုပ်ပေးပါမယ်။"
ထို့နောက် ညီအစ်မများက လင်ချင်းဟဲ့ အား ဟင်းချက်ရာတွင် ကူညီပေးကြသည်။ ပြီးစီးသွားသောအခါ အလုပ်သမားများအတွက် ထမင်းဘူးများကို ထည့်သွင်းပြင်ဆင်ကြပြီး ဟူဇီ နှင့် ဂန်းဇီတို့ ရောက်လာကာ စက်ဘီးဖြင့် သွားရောက်ပို့ဆောင်ပေးကြပြီးမှ စားသောက်ရန် ပြန်လာကြသည်။
လုပ်ငန်းကို စီမံခန့်ခွဲရင်း တစ်အိမ်သားလုံး အတူတကွ စားသောက်ကြကာ ဖောက်သည်များ ဝင်လာတိုင်းလည်း ခေါက်ဆွဲများကို ထုပ်ပိုးပေးကြသည်မှာ သာမန်လုပ်ရိုးလုပ်စဉ် တစ်ခုလို ဖြစ်နေလေပြီ။
"စတုတ္ထအဒေါ်၊ ဘာလို့ ရုတ်တရက် လူတွေအများကြီး ဒီကို ခေါ်လာရတာလဲ။ သမီးထင်ရင်တော့ ဦးလေးမင်းက လူတွေ ဆက်လက် ခေါ်ယူနေတုန်းပဲ ထင်တယ်။ အဒေါ် ပြန်လာပြီး စစ်ဆေးဖို့ စောင့်နေတဲ့ လျှောက်ထားသူ နှစ်ယောက်တောင် ရှိသေးတယ်" ဟု ကျိုးအာနီ က ပြောပြသည်။
"ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ဒီညနေကျရင် ငါ ချန်မင်းဆီ သွားပြီး အဲဒီကိစ္စ ပြောလိုက်မယ်၊ ပြီးရင် မနက်ဖြန်ကျ သူတို့ကို ခေါ်လာခိုင်းလိုက်မယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ယနေ့တွင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အပြည့်အဝ အားအင်ပြည့်ဝနေခြင်း မရှိပေ။ ညစာစားပြီးနောက် သူမသည် ကျင်းပိုင်နှင့် ကျိုး စီနီ တို့ကို ခေါ်လိုက်သည်။ အဝတ်အစားများ လဲလှယ်ပြီးနောက် လီအိုက်ကော် နှင့် ကျိုး ဆန်နီ တို့ကို ရှာဖွေရန် အပြင်သို့ ထွက်သွားကြသည်။
သဘာဝကျကျပင် သူတို့သည် ရေချိုးခန်းဆီသို့ အတူတကွ သွားကြခြင်းဖြစ်ပြီး မဟုတ်ပါက သန့်ရှင်းစင်ကြယ်လှမည် မဟုတ်ပေ။
ကျိုးရှ နှင့် ဆူဒါလင် တို့လည်း သူတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါလာကြသည်။ ရေချိုးခန်းသို့ ရောက်သောအခါ ယောကျ်ားလေးများနှင့် မိန်းကလေးများ သီးသန့် အပိုင်းအသီးသီးသို့ ကွဲသွားကြသည်။
"စတုတ္ထမမ၊ မမရဲ့ လုပ်ရပ်ကြီးတွေက ဘယ်တော့မှ မရပ်တန့်ဘူးနော်" ဟု ကျိုးရှ က မှတ်ချက်ချသည်။
"ဘာလုပ်ရပ်ကြီးတွေ ဖြစ်ရမှာလဲ။ တောင်ပိုင်းဘက် သွားတုန်းက အခွင့်အလမ်းနဲ့ တိုက်ဆိုင်သွားလို့ ဒီအကြံဉာဏ် ထွက်လာတာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ဆိုသည်။
"မမက ကုန်ခြောက်မျိုးစုံ ရောင်းနေတယ်လို့ အိုက်ကော် ပြောတာ ကြားလိုက်ရတယ်။ အဲဒါ ဘယ်လို လုပ်ငန်းမျိုးလဲဟင်" ဟု ကျိုးရှ က မေးသည်။
"ပင်လယ်ထွက် ပစ္စည်းခြောက်တွေလေ၊ ပင်လယ်ဂျင်ဆင်း၊ ပလာဗွန် (အဘိုလွန်) နဲ့ ငါးအူခြောက်လိုမျိုးပေါ့။"
မူလက သူမသည် ကိုလာဂျင် ဖြည့်တင်းရန်အတွက် ငါးအူခြောက် အချို့ကိုသာ ဝယ်ယူသိမ်းဆည်းထားလိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း တောင်ပိုင်းရှိ စက်ရုံကြီးသို့ သွားရောက်လည်ပတ်ပြီးနောက် စိတ်ချယုံကြည်ရသော ပစ္စည်းရင်းမြစ်တစ်ခုကို တွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။ ထိုလုပ်ငန်းထဲသို့ အဘယ်ကြောင့် မဝင်ရောက်ရပေမည်နည်း။
ထိုသို့ဖြင့်ပင် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်တော့သည်။ ထို့အပြင် ကုန်ပစ္စည်း ပံ့ပိုးပေးသူကလည်း ကုန်ပစ္စည်းများကို တိုက်ရိုက် လာရောက်ပို့ဆောင်ပေးရန် ဝန်ခံခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် အဘယ်ကြောင့် စမ်းမလုပ်ကြည့်ရပေမည်နည်း။
ဆိုင်နှင့် ပတ်သက်၍မူ သင့်လျော်သော နေရာတစ်ခု ရှာဖွေရန်သာ လိုအပ်ပေသည်။
"အဲဒီပစ္စည်းတွေက တော်တော်ရှားပါတယ်။ ပုံမှန် တင်သွင်းဖို့ကျော လွယ်ကူပါ့မလား" ဟု ကျိုးရှ က အံ့သြတကြီး မေးသည်။
ကျိုး ဆန်နီ နှင့် ကျိုး စီနီ တို့ နှစ်ယောက်စလုံး စတုတ္ထအဒေါ်ဖြစ်သူအား စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံးရင်း ဖြေသည် - "တောင်ပိုင်းဘက်မှာတော့ အလွယ်တကူ ရနိုင်ပါတယ်။"
ရနိုင်ရုံတင်မကဘဲ အလွန်အမင်း ပေါများကြွယ်ဝစွာ ရှိနေပေသည်။ ထိုစက်ရုံကြီး၏ အတိုင်းအတာပမာဏမှာ နောင်လာမည့် မျိုးဆက်များ၏ စံနှုန်းအရပင် ကြီးမားလှပေလိမ့်မည်ဟု သူမ ခန့်မှန်းမိသည်။
ရေချိုးကြစဉ်အတွင်း သူတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကျောတိုက်ကာ သန့်စင်ပေးကြပြီး နောက်ပိုင်းတွင် အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး တို့၏ နေရာသို့ သွားရောက်ကာ ခေတ္တထိုင်၍ စကားစမြည် ပြောဆိုကြသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က ဆူဒါလင် အား သူ၏ ဦးလေးဖြစ်သူ အလုပ်ပြုတ်သွားဖွယ်ရှိကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။ ထိုဦးလေးဖြစ်သူက ရှေးယခင်က ဆူဒါလင် အား စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်သောကြောင့် ဆူဒါလင် အနေဖြင့် အလုပ်လက်မဲ့ဖြစ်နေသော သူ့ကို ယခုအချိန်တွင် ကူညီပေးသင့်ပေသည်။
သို့သော်လည်း နောက်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ကိုမူ ဆူဒါလင် ကသာ ပြုလုပ်ရမည်ဖြစ်ပြီး သူတို့က သီးသန့်မိသားစုခွဲဖြစ်နေကြသည်ဖြစ်ရာ အလွန်အကျွံ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မည် မဟုတ်ပေ။
မနက်ဖြန်တွင် သူတို့သည် ဆိုင်ခန်းနေရာများကို ရှာဖွေကြမည်ဖြစ်ပြီး ငှားရမ်းရန် ရှိမရှိ စစ်ဆေးကြမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုညအတွက်မူ ကျိုး ဆန်နီ နှင့် လီအိုက်ကော် တို့ကို ဤနေရာတွင်ပင် ညအိပ်တည်းခိုရန် စီစဉ်ပေးခဲ့ကြသည်။
ခေတ္တမျှ ထိုင်ပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် ကျိုးချင်းပိုင် တို့သည် ကျိုး စီနီ အား ခေါ်ဆောင်ကာ ရပ်ကွက်တွင်းရှိ သူတို့၏ တိုက်ခန်းသို့ ပြန်သွားကြသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က မားချန်မင် ထံသို့ ဝင်သွားကာ အရည်အချင်းရှိသော အလုပ်သမားသစ် နှစ်ဦးအား မနက်ဖြန်တွင် ခေါ်ဆောင်လာရန် မှာကြားခဲ့ပြီးမှ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
"တီဗီကို ကိုယ့်ဘာသာ ကြည့်နေလိုက်။ မင်းရဲ့အစ်မနဲ့ တခြားသူတွေ သင်တန်းကနေ နောက်မှ ပြန်လာလိမ့်မယ်။ ဦးလေးနဲ့ အဒေါ်ကတော့ မျက်လုံးတောင် မဖွင့်နိုင်တော့ဘူး၊ အသက်အရွယ်လည်း ကြီးလာပြီဆိုတော့ စောစောအိပ်ရာဝင်ရမယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ဆိုသည်။
"ဟုတ်ကဲ့ပါ။ သမီး အစ်မတို့ ပြန်လာတာကို စောင့်လို့ရပါတယ်" ဟု ကျိုး စီနီ က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် ကျိုးချင်းပိုင် တို့သည် အိပ်ခန်းထဲသို့ ပြန်သွားကာ အိပ်စက်ကြသည်။
အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းရင်း လင်ချင်းဟဲ့ က သက်ပြင်းချကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည် - "ရွှေသိုက် ငွေသိုက် ဘာနဲ့မှမလဲနိုင်တဲ့ ကိုယ့်ရဲ့မြက်ဖုတ်ဖုန်းလေးဆိုတာ တကယ်မှန်တာပဲနော်။"
ကိုယ့်ရဲ့ကိုယ်ပိုင်အိပ်ရာပေါ်မှာ နောက်ဆုံးတော့ သက်တောင့်သက်သာ လဲလျောင်းလိုက်ရတာ ဘယ်လောက်တောင် စိတ်ချမ်းသာစရာ ကောင်းလိုက်သလဲ။
"မနက်ဖြန် မင်း စောစောထစရာ မလိုပါဘူး။ ကိုယ့်ဘာသာပဲ အိမ်ရာစီမံခန့်ခွဲရေးဌာနကို သွားပြီး စုံစမ်းမေးမြန်းခဲ့ပါ့မယ်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က သူ၏ဇနီးသည် ဘယ်လောက်အထိ ပင်ပန်းနေခဲ့သည်ကို သိရှိနားလည်သောကြောင့် ပြောလိုက်သည်။ သူသည် စကားပြောရင်း သူမ၏ ခါးနှင့် ပခုံးများကို နှိပ်နယ်ပေးနေသည်။
"နောက်ထပ် နည်းနည်းလောက် ထပ်နှိပ်ပေးပါဦး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် ညည်းသံလေး ထွက်လာလေသည်။