အခန်း ၄၆၁။ စီးပွားရေးလုပ်ရတာ မလွယ်ကူပါဘူး
ဒီမြေးမလေး ကျိုးဆန်နီက လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ကမှ လက်ထပ်ခဲ့တာ ဖြစ်သည်။ အဖေကျိုးနဲ့ အမေကျိုးတို့က အဲဒီအကြောင်းကို သိရှိပြီးသားဖြစ်ကာ အကြီးဆုံးအစ်မတော်ကို သူမအတွက် ငွေကြေးအချို့ ပို့ပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့ကြဖူးသည်။ လူက အနည်းငယ် အသက်ကြီးပြီး ခြေထောက်ကလည်း နည်းနည်းချို့ယွင်းတယ်လို့ ကြားရပေမဲ့ သူက ဆန်နီကိုတော့ အလွန်အမင်း အလိုလိုက် ဂရုစိုက်ရှာပါတယ်။
ထို့အပြင် ဒုတိယအိမ်ထောင်စုကလည်း လက်ထပ်လက်စွပ်နဲ့ သတို့သမီးဖိုးငွေကို လက်ခံရရှိပြီးသား ဖြစ်တာကြောင့် ဘိုးဘွားတွေအနေနဲ့ သဘာဝကျကျပဲ ကန့်કွက်စရာ မရှိခဲ့ပါဘူး။
သို့သော်လည်း သူတို့က ဒီမြေးမယားဖြစ်တဲ့ လီအိုက်ကော်ကိုတော့ တကယ်တမ်း မတွေ့ဖူးကြသေးပါဘူး။
အခြေခံအားဖြင့်တော့ သူတို့က မူလကဇာတိမြေကို ပြန်ဖို့ မစဥ်းစားထားကြဘဲ ဒီတသက်နဲ့တော့ သူ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်တွေ့ရဖို့ မရှိတော့လောက်ဘူးလို့ ထင်ထားခဲ့ကြတာပါ။ ဒါပေမဲ့ မထင်မှတ်ဘဲ ဒီဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးစလုံး မြို့တော်အထိပါ ခရီးနှင်လာကြလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားခဲ့မလဲလေ။
"အဘွား... အဘွားက အရင်ထက်အများကြီး ပိုငယ်သွားသလိုပဲ" ကျိုးဆန်နီက သူမရဲ့ ဘိုးဘွားတွေကို မြင်လိုက်ရတာနဲ့ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားပြီး အံ့ဩမိန်းမောနေမိတာကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။
တကယ်ပြောရရင်တော့ နေထိုင်စားသောက်မှု အဆင်ပြေပြီး သက်တောင့်သက်သာနဲ့ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နေရတာကြောင့် အဖေကျိုးနဲ့ အမေကျိုးတို့က တကယ်ကိုပဲ အများကြီး ပိုပြီး နုပျိုလာကြတာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။
ဒီကိုရောက်လာကတည်းက သူတို့မှာ ဘာကိုမှ စိတ်ပူစရာ မလိုခဲ့ပါဘူး။ အများဆုံးလုပ်ရတာက ကလေးတွေကို ထိန်းပေးတာနဲ့ ပန်းခြံထဲသွားပြီး အပန်းဖြေတာပါပဲ။ မကြာသေးခင်ကဆိုရင် အမေကျိုးက ပန်းခြံထဲက အဘွားကြီးတွေနဲ့အတူ ထိုက်ချိ (Tai Chi) ကိုတောင် လေ့လာနေပါသေးတယ်။ မနက်တိုင်းဆိုရင် မြေးတွေအားလုံးကို အဖေကျိုးလက်ထဲမှာ ထားခဲ့ပြီး တန်းပြီး ထွက်သွားတတ်တာပါပဲ။
လူတွေဆိုတာ အဲဒီအတိုင်းပါပဲလေ။ ကောင်းကောင်းစားရပြီး ကောင်းကောင်းအိပ်ရရင် သဘာဝအတိုင်းကို ပိုပြီး နုပျိုလာကြမှာပါပဲ။
အထူးသဖြင့် ပြီးခဲ့တဲ့ ခြောက်လအတွင်းမှာ သူတို့တွေဟာ ကိုယ်ခန္ဓာ ကျန်းမာရေး စစ်ဆေးမှုတွေ ပြုလုပ်ခဲ့ကြပြီး ကျန်းမာရေး အညွှန်းကိန်းတွေ အားလုံးကလည်း အကောင်းဆုံး စံချိန်စံညွှန်းတွေဆီ ရောက်ရှိခဲ့ကြပါတယ်။
ဒါ့အပြင် မြို့တော်ရဲ့ ရာသီဥတုနဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကလည်း လူတွေကို ကောင်းမွန်စေပါတယ်။ အဖေကျိုးပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ အမေကျိုးပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ သူတို့ရဲ့ အသားအရေတွေ အားလုံးက အများကြီး ပိုပြီး ဖြူဝင်းလာခဲ့ကြပါပြီ။ မြို့တော်ကို ရောက်လာပြီးနောက်ပိုင်း အိုမင်းရင့်ရော်တာတွေ ရပ်တန့်သွားရုံတင်မကဘဲ တကယ်တမ်းကို ပိုပြီး နုပျိုလာကြသလိုပင်။
အဖေကျိုးက စကားမပြောပေမဲ့ သူ့ရဲ့ မျက်နှာပေး အမူအရာကတော့ တိတ်ဆိတ်တဲ့ ကျေနပ်ပီတိကို ဖော်ပြနေပါတယ်။
အမေကျိုးက ရယ်မောလိုက်ပြီး "ဒီကလေးမလေးတော့... ဘယ်တုန်းက ဒီလောက်ပါးစပ်ချိုသွားရတာလဲ။ ဘာတွေ ပိုငယ်လာရမှာလဲ အဘွားက ဒီအသက်အရွယ် ရောက်နေပြီဟာကို" ဟု ဆိုလေသည်။
"အဘွားနဲ့ အဘိုး... ကျုပ်ကတော့ အစ်မ ဆန်နီနဲ့ တတိယမြေးမယားကို ဒီမှာပဲ အပ်ခဲ့တော့မယ်နော်။ ကျုပ်ကတော့ အရင်ဆုံး ပြန်ပြီး အလုပ်ကူလုပ်ပေးဦးမယ်" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က ပြော၏။
အမေကျိုးက "ဆန်ဝါ ခဏနေဦး။ ဥတွေ နည်းနည်းပါးပါး ယူသွားဦး" ဟု ပြောကာ အိတ်တစ်လုံးကို ယူပြီး ဥတွေနဲ့ ထက်ဝက်လောက် ပြည့်အောင် ထည့်ပေးလိုက်သည်။
ကျိုးကွေ့လိုင်ကလည်း သူမနဲ့ အနာအဆာ မလုပ်ဘဲ အိတ်ကို ယူကာ ထွက်လာခဲ့သည်။
အမေကျိုးက မြေးမလေးနဲ့ မြေးမယားကို အိမ်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်လာပြီး "ဘယ်လိုကိစ္စနဲ့ နှစ်ယောက်သား ဒီကို ရောက်လာကြတာလဲ" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
"အဘွား... ကျုပ်နဲ့ ဆန်နီက မြို့တော်မှာ လာနေကြဖို့ပါ" ဟု လီအိုက်ကော်က ရှင်းပြလေသည်။
အမေကျိုးက အံ့ဩတကြီးနဲ့ "အလည်အပတ် လာတာမဟုတ်ဘူးလား။ ဒီမှာ လာနေတာတော့ ဟုတ်ပါပြီ၊ ဒါပေမဲ့ စားဝတ်နေရေးအတွက် လုပ်ကိုင်စားသောက်ဖို့က ပြဿနာ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်" ဟု ဆို၏။
"စတုတ္ထဘထွေးနဲ့ စတုတ္ထဘွားတို့က လီကျားရွာကို သွားပြီး ကျွန်တော်တို့ကို လိုက်ရှာကြတာလေ။ သူတို့က ဆိုင်သစ်တစ်ခု ထပ်ဖွင့်တော့မှာ ဖြစ်ပြီး လူအင်အား လိုအပ်နေလို့ ကျွန်တော်နဲ့ ဆန်နီတို့ လိုက်လာခဲ့ကြတာပါ" ဟု လီအိုက်ကော်က ရှင်းပြသည်။
"မင်းတို့ရဲ့ စတုတ္ထဘထွေးနဲ့ စတုတ္ထဘွားတို့က ဆိုင်သစ်ဖွင့်ကြမလို့လား" အမေကျိုး အံ့အားသင့်သွားသည်။
"ဟုတ်ကဲ့" ကျိုးဆန်နီက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "စီနီလည်း ရောက်နေတယ်လေ။"
"စီနီပါ ရောက်နေတာလား" အမေကျိုး ပို၍ပင် အံ့အားသင့်သွားရသည်။
"ဘယ်နှစ်ယောက်တောင် လိုက်လာကြတာလဲ။ လျူနီကိုပါ ခေါ်လာတယ်လို့တော့ မပြောနဲ့နော်" ဟု အဖေကျိုးက မေး၏။
"လျူနီက မလာပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်နဲ့ စီနီပဲ လာကြတာပါ" ဟု ကျိုးဆန်နီက ပြန်ဖြေသည်။
အမေကျိုးက ဒါကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "သုံးယောက်တည်းဆိုရင်တော့ ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဘွား သတိပေးလိုက်မယ်၊ မင်းတို့ရဲ့ စတုတ္ထဘထွေးနဲ့ စတုတ္ထဘွားတို့ရဲ့ စီးပွားရေးမူဝါဒက သဟဇာတဖြစ်မှ ချမ်းသာကြွယ်ဝတယ်ဆိုတာပါပဲ။ လျူနီရဲ့ စိတ်နေသဘောထားနဲ့ဆိုရင်တော့ ဟိုလူ့ကိုခေါ် ဒီလူ့ကိုခေါ်လုပ်ဖို့တောင် စိတ်တောင်မကူးနဲ့၊ ကြားရဲ့လား" ဟု ဆိုလေသည်။
အဲဒီနွေရာသီက အဖြစ်အပျက်တွေ အများကြီး ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်။ ကျိုးရှနဲ့ ဆူဒါလင်တို့ရဲ့ ပေါက်ဆူးဆိုင်မှာ အရောင်းအဝယ် အရမ်းကောင်းလွန်းတာကြောင့် အနီးအနားမှာပဲ ယှဉ်ပြိုင်တဲ့ ပေါက်ဆူးဆိုင် နှစ်ဆိုင် ထပ်ပြီး ပေါ်လာခဲ့ပါတယ်။
ကျိုးရှနဲ့ ဆူဒါလင်တို့ရဲ့ ဆိုင်ကိုပါ ထည့်ပေါင်းလိုက်ရင် အခုဆိုရင် ပေါက်ဆူးဆိုင် စုစုပေါင်း သုံးဆိုင် ရှိသွားပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျိုးရှနဲ့ ဆူဒါလင်တို့ရဲ့ ဆိုင်ကတော့ ဖောက်သည်တွေ အတည်တကျနဲ့ အဝင်အထွက် အကောင်းဆုံး ဖြစ်နေဆဲပါပဲ။
လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လလောက်အထိ အရာရာတိုင်းက အဆင်ပြေချောမွေ့နေခဲ့တာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဟိုဘက်ဆိုင်တွေထဲက တစ်ဆိုင်မှာ ဖောက်သည်တစ်ဦးနဲ့ အကြီးအကျယ် ရန်ဖြစ်တဲ့ ပြဿနာကြီး ဖြစ်ပွားခဲ့ပါတယ်။
ပြဿနာဖြစ်တဲ့ အဆိုပါ ဖောက်သည်က အလွန်တရာ ဩဇာတိက္ကမ ကြီးမားပြီး ရန်လိုတတ်တဲ့ မိသားစုနောက်ခံ ရှိသူ ဖြစ်နေခဲ့တာပါပဲ။
ရန်ဖြစ်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းကတော့ အဲဒီလူက ပေါက်ဆူးတွေ အများကြီး ဝယ်သွားပြီးမှ တစ်လုံးတည်းမှာ ဖုတ်ထားတဲ့ ပိုးဟပ်တစ်ကောင် ပါလာတာကို တွေ့ရှိသွားလို့ဖြစ်ပြီး ဒါက သူ့ကို သဘာဝကျကျပဲ စက်ဆုပ်ရွံရှာသွားစေခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
အဲဒီတော့ အဲဒီလူက နစ်နာကြေး အများကြီး တောင်းဆိုဖို့အတွက် တန်းပြီး ရောက်လာတော့တာပေါ့ — သူတို့က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီအတိုင်း လွှတ်ပေးလိုက်မှာတဲ့လဲ။
ဒါပေမဲ့ ပေါက်ဆူးဆိုင်ဘက်ကလည်း အမှားကို လုံးဝ လက်မခံဘဲ ခေါင်းမာမာနဲ့ ငြင်းဆန်ခဲ့ပြီး ဖောက်သည်ဘက်က လိမ်လည်လှည့်ဖြားပြီး ခြိမ်းခြောက် ငွေညှစ်နေတယ်လို့ စွပ်စွဲခဲ့ပါတယ်။ အပြန်အလှန် ပြင်းထန်စွာ ငြင်းခုံကြပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ အဲဒီပေါက်ဆူးဆိုင်ကြီး တစ်ခုလုံး အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရပါတော့သည်။
အမေကျိုးက ကျိုးရှ ဆီကနေ အဲဒီဖြစ်ရပ်ဆန်းကို ပြန်ပြောပြတာကို ကြားရတဲ့အခါ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားခဲ့ရပါတယ်။
ကျိုးရှကတော့ သူမရဲ့ ခင်ပွန်း ဒါလင်က သူမရဲ့ စတုတ္ထအစ်ကို ပေးတဲ့ အကြံဉာဏ်ကို နားထောင်ခဲ့မိတာဟာ ဘယ်လောက်တောင် ကံကောင်းလိုက်သလဲဆိုတာကို ခံစားရပါတော့တယ် - အရာရာတိုင်းကို သန့်ရှင်းသပ်ရပ်အောင် ထားရမယ်၊ ဖောက်သည်တွေအပေါ် ထားရှိတဲ့ သဘောထားကလည်း အကောင်းဆုံး ဖြစ်ရမယ်တဲ့။ တစ်စုံတစ်ယောက်က အများကြီး ဝယ်မယ်ဆိုရင် ပေါက်ဆူးတစ်လုံး ပိုတောင် ပေးလိုက်ပါသေးတယ်။ သူတို့က အလွန်အကျွံ အမြတ်အစွန်းနောက်ကို မလိုက်ဘဲ ဖောက်သည်တွေနဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ ဆက်ဆံရေးနဲ့ နာမည်ကောင်းတစ်ခုကို တည်ဆောက်ဖို့ကိုသာ ရွေးချယ်ခဲ့ကြတာပါ။
အဲဒီနောက် ပေါက်ဆူးဆိုင်တစ်ဆိုင်ကတော့ သိပ်ကို မာန်မာနကြီးလွန်းခဲ့ပါတယ်။ ဒီလိုကိစ္စမျိုးတွေနဲ့ ကြုံလာရတဲ့အခါ ပြဿနာကြီးတာကို သေးသွားအောင်၊ ပြဿနာသေးတာကို လုံးဝမရှိတော့သလို ဖြစ်အောင် ဖြေရှင်းတတ်ရမယ်ဆိုတာကို သိဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ သူတို့ဆိုင် ဘယ်လိုဖြစ်သွားလဲ ကြည့်လိုက်ပါဦး? ဆိုင်တစ်ခုလုံး အပိုင်းပိုင်းအစစ ရိုက်ချိုးဖျက်ဆီးခံလိုက်ရပြီလေ။
အမေကျိုးက စတုတ္ထမယားက ရှုရှင်းချန် ဒါမှမဟုတ် ကျိုးလျူနီတို့ကို လုံးဝခေါ်မလာဖို့ ဘယ်လောက်အထိ တင်းတင်းမာမာ ငြင်းဆန်ခဲ့လဲဆိုတာကို ပြန်ပြောင်း သတိရမိလိုက်ပါတယ်။
အဲဒါက သူတို့က တကယ့်အကူအညီ ဘာမှမပေးနိုင်လို့တင် မဟုတ်ပါဘူး၊ မလာဘဲနဲ့ ပြဿနာတွေ မရှာဘဲနေတာက ပိုကောင်းလို့ပါပဲ။ ဒီလူနှစ်ယောက်ထဲက ဘယ်သူမှတော့ နာခံမှုရှိရှိနဲ့ အလုပ်လုပ်မယ့်ပုံစံမျိုး မရှိကြပါဘူး။
ဒါကြောင့်လည်း အမေကျိုးက ကျိုးဆန်နီကို တင်းကျပ်တဲ့ သတိပေးချက်တစ်ခု ပေးခဲ့ရတာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒါကလည်း လီအိုက်ကော်ကို သဟဇာတဖြစ်မှ ချမ်းသာကြွယ်ဝတယ်ဆိုတာကို သတိပေးချင်လို့ပါပဲ။ ဒီကို အလုပ်လုပ်ဖို့ လာတာက ပြဿနာမရှိပေမဲ့ ဘာပြဿနာမှတော့ မရှာရပါဘူး။
"အဘွား... ကျွန်တော်တို့ သိပါတယ်" ဟု ကျိုးဆန်နီက အာမခံလိုက်သည်။
လီအိုက်ကော်ကလည်း စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး "အဘွား စိတ်မပူပါနဲ့။ စတုတ္ထဘထွေးနဲ့ စတုတ္ထဘွားတို့ရဲ့ ဆိုင်ကို ကျွန်တော်တို့ သေချာ ဂရုစိုက် စောင့်ကြပ်ကူညီပေးပါမယ်" ဟု ဆို၏။
အမေကျိုးကတော့ ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ပေ။
"ချင်းပိုင်တို့အိမ်မှာ နေရာမလုံလောက်လို့ စီနီနဲ့ အားနီတို့က အခု ခေါက်ဆွဲဆိုင်မှာပဲ နေနေကြတယ်။ မင်းတို့နှစ်ယောက် ဒီမှာ လာနေတာ အသင့်အတင့်ပါပဲ" ဟု အဖေကျိုးက စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။
သူက သူတို့ကို အခန်းလိုက်ပြဖို့ ခေါ်သွားခဲ့ပါတယ်။ ဒီအခန်းက ရှုရှန်းမေ အလည်လာတိုင်း အမြဲတမ်း အိပ်နေကျ ဧည့်ခန်းဖြစ်ပြီး တော်တော်လေးလည်း ကျယ်ဝန်းပါတယ်။
ဆူချန်နဲ့ အခြားသူတွေက မကြာသေးခင်ကမှ အဲဒီအခန်းမှာ အိပ်နေခဲ့ကြတာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီဇနီးမောင်နှံ ရောက်လာတာကြောင့် သူတို့အတွက် ခေတ္တလွတ်ပေးလိုက်တာ ဖြစ်ပါတယ်။ ကလေးတွေက မိဘတွေရဲ့ အခန်းထဲမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ် ခေတ္တအိပ်ကြတာ ပြဿနာမရှိပါဘူး၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အမြဲတမ်း ဒီအတိုင်း နေရမှာမှ မဟုတ်တာလေ။
"အဘွား ဒီတယ်လီဗီးရှင်းနဲ့ လျှပ်စစ်ပန်ကာတွေက ဈေးနှုန်း အများကြီး ပေးရမှာပေါ့နော်" ဟု ကျိုးဆန်နီက ပတ်ဝန်းကျင်ကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။
"အပြင်မှာ အဝတ်လျှော်စက်လည်း ရှိသေးတယ်။ မင်းတို့ရဲ့ စတုတ္ထဘွား ဝယ်ပေးထားတာလေ" ဟု အမေကျိုးက ပြုံးရင်း ပြော၏။
ကျိုးဆန်နီက စိတ်ထဲကနေ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူမရဲ့ ဘိုးဘွားတွေက ဒီကိုရောက်လာပြီးနောက်ပိုင်း တကယ်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ ဘဝကို ရှင်သန်နေကြတာပါပဲ။ ဒီလို ခေတ်မီ အဆင့်မြင့် အိမ်သုံးပစ္စည်းတွေ အားလုံးက လက်တစ်ကမ်းမှာ တင်ရှိနေပါတယ်။
လီအိုက်ကော် အကြောင်းကိုတော့ မပြောနဲ့တော့— ဒီကို ပထမဆုံး ခြေချလိုက်တာနဲ့ တခြားကမ္ဘာသစ်တစ်ခုထဲ ရောက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတာပါပဲ။
"အခု မင်းတို့ ရောက်လာကြပြီဆိုတော့ ကြိုးကြိုးစားစား အလုပ်လုပ်ကြပေါ့။ ချင်းပိုင်နဲ့ သူ့ဇနီးက စိတ်သဘောထား ကောင်းတဲ့သူတွေမို့ မင်းတို့ကို ဒုက္ခရောက်ခွင့် ပေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု အဖေကျိုးက လီအိုက်ကော်ကို ပြောပြသည်။
"အဘိုး... ကျွန်တော် သိပါတယ်။ ဒီလို မြို့ကြီးပြကြီးဆီ လာလို့ရအောင် ခေါ်ဆောင်လာပေးတဲ့ စတုတ္ထဘထွေးနဲ့ စတုတ္ထဘွားတို့ရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့်ပါပဲ" ဟု လီအိုက်ကော်က ရိုးသားစွာ ပြန်ဖြေ၏။
သူ့အနေနဲ့ ကျိုးချင်းပိုင်နဲ့ လင်ချင်းဟဲ့တို့က သူတို့ရဲ့ မြေးမလေး ကျိုးဆန်နီကို ငဲ့ကွက်ပြီး သူကတော့ အလိုက်သင့် ပါလာရုံသာ ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို ကောင်းကောင်း သိထားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့မှာ ဘာပြဿနာမှ မရှိပါဘူး။ သူက ဆန်နီကို လက်ထပ်ထားလို့သာပေါ့၊ မဟုတ်ရင် ဒီလို စက်ဝိုင်းထဲကို သူ ဘယ်တော့မှ ရောက်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။
တစ်သက်တာလုံးမှာတောင် ဒီလို ကြီးမားတဲ့ မြို့ကြီးပြကြီးကို ခြေချဖူးဖို့တောင် ရှိလာမှာ မဟုတ်လောက်ပါဘူး။
"အငယ်ဆုံးဘွား (ရှောက်မေ) နဲ့ သူမရဲ့ ခင်ပွန်းတို့ရော အိမ်ကို ပြန်ရောက်လာကြပြီလား" ဟု ကျိုးဆန်နီက မေး၏။
"မရောက်သေးပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မကြာခင် ရောက်လာတော့မှာပါ" ဟု အမေကျိုးက ဖြေသည်။
အဖေကျိုးက ခရမ်းချဉ်သီးတွေ ဆေးကြောဖို့ သွားကာ အမြည်းအနေနဲ့ သူတို့တစ်ယောက်ချင်းစီကို တစ်လုံးစီ လှမ်းပေးလိုက်သည်။
"ပေါက်ဆူးဆိုင် အရောင်းအဝယ်ကရော ကောင်းရဲ့လား" ကျိုးဆန်နီက ခရမ်းချဉ်သီးကို လက်ခံယူရင်း မေးလိုက်သည်။
"စီးပွားရေးလုပ်ရတာ မလွယ်ကူပါဘူးကွယ်။ မင်းတို့ မသိရသေးလို့ပါ— လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လက မင်းတို့ဘွားရဲ့ ပေါက်ဆူးဆိုင်ဘေးက ဆိုင်မှာ ဖောက်သည်တစ်ယောက်နဲ့ ရန်ဖြစ်ကြပြီး တစ်ဆိုင်လုံး ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရတာလေ" ဟု အမေကျိုးက စိတ်လှုပ်ရှားမှု မပြေသေးတဲ့ ပုံစံနဲ့ မှတ်ချက်ပြု ပြောဆိုလိုက်ပါတော့သည်။