စီနီ စီနီ က သည်းခံနိုင်စွမ်း ကောင်းသည်။ ရထားပေါ်တွင် ရှိစဉ်က သူမ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။
သို့သော် ဆန်နီ ဆန်နီ ကတော့ မခံနိုင်ရှာပေ။ ပထမဆုံးအနေဖြင့် ကားက ခါးလှသည်။ ရထားပေါ်ရောက်သည်နှင့် သူမ ချက်ချင်း အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။
သူမ ရောက်လာစဉ်က အမေကျိုး အမေကျိုး နှင့် အနည်းငယ် ဆင်တူနေသည်။
လီအိုက်ကော် လီအိုက်ကော် မှာမူ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သော်လည်း ဘာမှမဖြစ်ဘဲ သာမန်အတိုင်းပင် ရှိနေသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် ကျိုးချင်းပိုင် က စားစရာ ဘူးအချို့ကို ဝယ်လာခဲ့သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ လင်ချင်းဟဲ့ က သူမ၏ အထည်အလိပ် အိတ်ထဲမှ ပန်းသီး၊ လိမ္မော်သီး၊ ခရမ်းချဉ်သီးနှင့် သခွားသီးတို့ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
ယခုအချိန်အထိပင် သူမသည် ရထားပေါ်က ထမင်းဘူးများကို မကျင့်သားရနိုင်သေးပေ။ ထို့ကြောင့် သူမအနေဖြင့် အနည်းငယ်သာ စားပြီး ဥပြုတ်ကို စားကာ ကျန်သည်များကို ကျိုးချင်းပိုင် ကျိုးချင်းပိုင် ကို ပေးလိုက်တော့သည်။
လီအိုက်ကော် လီအိုက်ကော် နှင့် စီနီ စီနီ တို့ကတော့ ကျွေးသမျှအစားအစာကို ကျေနပ်အားရစွာ စားကြသည်။ ဆန်နီ ဆန်နီ အတွက်လည်း ထမင်းဘူးတစ်ဘူး ရှိသေးသော်လည်း သူမ အိပ်ပျော်နေသဖြင့် နိုးလာမှသာ စားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
"စတုတ္ထဘွားလေး၊ အဲ့ဒါလောက်ပဲ စားတာလား။ နောက်ကျရင် ဗိုက်ဆာနေလိမ့်မယ်" ဟု စီနီ စီနီ က ပြောသည်။
"မဆာပါဘူး။ ငါ ဒါတွေ စားနေတာပဲဟာ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"ဒါတွေနဲ့ ဗိုက်ဝနိုင်လို့လား" စီနီ စီနီ က တက်ကြွသော ကောင်မလေးတစ်ယောက်ဖြစ်သလို လက်တွေ့ကျသူလည်း ဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ လင်ချင်းဟဲ့ ပြုံးလိုက်သည်။ အမေဝမ်း ပြောခဲ့သည့်စကားများကို ကြားလိုက်ရကတည်းက သူမ၏ စိတ်ကို လှုပ်ခတ်သွားစေခဲ့ပြီး စီနီ စီနီ ကို မြို့တော်သို့ ခေါ်လာချင်စိတ် ပေါ်လာခဲ့သည်။ သို့သော် သူမအနေဖြင့် အမေဝမ်း၏ စကားများကို အပြည့်အဝ အလေးအနက်တော့ မထားခဲ့ပေ။
ဝမ်ကော်တုန်းက စီနီ စီနီ ထက် အများကြီး ပိုကြီးသည်။ ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ မြို့ပြနှင့် ကျေးလက်ကြားတွင် ကွာခြားချက်ကြီးမားလှသည်။ သူတို့ ကြီးပြင်းလာခဲ့ကြသည့် ပတ်ဝန်းကျင်ချင်းက အလွန်တရာ ကွာခြားလွန်းသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ လင်ချင်းဟဲ့ က သူတို့နှစ်ဦး နောက်ဆုံးတွင် အတူတကွ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားပေ။
သူမ အဲ့ဒီအကြောင်းကို လုံးဝ သေချာ မတွေးထားခဲ့ပါ။
သို့သော် စီနီ စီနီ ကဲ့သို့ အရွယ်ရောက်ပြီး မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို အပြင်သို့ ခေါ်ထုတ်လာခြင်းက သူမအတွက် သေချာပေါက် ကောင်းကျိုးရှိပေမည်။
ဒါနီနှင့် ပတ်သက်ရလျှင်တော့ သူမက ရွာမှာပဲ တစ်သက်လုံး နေသွားလိမ့်မည်။ რა თქმა უნდა, ဒါနီအတွက် မကောင်းသည်တော့ မဟုတ်သော်လည်း နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင်တော့ သူမက အများကြီး နိမ့်ကျသွားပေလိမ့်မည်။
ပြီးတော့ ဒီမျိုးဆက်တစ်ခုတည်းပဲ ညံ့သွားမှာလား။ အဲ့ဒါနဲ့တင် ရပ်တန့်သွားမည် မဟုတ်ဘဲ နောင်လာမည့် မျိုးဆက်တွေအထိပါ ထိခိုက်လာလိမ့်မည်။ ၎င်းကတော့ ရှောင်လွှဲ၍မရတော့သည့် ကိစ္စရပ်တစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။
ဆန်နီ ဆန်နီ နိုးလာသောအခါ လီအိုက်ကော် လီအိုက်ကော် က သူမကို ဂရုစိုက်ပေးသည်။ သူမက အဆီပြန်သော အစားအစာများကို မစားနိုင်သဖြင့် ပန်းသီးနှင့် အခြားအသီးအနှံများကိုသာ စားခဲ့ရာ ယင်းက သူမ၏ အစားအသောက် စားချင်စိတ်ကို ပိုကောင်းလာစေခဲ့သည်။
နောက်ပိုင်းတွင် သူမသည် ထမင်းဘူးကိုပါ ကုန်အောင် စားနိုင်ခဲ့ပြီး သူမ၏ အရသာနှင့် ကိုက်ညီကြောင်း ပြသနေလေသည်။
"အဲ့ဒီတုန်းက မင်းတို့ရဲ့ အဘွားလည်း မင်းလိုပဲ မြို့တော်အထိ အိပ်လာခဲ့တာ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ လင်ချင်းဟဲ့ က အပြုံးလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ထိုအတွေ့အကြုံကြောင့် အမေကျိုး အမေကျိုး သည် သူမ၏ မွေးရပ်မြေသို့ ပြန်လည်လည်ပတ်လိုသည့်တိုင်အောင် အနည်းငယ် ကြောက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ မြို့တော်တွင် သူမ၏ လက်ရှိဘသာရေးနှင့် နေထိုင်မှုပုံစံက အလွန်တရာ သက်တောင့်သက်သာ ရှိနေပေသည်၊ မဟုတ်လျှင် သူမအနေဖြင့် ကျေးလက်ဒေသသို့ ပြန်ချင်နေဆဲ ဖြစ်ပေမည်။
"သမီး ဒါမျိုးကို တစ်ခါမှ မစီးဖူးဘူး။ တော်တော် ခါးတာပဲ" ဟု ဆန်နီ ဆန်နီ က အားနာသည့်ဟန်ဖြင့် ပြန်ပြောသည်။
"ရပါတယ်။ များများစီးဖူးသွားရင် ကျင့်သားရသွားမှာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ လင်ချင်းဟဲ့ က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
သူတို့သည် နှစ်ရက်အကြာတွင် မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ပင်ပန်းနေကြသော်လည်း ဆန်နီ ဆန်နီ၊ လီအိုက်ကော် လီအိုက်ကော် နှင့် စီနီ စီနီ တို့သည် မြို့တော် မီးရထားဘူတာရုံရှိ သွားလာလှုပ်ရှားနေကြသော လူအုပ်ကြီးကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် တက်ကြွလန်းဆန်းလာကြသည်။
မီးရထားဘူတာရုံမှ ဘေဂျင်းတက္ကသိုလ်သို့ သွားသည့် ဘတ်စ်ကားကို သူတို့ စောင့်ရဦးမည် ဖြစ်သော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဘတ်စ်ကား ထွက်သွားသည်နှင့် အချိန်ကိုက် လိုက်လာမိကြသည်။
ဆန်နီ ဆန်နီ၊ လီအိုက်ကော် လီအိုက်ကော် နှင့် စီနီ စီနီ တို့ အားလုံး အလွန်တရာ စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်၊ အကြောင်းမှာ မြို့တော်သည် သူတို့၏ မိဘရပ်ရွာနှင့် လုံးဝ ကွာခြားနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
တယ်လီဖုန်း μုတ်တိုင်များပင် ရှိနေသည်။ တယ်လီဖုန်းဆိုသည်မှာ မည်မျှ ရှားပါးသနည်း။ ၎င်းတို့က တကယ်ပင် လမ်းပေါ်တွင် ရှိနေကြသည်။
ဘတ်စ်ကား ရောက်လာသောအခါ သူတို့လည်း တက်လိုက်ကြသည်။ ဘေဂျင်းတက္ကသိုလ်ဘက်သို့ ဦးတည်ကာ တစ်လမ်းလုံး ခရီးဆက်လာစဉ် ဘီးပွတ်တိုက်သံများနှင့် စက်ဘီးတန်းများ၊ အလုပ်ဆင်းလာကြသည့် လူအုပ်ကြီးများနှင့် အခြား စည်ကားသိုက်မြိုက်နေသည့် မြင်ကွင်းများကို ငေးကြည့်နေကြသည်။
သူတို့၏ မူလမြို့နယ်လေးသည်ပင် အတော်လေး စည်ကားနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း မြို့တော်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်သောအခါ ဘာမှမဟုတ်သည်ကို တွေ့ရသည်။
၁၉၈၃ ခုနှစ် မြို့တော်သည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးတက်ပြောင်းလဲနေသည်။ နေရာအများစုတွင် ခေတ်မီဆန်းသစ်လာမှုကို စတင်ပြသနေပြီ ဖြစ်သည်။
လမ်းပေါ်ရှိ လူများ ဝတ်ဆင်ထားကြသည့် ခေါင်းလောင်းပုံဘောင်းဘီများနှင့် ဂျင်းဘောင်းဘီများမှာ အလွန်တရာ ခေတ်စားနေပုံရသည်။
ယင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် ဆန်နီ ဆန်နီ၊ လီအိုက်ကော် လီအိုက်ကော် နှင့် စီနီ စီနီ တို့၏ အဝတ်အစားများမှာ အတော်ပင် ခေတ်နောက်ကျနေသည်။
အမှန်တကယ်တော့ ၎င်းတို့သည် ခရီးသွားရန်အတွက် အထူးဝတ်ဆင်လာကြသည့် ၎င်းတို့၏ အသစ်ဆုံး အဝတ်အစားများ ဖြစ်သော်လည်း ကြည့်လိုက်လျှင် ခေတ်မမီတော့သလို ဖြစ်နေဆဲပင်။
"မင်းတို့ အလုပ်စလုပ်တာနဲ့ တစ်ယောက်ကို အဝတ်အစား နှစ်စုံစီ ထုတ်ပေးလိမ့်မယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ လင်ချင်းဟဲ့ က အပြုံးလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
သူမက အဝတ်အစား ရောင်းချခြင်းဖြင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုနေသူ ဖြစ်သောကြောင့် ဤအသေးစိတ်အချက်များကို ဂရုမစိုက်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။
"စတုတ္ထဘွားလေး၊ မြို့တော်က တကယ် ခေတ်မီတာပဲ" ဟု စီနီ စီနီ က မပြောဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။
"ဒါပေါ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ပြောလိုက်သည်။ မဟုတ်လျှင် ရှုရှန်းမေ ရှုရှန်းမေ က ဘာကြောင့်များ ဒီမှာနေဖို့ ဦးနှောက်ခြောက်ခံကာ ကြိုးစားနေရပါမည်နည်း။ သူမ လိုချင်နေသည်မှာ ဤသို့သော စည်ကားဖွံ့ဖြိုးမှုမျိုး မဟုတ်ပေဘူးလား။
"နောင်ကျရင် ငါတို့ ဒီမှာပဲ နေရတော့မှာလား" ဟု ဆန်နီ ဆန်နီ က ဘတ်စ်ကားပြတင်းပေါက်မှ အပြင်ဘက်ရှိ ရှုခင်းများကို ငေးကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူမ၏ ဇနီးသည် ဤနေရာကို အလွန်နှစ်သက်နေကြောင်း လီအိုက်ကော် လီအိုက်ကော် က ကောင်းကောင်းကြီး ခံစားမိလိုက်သည်။ ကျိုးကွေ့လိုင် လီအိုက်ကော် လည်း သဘောကျနေသည်မှာ ပြောစရာပင် မလိုပေ။ သူက အလုပ်မစရသေးသော်လည်း မြို့တော်၏ စည်ကားဖွံ့ဖြိုးမှုက သူ့ကို တောင့်တလာစေခဲ့သည်။
ယခင်က သူတို့သည် အပြင်လောကကို မသိဘဲ ပိတ်လှောင်ခံထားရစဉ် အပြင်လောကကြီးက ဤမျှလောက်ထိ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ကောင်းနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
တိုက်ရိုက်ပြေးဆွဲသည့် လမ်းကြောင်းဖြစ်သော်လည်း တစ်လမ်းလုံး ခရီးသည်များကို ချပေးရသေးသည်ဖြစ်ရာ ခရီးရောက်ရန် နှစ်နာရီခန့် ကြာမြင့်ခဲ့သည်။
ဘတ်စ်ကားပေါ်မှ ခရီးဆောင်အိတ်များနှင့်အတူ ဆင်းလာကြပြီးနောက် လူစုကြီးသည် ခေါက်ဆွဲပြားဆိုင်ဆီသို့ တန်းတရိုက္ကြီး လျှောက်သွားကြသည်။
ဒီအချိန်တွင် ခေါက်ဆွဲပြားဆိုင်လေးက အလွန်တရာ စည်ကားနေသည်။ အငယ်ဆုံးသား ကျိုးကွေ့လိုင် ကျိုးကွေ့လိုင် က အလုပ်ရှုပ်နေပြီး ချွေးတွေ ရွဲနေသည်။ ဦးလေးကြီး ဝမ်က သူ့ကို ခေါက်ဆွဲပြားထုပ်ပိုးရာတွင် ကူညီပေးနေပြီး အဒေါ် မာကတော့ ပန်းကန်ဆေးနေသည်။
"အို၊ သူဌေးငယ်လေးက အလုပ်တွေ ရှုပ်နေပါလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ လင်ချင်းဟဲ့ ဝင်လာကာ အပြုံးလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ဖေဖေ၊ မေမေ!" ကျိုးကွေ့လိုင် ကျိုးကွေ့လိုင် ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။ သူသည် ဆန်နီ ဆန်နီ နှင့် စီနီ စီနီ တို့ကို သတိထားမိသွားသည်။ "အစ်မ ဆန်နီ ဆန်နီ၊ အစ်မ စီနီ စီနီ၊ ခင်ဗျားတို့လည်း လိုက်လာကြတာလား။"
"အင်း၊ ငါတို့ လိုက်လာကြတယ်။ သူဌေးငယ်လေး ကျွေးတာကို စားဖို့ စီစဉ်ထားကြတာ" ဟု စီနီ စီနီ က သူ apron ဝတ်ထားပြီး ပုံစံကျနေသည်ကို မြင်သောအခါ နောက်ပြောင်လိုက်သည်။
"လွယ်ပါတယ်" ကျိုးကွေ့လိုင် ကျိုးကွေ့လိုင် ရယ်မောလိုက်သည်။ ထို့နောက် အပေါ်ထပ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ "အပေါ်ထပ်က အစ်မ အာဝါရဲ့ အခန်းလေ။ အစ်မ စီနီ စီနီ က နောင်ကျရင် အစ်မ အာဝါနဲ့ အတူတူ နေရမှာ သေချာတယ်။ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အထိတ်အပိုးတွေကို အပေါ်ထပ် သွားတင်လိုက်ကြပါဦး" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီလေ" ဟု စီနီ စီနီ က ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ အိတ်များကို သွားသယ်လိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် ကျိုးချင်းပိုင် ကတော့ အငယ်ဆုံးသား၏ အိုးခွက်ဆီ မသွားမီ သူ၏ မျက်နှာနှင့် လက်များကို ဆေးကြောရန် သွားနှင့်ပြီး ဖြစ်သည်။
ကျိုးကွေ့လိုင် ကျိုးကွေ့လိုင် က apron ကို ဖြုတ်ကာ သူ့ဖေဖေဆီ ပေးအပ်လိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ ဆန်နီ ဆန်နီ နှင့် လီအိုက်ကော် လီအိုက်ကော် တို့နှင့်အတူ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ "ဒီမှာ သူတို့က အလုပ်ရှုပ်နေကြတယ်။ ငါတို့အရင်ဆုံး အဘိုးနဲ့အဘွားတို့ဆီ သွားကြရအောင်။ ဟိုမှာက ကျယ်ဝန်းပြီး မင်းတို့ နေဖို့အခခန်းလည်း ရှိတယ်" ဟု ပြောသည်။
ဆန်နီ ဆန်နီ နှင့် လီအိုက်ကော် လီအိုက်ကော် တို့တွင်လည်း ငြင်းဆိုစရာ မရှိပေ။ သူတို့၏ ခရီးဆောင်အိတ်များအတွက်မူ ယခုလောလောဆယ် ဆိုင်မှာပဲ ထားခဲ့လိုက်ကြပြီး အဝတ်အစားအနည်းငယ်ကိုသာ သယ်သွားကြရမည် ဖြစ်သည်။
ညဘက်ကျမှ ရေချိုးခန်းကို အတူတူ သွားလို့ရသည်။ ကိုးနာရီမှာ ပိတ်တာမို့ အစောကြီး အسر်စရာ မလိုပေ။
"အင်းပါ" ဟု လီအိုက်ကော် လီအိုက်ကော် က ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"မေမေ၊ ဒီလူက ဘယ်သူလဲ" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် ကျိုးကွေ့လိုင် က လီအိုက်ကော် လီအိုက်ကော် ကို မသိသေးပေ။
"မင်းရဲ့ တတိယ အစ်ကိုတော်လေ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောလိုက်သည်။
"အာ၊ တတိယ အစ်ကိုတော်ပါလား!" ကျိုးကွေ့လိုင် ကျိုးကွေ့လိုင် ပြုံးဖြီးသွားသည်။ "အစ်မ ဆန်နီ ဆန်နီ နဲ့ တတိယ အစ်ကိုတော်၊ လာကြပါ သွားမယ်။ ဖေဖေနဲ့ မေမေက ခင်ဗျားတို့ကို ခေါ်လာမယ်လို့ ဘာစကားမှ မပြောထားဘူး။ ခင်ဗျားတို့ လာမယ်ဆိုတာသာ ကြိုသိရင် အဘိုးနဲ့အဘွား တကယ် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကြမှာပဲ" ဟု ပြောသည်။
သူက စကားပြောကောင်းသည့် ကောင်လေးတစ်ယောက်ဖြစ်သောကြောင့် လီအိုက်ကော် လီအိုက်ကော် နှင့် ဆန်နီ ဆန်နီ တို့ကို သူ၏ အဘိုးအဘွားများဆီသို့ လမ်းတစ်လျှောက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားပြောရင်း ခေါ်သွားလေသည်။
ဆန်နီ ဆန်နီ လည်း သူ့ကို စကားပြောရင်း ဤမြို့ဘက်သို့ ရောက်လာသည်နှင့် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးလေးဖြင့် သိသိသာသာကို စိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
ကျိုးကွေ့လိုင် ကျိုးကွေ့လိုင် ပြောခဲ့သည့်အတိုင်း လင်ချင်းဟဲ့ လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် ကျိုးချင်းပိုင် ကျိုးချင်းပိုင် တို့က အခြားမည်သူ့ကိုမျှ ခေါ်လာမည်ဟု ယခုတစ်ကြိမ်တွင် မပြောထားခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် အဖေကျိုး အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး အမေကျိုး တို့သည် ဆန်နီ ဆန်နီ နှင့် လီအိုက်ကော် လီအိုက်ကော် တို့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့အားသင့် ဝမ်းသာသွားကြလေသည်။