လစ်ကျားရွာ၏ ရွာထွေအုပ်အတွင်းရေးမှူးက ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အချက်အလက်များကို ဦးနှောက်ထဲတွင် အမြန်စုစည်းတွက်ချက်နေမိသည်။
အိုက်ကော်၏ဇနီးဘက်မှ စတုတ္ထဦးလေးနှင့် စတုတ္ထအဒေါ်တို့ မိသားစုက မြို့တော်မှာ နေထိုင်ကြသည် မဟုတ်ပါလော။ ဘာကြောင့် များပြားလှသည့် လူအုပ်ကြီး— သူမ၏ ဘိုးဘေးများ၊ အငယ်ဆုံးအဒေါ်၊ ဦးလေးနှင့် အခြားသူများပါ မြို့တော်မှာ ရှိနေကြရပါသနည်း။
အိုက်ကော်၏ဇနီးဆိုသည်မှာ မည်မျှ ကြီးမား၍ အင်အားကြီးမားသော မိသားစုမျိုးမှ ဆင်းသက်လာခဲ့တာပါလိမ့်။
"စတုတ္ထအဒေါ်၊ အချိန်ကို တွက်ကြည့်မယ်ဆိုရင် ဒါဝါက ဘွဲ့ရလောက်ပြီ မဟုတ်လား" ဟု ကျိုးဆန်နီက မေးမြန်းလိုက်သည်။
"သူဘွဲ့ရတာ နှစ်နှစ်တောင် ရှိတော့မယ်။ ဒီနှစ်ဆိုရင် ဆန်ဝါ တောင် ပေကျင်းတက္ကသိုလ်ကို ရောက်သွားပြီလေ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က တက်ကြွရွှင်လန်းစွာ ပြန်ပြောသည်။
"ဆန်ဝါ ကလည်း ပေကျင်းတက္ကသိုလ်ကို ရောက်သွားတာလား" ဟု ကျိုးဆန်နီက အံ့သြတကြီး လေသံထွက်လာသည်။ "ဒါဆိုရင် သားသုံးယောက်လုံးက ပေကျင်းတက္ကသိုလ် ကျောင်းသားတွေ ဖြစ်သွားပြီပေါ့"
ဤစကားကို ကြားသောအခါ ရွာထွေအုပ်အတွင်းရေးမှူးသာမက လီအိုက်ကော် ပါ တုန်လှုပ်သွားရသည်။
သူ့မှာ စတုတ္ထဦးလေးနှင့် စတုတ္ထအဒေါ်တို့ ထူးချွန်ထက်မြက်ကြောင်း သိထားသော်လည်း သားယောက်ျားလေး *အားလုံး* ပေကျင်းတက္ကသိုလ်ကျောင်းသားများ ဖြစ်နေကြသည်ကိုမူ မသိခဲ့ပေ။
ဤခေတ်ကာလတွင် တက္ကသိုလ်ဘွဲ့ဆိုသည်မှာ ရွှေလက်မှတ်နှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည်။ ပေကျင်းတက္ကသိုလ်ကျောင်းသား သုံးဦးရှိသော မိသားစုဆိုသည်မှာ မည်ကဲ့သို့သော မိသားစုမျိုး ဖြစ်ပါမည်နည်း။ ဤကဲ့သို့သာ ကျေးလက်ဒေသတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပါက ဒေသန္တရသတင်းစာများ၏ ဖော်ပြမှုကို ခံရပေလိမ့်မည်။
၎င်းမှာ ဘိုးဘေးများကို အလွန်အမင်း ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစေခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။ သူတို့의 ဘိုးဘေးသင်္ချိုင်းများမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် ဝိညာဉ်ရေးရာ မီးခိုးငွေ့များသည်ပင် ဤမျှလောက် တောက်ပထွန်းလင်းနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
လင်ချင်းဟဲ့က ပြုံးလျက် ဤသို့ ပြောလိုက်သည် - "ဒီကောင်လေးသုံးကောင်က စာကျက်တာ တစ်ခုတည်းမှာပဲ တော်ကြတာပါ။"
ကျိုးချင်းပိုင်၏ အကြည့်တို့က မိမိဇနီးထံသို့ ဦးတည်နေပြီး ကြင်နာယုယမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူတို့의 သားသုံးဦး နဂါးများနှင့် ငှက်ဖီးနစ်များကဲ့သို့ ထူးချွန်ထက်မြက်လာကြခြင်းမှာ ဆင်းရဲနွမ်းပါးသည့် ပုံစံဖြင့် မျိုးဆက်ပေါင်း പതിനെစ်ဆက်တိုင်ခဲ့သော ကျိုးမိသားစု ဘိုးဘေးများ의 ကောင်းမှုကုသိုလ်ကြောင့်ပင် ဖြစ်ပေသည်။ သဘာဝကျကျ ဆိုရသော် ၎င်းမှာ သူ의ဇနီးသည် ခင်ပွန်းသည်ရော သားသမီးများအတွက်ပါ အတိုင်းအဆမရှိသော ကောင်းချီးမင်္ဂလာများကို ယူဆောင်လာပေးခဲ့သောကြောင့် အဓိက ဖြစ်ပေသည်။
ယခုအခါတွင်မူ သူတို့ကိုယ်ကို ပညာတတ်မိသားစု— စစ်မှန်သော ပညာတတ်မိသားစုဟု ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ခေါ်ဆိုနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်တွင် လီအိုက်ကော် နှင့် ရွာပါတီအတွင်းရေးမှူးတို့က မိသားစု의 ပိုင်ဆိုင်မှုများကို စာရင်းဇယား ရှင်းလင်းပြီးသွားကြသည်။ ယခုညတွင် ညစာအတွက် ကြက်နှစ်ကောင် သတ်မည်ဖြစ်ပြီး ကျန်ရှိသော ပစ္စည်းများကို ဆက်လက် ဖြေရှင်းကြမည်ဖြစ်သည်။ ကောက်ပဲသီးနှံများနှင့် ကျန်ရှိနေသေးသော မြေယာများကိုလည်း အပြီးသတ် စီစဉ်ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။
စာရင်းဇယားအားလုံး ရှင်းလင်းပြီးသွားသောအခါ နောက်ဆုံးပေးချေရမည့် ငွေပမာဏမှာ ယွမ် တစ်ရာ့ငါးဆယ်ခန့် ရှိလာသည်။ လီအိုက်ကော်က ငွေကို အပြတ်ကြေးဖြင့် တစ်ရာ့ငါးဆယ်တိတိ ဖြစ်အောင် အချိုသတ်ပေးလိုက်သည်။
ရွာထွေအုပ်အတွင်းရေးမှူးက ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ငွေများကို ယူဆောင်လာပေးသည်။ ပြန်လည်သည့်အနေဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့က မောက်တိုင် (Moutai) အရက်ပုလင်းတစ်ပုလင်းကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်— သို့သော် လက်တွေ့တွင်မူ သူမ의 အတိုင်းအဆမဲ့ အာကာသအတိုင်းအတာထဲမှ တိုက်ရိုက် ထုတ်ယူလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ထိုနေ့ညနေစာအတွက် ကြက်နှစ်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြပြီး ရွာထွေအုပ်အတွင်းရေးမှူးကို အရက်တစ်ခွက်နှင့်အတူ ဧည့်ခံခဲ့ကြသည်။
ထမင်းစားဝိုင်းပေါ်တွင် လင်ချင်းဟဲ့က မြို့တော်အကြောင်းကို အကျယ်တဝင့် ပြောပြလေသည်။ သူမက ရွာထွေအုပ်အတွင်းရေးမှူးအား မြို့တော်의 အခြေအနေများနှင့် အခြားဒေသများ၊ အထူးသဖြင့် တောင်ဘက်ပိုင်းတွင် လျင်မြန်စွာ ဖြစ်ပေါ်နေသော ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုများကို မြင်သာအောင် ရှင်းပြပေးခဲ့သည်။
ရွာထွေအုပ်အတွင်းရေးမှူးမှာ နားထောင်ရင်း အံ့သြမှင်သက်သွားရတော့သည်။ သူ တားဆီး၍ မရနိုင်ခဲ့ပေ။ သူ၏ အမြင်ကျယ်မှုနှင့် အသိပညာမှာ အိုက်ကော်၏ဇနီး의 စတုတ္ထဦးလေးနှင့် စတုတ္ထအဒေါ်တို့의 အဆင့်အတန်းနှင့် လုံးဝ မယှဉ်သာခဲ့ပေ။
သို့သော်လည်း လူတိုင်းက ထိုစားပွဲဝိုင်းကို အလွန်အမင်း နှစ်ခြိုက်စွာ စားသုံးခဲ့ကြသည်။ မောက်တိုင်အရက်မှာ ထိပ်တန်းအရည်အသွေး ရှိပြီး ပြင်းရှာကာ၊ အနံ့အရသာ ကြွယ်ဝပြည့်စုံလှပေသည်။
ရွာပါတီအတွင်းရေးမှူးမှာ ထိုပွဲတော်အတွက် အလွန်အမင်း စိတ်ကျေနပ်အားရခဲ့ပြီး အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သည့်အချိန်အထိ အနည်းငယ် မူးရီနေဆဲပင် ဖြစ်ကာ လီအိုက်ကော်က သူ့အား လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။
"မြို့တော်ကို ရောက်တဲ့အခါ မင်းရဲ့ဇာတိမြေကို မမေ့နဲ့ဦး။ အချိန်ရတဲ့အခါ ပြန်လာပြီး အလည်အပတ် လာခဲ့ဦးနော်" ဟု ရွာထွေအုပ်အတွင်းရေးမှူးက လီအိုက်ကော်의 ပခုံးကို ပုတ်ရင်း ပြောကြားလိုက်သည်။
သူ့တူလေးသည် ဤကဲ့သို့ ကျယ်ပြန့်သော ကမ္ဘာကြီးထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အောင်မြင်မှုများဆီသို့ ဦးတည်သွားလိမ့်မည် ဖြစ်ကြောင်း၊ အထူးသဖြင့် ဤကဲ့သို့ စွမ်းဆောင်ရည်ပြည့်ဝသော သက်ကြီးရွယ်အိုများ의 နောက်ခံ အထောက်အပံ့ကောင်းများ ရှိနေသဖြင့် ပို၍ပင် သေချာနေကြောင်း သူ ရိပ်မိခဲ့သည်။
"ကျွန်တော့်ရဲ့ အမြစ်တွယ်ရာက ဒီမှာပဲ ရှိတာဆိုတော့ သေချာပေါက် ပြန်လာပြီး အခြေအနေတွေကို ကြည့်ဦးမှာပေါ့" ဟု လီအိုက်ကော်က ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။
ရွာထွေအုပ်အတွင်းရေးမှူးက ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ပခုံးကို နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် ပုတ်ကာ အိမ်သို့ ပြန်ခွင့်ပေးလိုက်သည်။
လီအိုက်ကော် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ လင်ချင်းဟဲ့က ဤသို့ ညွှန်ကြားလိုက်သည် - "သယ်လာစရာ လိုအပ်တာတွေကို စစ်ဆေးပြီး သယ်ရလွယ်ကူတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ထုပ်ပိုးထားလိုက်။ ကိုင်တွယ်ရခက်ပြီး လေးလံတဲ့ဟာတွေကတော့ ဟိုရောက်မှ အသစ်ပြန်ဝယ်လိုက်ကြတာပေါ့။ ဟိုဘက်ရောက်ရင် ရိက္ခာကူပွန် တို့ဘာတို့တောင် လိုအပ်တော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။"
သူမ의 အကြံပြုချက်အတိုင်းပင် သူတို့သည် ခရီးဆောင်အိတ်များကို ပေါ့ပါးအောင် ထားရှိကြပြီး အဓိကအားဖြင့် အဝတ်အထည်များကိုသာ အလေးပေး ထုပ်ပိုးကြသည်။ သို့သော်လည်း ဇာတိမြေကို အပြီးအပိုင် စွန့်ခွာတော့မည်ဖြစ်ရာ လက်တွေ့ကျကျ အသုံးဝင်သော အိမ်သုံးပစ္စည်းများကို တတ်နိုင်သမျှ များများ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုကြသည်မှာ သဘာဝပင် ဖြစ်သည်။
လီအိုက်ကော် နှင့် ကျိုးဆန်နီတို့မှာ အဝတ်အစားများ၊ စောင်များ၊ အိုးခွက်ပန်းကန်များစသည့် ပစ္စည်းများစွာကို ဆက်လက် သယ်ဆောင်သွားလိုကြသေးသည်။
လင်ချင်းဟဲ့의 ဦးနှောက်မှာ အနည်းငယ် ကိုက်ခဲလာသလို ခံစားရသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က ဝင်ရောက်ပြောကြားလာသည် - "သူတို့ကို သယ်လာခွင့်ပြုလိုက်ပါ။ နောက်ကျရင် သူတို့အတွက် ကိုယ်ပဲ အချို့ကို သယ်ပေးမယ်။"
လီအိုက်ကော် နှင့် ကျိုးဆန်နီတို့ နှစ်ဦးစလုံးက အနည်းငယ် အားနာသလို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း မတတ်နိုင်တော့ပေ။ ရှေးစကားပုံရှိသည့်အတိုင်း ဆင်းရဲသားများ အိမ်ပြောင်းသည့်အခါ ခရီးဆောင်အိတ်များက အမြဲတမ်း လေးလံနေတတ်မြဲပင်တည်း။
တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လျှင် ပစ္စည်းအနည်းငယ်သာ ရှိသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း မိသားစုတစ်စုစာကို စတင်ထုပ်ပိုးလိုက်သည့်အခါမှသာ စုပုံနေသော အသုံးမလိုသည့် အမှိုက်သရိုက်ပစ္စည်းများ မည်မျှများပြားကြောင်း သဘောပေါက်လာကြရသည်။
"မနက်ဖြန်ကျရင် ချွမ်းဇီက ကျွန်တော်တို့ကို နွားလှည်းနဲ့ ခရိုင်မြို့ဆီကို တိုက်ရိုက် ခေါ်သွားပေးလိမ့်မယ်။ တတိယဦးလေးနဲ့ တတိယအဒေါ်တို့ အိမ်ကို အရင် ဝင်သွားကြရမလား" ဟု လီအိုက်ကော်က မေးမြန်းသည်။
"မင်းတို့ အရင် သွားနှင့်ကြ။ ငါတို့က စီနီကို ခေါ်ဖို့ ရွာကို ပြန်သွားရဦးမယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ပြန်ဖြေသည်။ "သူက ဆန်နီရဲ့ အကြီးဆုံးဦးလေးမိသားစုက ဝမ်းကွဲညီမလေးလေ။ ဒီတစ်ခါ သူပါ ငါတို့နဲ့အတူ မြို့တော်ကို လိုက်သွားမှာ။"
လီအိုက်ကော်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ နောက်တစ်နေ့ မနက်စောစောတွင် ထရမည်ဖြစ်သောကြောင့် လူတိုင်း စောစောအိပ်ရာဝင်ကြသည်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်စောစော မိုးမလင်းမီတွင် ကျိုးဆန်နီက ထပြီး နံနက်စာ ပြင်ဆင်လေသည်။ အိမ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့မည့် အစားအစာများကို ယူသွားမည်မဟုတ်ဘဲ လီအိုက်ကော်의 မိဘများအတွက် ချန်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သက်ကြီးရွယ်အိုများသည် သင့်လျော်သော အဘိုးအဘွားများကဲ့သို့ မပြုမူခဲ့ကြသော်လည်း ပြည့်စုံရမည့် သားသမီးဝတ္တရားများကိုမူ ဆက်လက် ထမ်းဆောင်ရမည်သာ ဖြစ်သည်။ ရွာသားများ ကျောနောက်တွင် ကုန်းချောပြောဆိုခြင်း မခံရစေရန် ဤအရာက လိုအပ်ပေသည်။
"အိုက်ကော်က ကျွန်တော့်အတွက် ဒီဆန်တွေကို အထူးသဖြင့် ဝယ်ပေးခဲ့တာပါ။ ဒီမှာတော့ ကျွန်တော်တို့အတွက် ထုတ်လုပ်ရေးလုပ်ငန်း ဘာမှမကျန်တော့ဘူး၊ ဒါကြောင့် အဒေါ် ဒါကို ယူသွားပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ အကြီးဆုံးဦးလေးနဲ့ အကြီးဆုံးအဒေါ်ကို ပေးစားလိုက်ပါ" ဟု ကျိုးဆန်နီက ပြောသည်။
၎င်းတို့အနေဖြင့် မိတို့၏ တာဝန်ဝတ္တရားများကို ကျေပွန်ခဲ့ကြသော်လည်း ကျေးဇူးမသိတတ်သူများကို ကောင်းမှုကုသိုလ်များ အလွန်အမင်း သွန်းလောင်းပေးရန်မူ ဆန္ဒမရှိကြပေ။ သဘာဝကျကျ ဆိုရသော် အကောင်းဆုံးပစ္စည်းများကို သူတို့အတွက် ချန်ထားခဲ့ခြင်း မရှိပေ။
လင်ချင်းဟဲ့က ငြင်းပယ်ခြင်း မရှိပေ။ နံနက်စာ စားပြီးနောက် သူမနှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့က စက်ဘီးစီးကာ ရွာသို့ ပြန်ခဲ့ကြသည်။ တတိယအစ်ကိုနှင့် တတိယမောင်နှမ의 ဆိုင်တွင် လီအိုက်ကော် နှင့် ကျိုးဆန်နီတို့နှင့် နောက်ပိုင်းတွင် ပြန်လည်ဆုံစည်းရန် စီစဉ်ထားကြသည်။
သို့သော် လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့ ရွာသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ကျိုးစီနီမှာ ရွာမှ မြည်းလှည်းဖြင့် ထိုမနက်စောစောကတည်းက မြို့ထဲသို့ သွားနှင့်ပြီးကြောင်း သိရှိလိုက်ရသည်။
"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သိပ်မဝေးပါဘူး။ သူမကို လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ခေါ်သွားဖို့အတွက် သူမ의စတုတ္ထဦးလေးကို အနှောင့်အယှက် မပေးချင်တာလည်း ပါပါတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က အကြီးဆုံးအစ်မတော် ဤကဲ့သို့ စီစဉ်ခဲ့ရသည့် အကြောင်းရင်းကို အပြည့်အဝ နားလည်သဘောပေါက်လျက် ပြုံးရင်း ပြောသည်။
"ဟိုဘက်ကနေ လာရတာနဲ့တင် ပင်ပန်းနေပြီ၊ အဲဒီပေါ်မှာမှ မြို့ထဲကို ဆွဲခေါ်သွားရရင် ပိုပြီး ပင်ပန်းသွားလိမ့်မယ်။ မြည်းလှည်းကလည်း ဟိုဘက်ကို သွားဖို့ ရှိနေတာဆိုတော့ လမ်းကြုံသွားတာပေါ့" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော်က ဆင်ခြေပေးခဲ့သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့သည် အကြီးဆုံးအိမ်ခွဲတွင် နေ့လယ်စာ စားခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် ကျိုးချင်းပိုင်က သူ၏ ဒုတိယအစ်ကို့ထံ သွားရောက်ကာ နှုတ်ဆက်ခဲ့ပြီး လင်ချင်းဟဲ့ကမူ ဒေါ်ဆိုင်း၊ ကျိုးတုန်း၊ ဆိုင်းပါမေ နှင့် သူမ ရင်းနှီးသည့် အခြားရွာသားများနှင့် စကားစမြည် ပြောကြားခဲ့သည်။
မွန်းလွဲပိုင်းတွင် လင်မယားနှစ်ဦး စက်ဘီးစီးကာ မြို့ထဲသို့ ပြန်လာကြသည်။
သူတို့သည် စက်ဘီးကို ကျိုးမိသားစုဟောင်း အိမ်သို့ ပြန်အပ်ခဲ့ကြပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့က ကျိုးချင်းပိုင်의 စက်ဘီးနောက်ခုံပေါ်သို့ တက်ထိုင်လိုက်သည်။
အကြီးဆုံးအစ်မတော်က တကယ်ပင် စဉ်းစားတွေးခေါ်မှု ကောင်းမွန်လှပေသည်။ စီနီကို မြည်းလှည်းစီးပြီး မြို့ထဲသို့ သွားခွင့်ပြုလိုက်ခြင်းက အခက်အခဲများစွာကို ကာကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။ တတိယအစ်ကိုအနေဖြင့် ကုန်ပစ္စည်းများ သွားရောက်စုဆောင်းစဉ် ကျေးလက်ဒေသသို့ အခွင့်သင့်တိုင်း စက်ဘီးကို ပြန်လာအပ်ပေးရုံသာ ဖြစ်သည်။
မြို့ထဲသို့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ ကျိုးဆန်နီ၊ ကျိုးစီနီ နှင့် လီအိုက်ကော်တို့အားလုံး တတိယအစ်ကို့ဆိုင်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"ဒီလောက်များပြားတဲ့ လူအုပ်ကြီးနဲ့ ဟိုဘက်ကို သွားကြတော့ မြို့တော်က ပိုပြီး စည်ကားလာတော့မှာ သေချာတယ်" ဟု တတိယမောင်နှမက ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် မှတ်ချက်ပြုသည်။
လင်ချင်းဟဲ့က ဆန်နီကိုပါ မြို့တော်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားမည် ဖြစ်ကြောင်း သူမ အခုလေးတင် သိရှိခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤထက်ပိုကောင်းသည် မရှိနိုင်တော့ပေ— မြို့တော်သို့ ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထိုနေရာရှိ အဆင့်မြင့် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ကိရိယာတန်ဆာပလာများက သူမ의 ရောဂါအခြေအနေကို နောက်ဆုံးတွင် ကုသပေးနိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်ပေသည်။
"ဟိုဘက်မှာက အခုတောင် လုံလောက်အောင် စည်ကားနေပါပြီ။ တွေးကြည့်လေ၊ အခုဆိုရင် ကျွန်တော်တို့မိသားစုဝင်တွေထဲက ဘယ်လောက်တောင် များပြားတဲ့လူတွေ မြို့တော်မှာ ရှိနေပြီလဲဆိုတာကို" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က အပြုံးဖြင့် ပြောသည်။
တတိယမောင်နှမမှာ နားရွက်နှစ်ဖက် ချွန်သွားသည်အထိ ပြုံးဖြီးနေပြီး ကျိုးဆန်နီ နှင့် ကျိုးစီနီတို့ နှစ်ဦးစလုံးကို ခရီးဦးကြို လမ်းညွှန်ချက်များနှင့် နှုတ်ဆက်စကားများကို ဆက်လက် ပြောကြားနေသည်။ ထိုအချိန်တွင် ကျိုးချင်းပိုင်က တတိယအစ်ကိုလင်း၏ အိမ်သို့ နှုတ်ဆက်ရန် သွားရောက်ပြီးဖြစ်ကာ တတိယအစ်ကိုလင်းက ပစ္စည်းသယ်ယူရာတွင် ကူညီပေးရန် သူ့နှင့်အတူ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။
ပစ္စည်းများအားလုံး တင်ဆောင်ပြီးနောက် အဖွဲ့ဝင်ငါးဦးပါသော ထိုအုပ်စုသည် အိတ်များ သယ်ဆောင်လျက် မြူနီစီပယ်မြို့ဆီသို့ ဦးတည်မည့် ဘတ်စ်ကားပေါ်သို့ တက်ရောက်ကြသည်။
မြို့သို့ ရောက်ရှိချိန်မှာ အတော်လေး နောက်ကျနေပြီ ဖြစ်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် မြို့တော်သို့ ထွက်ခွာမည့် နောက်ဆုံးရထားတစ်စီး ကျန်ရှိနေသေးသည်။ ခရီးပန်းလာသော်လည်း ၎င်းတို့သည် အချိန်မဆွဲဘဲ ရထားပေါ်သို့ ချက်ချင်း တက်ရောက်ခဲ့ကြသည်။