လင်းကျင်းဟယ်က လီအိုင်ကူကို ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး အစောကြီး တင်ပြလာတဲ့အတွက် မနာလိုမရှုမကြိတ် ဖြစ်မနေခဲ့ပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူမက သူ့ကို ကျေနပ်အားကျသည့် အကြည့်မျိုးဖြင့်သာ ကြည့်ခဲ့သည်။
သူ့မှာ ခြေထောက် မသန်စွမ်းသော်လည်း လီအိုင်ကူ၌ ကိုယ်ပိုင်အကြံဉာဏ်ရှိပြီး စန်နီ့ကို စေတနာအမှန်ဖြင့် ချစ်မြတ်နိုးကြောင်း သိသာထင်ရှားလှသည်။
သူ့လိုအမျိုးသားမျိုးနှင့်ဆိုလျှင် စန်နီ့ရဲ့ အနာဂတ်ဘဝက ဆိုးရွားမည် မဟုတ်ပေ။
ထို့ကြောင့် သူသာ ကိုယ့်လမ်းကြောင်းကိုယ် တာဝန်ယူလိုစိတ် ရှိနေသမျှ ကာလပတ်လုံး လင်းကျင်းဟယ်က သူ့ကို တားဆီးနေမည် မဟုတ်ပေ။
“ဆိုင်မှာ သုံးနှစ်လုပ်။ သုံးနှစ်ကြာလို့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် သီးခြားထောင်ချင်တယ်ဆိုရင် စန်နီ့ရဲ့ စတုတ္ထဘွားနဲ့ ငါက မင်းကို ထောက်ပံ့ပေးမယ်” ဟု ကျိုးချင်းပိုင်းက လီအိုင်ကူကို ပြောခဲ့သည်။
လင်းကျင်းဟယ်က သုံးနှစ်ဆိုသည့် အချိန်ကာလမှာ အသင့်အတင့် ဖြစ်သည်ဟု ခံစားရသည် — အလွန်လည်း မရှည်လွန်း၊ အလွန်လည်း မတိုလွန်းဘဲ အလွန်ပင် သင့်လျော်သည်။ ယခုနှစ်သည် ၁၉၈၃ ခုနှစ်ဖြစ်ရာ သုံးနှစ်ကြာလျှင် ၁၉၈၆ ခုနှစ် ဖြစ်လာမည်ဖြစ်ပြီး စီးပွားရေး အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်နေဆဲ ကာလအတွင်းမှာပင် ရှိနေဦးမည်ဖြစ်သည်။
လီအိုင်ကူအနေဖြင့် ထိုအချိန်တွင် ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ် ကိုယ်ရပ်တည်ရန် ဆုံးဖြတ်လျှင်တောင် နောက်ကျကျန်ရစ်ခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။
လီအိုင်ကူကိုယ်တိုင်လည်း သုံးနှစ်ဆိုသည့် အချိန်ကို သဘောကျလက်ခံခဲ့သည်။ သုံးနှစ်အတွင်း သူသည် မြို့တော်နှင့် အသားကျလာနိုင်ပြီး မြို့တော်ဈေးကွက်ကို လေ့လာရန် လုံလောက်သော အချိန်ရရှိမည်ဖြစ်ကာ အရေးအကြီးဆုံးမှာ ငွေအနည်းငယ် စုဆောင်းမိသွားမည် ဖြစ်သည်။
သူနှင့် ကျိုးစန်နီတို့တွင် စုဆောင်းငွေ အနည်းငယ် ရှိနှင့်ပြီးသား ဖြစ်သည်။ ပမာဏကြီးမားလှသည်တော့ မဟုတ်ပါ — အထူးသဖြင့် လင်းကျင်းဟယ်က စန်နီ့ကို ပေးခဲ့သည့် လက်ဖွဲ့ပစ္စည်းများကို ဖယ်ထုတ်လိုက်ပါက ပို၍ပင် နည်းပါမည် — သို့သော် သူ့မိသားစုတွင် သူ၏မိခင်အတွက် ခွဲဝေပေးမည့် အပိုင်းကို ဖယ်ထားပြီးနောက် ပင်ရင်းငွေ ယွမ် ၃၀၀ ခန့် စုဆောင်းထားရှိဆဲ ဖြစ်သည်။
ရောင်းချရမည့် တိရစ္ဆာန်များလည်း ရှိသေးသည်။ ကျေးလက်စံနှုန်းများနှင့် ကြည့်လျှင် ဤသည်မှာ သင့်တင့်လျောက်ပတ်သော ပစ္စည်းဥစ္စာပမာဏ တစ်ခုဟု ယူဆနိုင်ပြီး၊ အထူးသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦး၏ ငယ်ရွယ်မှုကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားလျှင် ပို၍ပင် သိသာပေသည်။
လီအိုင်ကူသည် ယခင်ကတည်းက မိသားစုမှ ခွဲထွက်ကာ ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် ကိုယ်ပိုင်အစွမ်းအစဖြင့်သာ အိမ်ဆောက်ခဲ့ပြီး အိမ်ထောင်ပြုခဲ့သူဖြစ်ရာ ကတိကဝတ်ကောင်းမွန်ပြီး အလားအလာရှိသော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။
ထိုသို့ဖြင့် ကိစ္စပြီးပြတ်သွားလေသည်။
လီအိုင်ကူသည် ရေးကြီးသီးကျွံ ရောင်းချရန်အတွက် သူ၏ဝက်များ၊ ကြက်များနှင့် လယ်ကွင်းထဲတွင် ရိတ်သိမ်းရန် နီးကပ်နေပြီဖြစ်သော သီးနှံများကို ဆွေးနွေးတိုင်ပင်ရန် ရွာစာရေးထံသို့ သွားခဲ့သည်။
မသွားဖြစ်ကြဘူးဆိုလျှင် တစ်မျိုးပေါ့။ သို့သော် ထွက်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်ပြီးသား ဖြစ်နေသောကြောင့် သူတို့သည် လျင်မြတ်ပြတ်သားစွာ လုပ်ဆောင်ရပေမည်။
လီအိုင်ကူက ထိုကိစ္စကို တင်ပြလိုက်သောအခါ ရွာစာရေးမှာ အလွန်တရာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ “ဘာလဲ။ မင်းက မင်းရဲ့ဝက်တွေ၊ ကြက်တွေနဲ့ လယ်ထဲက သီးနှံတွေကို ရောင်းပြီး ငွေသားအဖြစ် ပြောင်းချင်တာပေါ့လေ ဟုတ်လား”
စာရေးကြီး၏ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုမှာ လင်းကျင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်းတို့ ငွေချေးရန် လာကြသည်ဟု ထင်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်။ စန်နီနဲ့ ကျွန်တော်က စတုတ္ထဦးလေးနဲ့ စတုတ္ထဘွားတို့နောက် မြို့တော်ကိုလိုက်ပြီး အလုပ်လုပ်ချင်လို့ ဒီပစ္စည်းတွေကို ရှင်းထုတ်ချင်လို့ပါ” ဟု လီအိုင်ကူက ခေါင်းညိတ်ပြရင်း ပြောသည်။
“မြို့တော်ကိုသွားမယ် ဟုတ်စ။ စန်နီ့ရဲ့ စတုတ္ထဦးလေးနဲ့ စတုတ္ထဘွားက မြို့တော်ကနေလာတာလား” ရွာစာရေးမှာ ပို၍ပင် အံ့အားသင့်သွားပြီး ရွာစာရေးကတော်လည်း ထိုအတိုင်းပင် ဖြစ်သွားရသည်။
အမလေးလေး။ သူတို့အချင်းချင်း ပြုမူဆက်ဆံပုံမှာ နယ်ဘက်သို့ လည်ပတ်လာကြသည့် အဆင့်မြင့် အရာရှိကြီးများနှင့် တူနေခြင်းမှာ အလကားနေရင်း မဟုတ်ပေရ။ တကယ်တမ်းကျတော့ သူတို့က စစ်မှန်သော မြို့တော်သားတွေ ဖြစ်နေပါတကား။
“စတုတ္ထဦးလေးက ဟိုမှာ စီးပွားရေးလုပ်နေတာပါ။ စတုတ္ထဘွားက ဘေကျင်းတက္ကသိုလ်မှာ နိုင်ငံခြားဘာသာပြ ဆရာမတစ်ယောက်ပါ။ သူတို့မိသားစုတစ်ခုလုံးက မြို့တော်အိမ်ထောင်စုစာရင်းဝင်တွေပါ။ သူတို့က စစ်မှန်တဲ့ မြို့သားတွေပါ” ဟု လီအိုင်ကူက ရှင်းပြလေသည်။
ရွာစာရေးနှင့် သူ၏ဇနီးသည် နှစ်ဦးစလုံးမှာ ထိုဖော်ထုတ်ပြောဆိုချက်ကြောင့် စကားမပြောနိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြသည်။
စီးပွားရေးလုပ်သည်ဆိုလျှင် တစ်မျိုးပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ အိုင်ကူရဲ့ဇနီး မိဘဘက်က စတုတ္ထဘွားက တကယ်တမ်းကျတော့ ဘေကျင်းတက္ကသိုလ်က နိုင်ငံခြားဘာသာပြ ဆရာမတစ်ယောက် ဖြစ်နေတာလား။ ဘေကျင်းတက္ကသိုလ်ဆိုတာ ဘယ်လိုနေရာမျိုးလဲ။ တစ်နိုင်ငံလုံးမှာ အကောင်းဆုံးတက္ကသိုလ် — နာမည်ကျော် ဒဏ္ဍာရီလာ အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု မဟုတ်လော။
ပြီးတော့ သူမက အဲဒီမှာ နိုင်ငံခြားဘာသာပြ ဆရာမတစ်ယောက်တဲ့လား။ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတွေကို စာသင်ပေးနေတာတဲ့လား။
အိုင်ကူ၏ ဇနီးဘက်မှ ဆွေမျိုးသားချင်းများမှာ ဤမျှလောက် အလွန်အမင်း အထင်ကြီးစရာကောင်းလိမ့်မည်ဟု သူတို့နှစ်ဦးစလုံး လုံးဝ မတွေးမိခဲ့ကြပေ။
အိုင်ကူသည် သူမကို လက်ထပ်ရန်အတွက် ယွမ် ၄၀၀ အထိ အလွယ်တကူ ထုတ်ပေးဝံ့ခဲ့သည်မှာ အလကားနေရင်း မဟုတ်ပေတကား။
“ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုနေရာမျိုးကို ရောက်သွားတဲ့အခါ အလုပ်အကိုင်တွေက လွယ်လွယ်ကူကူ ရနိုင်တာမျိုး မဟုတ်ဘူးလေ။ ဟိုဘက်မှာက အခွင့်အလမ်းတွေအတွက် ပြိုင်ဆိုင်မှု ပြင်းထန်တယ်” ဟု ရွာစာရေးက မှတ်ချက်ပေးသည်။
“စတုတ္ထဦးလေးနဲ့ စတုတ္ထဘွားတို့က နောက်ဆိုင်တစ်ခု ထပ်ဖွင့်နေကြတယ်။ အဲဒီအခါကျရင် ကျွန်တော်တို့က ဝင်ကူစီမံပေးမယ်၊ ပြီးတော့ သူတို့က ကျွန်တော်တို့ကို တစ်လကို ယွမ်ငါးဆယ် ပေးမှာပါ” ဟု လီအိုင်ကူက ပြန်ပြောသည်။
သူသည် ပမာဏကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် လျှော့ပြောခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ စတုတ္ထဦးလေးက မူလက ယွမ် ရှစ်ဆယ်ပေးရန် ကမ်းလှမ်းခဲ့သော်လည်း၊ အိမ်ထောင်သည်စုံတွဲတစ်တွဲအတွက်ပင်လျှင် ယွမ် ရှစ်ဆယ်ဆိုသည်မှာ အလွန်များပြားလွန်းနေသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ထိုကိန်းဂဏန်းထဲမှ ယွမ်သုံးဆယ်ကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီး ယွမ်ငါးဆယ်တွင် အဆုံးသတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့တိုင်အောင် ယွမ်ငါးဆယ်ဆိုသည်မှာ လုံလောက်သည်ထက်ပင် ပိုနေပေပြီ။
ရွာစာရေးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး “အဲဒီလိုဆွေမျိုးမျိုး ရှိတာက မင်းရဲ့ ကံကောင်းခြင်းပဲ” ဟု ပြောသည်။
ပါတီစာရေးသည် လီအိုင်ကူနှင့် ကလန်မျိုးရိုးချင်း တူကြပြီး အတော်အတန် ရင်းနှီးသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ လီအိုင်ကူ၏ မိသားစုရင်းနှင့် ပတ်သက်၍မူ — သူ၏မိခင်က လူပုံအလယ်တွင် ရက်စက်စွာ အရှက်ခွဲခဲ့ပုံကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ထပ်ပြောစရာ စကားပင် မရှိတော့ပေ။
“ကျွန်တော်တို့ သွားရတဲ့ အဓိကအကြောင်းရင်းက မြို့တော်က ဆေးရုံတွေက အကောင်းဆုံးတွေ မို့လို့ပါ” ဟု လီအိုင်ကူက ဖြည့်စွက်ပြောသည်။
ရွာစာရေးနှင့် သူ၏ဇနီးသည် နှစ်ဦးစလုံး ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ မြို့တော်သို့ ပြောင်းရွှေ့ခြင်းသည် သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိဘဲ အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှုပင် ဖြစ်သည်။ တစ်ခုတည်းသော အားနည်းချက်မှာ ဟိုဘက်တွင် သူတို့ကို စောင့်ရှောက်ကြည့်ရှုပေးမည့်သူ မရှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ယခုမူ မိသားစုအထောက်အပံ့ ရှိသွားပြီဖြစ်ရာ ကြီးမားသည့် မြို့ကြီးသို့ ပြောင်းရွှေ့ခြင်းသည် သေချာပေါက် မှန်ကန်သော အလုပ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။
တစ်လလျှင် ယွမ်ငါးဆယ်ဖြင့် သူတို့အနေဖြင့် အေးအေးလူလူ ရပ်တည်နိုင်ကြလိမ့်မည်။
လီအိုင်ကူသည် မိမိ၏ ပြောင်းရွှေ့ရေး စာရွက်စာတမ်းများကို လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ ဝက်များ၊ ကြက်များနှင့် သီးနှံများကို ရွာစာရေးထံသို့ သူငယ်ချင်းချင်း ဈေးနှုန်းဖြင့် လွှဲပြောင်းပေးခဲ့သည် — ဈေးကွက်ပေါက်ဈေးထက် ၄၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့် ပိုနိမ့်သော ဈေးနှုန်းဖြင့် ဖြစ်သည်။
စာရေးကြီးက ထိုမျှလောက် အလွန်အမင်း လျှော့ဈေးပေးရန် မလိုကြောင်းနှင့် ဈေးကွက်ပေါက်ဈေးအတိုင်းသာ ရောင်းသင့်ကြောင်း တကራတက ဇွတ်ပြောခဲ့သည်။ သို့သော် လီအိုင်ကူက ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ ချစ်စနိုးဖြင့် အပြန်အလှန် ဆွေးနွေးကြပြီးနောက် ဈေးနှုန်းကို ၂၀ ရာခိုင်နှုန်း လျှော့ချရန် သဘောတူညီခဲ့ကြသည်။
လယ်ကွင်းများနှင့် သူ၏ဝင်းခြံအတွက်မူ စာရေးကြီးထံသို့ ခေတ္တယာယီ အပ်နှံခဲ့သည်။ စာရေးကြီးသည် ကြက်များနှင့် ဝက်များ မွေးမြူရန်အတွက် ဝင်းခြံကို အသုံးပြုနိုင်ပြီး၊ လီအိုင်ကူက မထွက်ခွာမီ အိမ်ကို သော့ခတ်သွားမည်ဖြစ်ကာ စာရေးကြီးအား ဝိုင်းဝန်းစောင့်ကြည့်ပေးရန် ပန်ကြားခဲ့သည်။
ပုံမှန်အားဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော စီမံခန့်ခွဲမှုမျိုးကို မိဘများ သို့မဟုတ် မောင်နှမများထံ အပ်နှံရမြဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော် လီအိုင်ကူမှာမူ သူတို့ထံသို့ သွားရောက်လည်ပတ်ရန်ပင် မကြိုးစားခဲ့ဘဲ၊ ဤအချက်ကပင် သူ့မိသားစုနှင့် သူ၏ ဆက်ဆံရေးမှာ မည်မျှအထိ ကွဲအက်ပျက်စီးနေပြီဆိုသည်ကို သက်သေပြနေပေသည်။
အမှန်တရားမှာ ကျိုးစန်နီ အိမ်ထောင်ပြုလာစဉ်ကတည်းက အခြေအနေများက ဤမျှထိ ဆိုးရွားမနေခဲ့ပေ။ ပို၍တိကျစွာ ပြောရလျှင် လီအိုင်ကူသည် ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ် ကိုယ်ရပ်တည်ခဲ့သူဖြစ်သောကြောင့် သူ့မိသားစုကို ပြဿနာရှာရန် အခွင့်အရေး တစ်ခါမျှ မပေးခဲ့ဖူးပေ။
သို့သော် ကျိုးစန်နီ အိမ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက်ပိုင်းတွင်မူ အဆုံးအစမရှိသော ပြဿနာဒုက္ခများ ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ တရားမျှတမှု မရှိသော ဆက်ဆံမှုကို ခံရသည့်တိုင်အောင် လီအိုင်ကူက လျစ်လျူရှုကာ ကျော်ဖြတ်ရန်သာ ရွေးချယ်ခဲ့သည်။
သူ့ရင်ကို အမှန်တကယ် နာကျင်စေခဲ့သည်မှာ သူ့ဘွားမိခင်ကိုယ်တိုင်က ဂုဏ်သိက္ခာဟူသမျှကို စွန့်လွှတ်ကာ စန်နီ့၏ နုနယ်ချည့်နဲ့သော ကျန်းမာရေးအခြေအနေကို ရွာတစ်ရွာလုံးသို့ ကြေညာခြင်းဖြင့် ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦး၏ နာမည်ဂုဏ်သတင်းကို ဖျက်ဆီးရန် ကြိုးစားခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။
အဲဒါက မိခင်တစ်ဦး လုပ်ဝံ့သည့် အလုပ်မျိုး ဟုတ်ပါသလား။ ရန်သူတောင်မှ ထိုမျှလောက်အထိ အောက်တန်းမကျပေ။
မြစ်တစ်စင်း သုံးပေထူအောင် ခဲသွားရန်မှာ တစ်ရက်တည်းဖြင့် အေးခဲသွားခြင်း မဟုတ်ပေ။ ဤကဲ့သို့ သွေးအေးစိမ်းကားလာခြင်းမှာ တစ်ညတည်းဖြင့် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။
ရွာစာရေးနှင့် သူ၏ဇနီးသည်တို့မှာ ဤအချက်ကို ကောင်းစွာ သဘောပေါက်ကြသည်။ စာရေးကြီး၏ ကြီးမားသော ကလန်အုပ်စုနှင့် သြဇာအာဏာကြောင့် သူသည် လီအိုင်ကူ၏ မိခင်ဘက်မှ ပြဿနာများကို မကြောက်ရွံ့ပေ။ လီအိုင်ကူ၏ ပစ္စည်းဥစ္စာများကို သင့်တင့်သော ဈေးနှုန်းဖြင့် ဝယ်ယူရန် အလွယ်တကူ သဘောတူခဲ့ရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ရိုးရှင်းလှသည် — လီအိုင်ကူသည် အနာဂတ်တွင် ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ် ကိုယ်ရပ်တည်ကာ အဆင်ပြေချောမွေ့လိမ့်မည်ဟု သူ ကြိုတင်မြင်နိုင်သောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် သူတို့သည် မြို့တော်သို့ သွားကြတော့မည် ဖြစ်သည်။ ဇနီးဖြစ်သူ၏ ဦးလေးနှင့် ဘွားတို့၏ အထောက်အပံ့ဖြင့် လီအိုင်ကူမှာ အောင်မြင်မှုရရှိရန် သေချာပေါက် ရှိနေပေသည်။
ကောင်းမှုကုသိုလ် ပြုလုပ်ပေးပြီး အဆင်ပြေချောမွေ့မှု ပေးအပ်ခြင်းသည် သူ့အတွက် အကျိုးမယုတ်စေဘဲ၊ သူ့မိသားစုလည်း အရှုံးမပေါ်ပေ။ သို့ဖြစ်မှတော့ ဘယ်လိုလုပ် ငြင်းရမလဲ။
ရွာစာရေးသည် လီအိုင်ကူနောက်သို့ လိုက်ပါကာ သူ၏အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ပြီး စကားစမြည် ပြောဆိုရန် ထိုင်ချလိုက်သည်။
“စတုတ္ထဦးလေး၊ စတုတ္ထဘွား၊ ဒါက ကျွန်တော်တို့ရွာစာရေးပါ။ သူက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကလန်ဦးလေးလည်း ဖြစ်ပြီး၊ ကျွန်တော်တို့ကို အမြဲတမ်း ကောင်းကောင်းမွန်မွန် စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့ပါတယ်” ဟု ကျိုးစန်နီက မိတ်ဆက်ပေးသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်းက ရှေ့သို့တိုးလာပြီး ရွာစာရေးနှင့် လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
လင်းကျင်းဟယ်က နွေးထွေးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး “ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စန်နီက ကျေးဇူးတရားကို သိတတ်ပြီး အပြန်အလှန် တုံ့ပြန်တတ်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပါ။ သူ့မိဘတွေက အလုပ်ရှုပ်နေကြလို့ လိုက်မလာနိုင်ကြပေမဲ့၊ ဦးလေးနဲ့ဘွားအနေနဲ့ ကျွန်တော်တို့ လာတာကလည်း အတူတူပါပဲ။ သူတို့ကိုယ်စား ရွာစာရေးကို ကျွန်တော်တို့ ကျေးဇူးတင်ရပါမယ်” ဟု ပြောသည်။
“ကျေးဇူးတင်ဖို့ မလိုပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့တွေက ဆွေမျိုးတွေချည်းပါပဲ၊ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကူညီသင့်တာပေါ့။ ဒါ့အပြင် အိုင်ကူနဲ့ သူ့ဇနီး နှစ်ယောက်စလုံးကလည်း လိမ္မာတဲ့ ကလေးတွေပါ” ဟု ရွာစာရေးက ပျူငှာစွာ ပြန်ပြောသည်။
ဘေကျင်းတက္ကသိုလ်က ဆရာမတစ်ယောက်ဆိုတာ တကယ်ကို ကွာခြားပါပေတယ် ဟု သူက စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။ သူမ၏ ပြောဆိုဆက်ဆံပုံမှာ အလွန်ပင် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ပြီး မွန်မြတ်လှပေသည်။
“စန်နီ့ရဲ့ ကျန်းမာရေးပြဿနာက မိန်းမသားတွေကြားမှာ ဖြစ်လေ့ဖြစ်ထရှိတဲ့ သာမန်အခြေအနေတစ်ခုပါပဲ။ ကျွန်တော်တို့ အဲဒါကို ကြားလိုက်ရတာနဲ့ သူတို့ကို မြို့တော်ကို ခေါ်သွားဖို့ ချက်ချင်း ရောက်လာခဲ့တာပါ။ ရွာစာရေးအနေနဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်အတွက် စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။ သူတို့ရဲ့ အဘိုးအဘွားတွေနဲ့ အငယ်ဆုံးဘွားရဲ့ မိသားစုတွေအားလုံး ဟိုမှာ ရှိကြပါတယ်။ တော်တော်လေး စည်ကားတဲ့ အိမ်ထောင်စုတစ်ခုပါ” ဟု လင်းကျင်းဟယ်က ဆက်လက်ပြောကြားခဲ့သည်။