အခန်း (၄၅၇) - တသီးတခြား ရပ်တည်ခြင်း
ဆန်နီ က ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးသား ဖြစ်နေပါပြီ။ အနှစ်သာရအားဖြင့်တော့ သူတို့ သွားကြမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
ပုံမှန်ဆိုရင်တော့ လီအိုက်ကော် က ကန့်ကွက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ လင်ချင်းဟဲ့ လည်း နားလည်ပြီး "အိမ်က ကိစ္စတွေကို ဘယ်လို ဖြေရှင်းမလဲ" လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။
ကျိုးဆန်နီ ကတော့ သိသာထင်ရှားစွာပင် လုံ့လဝီရိယရှိသူ တစ်ဦး ဖြစ်ပါတယ်။ နောက်ဖေးမှာ ဝက်နှစ်ကောင်နဲ့ ကြက်တစ်ဒါဇင်လောက် ရှိနေတာ — တော်တော်လေး ကိုင်တွယ်စရာ ရှိနေတာပါ။ အနည်းဆုံးတော့ အိမ်မှာ ဥတွေပြတ်သွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
"လွယ်ပါတယ်။ ရွာက ဥက္ကဋ္ဌဆီကိုပဲ လွှဲပေးလိုက်မှာပါ။ သူတို့အိမ်မှာ ဒီနှစ် ချွေးမအသစ် ဝင်လာတယ်။ သူအိမ်မှာ ရှိနေတော့ အဲဒါတွေကို တာဝန်ယူ ကိုင်တွယ်နိုင်ပါတယ်" လို့ ကျိုးဆန်နီ က ချက်ချင်း ပြန်ဖြေပါတယ်။
သူတို့ရဲ့ စတုတ္ထအဒေါ်နဲ့အတူ မြို့တော်ကို လိုက်သွားမယ်ဆိုတာ အတည်ဖြစ်သွားတဲ့အခါမှာတော့ ကျိုးဆန်နီ ရဲ့ ရင်ဘတ်ကို ဖိထားသလို ခံစားနေရတဲ့ မမြင်ရတဲ့ ကျောက်တုံးကြီး ပျောက်ကွယ်သွားသလို ဖြစ်သွားပါတော့တယ်။ သူမရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ စစ်မှန်တဲ့ အပြုံးတစ်ခုနဲ့ လင်းလက်နေခဲ့ပါတယ်။
"ဒါပေမဲ့ ငါ နည်းနည်းတော့ စိတ်ပူနေသေးတယ်။ မင်းတို့ မြို့တော်ကို သွားရင် လျူနီ ကိုပါ ခေါ်သွားမလား" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က အကြီးဆုံးအစ်မတော် က စတင်ပြောဆိုခဲ့တာ ဖြစ်ကြောင်း မပြောဘဲ မေးလိုက်ပါတယ်။
"စတုတ္ထအဒေါ် စိတ်မပူပါနဲ့။ အဲဒီပျင်းရိတဲ့ လျူနီ ကို ခေါ်သွားဖို့ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ သူနဲ့အတူ ကြီးပြင်းလာတာဆိုတော့ သူ့စရိုက် ဘယ်လိုဆိုတာကို ကျွန်မ အသိဆုံးပါ" လို့ ကျိုးဆန်နီ က တိုက်ရိုက် ပြန်ဖြေပါတယ်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတယ်။ "ငါ သိပါတယ်။ သတိပေးရုံပါပဲ။ စတုတ္ထအဒေါ်က ရှုရှန်းမေ နဲ့ ပတ်သက်ပြီး တစ်ခါ ချော်လဲဖူးတော့ ဒုတိယအကြိမ် ထပ်မချော်ချင်တော့ဘူးလေ။"
"ဘာဖြစ်လို့လဲရှင်" ကျိုးဆန်နီ အံ့သြသွားပြီး နားမလည်စွာဖြင့် မေးလိုက်ပါတယ်။
သူမရဲ့ ဝမ်းကွဲညီမ ရှုရှန်းမေ က မြို့တော်က လူတစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်လိုက်တယ်ဆိုတာ သူမ သိပါတယ်။ စတုတ္ထအဒေါ်ကပဲ သူတို့ကို မိတ်ဆက်ပေးခဲ့တာလို့ ထင်ထားခဲ့ပေမယ့် အခုကြည့်ရတာ နောက်ကွယ်မှာ အကြောင်းရင်း တစ်စုံတစ်ရာ ရှိပုံပါပဲ။
သူတို့က အဲဒီကို သွားကြမှာဖြစ်တဲ့အတွက် ကျိုးဆန်နီ အနေနဲ့ သတိနဲ့နေဖို့နဲ့ ရှုရှန်းမေ ရဲ့ လှည့်စားတာကို မခံရအောင် သေချာလုပ်ဖို့ လိုအပ်တဲ့အတွက် လင်ချင်းဟဲ့ က သူမကို သတိပေးဖို့ လိုအပ်တယ်လို့ ခံစားခဲ့ရပါတယ်။
ရှုရှန်းမေ က ကျောက်မိသားစုထဲကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့ ဝင်သွားနိုင်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို စတုတ္ထအဒေါ်က ရှင်းပြတာကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ကျိုးဆန်နီ တစ်ယောက် ဒေါသနဲ့ မျက်နှာနီရဲလာပြီး "သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲဒီလို လုပ်ရဲရတာလဲ။ ကျိုးမိသားစုဟောင်းက လူတွေ အကုန်လုံး ဟိုမှာ ရှိနေတာလေ။ သူ့လုပ်ရပ်တွေက အဲဒီလို ပျံ့နှံ့နေတော့ ကျိုးမိသားစုဟောင်းက လူတွေက ဘယ်လိုမျက်နှာပြရဲတော့မှာလဲ" လို့ ရင်ဖွင့်လိုက်ပါတယ်။
"လိုချင်တပ်မက်မှုက သူ့ရဲ့ ဆင်ခြင်တုံတရားကို ဖုံးကွယ်သွားစေတာလေ။ ကျိုးမိသားစုဟောင်းကို လူတွေ လက်ညှိုးထိုးကြမလားဆိုတာကို သူမက ဘယ်လိုလုပ် စဉ်းစားမိတော့မှာလဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ဆိုပါတယ်။
သူမက အဘွားကြီးဟူရဲ့ မြူဆွယ်မှုကို ခံခဲ့ရပြီး ကျောက်မိသားစုထဲကို ဘယ်လို လက်ထပ်ဝင်ရောက်ရမလဲဆိုတာကို ကြံစည်ခဲ့ကာ တစ်ခုသော ဖြစ်စဉ်တစ်လျှောက်လုံးမှာ ကျိုးမိသားစုဟောင်း ဆိုတာ မရှိတော့သလိုမျိုး ဟန်ဆောင်ခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
"အဘွားက သူ့ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို အဂါရဝအထားဆုံးပဲ။ သူ အရမ်း ဒေါသထွက်သွားမှာ သေချာတယ် မဟုတ်လား" လို့ ကျိုးဆန်နီ က ဆက်ပြောပါတယ်။
"အင်းလေ၊ ရက်အနည်းငယ်လောက် လဲလျောင်းနေခဲ့ရတာပေါ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ပြောပြပါတယ်။
"သူက အဲဒီလိုလူမျိုး ဖြစ်မယ်လို့ ကျွန်မ ရိုးရိုးသားသားနဲ့ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့မိဘူး" လို့ ကျိုးဆန်နီ က ဒေါသတကြီး မှတ်ချက်ပြုပါတယ်။
"မင်း မထင်မိတာ သဘာဝကျပါတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က တုံ့ပြန်လိုက်ပါတယ်။ ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် သူမလည်း မထင်ထားခဲ့ပါဘူး။ ပထမအမြင်မှာတော့ ရှုရှန်းမေ က နူးညံ့ပြီး အားနည်းဟန် ရှိခဲ့ပါတယ်။ သူမက စိမ်းလန်းသောလက်ဖက်ရည် မာယာမ (green tea bitch) တစ်ယောက် ဖြစ်နေမယ်လို့ ဘယ်သူက သိမှာလဲ။ အဲဒါမှ အဆင့်နိမ့်နိမ့် မာယာမမျိုးလေ။
"ရှုရှင်းချန် လည်း ဘာမှ မထူးပါဘူး။ သူမရဲ့ ခေါ်ဆောင်သွားခြင်းကို ခံရပြီးနောက်မှာ သူက တစ်ယောက်ယောက်က အကြောင်းပြချက်နဲ့ လူတစ်ယောက်ကို အလွယ်တကူ မှီခိုနေတယ်လို့ ပြောလိုက်တာနဲ့တင် လူတစ်ယောက်ကို ရိုက်နှက်ပြီး ဆေးရုံတင်လိုက်တာပဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ဖော်ပြခဲ့ပါတယ်။
ကျိုးဆန်နီ တစ်ယောက် ထပ်မံ အံ့သြသွားခဲ့ရပါတယ်။
"မင်းရဲ့ စတုတ္ထဦးလေးက သူ့တူကို သင့်တော်တဲ့သူလို့ ထင်ခဲ့တာမို့လို့ ညကျောင်းတက်ဖို့ စီစဉ်ပေးခဲ့တာလေ။ စောင့်သာ ကြည့်ပေတော့ — သူကတော့ သေချာပေါက် ပြဿနာရှာလိမ့်မယ်လို့ ငါ ခန့်မှန်းတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ဆိုပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ သူမက အဲဒီလောက်ကြီး ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အမျိုးသားကို သူမ သိပါတယ်။ အရာရာတိုင်းကို သူမ တားဆီးထိန်းချုပ်လို့ မရနိုင်တာကြောင့် ချင်းဟဲ့ ကိုယ့်မျက်စိနဲ့ကိုယ် အမှန်တရားကို တွေ့မြင်ခွင့် ပေးရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ လူအချို့က ဆိုး긴ဆိုးကြပေမယ့် အရိုးထဲအထိ မဆိုးကြပါဘူး၊ ဆိုလိုတာက သူတို့ကို လမ်းမှန်ဆီ ပြန်ခေါ်လို့ ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တခြားသူတွေ ကျတော့ အခြေခံအမြစ်ကစလို့ ကောက်ကွေးနေကြတာပါ။
ရှုရှန်းမေ က ဘယ်လိုလူမျိုး ဖြစ်လာတယ်ဆိုတာကို မြင်တွေ့ပြီးနောက်မှာတော့ လင်ချင်းဟဲ့ က ရှုမိသားစုဟောင်းကို မည်းစာရင်းထဲ လုံးဝ ထည့်သွင်းလိုက်ပါတော့တယ်။
ကျိုးဆန်နီ က မြို့တော်မှာ အဲဒီလောက် များပြားတဲ့ ကိစ္စတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို မသိခဲ့ပါဘူး။ သူမက အမြဲတမ်း အရာရာ အဆင်ပြေချောမွေ့နေမယ်လို့ပဲ စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့တာပါ။
"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်လေ၊ အဲဒါက ဖျက်ဆီးတတ်တဲ့ မောင်နှမနှစ်ယောက် အကြောင်းပါပဲ။ တခြားဘာမှ မရှိပါဘူး။ မင်းတို့ ဟိုရောက်ရင် ကိုယ့်မျက်စိနဲ့ကိုယ် တွေ့ရမှာပါ။ ခြုံပြောရရင်တော့ မင်းတို့ နောင်တရမှာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အပြုံးဖြင့် အာမခံလိုက်ပါတယ်။
ထို့နောက် လင်ချင်းဟဲ့ က ကျိုးဆန်နီ ကို မြို့တော်ရှိ အခြေအနေများအကြောင်း အများကြီး ပြောပြခဲ့ပါတယ်။
ဥပမာအားဖြင့် ကျိုးအာနီ က အဖော်တစ်ဦး တွေ့ရှိခဲ့ပြီး လာမည့်နှစ်မှာ လက်ထပ်ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ သူက ကျောက်ကျွင်း ထက် အများကြီး ပိုသာပြီး ကျိုးမိသားစုဟောင်းနဲ့လည်း အလွန် ရင်းနှီးပါတယ်။
တခြားကိစ္စတွေလည်း ရှိပါသေးတယ်။ အဲဒီအကြောင်းတွေကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ကျိုးဆန်နီ မှာ မြို့တော်ထဲ မရောက်သေးခင်ကတည်းက ပြင်းပြတဲ့ တမ်းတမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်သွားခဲ့ပါတယ်။
ကျိုးချင်းပိုင် နဲ့ လီအိုက်ကော် တို့က ညနေပိုင်းရောက်မှသာ ပြန်လာကြပြီး တောင်ပေါ်ထွက်ကုန်ပစ္စည်းကြီး တစ်အိတ်ကို သယ်ဆောင်လာခဲ့ကြပါတယ်။
"ဘာလို့ အဲဒါတွေ သွားယူဖို့ သီးသန့် ခရီးထွက်ခဲ့တာလဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အံ့သြစွာ မေးလိုက်ပါတယ်။
"မင်း အဲဒါတွေကို ဘယ်လောက်ကြိုက်လဲဆိုတာကို စတုတ္ထဦးလေးက စဉ်းစားမိလို့ ဖြစ်မှာပါ။ ပြီးတော့ ဒီကို လာဖို့ ရှားပါးတဲ့ အခွင့်အရေး တစ်ခုလည်း ဖြစ်နေတော့ သူ တောင်ပေါ်ကို တစ်ခေါက် သွားခဲ့တာပေါ့" ကျိုးဆန်နီ က နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်ပါတယ်။
ကျိုးချင်းပိုင် က သူ့ဇနီးကို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ လီအိုက်ကော် ကလည်း သူ့ဇနီးကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူမရဲ့ လေထုပြောင်းလဲသွားတာကို မြို့တော်ကို သွားမယ့်အကြောင်း စတုတ္ထအဒေါ်က သူမကို ပြောပြပြီးပြီဆိုတာကို ချက်ချင်း သိလိုက်ပါတယ်။
ကျိုးချင်းပိုင် က လီအိုက်ကော် နဲ့ ပြောပြီးသား ဖြစ်နေတယ်ဆိုတာ ပြောစရာပင် မလိုတော့ပါဘူး။ လီအိုက်ကော် က ပထမပိုင်းမှာ နည်းနည်း စိတ်လှုပ်ရှားခဲ့ပေမယ့် စိတ်တည်ငြိမ်သွားတဲ့အခါ လက်တွေ့ဘဝက မျက်နှာမူလာခဲ့ပါတယ်။ မြို့တော်က ဆိုင်ကို ဦးစီးပြီး စားစရိတ်၊ နေစရိတ် မပါဘဲ လစာ ယွမ် ၈၀ ရရှိမယ်လို့ စတုတ္ထဦးလေးက သူ့ကို ပြောခဲ့ပြီး ဒါက လီအိုက်ကော် ရဲ့ ရင်ခုန်သံတွေကို တစ်ဖန် ပြန်လည် မြန်ဆန်စေခဲ့ပါတယ်။
မြို့တော်ကို သွားဖို့ အခွင့်အရေး ရမယ်ဆိုရင် ဘယ်သူက မသွားချင်ဘဲ နေမလဲ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ စားဝတ်နေရေးက ကြီးမားတဲ့ ပြဿနာ တစ်ခု ဖြစ်နေပါတယ်။ သူနဲ့ သူ့ဇနီးတို့ စိတ်ကြိုက် လုပ်ချင်တိုင်း လုပ်လို့ မရပါဘူး၊ မြို့ကြီးတွေမှာ အလုပ်အကိုင် ရှားပါးပါတယ်။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သူတို့အလှည့် ရောက်လာနိုင်မှာလဲ။
ကိုယ့်လုပ်ငန်း ကိုယ်စလုပ်မလား။ ရွာကတောင်တွေ ဒါမှမဟုတ် လယ်ယာမြေတွေ မရှိဘဲနဲ့ သူတို့ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီပြဿနာတွေ အားလုံးက အခုလေးတင် ဖြေရှင်းပြီးသွားပါပြီ။ ဒါဆိုရင် နှောင့်နှေးဖို့ ဘာလိုသေးလဲ။ တဖန် မြို့တော်က ဆေးရုံက နိုင်ငံမှာ အကောင်းဆုံးဆိုတာ လူတိုင်း သိကြတာပဲလေ။
လီအိုက်ကော် ရဲ့ အမူအရာကို သတိထားမိလိုက်သော လင်ချင်းဟဲ့ က ကျိုးချင်းပိုင် ကို "အိုက်ကော်ကို ပြောပြီးပြီလား" ဟု မေးလိုက်ပါတယ်။
"အင်း" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က လီအိုက်ကော် ဘက်ကို လှည့်လိုက်သည်။ "အိုက်ကော်၊ မင်းရဲ့ စတုတ္ထဦးလေးက မင်းနဲ့ ပြောပြီးသား ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ ငါ အပိုစကားတွေ ထပ်မပြောတော့ဘူး။ မင်းသာ ဟိုကိုသွားမယ်ဆိုရင် နှစ်ယောက်စလုံးရဲ့ ဝင်ငွေပြဿနာကို အခြေခံအားဖြင့် ဖြေရှင်းပေးနိုင်ပြီး အမြန်ဆုံး အခြေကျသွားအောင် ငါတို့ ကူညီပေးပါမယ်။ စီးပွားရေးဆိုတာ စီးပွားရေးပါပဲ။ ငါ ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဆိုတာ မင်း မသိပေမဲ့ ဆန်နီ က သိပါတယ်။ ဒါကြောင့် ငါ အခု မင်းကို မေးမယ်၊ မင်း သေချာစဉ်းစားပြီးမှ ဖြေပေးပါ: မင်း ဆန်နီ ကို မြို့တော်ကို ခေါ်သွားပြီး ငါတို့အတွက် အလုပ်လုပ်ချင်သလား"
ကျိုးဆန်နီ ရဲ့ မျက်လုံးတွေက လီအိုက်ကော် ကို တပ်အပ်စိုက်ကြည့်နေခဲ့ပါတယ်။
လီအိုက်ကော် က ခဏတာ နှောင့်နှေးသွားပြီးမှ "နောင်တစ်ချိန်မှာ တသီးတခြား ရပ်တည်ပြီး ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်း လုပ်ခွင့်ရမယ့် အခွင့်အရေး ရလာမယ်ဆိုရင်ရော" ဟု မေးလိုက်ပါတယ်။
သူက တစ်သက်လုံး ဝန်ထမ်းအဖြစ်နဲ့ လုပ်ကိုင်နေချင်တာ အမှန်တကယ် မဟုတ်ပါဘူး။ သူ့ရဲ့ စိတ်နှလုံးထဲမှာ ကိုယ့်ဘာသာ စီးပွားရေးလုပ်ဖို့ အမြဲတမ်း စိတ်ကူးယဉ်နေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။ မဟုတ်ရင် သူက ရွာသားတွေဆီကနေ ထွက်ကုန်တွေကို လိုက်လံစုဆောင်းပြီး ပြန်လည်ရောင်းချခ ရဖို့အတွက် ရွာအပြင်ဘက်ကို သယ်ထုတ်ဖို့ ကိုယ်တိုင်တောင်ပေါ် တက်ပြီး တောင်ပေါ်ထွက်ကုန်တွေ လိုက်စုနေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
"မင်းသာ ကိုယ်ပိုင်လုပ်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ငါတို့ဘက်က ဘာကန့်ကွက်စရာမှ ရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ မင်းကို အထောက်အပံ့ လိုအပ်တယ်ဆိုရင် သက်ကြီးရွယ်အိုတွေအနေနဲ့ မင်းနဲ့ ဆန်နီ တို့ ကိုယ်ပိုင် အခွဲထုတ်လုပ်ဖို့အတွက် ငါတို့ ထောက်ပံ့ပေးပါမယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ကြိုတင်ပြောပြဖို့တော့ လိုတယ်။ ပြီးတော့ မင်းအသစ်ဖွင့်မယ့်ဆိုင်က ငါတို့နဲ့ လုပ်ငန်းအမျိုးအစား တူနေမယ်ဆိုရင် ငါတို့ဆိုင်နဲ့ အကွာအဝေး တစ်ခုကို ထိန်းသိမ်းဖို့ လိုလိမ့်မယ်။ အဲဒါက စီးပွားရေး စည်းကမ်းပဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ရှင်းပြလိုက်ပါတယ်။
"နားလည်ပါတယ်" ဟု လီအိုက်ကော် က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတယ်။
"ဘာလို့ ကိုယ်ပိုင်ဆိုင် သွားဖွင့်ချင်ရတာလဲရှင်။ စတုတ္ထဦးလေးနဲ့ စတုတ္ထအဒေါ်တို့ဆိုင်ကို စောင့်ကြည့်ပေးနေတာက တော်တော်လေး လုံလောက်နေပြီပဲ။ ဘာလို့ အပြင်ထွက်ပြီး ကိုယ်ပိုင် လုပ်ရတာလဲ" ကျိုးဆန်နီ က သူမရဲ့ ခင်ပွန်းဆီကို မကူညီနိုင်ဘဲ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်မိပါတယ်။
လီအိုက်ကော် စကားမပြောရသေးခင်မှာပင် လင်ချင်းဟဲ့ က အပြုံးဖြင့် "ဆန်နီ၊ မင်း အဲဒါအတွက် စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။ မင်းရဲ့ ဒုတိယအဒေါ်ရဲ့ ဟူဇီ နဲ့ ဂန်ဇီတို့ကို မင်း သိတယ် မဟုတ်လား။ ငါက သူတို့ကို တစ်သက်လုံး ငါတို့အတွက် အလုပ်လုပ်ခိုင်းဖို့ ဘယ်တုန်းကမှ မကြံစွယ်ခဲ့ပါဘူး။ နောက်ဆုံးမှာ သူတို့ ကိုယ်ပိုင် ရပ်တည်နိုင်ဖို့ကိုပဲ ငါ လိုလားတာပါ" ဟု ပြောလိုက်ပါတယ်။