ဤကိစ္စအပြင် သူမသည် သူမ၏ တတိယမိထွေးထံသို့ သွားရောက်ခဲ့သေးသည်။ တတိယမိထွေးက သူမကို ဆေးရုံသို့ နောက်တစ်ခေါက် ခေါ်သွားခဲ့သော်လည်း အဆုံးတွင် ဘာမှတတ်နိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။
သူမ၏ မိဘဘက်မှ ဆွေမျိုးများဘက်သို့ဆိုလျှင် ဆန်နီ ဆန်နီ ပြန်မသွားခဲ့ပေ။
လီအိုက်ကော် နောက်သို့ လိုက်ပြီး ရွာသို့ ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် ဆန်နီ ဆန်နီ မှာ လီအိုက်ကော် အနေဖြင့် အခြားဇနီးတစ်ဦးကို ထပ်ယူစေလိုစိတ် အနည်းငယ် ရှိခဲ့ကာ ထိုကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ပင် သူတို့ ရန်ဖြစ်ခဲ့ကြသေးသည်။
ထိုသို့ ရန်ဖြစ်ပြီး ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာ ငိုကြွေးပြီးနောက် ဆန်နီ ဆန်နီ ငြိမ်ကျသွားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ဤမိန်းကလေးမှာ အမြဲတမ်း စိတ်သဘောထား ကောင်းမွန်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။
ထိုစဥ်က သူမ၏ ယောက္ခမက သူမကို မည်မျှမုန်းတီးကြောင်း သူမ မသိခဲ့ပေ။ လီအိုက်ကော် က ထိုအမျိုးသမီး၏ သားဖြစ်သောကြောင့် အရာရာ အဆင်ပြေသွားလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့ကာ လူကြီးပိုင်းအနေဖြင့် သူမတို့အပေါ်ထက် သားသမီးများကို မည်မျှမျက်နှာသာပေးတတ်သည်ကို လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ပေ။
ထို့ကြောင့် သူမသည် ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ လီအိုက်ကော် ၏ မိခင်ထံ သွားရောက်ပြောပြခဲ့ရာ ထိုကိစ္စမှာ လီကျားရွာတစ်ခွင်လုံး ပျံ့နှံ့သွားခဲ့လေသည်။ ဆန်နီ ဆန်နီ မှာ လီအိုက်ကော် ၏ မိခင်ထံမှ ပြင်းထန်စွာ ဆူပူကြိမ်းမောင်းခြင်း ခံခဲ့ရပြီး သူမ၏ မိဘဘက်မှ ဆွေမျိုးများမှာ လိမ်လည်လှည့်ဖြားတတ်သူများဖြစ်ကာ ကျန်းမာရေး မကောင်းသည့် မိန်းကလေးတစ်ဦးကို ပေးစားပြီး သိန်လေးရာတန်ဖိုးရှိသည့် လက်ထပ်လက်ဆောင်ပစ္စည်းများကို ရယူရဲကြသည်မှာ ခြင်္សေ့တစ်ကောင်၏ ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်သကဲ့သို့ပင်ဖြစ်သည်ဟု ပြောဆိုခံခဲ့ရသည်။
ထိုကောလာဟလမှာ ရွာတစ်ရွာလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။
ဆန်နီ ဆန်နီ မှာ အလွန်တရာ ဒေါသထွက်ခဲ့သည်။ လီအိုက်ကော် သိရှိသွားသောအခါ မိခင်ဖြစ်သူထံ သွားရောက်ပြောဆိုခဲ့သော်လည်း မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်တော့ပေ။ ရွာတစ်ရွာလုံးက သိနှင့်ပြီးဖြစ်ရာ လူများက သူမတို့၏ ကျောနောက်တွင် မကြာခဏ ကောလာဟလပြောဆိုကြသည်။
သို့သော်လည်း လီအိုက်ကော် လက်မထပ်မီကပင် သူ၏နာမည်ပျက်မှာ ထွက်နှင့်ပြီးဖြစ်သဖြင့် သူက ဆူဆူပူပူ လုပ်ရမည့်အရေးကို မကြောက်ရွံ့ပေ။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမတို့၏ ကျောနောက်တွင် ပြောဆိုနေသည်ကို မိသည်နှင့် သူက လက်မောင်ခတ်ကာ ပြန်ချေပတတ်သည်။ မိန်းမတစ်ယောက်ပင်ဖြစ်စေကာမူ အရှက်ကွဲသည်အထိ သူက ပြန်ပြောတတ်လေသည်။ ဤအကြောင်းကြောင့်ပင် ရွာသူရွာသားများက ခြေထောက်တစ်ဖက် ခွင်နေသည့် လူတစ်ယောက်နှင့် ဥမဥနိုင်သည့် ကြက်မတစ်ကောင်တို့မှာ ကောင်းကင်ဘုံက ဖန်တီးပေးသည့် စုံတွဲတစ်တွဲဖြစ်ကြောင်း - ဝက်တစ်ကောင်ပေါ်သို့ ကျလာသည့် ကျီးကန်းတစ်ကောင်နှယ် နှစ်ဦးသား မည်သူမျှ မည်သူ့ကိုမှ အထင်မကြီးနိုင်ကြကြောင်း ပြောဆိုဆွေးနွေးရန် အလေ့အထဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။
သို့တိုင်အောင် လီကျားရွာတွင် ဆန်နီ ဆန်နီ အား ကောင်းမွန်သော အကြံဉာဏ်များစွာ ပေးခဲ့ကြသည့် စိတ်သဘောထား ကောင်းမွန်သူ အချို့လည်း ရှိနေသေးသည်။
ထို့အပြင် လီအိုက်ကော် မှာ ရွာထဲတွင် အတော်အတန် အခြေအနေကောင်းသူတစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရသည်။ အဆိုးမြင် ကောလာဟလများအပြင် ဆန်နီ ဆန်နီ ၏ ဘဝမှာ အမှန်တကယ်တွင် သင့်တင့်လျောက်ပတ်နေခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း မင်္ဂလာဆောင်ပြီး တစ်နှစ်နီးပါး ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း သတင်းကောင်း တစ်စုံတစ်ရာ မရှိသေးပေ။ လီအိုက်ကော် က သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့ပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း မပြသခဲ့သော်လည်း ထိုပြဿနာမှာ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် လေးလံစွာ ကပ်ငြိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ ကိုယ်ဝန်မရနိုင်ခြင်းမှာ မိန်းမတိုင်းအတွက် အနက်ရှိုင်းဆုံးသော ဝေဒနာပင်တည်း။
လီအိုက်ကော် ၏ မိခင်က ချွေးမဖြစ်သူကို ကူညီပေးခြင်းမရှိဘဲ ထိုကိစ္စကို လူသိရှင်ကြား ဖြစ်အောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြောင်း လင်ချင်းဟဲ့ ကြားသိရသောအခါ သူမ၏ မျက်နှာထား တင်းသွားခဲ့သည်။
အစပိုင်းတွင်မူ ယခုလို ရှားရှားပါးပါး လာရောက်လည်ပတ်ခြင်းဖြစ်၍ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးသာ ဝင်တွေ့ရန် စီစဉ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည် - သူတို့ကြား ဆက်ဆံရေးမှာ သာမာန်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း သူမက အထက်လူကြီး တစ်ဦးပင် မဟုတ်ပါလော။ သို့သော်လည်း ယခုမူ လင်ချင်းဟဲ့ မှာ လုံးဝ ယဉ်ကျေးပြတော့မည် မဟုတ်ဘဲ ရေပေါ်ဆီ ယဉ်ကျေးမှုများကိုပင် ပြုလုပ်ရန် ပျင်းရိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
"အိုက်ကော်က မင်းရဲ့ တတိယဘကြီးဘက်ကိုသွားပြီး ဆိုင်ဖွင့်ချင်တယ်လို့ ကြားတယ်?" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မေးမြန်းခဲ့သည်။
"သူက ကျွန်မအတွက် လုပ်ပေးချင်လို့ပါ။ ကျွန်မကို ဆေးရုံနဲ့ နီးနီးမှာ နေစေချင်လို့လေ။ ဒါပေမဲ့ သူ့ခြေထောက်တွေက အဆင်မပြေဘူးလေ - မြို့မှာ သူက ဘယ်လိုလုပ် စီးပွားရေးလုပ်နိုင်မှာလဲ? ကျွန်မက အသုံးမကျပါဘူး၊ ဒါကြောင့် အဆင်မပြေပါဘူး" ဟု ဆန်နီ ဆန်နီ က ခေါင်းခါယမ်းရင်း ပြောပြခဲ့သည်။
"ဒါဆိုရင် မင်းတို့ မျှော်လင့်ချက် စွန့်လွှတ်လိုက်ကြပြီလား?" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မေးလိုက်သည်။
"မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မ အခု ကိုယ်လက်ကျန်းမာရေးကို အားကောင်းလာအောင် ကြိုးစားနေပါတယ်။ ဆယ်ရက်တစ်ခါလောက်ဆိုရင် ကြက်တစ်ကောင် သတ်ပြီး စွပ်ပြုတ်သောက်နေတာပါပဲ၊ ရွာထဲမှာ ကျွန်မလိုမျိုး အကျယ်တဝင့် သုံးဖြုန်းနေနိုင်တာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး" ဟု ဆန်နီ ဆန်နီ က ပြုံးရင်း ပြောပြခဲ့သည်။ အတင်းအကျပ် ပြုံးပြခြင်းဖြစ်သော်လည်း ထိုအပြုံးထဲတွင် တောက်ပသည့် အရိပ်အယောင်လေး တစ်ခု ပါရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
"မင်းရဲ့ စတုတ္ထမိထွေးဖြစ်တဲ့ ငါလေ၊ အရင်တုန်းက ဒီရွာသူရွာသားတွေရဲ့ တံတွေးမိုးတွေနဲ့ မြုပ်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ဆိုသည်။ "အဲဒီတုန်းက သူတို့ ဘာပြောကြလဲဆိုတာ မင်းသိလား? သူတို့က မင်းရဲ့ စတုတ္ထဘကြီးက ငါ့လို ပျင်းရိပြီး စားရမက်ကြီးတဲ့ မိန်းမမျိုးကို ယူလိုက်မိလို့ ဘဝပေါင်းများစွာကံဆိုးရတယ်လို့ ပြောကြတယ်။ ငါ အဲဒီစကားတွေကို စိတ်ထဲ ထားခဲ့တာကို မင်း မြင်ဖူးလို့လား? အဲဒီတုန်းက ကိုယ်က နည်းနည်းလေးသာ အားနွဲ့ခဲ့မယ်ဆိုရင် ငါ့မှာ အခုလို ဘဝမျိုး ဘယ်လိုလုပ် ရှိလာနိုင်မလဲ? မိန်းမတွေဆိုတာ ဘယ်လိုပဲ လေတိုက်ပါစေ၊ ရဲရဲတင်းတင်း ရှိကြရမယ်။ တောင်စိမ်းကြီးကို တင်းတင်းကိုက်ဆုပ်ထားပြီး ဘယ်တော့မှ လက်မလွှတ်ရဘူး!"
ဆန်နီ ဆန်နီ က ခေါင်းညိတ်ပြခဲ့သည်။ "ကျွန်မ သိပါတယ်။ အဘွားကြီးက အရမ်းဆိုးဝါးပြီး ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ သူ့ကို မုန်းနေပေမဲ့လို့ သူ့ကို မြင်လိုက်ရုံနဲ့ အလိုမကျဖြစ်သွားအောင် ကျွန်မ ကောင်းကောင်း နေပြရမယ်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတိပေးနေရပါတယ်!"
"အဲဒါ မှန်ကန်တဲ့ အတွေးအခေါ်ပဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အားပေးစကား ဆိုခဲ့သည်။
ဆန်နီ ဆန်နီ မှာ စိတ်ထဲတွင် လေးလံသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီး တစ်ခုကို သယ်ဆောင်ထားရသော်လည်း သူမ၏ စတုတ္ထမိထွေး သင်ကြားပေးသော ဤစကားကို တွေးမိသည့်အခါ အလိုလို ပြုံးမိသွားရသည်။
"ဒီတစ်ခေါက် လာလည်တုန်း မင်းကို တွေ့ရတာအပြင် ငါတို့က စီနီ ကို မြို့တော်ကို ခေါ်သွားဖို့ စီစဉ်ထားတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောပြခဲ့သည်။
"စီနီ ကို ခေါ်သွားတာ ကောင်းပါတယ်။ စီနီ က အလုပ်ကို သေသေသပ်သပ်နဲ့ လျင်လျင်မြန်မြန် လုပ်တတ်တယ်၊ အဲဒါထက် သူမက နာခံတတ်တယ်။ သူမက အာဝါနဲ့ အများကြီး တူတယ်၊ အဲဒီကို ရောက်ရင် ကူညီပေးမယ့် အကောင်းဆုံး လက်ထောက်တစ်ယောက် ဖြစ်လာမှာပါ" ဟု ဆန်နီ ဆန်နီ က ခေါင်းညိတ်ပြခဲ့သည်။ သူမက မနာလို ဖြစ်မိသော်လည်း အာဝါနှင့် စီနီ တို့ နှစ်ဦးစလုံးက စာတတ်ပြီး အရည်အချင်းရှိကြသူများဖြစ်သောကြောင့် မည်သည့် မုန်းတီးမှုကိုမျှ မထားရှိခဲ့ပေ။
"ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ စတုတ္ထမိထွေးက ဟိုဘက်မှာ ဆိုင်တစ်ခု ထပ်ဖွင့်တော့မှာလေ၊ ငါတို့မှာ လူနှစ်ယောက် လိုနေသေးတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သူမအား တည့်တည့်မတ်မတ် ကြည့်ကာ ပြောဆိုခဲ့သည်။
ဆန်နီ ဆန်နီ က ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားကာ စတုတ္ထမိထွေးဖြစ်သူကို အံ့သြင်្ငေးမောစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
"မြို့တော်က ဆေးရုံက ဒီက ခရိုင်ဆေးရုံထက် အများကြီး ပိုသာတယ်။ မင်းရဲ့ ကျန်းမာရေးက အခုလို ဖြစ်နေတော့ မင်းကို ဒီမှာပဲ ထားခဲ့ဖို့ စတုတ္ထမိထွေးရဲ့ စိတ်ထဲမှာ လုံးဝ အဆင်မပြေဘူး။ ဒါကြောင့် မင်းရဲ့ စတုတ္ထဘကြီးကိုပါ ငါ အတူတူ ခေါ်လာတာပေါ့။ ငါ မင်းကို မေးချင်တယ် - မင်းနဲ့ မင်းရဲ့ ခင်ပွန်း မြို့တော်ကို လိုက်ခဲ့ချင်သလား? မင်းရဲ့ အဘိုးအဘွားတွေ၊ အငယ်ဆုံးမိထွေး၊ ဘကြီးနဲ့ တခြားလူတွေ အားလုံးက ဟိုမှာ ရှိကြတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ဆိုသည်။
ဆန်နီ ဆန်နီ ၏ နှလုံးခုန်သံမှာ အနည်းငယ် မြန်ဆန်လာခဲ့သည်။ "စတုတ္ထမိထွေးရယ်၊ အိုက်ကော်နဲ့ ကျွန်မက... အဲဒီလို အရာမျိုးတွေကို နားမလည်ကြပါဘူး။"
အကယ်၍သာ မြို့တော်သို့ သွားနိုင်မည်ဆိုလျှင် သူမအနေဖြင့် သဘာဝကျကျပင် သွားချင်မိသော်လည်း သူမတွင် ယုံကြည်မှု မရှိလှပေ။ သူမက စာအက္ခရာ အများကြီး မသိသလို အာဝါ သို့မဟုတ် စီနီ တို့လောက်လည်း လက်သွက်ခြေသွက် မရှိပေ။ ထိုအထဲတွင် အိုက်ကော်၏ ခြေထောက်တွေကလည်း အဆင်မပြေသေးဘဲ...
"မင်းတို့က ဟိုဘက်မှာ ဆိုင်စောင့်ပေးဖို့ပဲ လိုတာပါ။ အဲဒါက ခြောက်သွေ့ကုန်ပစ္စည်း အရောင်းဆိုင်ဆိုတော့ မခက်ခဲပါဘူး။ အရာအားလုံးက ဈေးနှုန်းသတ်မှတ်ပြီးသားအတိုင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရေးသားရောင်းချတာပါ။ ဆိုင်ကို မင်းတို့ လင်မယားနှစ်ယောက်တည်း လည်ပတ်ဖို့ ငါ စီစဉ်ထားတယ်။ လစာက တစ်လကို ယွမ် ရှစ်ဆယ် ပေးမယ်၊ ဒါပေမဲ့ စားစရိတ်နဲ့ နေစရိတ်တော့ ငါ မပေးဘူး - မင်းတို့ကိုယ်တိုင် အိမ်ငှားရမယ်။ ငွေတွေ လုံလောက်အောင် စုမိတာနဲ့ မင်းတို့ကိုယ်ပိုင် အိမ်တစ်ခု ဝယ်လို့ရပြီ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ရှင်းပြခဲ့သည်။
ယခုအခါ ၁၉၈၃ ခုနှစ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ဈေးနှုန်းများနှင့်အတူ နေရာတိုင်းတွင် လုပ်ခလစာများလည်း မြင့်တက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဆိုသော်လည်း ယွမ်ရှစ်ဆယ်ဆိုသည်မှာ ငွေပမာဏ နည်းပါးသည်တော့ မဟုတ်ပေ၊ သို့သော်လည်း လာမည့်နှစ်များတွင် ကုန်ဈေးနှုန်းများမှာ ပိုမို၍ပင် မြင့်တက်လာဖွယ် ရှိနေသည်။
"စတုတ္ထမိထွေးရယ်၊ တကယ်လို့ လူလိုနေတယ်ဆိုရင်... ကျွန်မ သွားဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်။ အိုက်ကော်မှာလည်း ဘာကန့်ကွက်စရာမှ ရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ဆန်နီ ဆန်နီ က အတန်ငယ်မျှ မတွန့်ဆုတ်ဘဲ ပြောကြားခဲ့သည်။
"ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မင်းက အိုက်ကော်ကိုတော့ ပြန်မေးရဦးမယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သတိပေးခဲ့သည်။
"မြို့တော်က ဆေးရုံက ပိုကောင်းပါတယ်။ သူ ဘာကန့်ကွက်ချက်မှ ရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါ့အပြင် စတုတ္ထမိထွေးက ကျွန်မတို့အတွက် အလုပ်အကိုင်ပါ စီစဉ်ပေးပြီးပြီဆိုတော့ ကျွန်မတို့ သွားတဲ့အခါ အာမခံချက် ရှိသွားပြီပေါ့။ အရာရာတိုင်းက ကျွန်မတို့အတွက် စဉ်းစားပြီးသား ဖြစ်နေပြီ - တွန့်ဆုတ်နေစရာ အကြောင်းရင်း ဘာရှိသေးလဲ?" ဟု ဆန်နီ ဆန်နီ က ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့ပြီး တစ်စက္ကန့်လောက်သာ တွန့်ဆုတ်မိလျှင်ပင် မြို့တော်သို့ သွားရမည့် အခွင့်အရေးကြီး ပျောက်ကွယ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်နေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသည်။
၎င်းမှာ ကောင်းမွန်စွာ နေထိုင်ရေးသက်သက်သာ မဟုတ်ပေ။ သူမ၏ မိဘဘက်မှ ဆွေမျိုးများနှင့် မြို့တော်ရှိ သာလွန်ကောင်းမွန်သော ဆေးရုံများအားလုံးက ဟိုမှာ ရှိနေကြသည်။ ထို့အပြင် လီကျားရွာတစ်ရွာလုံးက သူမ၏ အခြေအနေကို သိရှိနေကြပြီး ဖြစ်သည်။ ရွေးချယ်စရာ ရှိမည်ဆိုလျှင် သူမအနေဖြင့် ဤနေရာတွင် လုံးဝ ဆက်မနေလိုတော့ပေ။