ဇိုးကျားရွာ ဆန်နီ သည် သူမ အဘယ်ကြောင့် ငိုမိသည်ကို မသိပေ။
အတိုချုပ်ပြောရလျှင် သူမ၏ စတုတ္ထဦးလေးနှင့် စတုတ္ထအဒေါ်တို့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ရင်ထဲတွင် ရှိနေသည့် နာကျင်မှုနှင့် မကျေမလည်ဖြစ်မှုများကို ဆက်လက်မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ မျက်ရည်များမှာ သူ့အလိုလို ကျလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
"မငိုပါနဲ့။ ကိုယ့်ကျင့်သိက္ခာ ခိုင်မာနေရင် အရိပ်ကောက်တာကို ကြောက်စရာမလိုပါဘူး။ ငိုစရာ ဘာမှမရှိပါဘူး။ ဘယ်လို မကျေနပ်စရာ ဝမ်းနည်းစရာမျိုးမဆို ငါတို့အတွက်တော့ ပြဿနာမဟုတ်ပါဘူး။ တစ်လှမ်းတက်လိုက်တာနဲ့ အကုန်လုံး အတိတ်မှာ ကျන්ခဲ့မှာပါပဲ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က လျှောက်လာပြီး လက်ကိုင်ပုဝါထုတ်ကာ ဆန်နီ၏ မျက်ရည်များကို သုတ်ပေးရင်း လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။
ဆန်နီ ဖိအားများစွာ ခံနေရကြောင်း သူမ သဘာဝအလျောက်ပင် သိနေသည်။ ရာသီမမှန်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးအနေဖြင့် ကိုယ်ဝန်ရရန် လွယ်ကူမည် မဟုတ်ပေ။ မည်သည့်ခေတ်တွင်မဆို ဤအရာသည် အသေးအမွှားကိစ္စ မဟုတ်ပေ၊ အထူးသဖြင့် ဤမျှ ဝေးလံခေါင်သီပြီး နောက်ကျကျန်ရစ်သော ရွာငယ်လေးတွင် ပိုဆိုးသည်။
အခြားသူများ မသိကြသေးလျှင်တော့ ပြဿနာမရှိပေ။ တစ်ခါ သိသွားကြပြီဆိုပါက နောက်ကွယ်မှ ကောလာဟလများနှင့် ကုန်းတိုက်စကားများက လူတစ်ယောက်ကို နစ်မြုပ်သွားစေနိုင်သည်။ ဤမျှလောက်ကြီးမားသော ဖိအားကို မည်မျှအထိ ခံစားနေရမည်ကို လင်းချင်းဟယ် မတွေးဝံ့ပေ။
ကျိုးချင်ပိုင်က လီအိုက်ကိုကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ လီအိုက်ကိုက ဦးခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။ သူဘာပြောရမှန်း မသိတော့သော်လည်း သူ၏ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်ဇနီးလေးကိုမူ တစ်ခါမျှ အနိုင်မကျင့်ခဲ့ပေ။
"သမီး အဆင်ပြေပါတယ်။ စတုတ္ထဦးလေး၊ စတုတ္ထအဒေါ်၊ စိတ်မပူကြပါနဲ့။ သမီးက ဦးလေးတို့နဲ့ အဒေါ်တို့ကို တွေ့ရလို့ ဝမ်းသာလွန်းလို့ပါ။ မျက်ရည်တွေကို မထိန်းနိုင်ဖြစ်သွားတာပါ။ အိုက်ကိုက သမီးကို ကောင်းကောင်းဆက်ဆံပါတယ်၊ တစ်ခါမှလည်း မကောင်းတာ မလုပ်ပါဘူး" ဟု ဆန်နီက မျက်ရည်စများနှင့်အတူ စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ပြုံးပြလိုက်သည်။
သူမ တစ်ခါတည်းနှင့် စကားများများပြောခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။
လင်းချင်းဟယ်က ပြုံးလိုက်ပြီး "မင်းက ငါ့ကို လန့်သွားစေတာပဲ။ အိုက်ကိုက မင်းကို အနိုင်ကျင့်တယ်လို့ ငါထင်သွားတာ၊ အဲ့ဒီလိုသာဆိုရင် ငါတော့ သူ့ကို လွယ်လွယ်နဲ့ လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ပြောသည်။
ဆန်နီက နှုတ်ခမ်းကို စူလိုက်ပြီး လက်ဆေးရန် အမြန်သွားလေသည်။ "စတုတ္ထဦးလေး၊ စတုတ္ထအဒေါ်၊ ထိုင်ကြပါဦး။ သမီး ရေခပ်ပေးမယ်။"
"ရေခပ်ပေးစရာ မလိုပါဘူး။ လာလမ်းမှာ ရေခဲချောင်း စားလာခဲ့တယ်။ အိုက်ကို ဝယ်ကျွေးတာလေ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြန်ပြောသည်။
"ဒီလို ရာသီဥတု ပူပြင်းတဲ့အချိန်မှာ ရောက်လာတာပဲ၊ ရေတော့ သောက်ကို သောက်ရမယ်လေ" ဟု ဆန်နီက တက္ကတက တောင်းဆိုပြီးနောက် ဖန်ခွက်များကို သွားဆေးကာ ရေထည့်ပေးလေသည်။
လင်းချင်းဟယ်က တစ်ငုံသောက်ပြီးနောက် ကျိုးချင်ပိုင်ကို ခွက်ကမ်းပေးလိုက်ရာ သူက ကျန်သည်များကို တစ်ကျိုက်တည်းနှင့် မော့သောက်လိုက်သည်။
နေ့လယ်စာ စားချိန်တောင် ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ဤသည်မှာ လီဂျားရွာ၏ အပြင်လောကနှင့် အဆက်အသွယ်ပြတ်တောက်နေခြင်းကြောင့် ဖြစ်လာသည့် အားနည်းချက်ပင်တည်း။ လီအိုက်ကိုသည် ထိုနေ့နံနက်ပိုင်းက တာဝန်တစ်ခုကိုသာ ပြီးမြောက်ခဲ့သည်။ သိုလှောင်ထားသော ကုန်ပစ္စည်းများကို အပြင်သို့ဆွဲထုတ်ခြင်းနှင့် ပြန်သယ်ခြင်းတို့ လုပ်ဆောင်ရုံဖြင့် တစ်ဝက်တစ်ပျက်သော အချိန်ကုန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
လီအိုက်ကိုသည် ကြက်တစ်ကောင်ကို သတ်၍ အမွှေးနှုတ်နေချိန် ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် ဤအတိုင်းပင် လုပ်ဆောင်ကြသည်၊ အိမ်သို့ အထက်တန်းစားဧည့်သည်များ လာရောက်သည့်အခါမျိုးတွင် ဧည့်ခံရန်အတွက် ကြက်တစ်ကောင် သတ်ကို သတ်ရစမြဲ ဖြစ်သည်။
အိမ်တွင် မှိုအနည်းငယ် ကျန်သေးသည်။ လင်းချင်းဟယ်က တက်ကြွစွာဖြင့် "တောင်ပေါ်မှာ နေရတာ ဒါမျိုးတွေ စားရတာ အဆင်ပြေတယ်။ ကိုယ်တို့ မြို့တော်မှာတုန်းက ဒါမျိုးတွေ တသသနဲ့ ဖြစ်နေတာ" ဟု မှတ်ချက်ပြုပြောဆိုလိုက်သည်။
ဇိုးကျားရွာတွင်လည်း တောင်ကုန်းများ ရှိသော်လည်း ဤကဲ့သို့ အဆင်မပြေလှပေ။ တောင်ပေါ်ထွက်ကုန်များနှင့် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များ အလွန်နည်းပါးသည်။ ထိုနေရာတွင် တောရိုင်းသတ္တဝါ မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်သည်၊ အများဆုံး လုပ်နိုင်သည်က တောဟင်းသီးဟင်းရွက် အနည်းငယ် တူးခြင်းနှင့် မိုးရွာပြီးနောက် မှိုအနည်းငယ် ကောက်ခြင်းတို့သာ ဖြစ်သည်။
"ဒီတစ်ခေါက်တော့ တောင်ထွက်ကုန်အများစုကို အိုက်ကို ရောင်းလိုက်တယ်။ နောက်တစ်ခေါက် အဒေါ်တို့ ပြန်လာရင် သမီး သီးသန့် ဖယ်ထားပေးမယ်။ တခြားတော့ ဘာမှ သိပ်မရှိဘူး၊ ဒါမျိုးတွေကတော့ အလွန်ပေါတယ်။" ဟု ဆန်နီက ပြောသည်။
ဤစကားကြောင့် လင်းချင်းဟယ်က သူမကို ပို၍ပင် သဘောကျသွားသည်။ ဆန်နီသည် အိမ်ထောင်ကျပြီးနောက် အပြောင်းအလဲများစွာ ရှိလာခဲ့ပြီဟု သူမ ခံစားရသည်။ ဤအချက်ကိုကြည့်ခြင်းအားဖြင့် လီအိုက်ကိုက သူမအပေါ် ကောင်းမွန်ကြောင်း ထင်ရှားနေပေသည်။
"ဒါဆိုလည်း နောက်တစ်ခေါက်ပေါ့။ အရင်စားကြရအောင်" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။
ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားမှု အထူးတလည် မရှိသော်လည်း မှိုနှင့်ตุ๋န်ထားသော ကြက်သားဟင်းမှာမူ အရသာ ရှိလှသည်။ ကျန်ဟင်းလျာများဖြစ်သော ဂေါ်ဖီထုပ်၊ ကြက်ဥကြော်နှင့် အခြားဟင်းလျာများကို အတူတကွ တည်ခင်းလိုက်သောအခါ အလွန်ကောင်းမွန်သော အစားအစာတစ်ခွက် ဖြစ်လာသည်။ အရာအားလုံးက သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပြီး အရသာလည်း အလွန်ကောင်းမွန်သည်။
စားပြီးနောက် ကျိုးချင်ပိုင်က လီအိုက်ကိုကို ကြည့်ကာ "အိုက်ကို၊ ငါ့ကို တစ်နေရာလောက် လျှောက်ပို့ပါဦး" ဟု ဆိုသည်။
"အင်း" ဟု လီအိုက်ကိုက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ကျိုးချင်ပိုင်ကို အပြင်ဘက်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။
လီဂျားရွာသည် အမှန်တကယ်ပင် ဆင်းရဲသည်။ အိမ်အများစုမှာ ရွှံ့စေးမြေဖြင့် တည်ဆောက်ထားကြပြီး အုတ်ဝက်အိမ်အချို့သာ လူစုလူဝေးကြားတွင် ပြန့်ကျဲနေသည်။ ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေများမှာ ကြမ်းတမ်းလှသည်။
"ပုံမှန်ဆို ဘယ်တောင်ကို သွားလေ့ရှိလဲ" ဟု ကျိုးချင်ပိုင်က မေးသည်။
"ဟောဒီ တောင်ဘက်ကိုပဲ သွားတာပါ။ အများပိုင်မြေဖြစ်ပြီး အထဲမှာ တောရိုင်းထွက်ကုန်တွေ အများကြီးရှိတယ်" ဟု လီအိုက်ကိုက အနီးအနားရှိ တောင်ထိပ်တစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောသည်။
ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် ဤနေရာတွင် ဘဝက ဆင်းရဲသော်လည်း စွမ်းရည်ရှိသမျှ စားစရာသောက်စရာ မရှားပါပေ။ တောင်များကို အမှီပြု၍ အသက်ရှင်ရပ်တည်နိုင်ကြသည်။ ဤတောင်ကုန်းများ လေးဘက်လေးတန် ရှိနေသမျှ ကာလပတ်လုံး တောင်ပေါ် ရတနာများကို အမြဲရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်ကြသည်။
အတိတ်ကာလ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုကြီး ဖြစ်ပွားစဉ်တုန်းကလည်း တောင်ပေါ်မှ တောရိုင်းထွက်ကုန်များကို အမှီပြု၍ အသက်ဆက်ခဲ့ကြရခြင်း ဖြစ်သည်။
အကွာအဝေး မဝေးလှသည်ကို မြင်သောအခါ ကျိုးချင်ပိုင်က "ငါ့နောက်က လိုက်ခဲ့" ဟု ပြောသည်။
သူ့ဇနီးသည်မှာ တောင်ထွက်ကုန်ရော ပင်လယ်စာများကိုပါ စားရသည်ကို သဘောကျတတ်သည်။ အိမ်တွင် ပင်လယ်စာ တင်ထားသော ကားကြီးတစ်စီးစာ ရှိသော်လည်း တောင်ထွက်ကုန်များက မပါသေးသပေ။ ထို့ကြောင့် ဤခရီးစဉ်ကို အသုံးချကာ အနည်းငယ် ရှာဖွေစုဆောင်းသွားရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
"အခုချက်ချင်း သွားမလို့လား" ဟု လီအိုက်ကို အံ့အားသင့်သွားသည်။ စတုတ္ထဦးလေး တောင်ပေါ်သို့ ချက်ချင်းတက်ရန် ရည်ရွယ်လိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝမထင်ထားခဲ့ပေ။
"မဟုတ်ရင် ငါ ဒီအိတ်ကို ဘာအတွက် ဆွဲလာတယ်လို့ ထင်နေလဲ" ဟု ကျိုးချင်ပိုင်က လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော မြွေရေခွံအိတ်ကို မြှောက်ပြလိုက်ရာ အတော်ပင် ကြီးမားလှသည်။
လီအိုက်ကိုသည် သူ၏ဇနီးပြောပြခဲ့ဖူးသည်များကို ပြန်သတိရသွားသည်။ စတုတ္ထဦးလေးက စတုတ္ထအဒေါ်အပေါ် အတော်ပင် ကောင်းမွန်ရှာသည်။
စတုတ္ထဦးလေး တောင်ပေါ်သို့ သွားမည်ဟု ရုတတရက် အဘယ်ကြောင့် ပြောလာရသည်ကို သူ အနည်းငယ် ခန့်မှန်းမိလိုက်သည် — စတုတ္ထအဒေါ် အစောပိုင်းက ပြောခဲ့သော စကားကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
လီအိုက်ကိုက ချက်ချင်းပင် အပြုံးကြီး ပြုံးလိုက်သည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း ဇနီးသည်ကို အလိုလိုက်တတ်သူ ဖြစ်ရာ ကျိုးချင်ပိုင်ကို စကားတစ်ခွန်းမျှ ထပ်မပြောဘဲ တောင်ပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားတော့သည်။
အမျိုးသားနှစ်ဦး တောင်ပေါ်သို့ တက်သွားကြသောအခါ လင်းချင်းဟယ်က ဆန်နီ ပန်းကန်ခွက်ယောက်များ သိမ်းဆည်းပြီးစီးသည်အထိ စောင့်နေလိုက်သည်။ လက်ဆေးပြီးနောက် ဆန်နီ လျှောက်လာသောအခါ လင်းချင်းဟယ်က "ဆန်နီ၊ ဒီကိုလာစမ်းပါဦး။ စကားစမြည် ပြောကြရအောင်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"စတုတ္ထအဒေါ်၊ သမီးအတွက် စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။ အိုက်ကိုက သမီးကို တကယ် ချစ်ပါတယ်" ဟု ဆန်နီက ပျော်ရွှင်စွာ ပြောသည်။
"စတုတ္ထအဒေါ် သိပါတယ်။ စတုတ္ထအဒေါ် မြင်လည်း မြင်ပါတယ်" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် "စတုတ္ထအဒေါ် မေးချင်တာကလေ၊ သမီးရဲ့ ရာသီလာချိန်က အခု ဘယ်လိုနေပြီလဲ" ဟု ဆက်မေးလိုက်သည်။
အမျိုးသမီးချင်းဖြစ်ရာ ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များနှင့်ပတ်သက်၍ ရှက်နေစရာ မလိုပေ။
ဆန်နီ၏ မျက်နှာလေး အနည်းငယ် ဖြူဖျော့သွားပြီး "တတိယအဒေါ်က ပြောပြလိုက်တာလားဟင်" ဟု ပြန်မေးသည်။
"အင်း။ မင်းရဲ့တတိယအဒေါ်ကို စကားများတယ်လို့ မထင်နဲ့လေ၊ သူက မင်းအတွက် စိတ်ပူလို့ပါ။ ကိုယ်တို့က မင်းကို အစကနေ ကြီးပြင်းလာတာကို ကြည့်ခဲ့တာဆိုတော့ မင်းအတွက် အကောင်းဆုံးဖြစ်ဖို့ပဲ လိုလားတာပေါ့" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြောသည်။
"သမီး သိပါတယ်" ဟု ဆန်နီက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
"အခုရော ဘယ်လိုနေလဲ" ဟု သူမ၏ ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာကို သတိထားမိသဖြင့် လင်းချင်းဟယ်က မေးသည်။
"စတုတ္ထအဒေါ်ရယ်၊ ဘာဖြစ်နေမှန်းလည်း မသိပါဘူး၊ ပုံမှန်မဟုတ်ဘူး ဖြစ်နေတယ်။ သမီး ဆေးရုံသွားပြီး ဆေးဝယ်သောက်ဖူးပါတယ်။ နည်းနည်း သက်သာလာပေမဲ့ အကုန်လုံးက ရောထွေးနေဆဲပဲ၊ ဘယ်တော့မှ အချိန်မှန်မလာဘူး" ဟု ဆန်နီက ပြန်ပြောသည်။
အိမ်ထောင်ကျပြီးနောက် ဆန်နီ၏ ဘဝက အတော်လေး ချောမွေ့ခဲ့သည်။ သူမ၏ယောက္ခမနှင့် မောင်နှမဝမ်းကွဲအစ်မများမှာ အပေါင်းအသင်းလုပ်ရ ခက်ကြသော်လည်း သူမက သူတို့ကို လုံးဝမကြောက်ပေ။
အကြောင်းမှာ သူမတို့ မိသားစုသည် လက်မထပ်မီကတည်းက အိမ်ခွဲပြီးသားဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လီအိုက်ကိုက သူမကို လက်ထပ်သည့်တိုင်အောင် ယောက္ခမဖြစ်သူများဘက်က တစ်ပြားတစ်ချပ်မှ ပေးဆောင်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် သားဖြစ်သူက ဇနီးသည်ကို လက်ထပ်ရန် ပိုက်ဆံရှာရသော်လည်း သူမ၏ မောင်နှမဝမ်းကွဲများမှာမူ လူကြီးစုံတွဲထံမှ လက်ဖွဲ့ငွေများကိုသာ အသီးသီး ရရှိခဲ့ကြသည်။
ထို့ကြောင့် ဆန်နီအနေဖြင့် သူတို့ရှေ့တွင် အားငယ်နေစရာ မလိုပေ၊ အထူးသဖြင့် လီအိုက်ကိုက သူမအပေါ် ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံပြီး တကယ်ပင် အလိုလိုက်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
လက်ထပ်ပြီးနောက် သူမသည် ဘဝသစ်တစ်ခု ရရှိလာသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ အိုက်ကိုအတွက်သာ ကလေးတစ်ယောက် မွေးဖွားပေးနိုင်မည်ဆိုလျှင် သူမ၏ဘဝသည် ပြည့်စုံသွားပြီ ဖြစ်သည်။
သို့သော် သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်တွင် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုး ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားခဲ့မိမည်နည်း။
အမှန်စင်စစ် လက်မထပ်မီကတည်းက သူမ၏ ရာသီစက်ဝန်းမှာ တစ်ခါတရံ မမှန်မကန် ဖြစ်တတ်သော်လည်း သူမက ဤကိစ္စများကို နားမလည်ခဲ့ပေ၊ သူမ၏မိခင်ကလည်း လုံးဝ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ ထို့အပြင် ဤအကြောင်းများကို ပြောပြရန်မှာလည်း အလွန်ပင် ရှက်စရာကောင်းလှသည်။
ပြဿနာက ဤမျှလောက်အထိ လေးနက်လိမ့်မည်ဟု သူမ တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့မိပေ။
ဆေးရုံသို့ စစ်ဆေးမှုခံယူရန် သွားရောက်ခဲ့ပြီး ဆရာဝန်၏ တင်းမာလေးနက်သော ဆုံးမမှုကို ခံရမှသာလျှင် အခြေအနေ၏ အရေးကြီးပုံကို သူမ သဘောပေါက်လာခဲ့တော့သည် — ဤရောဂါကို သေချာမကုသပါက နောင်တွင် ကိုယ်ဝန်ရရှိရန် အလွန်ပင် ခက်ခဲလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
ထိုစကားတစ်ခွန်းတည်းကပင် သူမကို မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားခဲ့သည်။