လီအိုင်ကူက သူ့ကို ဒီလောက်နဲ့ လွယ်လွယ်ကူကူ မှတ်မိသွားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ထို့နောက် လင်းချင်းဟឺက သူမ၏ တူမဖြစ်သူ ဒီဒေသဘက်သို့ အိမ်ထောင်ပြုပြီး ရောက်နေကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်ကို ပြန်စဉ်းမိကာ သူတို့၏ အထောက်အထားကို သဲသဲကွဲကွဲ မမှန်းဆမိသော်လည်း ယုံကြည်ရဲရန်ပင် ခဲယဉ်းနေခဲ့သည်။
"မင်းက လီအိုင်ကူ လား" လင်းချင်းဟឺက သူ့ကို အံ့သြငေးမောစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ဘယ်လိုတိုက်ဆိုင်လိုက်တာလဲ၊ မြို့ထဲကို ရောက်ရောက်ချင်း ဒီလို တူတော်စပ်သူနဲ့ မတော်တဆ ဆုံတွေ့သွားရတယ်။
သူ့ရဲ့ ပုံစံက ဆိုးလှတာတော့ မဟုတ်ပေမဲ့ အနည်းငယ် အသက်ပိုကြီးပုံ ပေါ်နေသည်။
"ဟုတ်ပါတယ်" လီအိုင်ကူက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
"ဆန်နီ က မင်းရဲ့ဇနီးလား" လင်းချင်းဟឺက တစ်ဖက်ကို မျက်ခုံးပင့်ကာ မေးလိုက်သည်။
"ရှင်တို့က စတုတ္ထဘွားဘေးနဲ့ စတုတ္ထဦးလေးလား" လီအိုင်ကူက သူတို့ကို အနီးကပ် စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။
သူ့ဇနီးက သူမ၏ မိဘဘက်က ဆွေမျိုးများအကြောင်း သူ့ကို ပြောပြဖူးပြီး သူမ အသေးစိတ်ဆုံး ဖော်ပြခဲ့သော ဆွေမျိုးများမှာ သူမ၏ စတုတ္ထဦးလေးနှင့် စတုတ္ထဘွားဘေးတို့ ဖြစ်ကြသည်။ သူ့ဇနီးက သူ့ကို လက်ထပ်စဉ်က နာရီတစ်လုံး ပါလာခဲ့ပြီး— အဲဒီနာရီက လက်ရှိအချိန်အထိ သူ့လက်ကောက်ဝတ်မှာ ဝတ်ဆင်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ငွေတစ်ရာတန် လက်ထပ်လက်ဖွဲ့လည်း ပါလာခဲ့ပြီး အားလုံးကို စတုတ္ထဦးလေးနှင့် စတုတ္ထဘွားဘေးတို့က ပံ့ပိုးပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
သူတို့နှစ်ဦးစလုံး မြို့တော်မှာ နေထိုင်ကြသည်ကိုလည်း သူသိထားသဖြင့် အစပိုင်းက သူတို့ကို မမှတ်ရဲခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး အသက်လေးဆယ်ကျော်အရွယ် လူတွေလို မပေါ်လွင်ဘဲ နှစ်ဦးစလုံးက ထူးကဲစွာ လူငယ်ဆန်ပြီး ရုပ်လည်းချောမောနေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယခုအခါမှာတော့ လင်းချင်းဟឺက သူ့ကို တိုက်ရိုက်ပင် ခေါ်လိုက်ပေပြီ။
"ဆန်နီ မှာ တခြား စတုတ္ထဦးလေးနဲ့ စတုတ္ထဘွားဘေး မရှိဘူးဆိုရင်တော့ ငါတို့ပဲ ဖြစ်ရမယ် ထင်ပါတယ်" လင်းချင်းဟឺက အပြုံးလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"စတုတ္ထဦးလေး၊ စတုတ္ထဘွားဘေး၊ ရှင်တို့က ဘာလို့ ဒီလောက်ဝေးတဲ့အထိ ခရီးနှင်လာကြတာလဲ။ ရာသီဥတုက အရမ်းပူနေတာကို" လီအိုင်ကူက သူတို့ရဲ့ အထောက်အထား သေချာသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အမြန်ပြောလိုက်သည်။
သူက နွားလှည်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလာပြီး ရေခဲချောင်းနှစ်ချောင်းကို ချက်ချင်း ဝယ်ယူလိုက်သည်။
လင်းချင်းဟឺနှင့် ကျိုးချင်းဗိုင်တို့မှာမူ - "..."
သို့တိုင်အောင် သူတို့က သူ့ရဲ့စေတနာကို ငြင်းပယ်မနေဘဲ လက်ခံလိုက်ကြသည်။ ယနေ့ ရာသီဥတုမှာ အမှန်တကယ်ပင် ပူပြင်းလွန်းလှပြီး ရေခဲချောင်းတစ်ချောင်း စားသုံးရခြင်းက အပူဒဏ်ကို ကျော်လွှားရန် အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။
"ငါတို့က ပြန်လာရင်းနဲ့ ဒီနှစ် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းခဲ့လို့ လယ်ကွင်းတွေထဲက သီးနှံတွေ ပျက်စီးသွားတယ်လို့ ကြားရလို့လေ" လင်းချင်းဟឺက ပြောလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါကြောင့် လူတိုင်း အတော်လေး စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ခဲ့ရတယ်" လီအိုင်ကူက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူတို့မျိုးဆက်က ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုကို ကြုံတွေ့ဖူးခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သဖြင့် အစားအစာဆိုသည်မှာ အသက်ရှင်ရေး သေရေးကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သီးနှံပျက်စီးခြင်းက ပူပန်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်မှာ သဘာဝပင်တည်း။
"မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီနေ့ အပြင်ရောက်နေတာလဲ" ကျိုးချင်းဗိုင်က သူ့ကို မေးလိုက်သည်။
"အိမ်မှာ တောင်ထွက်ကုန်ပစ္စည်းလေးတွေ စုဆောင်းထားတာ ရှိလို့လေ။ အဲဒါတွေ ရောင်းဖို့ သယ်လာတာပါ" လီအိုင်ကူက ပြန်ဖြေသည်။
"မင်းရဲ့ တတိယဘွားဘေးဆီက ကြားတာတော့ ခရိုင်မြို့မှာ ဆိုင်ဖွင့်ဖို့ စဉ်းစားနေတယ်ဆို" လင်းချင်းဟឺက မေးလိုက်သည်။
လီအိုင်ကူက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ "ဒီအတိုင်း စဉ်းစားကြည့်တာပါ"
သူ့မှာ အဲဒီလို ရည်ရွယ်ချက်တော့ ရှိနေသည်။ အိမ်နီးချင်းခရိုင်က သူတို့ခရိုင်ထက် ပိုပြီး စည်ကားပြီး အဲဒီမှာ ရိုလုပ်ငန်းလုပ်တာ ဆိုးမည်မဟုတ်ဟု သူခံစားရသည်။ ထို့အပြင် ဆန်နီ က ဆေးကုသမှုခံယူရန် မြို့ပေါ်သို့ သွားရန် လိုအပ်နေသေးသည်။
သို့သော် လုပ်ငန်းတစ်ခု စတင်သည်မှာ ထိုမျှလွယ်ကူလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ သူ့ခြေထောက်က ဒဏ်ရာရထားသည်၊ ပစ္စည်းတွေကို ဘယ်ကနေ သင်းယူရမည်နည်း၊ ပြီးတော့ ဘယ်လို သယ်ယူရမည်နည်း။
ဟုတ်ပါတယ်၊ သူ လူငှားနိုင်ပါသည်၊ သို့သော် အကူအညီငှားသည်မှာလည်း လွယ်ကူလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ အလုပ်သမားတွေက အချိန်ကြာလာလျှင် ကိုယ်ပိုင်လုပ်ချင်လာကြမည်ဖြစ်ပြီး၊ ဆိုလိုသည်မှာ ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်းစတင်ရန် ထွက်သွားကြသည့်အခါ ဝန်ထမ်းတွေကို အမြဲတမ်း အစားထိုးနေရလိမ့်မည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဒါက သူကိုယ်တိုင် လုပ်ရမည့် ကိစ္စတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
ပြီးတော့ သူကိုယ်တိုင် မကိုင်တွယ်နိုင်ဘူးဆိုရင်တော့ အဲဒီအကြံကို လက်လွှတ်လိုက်တာက ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။
ရေခဲချောင်းများ စားပြီးနောက် လင်းချင်းဟឺနှင့် ကျိုးချင်းဗိုင်တို့က သူ့နောက်မှ တောင်လမ်းအတိုင်း လိုက်လာကြသည်။ လမ်းက လုံခြုံပါသည်— ချောက်ကမ်းပါးဘက်မျိုး မဟုတ်ဘဲ လီဂျားရွာသို့ ရောက်ရန် အနည်းငယ် လမ်းလျှောက်ရုံသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် အဲဒါက သူတို့အတွက် ပြဿနာတော့ မဟုတ်ပေ။
"ဒီနွားလှည်းက မင်းဟာလား" လင်းချင်းဟឺက မေးလိုက်သည်။
"မဟုတ်ပါဘူး၊ ရွာစာရေးကြီး ပိုင်တာပါ။ ကျွန်တော် ငှားလာတာပါ" လီအိုင်ကူက ဖြေသည်။
"မင်းက ပုံမှန်ဆိုရင် ဘာကို အဓိကထားပြီး အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုတာလဲ" လင်းချင်းဟឺက ဆက်မေးသည်။
"စိုက်ပျိုးရေးရယ်၊ ပြီးတော့ တောထဲဝင်ပြီး အခြောက်ခံကာ သိုလှောင်ဖို့ တောထွက်ပစ္စည်းတွေ ရှာတာရယ်ပါပဲ" လီအိုင်ကူက သူမ၏ မေးခွန်းများကို မတွန့်မဆုတ်ဘဲ ဖြေသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဆန်နီ ကို အမှန်တကယ် စိုးရိမ်ပေးမှသာလျှင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ဒီလောက်အထိ မေးမြန်းပေလိမ့်မည်။ တစ်နှစ်တာအစောပိုင်းက သူ ဆန်နီ ကို အိမ်ပြန်လည်လည်ပတ်ရန် ခေါ်သွားစဉ်က သူမ၏ မိခင်ဖြစ်သူမှာ သူသယ်လာသော မုန့်များကိုသာ စိတ်ဝင်စားခဲ့ပြီး သူမကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။
"ဆန်နီ က အိမ်မှာပဲ ရှိနေလား" လင်းချင်းဟឺက မေးလိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့။ သူက ကြက်တွေမွေးတယ်၊ ဝက်တွေကျွေးတယ်၊ ချက်ပြုတ်ရေးပြုတ်လုပ်တယ်" လီအိုင်ကူက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
လင်းချင်းဟឺက တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဆန်နီ ၏ ကျန်းမာရေးအခြေအနေနှင့် ပတ်သက်၍ သူမ ဆက်မမေးတော့ပေ။ တစ်ခါတည်း လီဂျားရွာသို့ ရောက်ရှိသွားကာ ဆန်နီ ကို ကိုယ်တိုင်တွေ့ရချိန်ကျမှ သူမကို တိုက်ရိုက် မေးမြန်းနိုင်ပေသည်။
လီဂျားရွာသည် အမှန်တကယ်ပင် လူသူကင်းဝေးသော တောင်ပေါ်အခြေချရွာလေးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ မြို့မှစတင်ထွက်ခွာလာလျှင် ထိုနေရာသို့ ရောက်ရန် တစ်နာရီခွဲခန့် ကြာမြင့်ပြီး တောင်လမ်းများမှာလည်း ချောမွေ့ခြင်းမရှိလှပေ။
ရောက်ရှိလာကြသည့်အခါမှသာ လီအိုင်ကူတစ်ယောက် မိန်းမတစ်ယောက် ရရန် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှလောက် ရုန်းကန်ခဲ့ရသည်ကို သူတို့ နားလည်သွားကြတော့သည်။ ရွာလေးမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဆင်းရဲမွဲတေလှသည်။
တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် တစ်ရွာလုံးတွင် အုတ်အိမ်တစ်လုံးတောင် မြင်တွေ့ရခဲလှပြီး— ကျိုးကျားရွာနှင့် လုံးဝ နှိုင်းယှဉ်၍မရနိုင်ပေ။ ကျိုးကျားရွာတွင်ဆိုလျှင် ငွေသောင်းချီပိုင်ဆိုင်သော အိမ်ထောင်စုများရှိနေပြီဖြစ်ပြီး အကြီးဆုံးအစ်ကို့အိမ်လို အသစ်ဆောက်ထားသော အုတ်အိမ်တစ်ဒါဇင်ကျော်ပင် ရှိနေပေပြီ။
လင်းချင်းဟឺနှင့် ကျိုးချင်းဗိုင်တို့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လေ့လာနေသည်ကို သတိထားမိသဖြင့် လီအိုင်ကူက အနည်းငယ် မျက်နှာပူသွားသည်။ "လီဂျားရွာက အရမ်းကို တောကျပါတယ်။ ဈေးကွက်ကို သွားဖို့ ခက်ခဲတော့ ရွာလေးက နည်းနည်း ဆင်းရဲနေပါတယ်။"
လင်းချင်းဟឺဖြစ်စေ၊ ကျိုးချင်းဗိုင်ဖြစ်စေ မည်သူမျှ ဝေဖန်ပြစ်တင်သော စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုခဲ့ကြပေ။ ပထဝီဝင်တည်နေရာက ကံမကောင်းလှသည်ဖြစ်ရာ မည်သို့မှ ပြုပြင်၍မရနိုင်ပေ။ သူတို့၏ ဘိုးဘေးဘီဘင်များက ဤနေရာတွင် မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်လာခဲ့ကြသည်၊ ဆင်းရဲသော်လည်း ရှင်သန်နိုင်မည့် နည်းလမ်းကို အမြဲတမ်း ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။
သို့တိုင်အောင် ပြင်ပကမ္ဘာကို တွေ့မြင်ဖူးသူ ကျိုးချင်းဗိုင်ပင်လျှင် ဤကဲ့သို့သော ရွာမျိုးတွင် ပြန်လာနေထိုင်လိုစိတ် လုံးဝ မရှိကြောင်း သိနေသည်။ ရိုးရိုးပြောရလျှင် လီဂျားရွာသည် ကျိုးကျားရွာနှင့် ယှဉ်လိုက်ပါက အလှမ်းကွာဝေးလွန်းလှသည်။
သူတို့သည် လီအိုင်ကူနောက်မှ လိုက်ပါကာ နွားလှည်းပြန်ပေးရန် ရွာစာရေးကြီး၏ အိမ်သို့ သွားကြသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လီအိုင်ကူက စာရေးကြီးအတွက် သူဝယ်လာခဲ့သော သကြားညို၊ ခွက်နှင့် အခြားပစ္စည်းအချို့ကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။
လီဂျားရွာ စာရေးကြီး၏ အကြည့်တို့က ကျိုးချင်းဗိုင်နှင့် လင်းချင်းဟឺတို့၏ ထူးကဲသော ကိုယ်ဟန်အမူအရာပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ ခါးကို ချက်ချင်းမတ်လိုက်ကာ "အိုင်ကူ၊ ဒီနှစ်ယောက်က ဘယ်သူတွေလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးစလုံးက စက်ဘီးများကို တွန်းလာကြသည်။ ပုံပံကိုကြည့်ကြည့်၊ အရှိန်အဝါကိုကြည့်ကြည့် မြို့မှ အရေးပါသော လူကြီးမင်းများဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည် မဟုတ်လော။
"ကျွန်တော့်ဇနီးရဲ့ မိဘဘက်က ဆွေမျိုးတွေပါ။ စတုတ္ထဦးလေးနဲ့ စတုတ္ထဘွားဘေးပါ" လီအိုင်ကူက ဖြေသည်။
"အော်၊ မင်းရဲ့ဇနီးဘက်က ဆွေမျိုးတွေပေါ့" ရွာစာရေးကြီးက ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်တော်တို့ ဒီမှာပဲ ရပ်တော့မယ်။ အိမ်ပြန်ကြဦးမယ်" လီအိုင်ကူက ပြောလိုက်သည်။
ရွာစာရေးကြီးက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး သူတို့ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်နေလိုက်သည်။ အနားတွင် ရပ်နေသော သူ့ဇနီးက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်၊ "ဘယ်လောက် ခမ်းနားတဲ့ လူတွေလဲ။ အိုင်ကူရဲ့ ဇနီးဘက်က ဦးလေးနဲ့ ဘွားဘေးရဲ့ အရှိန်အဝါကို ကြည့်စမ်းပါဦး။ မသိရင် မြို့ကနေ တိုက်ရိုက်ဆင်းလာတဲ့ ညွှန်ကြားရေးမှူးတွေများ မှတ်ရမယ်။"
"သာမန်လူတွေနဲ့တော့ လုံးဝ မတူဘူးဆိုတာ သေချာတယ်" ဟု ရွာစာရေးကြီးက သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဘယ်သာမန်လူကများ ဤမျှလောက် ခမ်းနားကြီးကျယ်သော ကိုယ်ဟန်အမူအရာမျိုး ရှိမည်နည်း။
"အိုင်ကူ့မိန်းမက ဒီလိုဆွေမျိုးတွေရှိတယ်လို့ တစ်ခါမှ မပြောဖူးဘူးနော်" ဟု သူ့ဇနီးက မှတ်ချက်ချသည်။
တစ်ချိန်တည်းတွင် လင်းချင်းဟឺနှင့် ကျိုးချင်းဗိုင်တို့သည် လီအိုင်ကူနောက်မှ လိုက်ကာ ရွာထဲဖြတ်သွားကြစဉ် လီဂျားရွာသားများစွာ၏ စပ်စုလိုသော အကြည့်များကို ဆွဲဆောင်နေခဲ့သည်။ လီအိုင်ကူက လူတိုင်းကို တစ်ယောက်ချင်းစီ နှုတ်ဆက်သွားသည်။
လင်းချင်းဟឺနှင့် ကျိုးချင်းဗိုင်တို့ လီအိုင်ကူ၏ အိမ်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ထိုသတင်းမှာ တစ်ရွာလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အိုင်ကူ့မိန်းမဘက်က ဆွေမျိုးတွေက အရမ်းကို ထူးကဲကြတာဆိုတော့ အစိုးရ ရာထူးမြင့်အရာရှိတွေများ ဖြစ်နေမလားဟု လူတိုင်းက တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုနေကြသည်။
လီအိုင်ကူ၏ မောင်နှမများကလည်း ထိုကောလာဟလကို ကြားသိသွားကြပြီး တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ကာ အံ့သြတွေဝေနေကြသည်။ အိုင်ကူ့မိန်းမမှာ ဒီလောက် တန်ခိုးအာဏာကြီးမားတဲ့ မိသားစုရှိတယ်ဆိုတာ သူတို့ တစ်ခါမှ မကြားဖူးပေ။
မည်သည့်ကောလာဟလပင် ရှိစေကာမူ လင်းချင်းဟឺနှင့် ကျိုးချင်းဗိုင်တို့ကတော့ လီအိုင်ကူ၏ အိမ်သို့ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာခဲ့ကြပေပြီ။
အိမ်ထဲသို့ မဝင်ရသေးမီမှာပင် ကျိုးဆန်နီသည် ဝက်စာကျွေးရန် ကန်စွန်းနွယ်ပင်များကို တံစက်မြောင်နားတွင် ရပ်ကာ ဖြတ်တောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"ဆန်နီ!" လင်းချင်းဟឺက သူမကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် အသံပြုလိုက်သည်။
ကျိုးဆန်နီက သူမကိုယ်သူမ အာရုံချို့ယွင်းနေသည်ဟု ထင်လိုက်သည်။ လှည့်ကြည့်လိုက်စဉ် သူမ၏ စတုတ္ထဦးလေးနှင့် စတုတ္ထဘွားဘေး ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ အသက်ရှူသံများ ရပ်တန့်သွားပြီး မျက်ရည်တို့က ချက်ချင်းပင် ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။