အခန်း (၄၅၃) လီအိုက်ကော်နှင့် ဆုံတွေ့ခြင်း
လင်းချင်းဟယ်က အကြီးဆုံးအစ်မတော်၏ အကြံအစည်ကို မသိပေ။ သူတို့သည် ညစာစားပြီးနောက် အိမ်တွင် ထိုင်ကာ စကားစမြည်ပြောကြရင်း ညရှစ်နာရီခန့်ရောက်မှ မိမိတို့၏ အိမ်ကလေးဆီသို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
"ခြင်ဆေးခွေ ထွန်းကြစို့" ဟု ကျိုးချင်းဗိုင်က ဆို၏။
မပြန်လာမီကပင် လင်းချင်းဟယ်သည် ဤကိစ္စအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သည်။ သူမသည် ခြင်ဆေးခွေရော အအေးခံဆီပါ ဝယ်ခဲ့သည်။
သူမသည် ခြင်ဆေးခွေအချို့ကို ကျိုးချင်းဗိုင်အား ထွန်းရန်ပေးလိုက်ပြီး သူမကိုယ်တိုင်လည်း အအေးခံဆီကို လိမ်းလိုက်သည်။ မတတ်နိုင်ပေ၊ ကျေးလက်ဒေသတွင် ခြင်များက အလွန်များပြားလှပြီး ကိုက်လည်းကိုက်တတ်ကြသည်။
လင်မယားနှစ်ယောက်သည် ခြင်ထောင်ချကာ လျှပ်စစ်ပန်ကာကို တပ်ဆင်ပြီးနောက် အုတ်ကန်းပေါ်သို့ တက်ကာ အိပ်ရာဝင်ကြလေသည်။
"ရှင် မွန်းကျပ်ဘူးလား။ ဟိုဘက်ကို နည်းနည်းတိုးပါဦး" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြောသည်။
ဆောင်းတွင်းဆိုလျှင် ပြဿနာမရှိသော်လည်း နွေရာသီအလယ်တွင်မူ အိပ်ပျော်နေစဉ် တစ်စုံတစ်ယောက်က ဖက်ထားသည်ကို သူမ လုံးဝမကြိုက်ပေ။ လေအေးပေးစက် မပါဘဲဆိုလျှင် စစ်စစ်မှန်မှန်ပင် မွန်းကျပ်လှပေသည်။
"အိပ်မပျော်ဘူးလား" ဟု ကျိုးချင်းဗိုင်က မေးသည်။
"အရမ်းပူလို့ အိပ်မပျော်ဘူးလေ" ဟု သူမက ညည်းတွားလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းဗိုင်က *အမှန်တကယ် ပူပြင်းခြင်း* ဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်းဆိုသည်ကို သူမအား မကြာမီပင် ပြသလိုက်လေသည်။ ထိုသို့ဖြစ်ပြီးနောက်တွင်မူ လင်းချင်းဟယ်လည်း ဆက်လက်ဆိုးသွမ်းခြင်း မရှိတော့ပေ။
ဇာတိမြေသို့ ပြန်လည်လည်ပတ်ခွင့်ရသည့် ရှားပါးအခွင့်အရေးဖြစ်သောကြောင့် လင်မယားနှစ်ယောက်သား အလွန်အိပ်မောကျသွားကြသည်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်စောစောတွင် နိုးလာသောအခါ အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။
"အကြီးဆုံးအစ်မတော်၊ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ" ဟု နံနက်စာစားရန် လာခေါ်သည့် အကြီးဆုံးအစ်မတော်ကို လင်းချင်းဟယ်က မေးလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းဗိုင် ရှိနေသောကြောင့် အကြီးဆုံးအစ်မတော်သည် သူ ရှေ့သို့ထွက်သွားသည်အထိ စကားမပြောဘဲ စောင့်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက်မှ လင်းချင်းဗိုင်၏ နားသို့ တိုးကပ်ကာ တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်၊ "ဟိုကောင်မ ဝမ်လင် ကြောင့်လေကွာ။"
"ဝမ်လင် ဟုတ်စ" လင်းချင်းဟယ်က နာမည်ကို ချက်ချင်းမမှတ်မိပေ။
"အဘိုးကြီး မာ့ရဲ့ တတိယမြောက် မိန်းမဟောင်းလေ။ သူက လျူနီ့အမေနဲ့ အရင်က ရင်းနှီးတယ်လေ" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော်က သတိပေးလိုက်သည်။
အကြီးဆုံးအစ်မတော်က သတိပေးမှ လင်းချင်းဟယ်လည်း သတိရသွားသည်။ ဝမ်လင်ဆိုသည်မှာ သူမ၏ မယားညီအစ်ကိုဖြစ်သူ စတုတ္ထအဘိုးကြီး မာနှင့် ဖောက်ပြားကာ မိသားစုလိုက် အိပ်ရာပေါ်တွင် ဖမ်းမိခံခဲ့ရသော မိန်းမပင်တည်း။ နောင်တွင် သူမသည် ရွာထဲမှ အခြားယောက်ျားတစ်ဦးနှင့် ဖောက်ပြားပြန်သဖြင့် ခေါင်းကို ယင်ယန်ပုံစံ ရိတ်ခံရကာ လမ်းမများပေါ်တွင် လူမြင်ကွင်း၌ လှည့်လည်အရှက်ခွဲခံခဲ့ရဖူးသည်။ ပါးစပ်ပြောစကားအရ ထိုယောက်ျားမှာ အပြင်းအထန် အရိုက်ခံရသဖြင့် မိန်းမနှင့်ဝေးသွားရသည်အထိ ဖြစ်သွားသည်ဟု ဆိုကြသည်။
ရွာထဲတွင် ထိုကဲ့သို့သော အရှုပ်တော်ပုံမျိုး တစ်ခုတည်းသာ ရှိဖူးသောကြောင့် အကြီးဆုံးအစ်မတော်က သတိပေးလိုက်သည်နှင့် လင်းချင်းဟယ်လည်း ချက်ချင်း မှတ်မိသွားသည်။
"အခု သူ့ကိစ္စနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ သူက ဟွန်းမိသားစုနဲ့ ပတ်သက်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု လင်းချင်းဟယ်က မေးလိုက်သည်။
အဘွားဟွန်းသည် ယခင်က သူမနှင့် သကြားညို လဲလှယ်ဖူးပြီး ဟွန်းမိသားစု၏ နာမည်ကောင်းမှာလည်း အမြဲတမ်း ကောင်းမွန်ခဲ့သည်။ အကြောင်းရင်း တစ်စုံတစ်ရာကြောင့် မနက်စောစောစီးစီး ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာရာ သူမကို စပ်စုချင်စိတ် ပေါ်လာစေခဲ့သည်။
ထို့နောက် အကြီးဆုံးအစ်မတော်က တတိယအဘိုးကြီး ဟွန်း ဘာတွေလုပ်ခဲ့သည်ကို ဖွင့်ပြောပြလေသည်။ သူက ဝမ်လင်ထံသို့ တိတ်တဆိတ် သွားရောက်ကာ "တောစားစားခဲ့သည်" — ထို "တောစား" ဆိုသည်မှာ အဘယ်အရာကို ဆိုလိုသည်ကို လူတိုင်း သိကြပေသည်။
ပိုဆိုးသည်မှာ သူက တောစားစားရုံသာမက မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်ဇနီးထံသို့ ကူးစက်ရောဂါပါ သယ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်းပင်တည်း။
တတိယအဘိုးကြီး ဟွန်း၏ ဇနီးမှာ မနေ့က ဆေးစစ်ရန် မြို့ပေါ်သို့ သွားခဲ့သည်။ အိမ်သို့ ပြန်လာရန် အချိန်မရှိသောကြောင့် မြို့ပေါ်တွင်ပင် တစ်ညအိပ်ကာ ယနေ့မနက်တွင် သူမ၏ မွေးရပ်ဘက်မှ အစ်ကိုဖြစ်သူနှင့်အတူ ပြန်လာခဲ့ပြီး တတိယအဘိုးကြီး ဟွန်းကို ချက်ချင်းပင် စတင်ရိုက်နှက်တော့သည်။
"ဒီဝမ်လင်ဆိုတဲ့ မိန်းမကတော့ တကယ်ကို ယုတ်မာလွန်းတယ်။ တတိယအဘိုးကြီး ဟွန်းကလည်း အရင်တုန်းက လူကောင်းတစ်ယောက်လို ထင်ရတာ။ ဒီလိုလူဖြစ်လာမယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားမလဲ" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော်က ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။
ဝမ်လင်၏ နေရာသည် ရွာထဲမှ ရိုးသားဖြောင့်မတ်မှုမရှိသော ယောက်ျားများ တရားမဝင် ပျော်ပါးရန် လာရောက်သည့် စခန်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ယွမ်သုံးငါးပြားမျှ ရှိရုံဖြင့် ဝင်ရောက်နိုင်ကြသည်။ သူမအနေဖြင့် ကံကောင်းသည်ဟုသာ မှတ်ရပေမည်။ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်အနည်းငယ်ကသာဆိုလျှင် မည်သူကမျှ သူမကို အသက်ရှင်ခွင့်ပေးမည် မဟုတ်ပေ။
ထိုမိန်းမက ရောဂါကူးစက်ခံရသည်မှာ အံ့သြစရာမဟုတ်သော်လည်း တတိယအဘိုးကြီး ဟွန်းကမူ အလွန်တရာ အံ့သြစရာ ကောင်းလှပေသည်။
လင်းချင်းဟယ်သည် တတိယအဘိုးကြီး ဟွန်း၏ ဇနီးကို သိပြီး သူမသည် ကောင်းမွန်သော မိန်းမတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်းလည်း သိထားသည်။ ဤကဲ့သို့သော အဖြစ်အပျက်မျိုး ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု လုံးဝမမျှော်လင့်ထားသဖြင့် သူမက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်၊ "ဒီယောက်ျားတွေများ... အပြင်က မစင်က အိမ်ကဟာထက် ပိုမွှေးတယ်လို့ အမြဲထင်နေကြတာပဲ။"
"အခုတော့ ကွာရှင်းဖို့ ရန်ဖြစ်နေကြပြီ" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"ကွာရှင်းရမှာပေါ့၊ ဘာလို့ မကွာရမှာလဲ" လင်းချင်းဟယ်က ၎င်းသည်သာလျှင် တစ်ခုတည်းသော သဘာဝကျသည့် လမ်းစဉ်ဖြစ်သည်ဟု ယူဆသည်။
အကြီးဆုံးအစ်မတော်က အံ့သြထိတ်လန့်သွားကာ ပြောသည်၊ "အိုဘုရားသရား... ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလိုလုပ်ရမှာလဲ။ ကလေးသုံးယောက်တောင် ရှိသေးတာလေ။ သူတို့သာ ကွာရှင်းလိုက်ရင် ကလေးတွေက ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ"
"ရှုပ်ပွေလိုက်တာ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ညည်းတွားလိုက်သည်။
သူမအနေဖြင့် အခြားမည်သည်ကိုမျှ ထပ်မံမပြောလိုတော့သော်လည်း ကျေးလက်ဒေသများတွင်မူ ဤကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပေသည်။ မိန်းမများတွင် ကိုယ်ပိုင်ဝင်ငွေလမ်းကြောင်း မရှိကြချေ။ ထို့ကြောင့် ဤကဲ့သို့ ဆိုးရွားသော အဖြစ်အပျက်မျိုး ကြုံလာရလျှင်တောင်မှ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူဆယ်ယောက်တွင် ကိုးယောက်က မကွာရှင်းကြရန် ဖိအားပေးတတ်ကြသည်။
လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်းဗိုင်တို့သည် နံနက်စာစားရန် သွားကြသည်။ စားသောက်ပြီးနောက် ကျိုးချင်းဗိုင်နှင့် ကျိုးစန်နီ၊ လီအိုက်ကော်တို့ နေထိုင်ရာ လီကျားရွာသို့ စက်ဘီးကိုယ်စီဖြင့် ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။
အလွန်ဝေးလံသော ခရီးဝေးဖြစ်သဖြင့် သူ ඇයအား တင်သွားစရာမလိုဘဲ ကျိုးချင်းဗိုင်က တစ်စီး၊ လင်းချင်းဟယ်က တစ်စီးဖြင့် အသီးသီး နင်းလာခဲ့ကြသည်။
လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လင်းချင်းဟယ်က တတိယအဘိုးကြီး ဟွန်း၏ မိသားစုအကြောင်းကို ပြန်ပြောပြလေသည်။
"တကယ်ကို ရှက်စရာကောင်းလိုက်တာ!" ကျိုးချင်းဗိုင်က နားထောင်ပြီးနောက် အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်သည်။ တတိယအဘိုးကြီး ဟွန်းသည် သူငယ်စဉ်က အတူကစားဖော် တစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူက ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်ရန် ဝန်မလေးခဲ့ပေ။ သူ၏ဇနီးကို စိတ်ကျေနပ်စေလိုသည့် ဆန္ဒမှာ အလွန်တရာ ကြီးမားလှပေသည်။
သူ့၏ သဘောထားကြောင့် စိတ်ပြေသွားကာ လင်းချင်းဟယ်က ပြောလိုက်သည်၊ "ကဲ... တတိယအဘိုးကြီး ဟွန်းရဲ့ မိန်းမသာဆိုရင် အရည်အချင်းရှိတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်က သူ့ကို ကွာရှင်းမယ်၊ ကလေးသုံးယောက်ကို ခေါ်ပြီး အဝေးကို ပြောင်းသွားမှာပေါ့။ နောင်ကျရင် ပိုကောင်းတဲ့သူကို ရှာပြီး တတိယအဘိုးကြီး ဟွန်းရဲ့ ကလေးသုံးယောက်ကို အခြားယောက်ျားတစ်ယောက်ကို 'ဖေဖေ' လို့ ခေါ်ခိုင်းလိုက်မှာပေါ့။ ဘယ်သူက ပိုပြီး ကောင်းကောင်းနေရပြီး ဘယ်သူက နစ်နာသွားမလဲဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့!"
ကျိုးချင်းဗိုင်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တစ်ဖက် တွန့်သွားသည်။ သူ့ဇနီး၏ စိတ်နေသဘောထားမှာ အလွန်တရာ ရက်စက်လှပေသည်။
*ကလေးသုံးယောက်ကို အခြားယောက်ျားတစ်ယောက်အား ဖေဖေဟု ခေါ်စေကာ နောက်ထပ် အိမ်ထောင်ပြုစေရန်...*
ကျိုးချင်းဗိုင်သည် သူမ ပထမဆုံး နိုးထလာစဥ်က အလွန်တရာ အလှမ်းဝေးသလို ဆက်ဆံခဲ့စဉ်က သူနှင့် ကလေးသုံးယောက်ကို ခေါ်ကာ အမှန်တကယ်ပင် ကွာရှင်းရန် ကြံစည်ခဲ့ဖူးသလောဟု ရုတ်တရက် တွေးမိသွားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုစဉ်က သူမသည် သူ့ကို အိပ်ခန်းထဲသို့ပင် ဝင်ခွင့်မပေးခဲ့ပေ။
ကျိုးချင်းဗိုင်က သူ့ဇနီးဘက်သို့ စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။ လင်းချင်းဟယ်က မေးစေ့ကို ပင့်တင်ကာ "ရှင် ဘာကို စိုက်ကြည့်နေတာလဲ" ဟု စိန်ခေါ်လိုက်သည်။
"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး" ဟု ကျိုးချင်းဗိုင်က ဆိုကာ အကြည့်ကို လမ်းဘက်သို့ ပြန်လွှဲလိုက်သည်။ "တတိယအဘိုးကြီး ဟွန်း မှားတာကတော့ သေချာပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မိန်းမတိုင်းမှာ တစ်ယောက်တည်း ရပ်တည်နိုင်စွမ်း ရှိတာတော့ မဟုတ်ဘူးလေ။ ကလေးသုံးယောက်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ရတာ အရမ်းခက်ခဲတယ် မဟုတ်လား။"
ထိုသို့တွေးမိသည်နှင့် စိတ်ပျက်သွားကာ လင်းချင်းဟယ်က ပြန်ပြောလိုက်သည်၊ "အဲဒါနဲ့ပတ်သက်ပြီး ငါ့ကို လာမပြောနဲ့။ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးတွေမှာ မိန်းမတွေကပဲ အမြဲတမ်း ဒုက္ခခံကြရတာပဲ။"
ကျိုးချင်းဗိုင်လည်း ဆက်မပြောတော့ဘဲ ငြိမ်နေလိုက်သည်။
သူမက သူ့ကို လွယ်လွယ်ဖြင့် လွှတ်မပေးဘဲ ဆက်ပြောသည်၊ "ရှင်ရော တစ်ခြားစိတ်ကူးယဉ်ဆန်တဲ့ အကြံတွေ ရှိသေးလား။ အခုရှင်က ပိုက်ဆံလည်း ရှိလာပြီ၊ အသက်အရွယ်နဲ့လည်း မလိုက်အောင် ကြံ့ခိုင်စွမ်းဆောင်နိုင်လာပြီဆိုတော့... လှတဲ့မိန်းမပျိုတွေများ သင့်ဆီ စာတွေ ပို့ကြသေးလား။"
"အမေကြီး မာ့ကို မေးကြည့်လို့ရပါတယ်။ တခြားသူတွေထား၊ ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်ဇနီးကိုပဲ ကြိုက်တာပါ" ဟု ကျိုးချင်းဗိုင်က လှည့်ပင်မကြည့်ဘဲ ဖြေလိုက်သည်။
လင်းချင်းဟယ်လည်း နှာတစ်ချက်မှုတ်ကာ ထိုအကြောင်းအရာကို ဆက်မပြောတော့ပေ။
အိမ်နီးချင်း ခရိုင်ရှိ လီကျားရွာမှာ နီးသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ လမ်းမှာ အဆင်ပြေနေသေးသော်လည်း မိုးရွာပါက ရွှံ့ဗွက်များဖြင့် ရှုပ်ပွသွားမည် ဖြစ်သည်။
ရွာစွန်သို့ ရောက်ချိန်တွင် နံနက်စောစောတော့ မဟုတ်တော့ပေ။
"ဦးလေး၊ လီကျားရွာကို ဘယ်လိုသွားရလဲ ပြောပြပေးပါဦး" လင်းချင်းဟယ်က ကျိုးချင်းဗိုင်နှင့်အတူ ရပ်လိုက်ပြီး နွားလှည်းမောင်းနေသည့် လူတစ်ဦးကို လှမ်းမေးလိုက်သည်။
လှည်းမောင်းနေသော လူက သူတို့ကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်ပြီးမှ "လီကျားရွာကို ဘာသွားလုပ်မလို့လဲ" ဟု မေးသည်။
"ဆွေမျိုးသွားတွေ့မလို့ပါ။ ကျွန်မတူမက အဲဒီမှာ အိမ်ထောင်ကျတာလေ။ မလည်ရသေးတာနဲ့ လာကြည့်တာပါ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ရှင်းပြသည်။
"တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ၊ ငါလည်း လီကျားရွာသားပဲ။ လိုက်ခဲ့ကြ" လီကျားရွာသား နွားလှည်းမောင်းသူမှာ လီအိုက်ကော်ပင် ဖြစ်လေသည်။ သူက သူတို့ကို တစ်ချက်ထပ်စိုက်ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
"ရှင်က လီကျားရွာသားလား။ ဒါဆို လီအိုက်ကော်ဆိုတာကို သိလား" ဟု လင်းချင်းဟယ်က မေးလိုက်သည်။
"ဟင်?" လီအိုက်ကော် ခေတ္တမျှ မိန်းမိုက်သွားသည်။ ထို့နောက် သာမန်အတိုင်း နေဟန်ဆောင်ကာ "လီအိုက်ကော်ကို ဘာလို့ ရှာတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
"ရှင်က လီအိုက်ကော် မဟုတ်ဘူးလား" ကျိုးချင်းဗိုင်က သူ၏ ခြေထောက်များကို တစ်ချက်ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီးမှ အပေါ်သို့ အကြည့်လွှဲကာ သူ၏ မျက်လုံးများကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။