ကျိုးတုန်း ရဲ့ အိမ်မှာ ကျိုးတုန်း နဲ့ စိန်ပါမေတို့က ဧည့်သည်တွေကို နွေးနွေးထွေးထွေး ဧည့်ခံကျွေးမွေးကြပါတယ်။ ဒေါ်စိန်နဲ့အတူ ဧည့်သည်တွေရော အိမ်ရှင်တွေပါ အစားအသောက်တွေကို အားရပါးရ စားသုံးခဲ့ကြပါတယ်။
ကျိုးတုန်း ရဲ့ လက်ရှိလုပ်ငန်းအခြေအနေကတော့ အတော်လေး အောင်မြင်နေပါတယ်။ ဒီနှစ် သဘာဝဘေးအန္တရာယ်တွေက သူ့ကို သိပ်ပြီး ထိခိုက်မှုမရှိစေခဲ့ပါဘူး။ မြေပေါ်က သီးနှံတွေကတော့ ပျက်စီးခဲ့ရတာ သဘာဝပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူက ဆုံးဖြတ်ချက်ပြတ်ပြတ်သားသား လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီး မိုးသည်းထန်စွာရွာသွန်းပြီးရင် ကြက်ရောဂါတွေ ကပ်ပါးတတ်တယ်ဆိုတဲ့ လင်းချင်ဟယ်ရဲ့ သတိပေးချက်ကို အမြဲမှတ်ထားခဲ့တာပါ။
ဒါကြောင့် မိုးတွေစပြီး သည်းထန်လာတာနဲ့ သူက လင်းတတိယအစ်ကိုနဲ့ ဆက်သွယ်ပြီး သူ့မှာရှိတဲ့ ကြက်ရာပေါင်းများစွာကို အကုန်ထုတ်ရောင်းပစ်လိုက်ပါတယ်။ သူ့အဖွဲ့သားတွေက ကြက်တွေကို သတ်ပေးကြပြီး ပြီးတာနဲ့ လင်းတတိယအစ်ကို့ကို ဖုန်းဆက်ပြီး အသတ်ခံရပြီးသား ကြက်လတ်လတ်ဆတ်ဆတ်တွေကို လာယူခိုင်းလိုက်ပါတယ်။
မိုးသည်းထန်နေတုန်းမှာ ကြက်တွေကို အကုန်ရှင်းထုတ်ပစ်လိုက်တာကြောင့် သူပိုင်ဆိုင်သမျှ စာရင်းတွေ အကုန်ရှင်းသွားခဲ့ပါတယ်။ ခြံတွေအလွတ်ဖြစ်နေတုန်းမှာ ဝင်ငွေယာယီပြတ်သွားပေမဲ့ ကြက်ခြံတွေကို သေချာပေါက် ပိုးသတ်သန့်စင်ထားခဲ့တာကြောင့် ဘာပြဿနာမှ မဖြစ်ခဲ့ပါဘူး။
အဲ့ဒီအချိန်မှာ ရွာထဲက တခြားမိသားစုတစ်ခုကတော့ ကြက်ရောဂါဆိုးဆိုးရွားရွား ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး သူတို့ရဲ့ကြက်တွေ အားလုံး သေဆုံးသွားခဲ့ပါတယ်။ ရောဂါနဲ့သေတဲ့ကြက်တွေကို စားလို့မရတာကြောင့် ပုံအကြီးကြီးတွေတူးပြီး မြှုပ်နှံပစ်ရတဲ့အတွက် သူတို့ရဲ့ဆုံးရှုံးမှုက အလွန်တရာ ကြီးမားလှပါတယ်။
အခုတော့ ကျိုးတုန်း ရဲ့ကြက်ခြံတွေထဲမှာ ကြက်ပေါက်စလေးတွေ အသစ်ရောက်နေပါပြီ။ သူတို့တွေက မကြီးသေးပေမဲ့ ဒီနှစ်မှာ သူ့အတွက် ဝင်ငွေပြတ်လပ်သွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူ ပိုက်ဆံဆက်ရှာနိုင်ဦးမှာပါ။
"ဒေါ်လေး၊ ကျွန်တော့်မှာ အကြံတစ်ခုရှိတယ်" လို့ ကျိုးတုန်း က လင်းချင်ဟယ်ကို ပြောပါတယ်။
"ဘာအကြံလဲ" လို့ လင်းချင်ဟယ်က မေးပါတယ်။
"ကျွန်တော့်ရဲ့ ကွက်တွေအားလုံးကို ဝိုင်းစည်းပြီး ကြက်မွေးဖို့အတွက် သီးသန့်သုံးချင်တယ်" လို့ ကျိုးတုန်း က ပြောပြပါတယ်။
ဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ လင်းချင်ဟယ် ပြုံးသွားပါတယ်။ "ဆိုးတဲ့အကြံတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျေးလက်မြေတွေက အခုထက်ထိ ဝယ်လို့ရောင်းလို့ မရသေးပေမဲ့ မြေယာသုံးစွဲပိုင်ခွင့်ကို ရယူနိုင်တယ်ဆိုရင်တော့ လုပ်သင့်ပါတယ်။ ကြီးမားတဲ့ကြက်ခြံကြီးတစ်ခု တည်ဆောက်လိုက်ပေါ့" လို့ ပြောပါတယ်။
"မြေနေရာတွေကို အဲ့ဒီလို ပုံစံနဲ့ ဝယ်လို့တော့ ဘယ်ရမလဲ" လို့ ဒေါ်စိန်က အလျင်အမြန် ဝင်ပြောပါတယ်။
မြေနေရာချထားပေးတာကတော့ ပြဿနာမရှိပေမဲ့ တကယ်တမ်း မြေတွေကို ဝယ်တာ ရောင်းတာ လုပ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် နောင်တစ်ချိန်မှာ မြေပိုင်ရှင်တွေကို ရိုက်နှက်နှိမ်နင်းကြတာမျိုးတွေ ပြန်ဖြစ်လာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲပေါ့။
လင်းချင်ဟယ်က ဘာမှထပ်မပြောဘဲ ပြုံးနေခဲ့ပါတယ်။ သူမက ကျိုးတုန်း ကို "မင်း လုပ်ချင်တယ်ဆိုရင် လုပ်လိုက်ပါ။ တစ်ယောက်တည်း အကုန်မလုပ်နိုင်ရင်လည်း လူနှစ်ယောက်လောက် ထပ်ငှားလိုက်တာ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ အမြတ်ကျန်ဦးမှာပါပဲ" လို့ ပြောပြပါတယ်။
"ဟုတ္ကဲ့!" လို့ ကျိုးတုန်း က ခေါင်းညိတ်ပါတယ်။
"တကယ်တော့ နောက်ဘက်မှာ နေရာလွတ်တွေ အများကြီးရှိပါတယ်။ ပြီးတော့ အဲ့လောက်တောင် များများစားစား မွေးမယ်ဆိုရင် ဥတွေကို နောက်ပိုင်း ဘယ်လိုရောင်းမလဲ။ တာဝါတို့ရဲ့ ဦးလေးနှစ်ယောက် ဆိုင်တစ်ဆိုင်တည်းနဲ့တင် အဲ့ဒီဥတွေအားလုံးကို အကုန်အစင် မကိုင်တွယ်နိုင်ဘူးလေ" လို့ ဒေါ်စိန်က စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ ပြောပါတယ်။
"ယေဘုယျအားဖြင့်တော့ ရပါတယ်။ ဈေးနှုန်းပေါ်မူတည်တာပေါ့။ ဥ ငါးဂျင်ဖိုးဝယ်ရင် နှစ်ဂျင်အခမဲ့ပေးတယ်ဆိုရင် ဘယ်လောက်ပဲ ဥဥ အကုန်ကုန်သွားလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ အာမခံပါတယ်" လို့ လင်းချင်ဟယ်က ပြုံးရင်း အာမခံချက်ပေးပါတယ်။
"အဲ့ဒီနည်းကတော့ တကယ်ကောင်းတာပဲ" လို့ စိန်ပါမေက ပြုံးရင်း ပြောပါတယ်။
စိန်ပါမေက အရင်တုန်းက အင်မတန် စိတ်နေသဘောထား ငြိမ်တဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်ပေမဲ့ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ ပိုပြီး ပွင့်လင်းပျော်ရွှင်လာခဲ့ပါတယ်။
ထမင်းစားပြီးတဲ့နောက် ကျိုးချင်းပိုင်က အကြံဉာဏ်တစ်ခု ဝင်ပေးပါတယ်။ "ဆားစိမ်ဥတွေ လုပ်တာကလည်း ရွေးချယ်စရာကောင်းတဲ့ လမ်းတစ်ခုပါပဲ" လို့ ပြောပါတယ်။
"မှန်တယ်၊ အဲ့ဒါတွေက အားလုံး ဖြစ်နိုင်ချေရှိတဲ့ လမ်းတွေပါပဲ။ တခြားကုန်သည်တွေနဲ့ ဆက်သွယ်ပြီး မင်းဆီကနေ ကုန်ပစ္စည်းတွေကို တိုက်ရိုက်လာယူဖို့ ဆန္ဒရှိမရှိ မေးကြည့်လို့လည်း ရတယ်။ သေချာတာကတော့ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ အောင်မြင်ဖို့ လိုတာပေါ့။ မင်းရဲ့ကြက်ခြံအတွက် အရေးကြီးဆုံး စည်းမျဉ်းကတော့ သန့်ရှင်းရေးကို ဦးစားပေးရမယ်၊ ပြီးတော့ အရည်အသွေးကောင်းမွန်ဖို့အတွက် အမြတ်အစွန်း နည်းနည်းနဲ့ ကျေနပ်ရမယ်" လို့ လင်းချင်ဟယ်က အကြံပေးပါတယ်။
"ကျွန်တော် လုပ်ပါ့မယ်" လို့ ကျိုးတုန်း က ပြန်ပြောပါတယ်။ သူမဆီက အတည်ပြုချက်ကို ရလိုက်တဲ့အတွက် သူ့ရဲ့အကြံဉာဏ်က တကယ်တမ်း လက်တွေ့လုပ်လို့ရတယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရပြီး အလွန်တရာ ဝမ်းသာသွားပါတယ်။
"ပထမနှစ်နှစ်မှာ အခြေအနေကို ခိုင်မာအောင် လုပ်ထားပါ။ ဒီနှစ်နဲ့ နောင်နှစ်မှာ အလုပ်ကို အလ급တကူ မချဲ့ထွင်နဲ့ဦး။ အဲ့ဒီနောက်တစ်နှစ်ကျမှ ဆက်လုပ်ချင်သေးတယ်ဆိုရင် လွတ်လွတ်လပ်လပ် လုပ်ပေါ့။ မင်းအနေနဲ့ အရင်ဆုံး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံငွေ စုဆောင်းထားဖို့ လိုတယ်။ အတိုင်းအတာကို တိုးချဲ့လိုက်တာနဲ့ အန္တရာယ်တွေလည်း ကြီးလာတာပဲလေ" လို့ လင်းချင်ဟယ်က ပြောပါတယ်။
"သိပါပြီ" လို့ ကျိုးတုန်း က ခေါင်းညိတ်ပြပါတယ်။
ဒေါ်စိန်က လုပ်စရာ အလုပ်တွေ ရှိသေးတာကြောင့် အရင်ပြန်သွားပါတယ်။ သူမ ထွက်သွားတာကို မြင်တော့ စိန်ပါမေက လိုက်ပို့ပေးဖို့ ထွက်သွားပါတယ်။ လင်းချင်ဟယ်က ပြုံးပြီး "လုပ်ငန်းလုပ်မယ်ဆိုရင် တစ်ယောက်တည်း သီးသန့်လုပ်တာက အကောင်းဆုံးပဲ။ တခြားသူနဲ့ အဖော်စပ်ပြီး လုပ်ပြီဆိုရင် သူက ကောင်းရင်တော့ ပြဿနာမရှိပေမဲ့ မကောင်းဘူးဆိုရင်တော့ အဆုံးမရှိတဲ့ ပြဿနာတွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်" လို့ မှတ်ချက်ပြုပါတယ်။
"ဒေါ်လေး ပြောတာကို ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်အတွက် အကောင်းဆုံးဖြစ်စေချင်လို့ ဒေါ်လေး ဒီလိုပြောပြမှန်း သိပါတယ်" လို့ ကျိုးတုန်း က ခေါင်းညိတ်ပါတယ်။
"ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ အခြေအနေတွေက တဖြည်းဖြည်း ပိုကောင်းလာနေပြီ။ ရွာထဲမှာ ရုပ်မြင်သံကြားစက် ဝယ်နိုင်တဲ့အိမ်ဆိုလို့ သိပ်တောင်မရှိလှဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ ဝယ်ပြီးနေပြီပဲ" လို့ လင်းချင်ဟယ်က ပြုံးပြီး ပြောပါတယ်။
"မိသားစုအတွက် တပ်ဆင်လိုက်တာပါ" လို့ ကျိုးတုန်း က ပြုံးပြပါတယ်။
အမှန်အတိုင်းပြောရရင် အခု ရွာထဲကို ပတ်ကြည့်လိုက်ရင် သူ့မိသားစုရဲ့ လူနေမှုအဆင့်အတန်းက တော်တော်လေး မြင့်မားနေပါတယ်။ ရွာစာရေးကြီးတောင်မှ 'ဆယ်သောင်းယွမ် မိသားစု' အဖြစ် စာရင်းသွင်းချင်သလားလို့ သူ့ကို လာမေးဖူးပါတယ်။
တကယ်တကယ်တော့ ကျိုးတုန်း က ဆယ်သောင်းယွမ် ပန်းတိုင်ကို အပြည့်အဝ မရောက်သေးပါဘူး။ နည်းနည်းလေး လိုနေသေးတာကြောင့် သူ အဲ့ဒါကို သိပ်အရေးမလုပ်ဘဲ လွှတ်ထားလိုက်ပါတယ်။ တကယ်လို့ သူတို့သာ အမှန်တကယ် တင်ပြချင်တယ်ဆိုရင်လည်း မဖြစ်နိုင်စရာ မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူက အဲ့ဒီလို အချည်းနှီးနာမည်ကြီးချင်စိတ် မရှိဘဲ နိမ့်နိမ့်လေးနေတာက ပိုကောင်းတယ်လို့ ခံစားရပါတယ်။ အထူးသဖြင့် သူတို့ရဲ့ဝင်ငွေကို ကြွားဝါပြသသင့်တဲ့ အရာမဟုတ်တာကြောင့်ပေါ့။ ဒါကြောင့် သူ ငြင်းပယ်လိုက်ပါတယ်။
လင်းချင်ဟယ်နဲ့ ကျိုးချင်းပိုင်တို့လည်း အဲ့ဒီမှာ အကြာကြီး မနေခဲ့ကြပါဘူး။ သူတို့က ဦးကြီးနဲ့ အကြီးဆုံးအစ်မတော် တို့ရဲ့အိမ်ဘက်ကို အလည်သွားကြပါတယ်။
"ကြည့်စမ်း၊ နှစ်ယောက်သား ကျိုးတုန်း ဆီကို တန်းသွားပြီး ထמင်းသွားစားကြတယ်ပေါ့" လို့ အကြီးဆုံးအစ်မတော် က စနောက်ပါတယ်။
"ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။ ကျွန်မတို့က ကျိုးတုန်း ကြီးပြင်းလာတာကို ကြည့်ခဲ့ရတာလေ။ အခု သူ အောင်မြင်လာပြီဆိုတော့ သူ့ကျွေးတဲ့ ထမင်းကို သွားစားတာ သဘာဝကျပါတယ်" လို့ လင်းချင်ဟယ်က ပြုံးရင်း ပြန်ပြောပါတယ်။
"ကျိုးတုန်း ကတော့ ဒီခေတ်မှာ တကယ့်ကို အလားအလာရှိတဲ့သူပဲ။ သူ မွေးတဲ့ကြက်တွေကလည်း သိပ်ကောင်းတာပဲ။ ဒီနှစ်မှာသာ မုန်တိုင်းမတိုက်ခဲ့ရင် မင်းရဲ့တတိယအစ်ကို့မှာ တစ်ရက်ခြားတစ်ခါလောက် လှည်းနဲ့ဥတွေ လာသယ်နေရလောက်ပြီ" လို့ အကြီးဆုံးအစ်မတော် က မှတ်ချက်ပြုပါတယ်။
ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ ဥဈေးတွေ တက်လာပါတယ်။ အရင်တုန်းက သုံးပြားလေးပြားလောက်ပဲ ရှိပေမဲ့ အခုဆိုရင် ဥတစ်ဂျင်ကို ငါးဆယ်ပြားကျော်နဲ့ ရောင်းလို့ရပါတယ်။ ဂျင်ဆယ်ဂျင်ဆိုရင် ယွမ်ငါးယွမ်လောက် ရှိပါတယ်။ ဥတွေအပြည့်တင်ထားတဲ့ လှည်းတစ်စီးဆိုရင် ဆယ်ဂျင်ကနေ ဂျင်နှစ်ဆယ်လောက်အထိ ရှိမှာပါ။ တစ်လကို ဘယ်လောက်တောင် ဝင်ငွေထွက်နေလဲဆိုတာ တွေးသာကြည့်ကြပါတော့!
အဲ့ဒါက အပြည့်ကြီးထွားလာတဲ့ကြက်တွေကို ရောင်းလို့ရတဲ့ အမြတ်အစွန်းတွေကိုတောင် မထည့်ထားသေးပါဘူး။ ဒါက အလွန်တရာ အမြတ်အစွန်းကောင်းတဲ့ လုပ်ငန်း မဟုတ်ဘူးလား။
"ဘဲမွေးတဲ့လုပ်ငန်းကို တိုးချဲ့ချင်တယ်လို့ ပြောဖူးတာကို ကျွန်မ မှတ်မိသားပဲ။ ဒီတစ်ခါရော ဘာလို့ ပိုမမွေးခဲ့တာလဲ" လို့ လင်းချင်ဟယ်က မေးပါတယ်။
"ဒါက စီနီ ရဲ့အဖေက ကျွန်မကို အမြဲတမ်း တတွတ်တွတ်နဲ့ ပြောနေလို့လေ။ စီနီ သာ ခင်ဗျားတို့နဲ့အတူ မြို့တော်ကို လိုက်သွားပြီဆိုရင် ကျွန်မလည်း လယ်ကွင်းတွေဘက်ကို ထပ်မသွားတော့ဘူး။ အိမ်မှာပဲနေပြီး ဒီလုပ်ငန်းတွေကို စီမံခန့်ခွဲတော့မယ်၊ ပြီးတော့ ဘဲပေါက်လေးတွေ အများကြီး ထပ်ဝယ်မယ်" လို့ အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ပြန်ပြောပါတယ်။
ဘဲမွေးတာက အတော်လေး ရိုးရှင်းပါတယ်။ မြစ်ထဲမှာရှိတဲ့ ငါးမျှဉ်းငယ်လေးတွေနဲ့ ပုစွန်ငယ်လေးတွေကို ဘဲတွေ ကိုယ်တိုင်ရှာဖွေစားသောက်ဖို့ လွှတ်ပေးထားလိုက်ရုံပါပဲ။ ဦးကြီးအတွက်လည်း အလုပ်သွားရင်း သေးငယ်တဲ့ချောင်းငယ်လေးဘက်ကို ဘဲတွေကို မောင်းသွားဖို့နဲ့ အလုပ်ကအပြန်မှာ ပြန်စုစည်းခေါ်လာဖို့က လွယ်ကူပါတယ်။ သူမတစ်ယောက်တည်း အိမ်မှာနေရမှာဖြစ်လို့ ဝက်တစ်ကောင်ကိုပါ အပိုတိုးမွေးဖို့နဲ့ ကြက်အရေအတွက်ကိုပါ တိုးမြှင့်ဖို့ အစီအစဉ်ရှိပါတယ်။
ဒါပေမဲ့လည်း နှစ်ကုန်ခါနီးရင်တော့ အလုပ်တွေကို နည်းနည်းလျှော့ချဖို့ သူမ ရည်ရွယ်ထားပါတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်လောက်ကျရင် အာနီက သူမရဲ့သတို့သားလောင်းကို အလည်အပတ် ခေါ်လာမှာဖြစ်လို့ အကြီးဆုံးအစ်မတော် က နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်အတွက် အနည်းငယ်ကိုသာ ချန်ထားခဲ့ပြီး ကျန်တဲ့မွေးမြူရေးတိရစ္ဆာန်အများစုကို အရင်ရှင်းထုတ်ပစ်ဖို့ စီစဉ်ထားပါတယ်။
ဝင်းခြံနဲ့ အိမ်ကိုလည်း သေချာပေါက် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရပါမယ်။ ပန်းကန်အသစ်တွေ၊ တို့စရာတံကျင်တွေ၊ ခွက်တွေနဲ့ အခြားအရာတွေကို ဝယ်ရပါဦးမယ်။ အချုပ်အားဖြင့်ဆိုရရင် သူမရဲ့အနာဂတ် သားမက်ဖြစ်လာမယ့်သူကို သူတို့အိမ်က ညစ်ပတ်တယ် ဒါမှမဟုတ် သပ်ရပ်မှုမရှိဘူးလို့ မခံစားရစေရပါဘူး။ အဲ့ဒီမှာ သက်တောင့်သက်သာနဲ့ ထမင်းအတူတူတောင် မစားနိုင်ဘူးဆိုရင် အလွန်တရာ ရှက်စရာကောင်းမှာပေါ့။
လင်းချင်ဟယ်က သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးထားပေမဲ့ အကြီးဆုံးအစ်မတော် ကတော့ စိုးရိမ်နေဆဲပါပဲ။ ဘယ်လိုလုပ် မစိုးရိမ်ဘဲ နေနိုင်မလဲလေ။
မြို့တော်ကနေ လာမယ့်သားမက်လေ! သူ့မိသားစုက စောက်ကျော့မိသားစုထက်တောင် ပိုချမ်းသာတယ်လို့ သတင်းတွေ ကြားရပါတယ်။ သူမအနေနဲ့ အများကြီး တောင်းဆိုဝံ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့မိသားစုရဲ့ အခြေအနေကလည်း ဆိုးလှတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးလေ၊ ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့သမီးကို နောင်တစ်ချိန်မှာ မိဘအိမ်ကို ငွေကြေးအထောက်အပံ့ပေးဖို့ သမီးဖြစ်သူကို ဘယ်တော့မှ အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူမရဲ့ တစ်ခုတည်းသောဆန္ဒကတော့ သားမက်ဖြစ်လာမယ့်သူက သူတို့မိသားစုကို မျက်နှာငယ်စရာလုပ်ဖို့ သို့မဟုတ် သမီးဖြစ်သူကို နှိမ်တာမျိုး မလုပ်ဖို့ပါပဲ။
တကယ်တမ်းပြောရရင် အစကတည်းက သူမရဲ့သမီး မြို့တော်အထိ တက်ပြီး အိမ်ထောင်ပြုလိမ့်မယ်လို့ သူမ ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာဆိုတာ ကိုယ်တိုင် ထိန်းချုပ်လို့မရတဲ့ အရာတစ်ခုပါပဲ။ သမီးဖြစ်သူနဲ့ ဖုန်းပြောတဲ့အခါတိုင်းမှာ အဲ့ဒီကောင်လေးကို သမီးဖြစ်သူက တကယ်ကြိုက်နှစ်သက်နေတယ်ဆိုတာ သူမ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သတိမထားမိဘဲ နေနိုင်မလဲ။
သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ အဲ့ဒီလို ခံစားချက်တွေ ရှိနေမှတော့ အရာရာတိုင်းက အကောင်းဆုံးဖြစ်လာမှာ သေချာပါတယ်။