“သူမက သဘောမတူရင်လည်း ပြီးတာပဲလေ။ ဒါပေမဲ့ သူမက သဘောမတူရုံတင်မကဘူး၊ စီနီ ကိုပါ ခေါ်သွားတော့မယ်လို့ပါ ပြောသေးတယ်။ အမေ၊ အဲဒါကို ကြားလိုက်ရဲ့လား ဟင်။ သူမက စီနီ ကို ခေါ်သွားချင်နေတာတဲ့။ သူမက ပထမအိမ်ထောင်စုက အာနီကိုတောင် ခေါ်သွားပြီးပြီလေ။ အခု သူမက စီနီ ကို ခေါ်သွားတော့မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကိုကျတော့ မခေါ်ဘူး!” ဟု ကျိုးလျူနီက ဒေါသတကြီး ပြောဆိုလေသည်။
ဒုတိယအစ်မတော်မှာမူ ငြိမ်သက်စွာပင် ရှိနေ၏။
“အမေ၊ ဒါ သူမက ကျွန်မတို့ ဒုတိယအိမ်ထောင်စုကို အထင်သေးနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ပထမအိမ်ထောင်စုနဲ့ တတိယအိမ်ထောင်စုမှာ ကောလိပ်ကျောင်းသားတွေ ရှိနေလို့ဆိုပြီး သူမက အဲဒီအိမ်ထောင်စုနှစ်ခုနဲ့ ပိုရင်းနှီးပြီး ကျွန်မတို့နဲ့ကျတော့ အဆက်အသွယ်မလုပ်ချင်တာပေါ့!” ကျိုးလျူနီမှာ အလွန်ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ရင်ထဲတွင် မီးတောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။
သူမသည် မြို့တော်သို့ အမှန်တကယ်ပင် သွားချင်လှပေသည်။ သူမ အလွန်အမင်း သွားချင်ခဲ့သော်လည်း မသွားနိုင်ခဲ့ပေ။ ထိုစတုတ္ထအဒေါ်မှာ အလွန်တရာ နှလုံးလက်မခံနိုင်အောင် ခက်ထန်လွန်းလှသည်။ ထိုစဉ်က သူမ ငယ်ငယ်လေးသာ ရှိသေးပြီး အရောက်သွားနိုင်ခဲ့သော်လည်း သူမ၏အဒေါ်က တစ်ညတာမျှပင် အိပ်ခွင့်မပေးဘဲ ချက်ချင်းပင် ပြန်လွှတ်လိုက်လေသည်။
အခု သူမက ကြီးပြင်းလာပြီဖြစ်ရာ အကယ်၍ နောက်တစ်ခေါက်သာ ထပ်သွားဖြစ်ခဲ့လျှင်တော့ သူမ အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးမည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမက သွားရောက်ပြောဆိုခဲ့သော်လည်း သူမ၏အဒေါ်က ဆက်၍ ငြင်းဆန်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
ဒုတိယအစ်မတော်မှာမူ လေးနက်သောမျက်နှာထားဖြင့် တစ်ခွန်းတစ်လေမျှ မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေ၏။
လင်ချင်းဟဲ့ထံသို့ သွားရောက်ညည်းတွားပြီးနောက် ကျိုးလျူနီသည် အပြင်သို့ ထွက်လာစဉ် ရွာထဲမှ လူပျိုပေါက် လူမမယ် လူဆိုးလေးတစ်ဦးနှင့် ဆုံမိလေသည်။
ထိုလူငယ်က သူမ၏ ညည်းတွားမှုကို ကြားသောအခါ နှာခေါင်းရှုံ့ကာ “ဘသူ့ကို သွားအပြစ်တင်နေတာလဲ။ ခင်ဗျားအမေက သူမနဲ့ ဆက်ဆံရေးမကောင်းတာကိုသာ အပြစ်တင်ပေတော့။ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အခြားအဒေါ်တွေက စတုတ္ထအဒေါ်နဲ့ ရရင်းနှီးကြတော့ သူမက သူတို့ကို ဂရုစိုက်မှာပေါ့ဗျာ။ ခင်ဗျားတို့အမေက သူမကို အမြဲတမ်း ပေးနေကျ သဘောထားမျိုးနဲ့ဆိုရင် သူမက ခင်ဗျားတို့ကို ဂရုစိုက်ပေးမှတော့ အံ့ဩစရာကြီး ဖြစ်နေမှာပေါ့” ဟု ပြောလေသည်။
“ရှင်က ဘာလို့ ကျွန်မအမေအကြောင်းကို ဆက်ပြောနေရတာလဲ!” ဟု ကျိုးလျူနီက မကျေမနပ်ဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။
“ငါပြောနေတာတွေက အမှန်တရား မဟုတ်လို့လား” ဟု ထိုလူငယ်က ပြန်ပြောလေသည်။ “ဆရာမလင်က အရမ်းကောင်းတဲ့သူတစ်ယောက်ပါ။”
သူသည် ကျိုးကျိုးခိုင်နှင့် အသက်ချင်း မကွာလှပေ။ ထိုစဉ်က သူတို့နှင့် ခေတ်ပြိုင်လူငယ်များထဲတွင် ဆရာမလင်ကဲ့သို့သော မိခင်မျိုး ရှိကြသည့်အတွက် ကျိုးကျိုးခိုင်နှင့် သူ့ညီအစ်ကိုများကို မနာလိုမဖြစ်ကြသူ ဟူ၍ မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။
ဆရာမလင်မှာ စေးနဲသူတစ်ဦး မဟုတ်ပေ။ ဒီလူငယ်လေး ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးစဉ်က သူမတို့အိမ်တံခါးကို လာခေါက်ပြီး ရေတောင်းဖူးစဉ်က ဆရာမလင်က ထမင်းချက်ပြုတ်ရင်း သူ့ကို ကန်စွန်းဥအသေးလေး တစ်လုံး ပေးဖူးလေသည်။ ထိုကဲ့သို့သော မိခင်မျိုး ရှိခြင်းက လူများကို အလွန်အမင်း မနာလိုဖြစ်စေသည်။
ကျိုးလျူနီသည် အစပိုင်းတွင် ခုခံကာကွယ်ပြောဆိုခဲ့သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်တွေးကြည့်လျှင် ထိုလူငယ်ပြောသည်မှာလည်း အချက်ကျနေပေသည်။
အရာရာတိုင်းက သူမ၏အမေနှင့် စတုတ္ထအဒေါ်တို့အကြား ဆက်ဆံရေး မကောင်းခဲ့ကြတာကြောင့် မဟုတ်ပေဘူးလား။ သူမ၏အကြီးဆုံးအစ်မတော်က စတုတ္ထအဒေါ်နှင့် လစဉ် ဖုန်းဆက်စကားပြောဆိုတတ်ကြသော်လည်း သူမ၏အမေကမူ နှစ်ဆန်းကစ၍ နှစ်ကုန်သည်အထိ တစ်ခွန်းတစ်လေမျှပင် မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။
ထို့ကြောင့် ကျိုးလျူနီသည် မိခင်ဖြစ်သူကို ပြန်ရှာရန် အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့လေသည်။ ဒုတိယအစ်မတော်က သူမကို ပြန်တွေ့သည်နှင့် မျက်နှာကို တဒုန်းဒုန်းမြည်အောင် ရိုက်ချလိုက်တော့သည်– “မင်းမှာ ဘာစွမ်းဆောင်ရည်မှလည်း မရှိဘဲနဲ့ ငါ့ကို သူမနဲ့ ဆက်ဆံရေးကောင်းအောင် အရင်လုပ်ခိုင်းရဲရအောင် မင်းက ဘယ်လိုကောင်မလေးလဲ။ ကျေးဇူးကန်းတဲ့ကောင်မလေး၊ အရိုက်ခံချင်နေတာနဲ့ တူတယ်၊ မဟုတ်ဘူးလား။”
ကျိုးလျူနီမှာ ငိုယိုလျက် အပြင်သို့ ထွက်ပြေးသွားရလေသည်။
ဒုတိယအစ်ကို ပြန်လာသည့်အခါ ငိုယိုလျက် အسرعအမြန် ထွက်ပြေးသွားသော သူမကို တိုက်ဆိုင်စွာပင် မြင်လိုက်ရသည်။
“လျူနီ က ဘာလုပ်လို့ မင်းက သူမကို ရိုက်လိုက်တာလဲ” ဟု ဒုတိယအစ်ကိုက မေးလေသည်။
“ငါက ဘလို့ မရိုက်ရမှာလဲ။ သူမက မြို့တော်ကို သွားချင်လို့ စတုတ္ထအဒေါ်ဆီ သွားခဲ့တာ။ စတုတ္ထအဒေါ်က သူမကို မခေါ်ဘဲ စီနီ ကို ရွေးလိုက်တော့ သူမက ငိုယိုပြီး ပြန်လာတာပေါ့!” ဟု ဒုတိယအစ်မတော် က အေးစက်စက် နှာမှုတ်လိုက်သည်။
ဒုတိယအစ်ကိုမှာ ဤစကားကို ကြားသောအခါ မျက်မှောက်ကြုံ့သွားလေသည်။ “စီနီ က အရမ်းကို ကြိုးစားလုပ်ကိုင်တဲ့သူလေ။ လျူနီ ရဲ့ အပြုအမူတွေနဲ့ဆိုရင် သူမက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စီနီ နဲ့ ယှဉ်နိုင်မှာလဲ။”
ဒုတိယအစ်မတော်မှာ သူ့ကို ရင်ဖွင့်လိုရုံမျှသာ ရှိခဲ့သော်လည်း ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဒေါသပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။ “ဘာလဲ။ တခြားလူတွေရဲ့ သမီးတွေက ရွှေတွေဖြစ်ပြီး ကိုယ့်သမီးကျတော့ တန်ဖိုးမရှိဘူးပေါ့။ အဲဒီလိုဆိုရှင်လည်း တခြားသူတစ်ယောက်ရဲ့ ဖေဖေ သွားလုပ်ပါလား။ ရှင်က လျူနီ အတွက် ဘယ်လိုဖေဖေမျိုးလဲ။”
ဒုတိယအစ်ကိုက ပြန်၍ ဆူပူလိုက်သည်– “မင်း ဘာတွေ ရူးကြောင်ကြောင် လျှောက်ပြောနေတာလဲ။ လျူနီ ကို စီနီ နဲ့ ယှဉ်ပြနေတာလား။ လျူနီ က စီနီ ရဲ့ ဆံတစ်မျှင်စာနဲ့တောင် မတန်ဘူး!”
သူ့ရဲ့ ဒုတိယသမီးကို နှိမ်ချချင်လို့ မဟုတ်သော်လည်း အမှန်တရားက အဲဒါပင် ဖြစ်ပေသည်— သူမက အလုပ်လည်း မလုပ်၊ မြင်သမျှကိုလည်း စားတတ်ကာ အရိုးထဲအထိ ပျင်းရိပြီး လက်သဥ္ဇာလည်း သွက်လှပေသည်။
သူ့တူမ စီနီ ကျတော့ရော? သူမက အိမ်တွင်းအိမ်ပြင် အရာရာတွင် အင်အားအပြည့်ရှိသူ ဖြစ်သည်။ စီနီ ရှိနေတာကြောင့် သူမရဲ့အမေတောင် လက်တစ်ဖက်စာမျှ လှုပ်စရာ မလိုပေ။ စတုတ္ထမယားက လျူနီ ကို မခေါ်ဘဲ စီနီ ကို ခေါ်ချင်တာ သဘာဝအကျဆုံး မဟုတ်ဘူးလား။
ထို့အပြင် သူ့သမီးရဲ့ စရိုက်သဘောအရဆိုလျှင် မြို့တော်မြေပေါ် ရောက်တာနဲ့ ကပ်ဆိုးကြီးတစ်ခုခုကို ဖန်တီးတော့မှာ အသေအချာပင်။ သူမ ဒီမှာပဲ ဆက်နေတာက ပိုကောင်းပါတယ်။ နောင်နှစ် သူမ အသက်ဆယ့်ရှစ်နှစ် ပြည့်တာနဲ့ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် လက်ထပ်ပေးလိုက်တော့မယ်။
ဒုတိယအစ်မတော်မှာ အလွန်တရာ ဒေါသထွက်နေလေသည်။ “ရှင်က ကိုယ့်မိသားစုဘက်က ရပ်တည်ပေးရမယ့်အစား အမြဲတမ်း သူစိမ်းတွေဘက်ကိုပဲ ပါနေတာပဲ! ခင်ဗျားလိုလူမျိုးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး!”
စိတ်ကုန်လာသော ဒုတိယအစ်ကိုသည် လှည့်ထွက်လာပြီး အိပ်ခန်းထဲသို့ တန်းဝင်သွားလေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ကတော့ ဒုတိယအိမ်ထောင်စုအတွင်းမှ ရန်ဖြစ်ကြသည်များကို လုံးဝ မသိရှိသလို၊ အာရုံစိုက်လိုစိတ်လည်း မရှိပေ။
ကျိုးချင်းပိုင်မှာ မူးလျက် ပြန်ရောက်လာလေသည်။ လင်ချင်းဟဲ့က မျက်နှာသစ်ရန် ရေသွားခပ်ပေးရင်း “ရှင် ဘာလို့ အဲဒီလောက်အထိ သောက်လာရတာလဲ” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
“အဲဒီလောက်ကြီး မသောက်ပါဘူး” ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က သူမ၏လက်ကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်ရင်း တွေဝေစွာ ဖွင့်ပြောလိုက်သည်။
ခဏက သူ့ဒုတိယအစ်ကို၏ ဝမ်းနည်းဖွယ်ဘဝကို မြင်လိုက်ရသေကြောင့် ကောင်းသောဇနီးတစ်ဦးကို လက်ထပ်ရခြင်းက ဘယ်လောက်တောင် အရေးကြီးကြောင်း သူ သဘောပေါက်လာစေခဲ့သည်။ အကြောင်းရင်းကို မသိရသော်လည်း သူ၏ မူလဘဝက သူ့ဒုတိယအစ်ကို၏ဘဝကို မှန်တစ်ချပ်ကဲ့သို့ အလွန်တူညီနေရမည်ဟု ခံစားချက်ကြီးတစ်ခု ကျန်ရစ်နေဆဲပင်— ဤမျှအထိ ကွာခြားနေစရာ မရှိသင့်ပေ။
သို့သော်လည်း သူ၏ဇနီးကြောင့်သာ သူသည် လုံးဝ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော လမ်းကြောင်းတစ်ခုပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လွန်စွာ ပျော်ရွှင်ရစေသည့် တည်ငြိမ်၍ ငြိမ်းချမ်းသော လမ်းကြောင်းတစ်ခုပင်တည်း။
သူ၏ အတွေးစများကို မသိရှိသော လင်ချင်းဟဲ့က “မြန်မြန် မျက်နှာသစ်တော့။ ပြီးတာနဲ့ သွားလှဲလိုက်တော့” ဟု တိုက်တွန်းလေသည်။
“ကျွန်တော်တို့ ဘယ်တော့ ဆန်နီ ရဲ့ဆီ သွားကြမှာလဲ” ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က မေးမြန်း၏။
“မနက်ဖြန် မနက်စောစော သွားမယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် သွားကြတာပေါ့၊ ကျိုးတုန်း က ဒီကနေ့ညအတွက် ကျွန်တော်တို့အတွက် ညစာကျွေးမလို့လေ” ဟု လင်ချင်းဟဲ့က အပြုံးလေးဖြင့် ပြန်ပြောလေသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က နူးညံ့သောအပြုံးဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ဇနီးကို ရှက်ကြောက်ခြင်းမရှိဘဲ မျက်နှာသစ်ပေးရန် တောင်းဆိုလိုက်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့က သူ့ကို မျက်စိစောင်းပြလိုက်ရင်း “ရှင်က လူကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီလေ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ထိုသို့ ပြောဆိုသော်လည်း သူမသည် သူ့ကို မျက်နှာနှင့် လက်များ သစ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် အနားယူရန် အိပ်ခန်းထဲသို့ ပို့ပေးလိုက်လေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့လည်း သူနှင့်အတူ ဝင်ရန်ပြင်ဆင်နေစဉ် မစ္စစ်ဆိုင်က လျှောက်လာခဲ့သည်။
လင်ချင်းဟဲ့လည်း သူမနှင့် စကားစမြည်ပြောရန် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ ခေတ္တမျှ စကားပြောဆိုပြီးနောက် ကျိုးတုန်းက အထူးဖိတ်ကြားချက်တစ်ခုဖြင့် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်– “အဒေါ်၊ အဒေါ်တို့နဲ့ ဦးလေးတို့ ဒီကနေ့ည ကျွန်တော်တို့အိမ်ကို ညစာစားဖို့ လာခဲ့ကြနော်။ အဒေါ်တို့ ပြန်လာတာ အခေါက်ခေါက်ရှိပြီဖြစ်ပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့အိမ်မှာ တစ်ခါမှ မစားရသေးဘူး။ ဒီကနေ့ညတော့ မဖြစ်မနေ လာခဲ့ရမယ်နော်။”
“ဒီကနေ့ည ဟင်းစားသွားစားဖို့ စဉ်းစားနေတာနဲ့ တိုက်ဆိုင်နေတာ၊ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ဖိတ်လာတာပဲ။ အဲဒီလိုဆိုတော့ ဦးလေးနဲ့ အဒေါ်တို့က ခင်မင်နာခံမှု မလုပ်တော့ဘူးပေါ့ကွယ်” ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ရွှင်ရွှင်လန်းလန်းဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“လာကိုလာရမှာပေါ့! ကျိုးတုန်း ရေ၊ ဒီကနေ့ည ဟင်းပွဲတွေ နည်းနည်းပိုချက်လိုက်ဦး။ ငါလည်း လိုက်လာခဲ့မယ်” ဟု မစ္စစ်ဆိုင်က အပြုံးဖြင့် ဝင်ပြောလေသည်။
“အေးဆေးပါပဲ၊ ပြဿနာမရှိပါဘူး” ဟု ကျိုးတုန်းက ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ပြန်ပြောလေသည်။ သူတို့အိမ်ဘက်မှ အလွန်အမင်း မချက်မိစေရန်အတွက် သူသည် အကြီးဆုံးအစ်ကိုနှင့် အကြီးဆုံးအစ်မတော် ထံသို့ ဦးစွာ ဝင်ရောက်အကြောင်းကြားလိုက်သည်။
မစ္စစ်ဆိုင်သည် လင်ချင်းဟဲ့နှင့် ခဏတာမျှ ချစ်ခင်ရင်းနှီးစွာ ဆက်လက်စကားပြောဆိုပြီးနောက် ပြန်သွားလေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့သည် ကျိုးချင်းပိုင်နှင့်အတူ အနားယူရန် အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။ အခြားသူများ မရှိတော့သည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် အာကာသထဲမှ လျှပ်စစ်ပန်ကာ တစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ အိမ်တွင် နောက်ဆုံး၌ လျှပ်စစ်မီးများ ရရှိသွားပြီဖြစ်ရာ သူမတို့၏ အခန်းထဲအထိပါ ပါဝင်နေပေသည်။
ထိုဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးမှာ နံနက်ခင်းက အလွန်စောစော ထခဲ့ရသဖြင့် နေ့လယ်လေးနာရီကျော်အထိ အိပ်ပျော်နေခဲ့ကြသည်။
“မျက်နှာသစ်တော့။ ကျိုးတုန်း နဲ့ ပါမေတို့အိမ်ကို ထမင်းသွားစားရအောင်” ဟု လင်ချင်းဟဲ့က အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
သူတို့သည် လက်ဗလာဖြင့် သွားကြခြင်း မဟုတ်ဘဲ နို့မှုဘူးတစ်ဘူး၊ မုန့်ညက်ဖျော်ရည်တစ်ဘူးနှင့် ဝိုက်ရပ်ဘတ် နို့ဆီချိုကွန်ချာ နှစ်ထုပ်တို့ကို ယူဆောင်သွားခဲ့ကြသည်။
ရောက်ရှိသွားသောအခါ ကျိုးတုန်းက ကြက်သားများကို ခုတ်ထစ်နေပြီး ကိုင်းပါမေက မီးဖိုကို ကြည့်ရှုနေနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။ မစ္စစ်ဆိုင်ကမူ မြေးများနှင့်အတူ ရုပ်မြင်သံကြား ကြည့်နေလေသည်။
“ဦးလေးနဲ့ အဒေါ်တို့၊ အထဲကို ဝင်ပြီး တီဗီထိုင်ကြည့်နေကြပါဦး။ ထမင်းစားဖို့ သိပ်မကြာတော့ပါဘူး” ဟု ကျိုးတုန်းက နွေးထွေးစွာဖြင့် ဧည့်ခံစကား ဆိုလေသည်။
“ဘာမှ မပါဘဲ လာခဲ့ရင် ရတာပေါ့ကွယ်။ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အာဟာရဖြည့်စွက်စာတွေ ယူလာရတာလဲ” ဟု မစ္စစ်ဆိုင်က ချစ်စနိုးဖြင့် ဆူပူလိုက်သည်။
“ကလေးတွေအတွက်ပါ။ အာဟာရပိုကောင်းလာရင် သူတို့လည်း အရပ်ရှည်ရှည်နဲ့ ကြီးပြင်းလာမှာပေါ့” ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ပြုံးလျက် ပြောလေသည်။