Back to the Sixties: Farm, Get Wealthy & Raise the Cubs – Chapter 450 Biased toward First Branch

တကယ်တော့ စီးပွားရေးလုပ်ဖို့အတွက် ဒုတိယအစ်ကိုက သူ့ဇနီးနဲ့ အကြိမ်ကြိမ် ဆွေးနွေးထားပြီးသား ဖြစ်ပါတယ်။

အစပိုင်းမှာတော့ ဒုတိယအစ်ကိုက အတိုင်းအတာတိုးချဲ့ဖို့အတွက် မွေးမြူရေးလုပ်ချင်ခဲ့တာပါ။ ကြက်မွေးမွေး၊ Duck (ဘဲ) မွေးမွေး ဖြစ်ပါတယ်။ ဝက်မွေးဖို့တောင် စဉ်းစားခဲ့သေးပေမဲ့ အဲဒီအကြံဉာဏ်တွေအားလုံးက ဒုတိယအစ်မတော် ရဲ့ ငြင်းပယ်တာကို ခံခဲ့ရပါတယ်။

နောက်ပိုင်းမှာတော့ သူ့ရဲ့ညီငယ်လေး မြို့မှာ အဆင်ပြေနေတာကို မြင်တော့ ဒုတိယအစ်ကိုက တချို့သော စိတ်ကူးတွေ ဝင်လာခဲ့ပါတယ်။ ပိုဆိုးတာက သူက သူ့ညီငယ်ဆီမှာ အကြံဉာဏ်တောင်းခဲ့ပါသေးတယ်။ ချင်းပိုင်က သူ့ကို အလွန်အမင်း အားပေးခဲ့ပြီး အရင်းအနှီး မရှိတာကို သနားကရුණာသက်ကာ ပိုက်ဆံချေးပေးမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့ပါတယ်။

ဒီအခြေအနေအထိ ရောက်လာခဲ့ပြီဆိုတော့ ချင်းပိုင်က ကောင်းတဲ့ညီအစ်ကိုတစ်ယောက်ထက်ကို အများကြီး ပိုပါတယ်။ မဟုတ်ဘူးလား။

ဒါပေမဲ့ ဒုတိယအစ်မတော် ကတော့ သူ့ခင်ပွန်းသည်က တောင်ယာကို ကောင်းကောင်းမလုပ်ဘဲ ပိုက်ဆံတွေကို လေလွင့်ဖြုန်းတီးနေတာပဲ ဖြစ်တယ်လို့ အကြောင်းပြပြီး လက်မခံဘဲ ဆက်ငြင်းနေဆဲပါပဲ။ သူ့စိတ်တွေက ဘယ်ရောက်နေမှန်းကို မသိရပါဘူး။

သူမရဲ့စကားတွေက အခြေအမြစ်ရှိသလို ထင်ရပါတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူမက ပထမအိမ်ထောင်စုကို တိုက်ရိုက်ပုံစံခွက်အဖြစ် ထုတ်သုံးခဲ့လို့ပါပဲ။ စီးပွားရေးလုပ်တာ တကယ်ပဲ ကောင်းတယ်ဆိုရင် ပထမအိမ်ထောင်စုက ဘာလို့ မလုပ်တာလဲပေါ့။ အကြီးဆုံးအစ်မတော် နဲ့ တတိယမမတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက သူမနဲ့သူတို့ကြားက ဆက်ဆံရေးထက် အများကြီး ပိုကောင်းတယ်ဆိုတာ လူတိုင်းသိကြပါတယ်။ ဘာလို့ ဒုတိယအိမ်ထောင်စုကို မခေါ်ဘဲ ပထမအိမ်ထောင်စုကို အရင်မခေါ်ခဲ့တာလဲ။

ထို့အပြင် စီးပွားရေးလုပ်တယ်ဆိုတာ အန္တရာယ်ကင်းကင်းနဲ့တော့ မဟုတ်ပါဘူး။ အခုချိန်မှာ ကြည့်ရတာ ပုံမှန်လိုလိုရှိပေမဲ့ နောင်တစ်ချိန်မှာ အရင်က ခက်ခဲမှုတွေ ပြန်မလာဘူးလို့ ဘယ်သူက အာမခံနိုင်မှာလဲ။ တကယ်လို့ နိုင်ငံရေးလှိုင်းတံပိုးတွေ ထပ်ဖြစ်လာခဲ့ရင် သူတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ။ တောင်ယာလုပ်တာက အလုံခြုံဆုံးနဲ့ အဘေးကင်းဆုံး ရွေးချယ်မှုပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုကတော့ စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့ပါပြီ။ တကယ်ကို ပူပန်နေခဲ့တာပါ။ တောင်ယာလုပ်တာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကောင်းတယ်လို့ သတ်မှတ်လို့ရလဲဆိုတာကို သူ ဘယ်လိုမှ နားမလည်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။ ဒီနှစ် နွေရာသီ ရိတ်သိမ်းချိန်ကိုပဲ ကြည့်လိုက်ပါ။ တစ်နှစ်ပတ်လုံး အပင်ပန်းခံ လုပ်ကိုင်ခဲ့ရပေမဲ့ ရိတ်သိမ်းစရာဆိုလို့ ဘာမှကို မရှိသလောက်ပါပဲ။ တောင်ယာလုပ်တာက ဘာများ ပိုကောင်းလို့လဲ။

မြို့တော်ကိုပြောင်းရွှေ့ပြီး မြို့ကြီးပြကြီးရဲ့ လူနေဖြစ်သွားတဲ့ စတုတ္ထအစ်ကို့ရဲ့ မိသားစုအကြောင်းကို မပြောနဲ့ဦး။ တတိယအစ်ကို့ရဲ့ မိသားစုတောင်မှ မကြာသေးခင်ကမှ မြို့ကို ပြောင်းသွားခဲ့ပြီး သူတို့ရဲ့ဘဝက ကောင်းမွန်နေပါပြီ။ အကြီးဆုံးအစ်ကို့ရဲ့ မိသားစုလည်း အဆင်ပြေနေပါတယ်။ အာနီက သူမရဲ့ လစာကို အိမ်ကို ပို့ပေးပြီး အိမ်မှာ လက်သပ်မွေးမြူရေး ကျွမ်းကျင်တဲ့ စီနီ က ကြက်တွေ၊ ဘဲတွေ၊ ဝက်တွေကို မွေးမြူပေးနေပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ သားကြီး ရှင်ရှင်ကလည်း ကောလိပ်တက်နေပြီး အနာဂတ်မှာ တည်ငြိမ်တဲ့ အလုပ်အကိုင် ရရှိတော့မှာပါ။ အကြီးဆုံးအစ်ကိုနဲ့ အကြီးဆုံးအစ်မတော် တို့ဆိုရင် တောက်ပတဲ့ အုတ်ခဲအိမ်တောင် ဆောက်ပြီးကြပါပြီ။

ကျိုးမိသားစုဟောင်းမှာ အိမ်ထောင်စုလေးစု ရှိပေမဲ့ နှစ်တွေအများကြီး ကုန်ဆုံးသွားတဲ့အထိ သူ့ရဲ့ ဒုတိယအိမ်ထောင်စုကတော့ တစ်နေရာတည်းမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ မလှုပ်မယှက် ရပ်တည်နေဆဲပါပဲ။ ဒုတိယအစ်ကိုက အဲဒီအကြောင်းကို တွေးမိတိုင်း ရင်ထဲမှာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေ ဖြစ်ပေါ်လာတတ်ပါတယ်။ အပြင်လူတွေကို ထုတ်မပြောပြနိုင်တဲ့ အဲဒီလို စိုးရိမ်ပူပန်မှုမျိုးကြောင့် သူ့ရဲ့ ဝမ်းနည်းနာကျင်မှုတွေအားလုံးကို ဝမ်းဗိုက်ထဲမှာသာ မျိုချခဲ့ရပါတယ်။

ဒီလို အတွင်းစိတ် ဒုက္ခရောက်မှုကြောင့်ပဲ ဖြစ်မယ်၊ လင်းချင်းဟယ်နဲ့ အကြီးဆုံးအစ်မတော် ကျိုးတို့က ယောက်ျားသုံးယောက် ဆက်လက်သောက်သုံးနေစဉ်မှာ စောစောစီးစီး ထမင်းစားပြီးသွားတဲ့နောက် အပြင်ဘက်ကနေ ဒုတိယအစ်ကို တိုးတိုးတိတ်တိတ် ငိုကြွေးသံကို ကြားလိုက်ရပါတယ်။

"ဟာ" လို့ အကြီးဆုံးအစ်မတော် က သက်ပြင်းချမိပါတယ်။

လင်းချင်းဟယ်လည်း ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပါဘူး။ အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ကျိုးမိသားစုဟောင်းက ယောက်ျားတွေမှာ တကယ်ပဲ တူညီတဲ့ ထူးခြားချက်တစ်ခု ရှိပါတယ်၊ အဲဒါက သူတို့ရဲ့ ဇနီးသည်တွေပြောသမျှကို နားထောင်ကြတာပါပဲ။ သူ့ရဲ့ သာမန်ဟန်ပန်တွေကြားကနေ ချင်းပိုင်မှာလည်း မိန်းမကို ကြောက်တတ်တဲ့ (သို့မဟုတ်) မိန်းမစကား နားထောင်တတ်တဲ့ အကျင့်ရှိပါတယ်။ မဟုတ်ရင် မူရင်းစာအုပ်ထဲကလို သူ့ဘဝက ဒီလိုဖြစ်လာစရာ အကြောင်းကို မရှိပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ သူမ ရောက်လာပြီးနောက်ပိုင်းမှာတော့ သူမက သူ့ကို အရင်ကတည်းက လမ်းကြောင်းမှန်ပေါ် ရောက်အောင် လမ်းပြပေးခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။ ယနေ့ခေတ် ကျိုးချင်းပိုင်က လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကနဲ့ လုံးဝကို ကွာခြားသွားပါပြီ။ ဒီလိုဆိုပေမဲ့လည်း သူမက တစ်ခုခုကို ပြတ်ပြတ်သားသား လုပ်မိတဲ့အခါ သို့မဟုတ် အမှားတစ်ခုခု ကျူးလွန်မိတဲ့အခါမျိုးမှာ သူက သူမကို ဘယ်တော့မှ ဆူပူကြိမ်းမောင်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ တိတ်တဆိတ်နဲ့ပဲ အဲ့ဒါကို ပြုပြင်ပေးတတ်ပါတယ်။ မဟုတ်ရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကြမ်းတမ်းတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်လို့ ယူဆတဲ့ လင်းချင်းဟယ်က ဒီလိုလူမျိုးနဲ့ တွေ့တဲ့အခါတိုင်းမှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နာခံတတ်တဲ့ မိန်းမပျိုလေးတစ်ယောက်လို နေနိုင်မှာလဲ။

သူမက သူ့ကို အမှန်တကယ် ချစ်မြတ်နိုးတယ်ဆိုတာမှာ သံသယဖြစ်စရာ မရှိပါဘူး။ ဟုတ်တာပေါ့၊ သူမရဲ့ ချင်းပိုင်လည်း သူမမပါဘဲ မနေနိုင်ဘူးဆိုတာကို သူမ ကောင်းကောင်းသိပါတယ်။

ဘယ်လိုပြောကြလဲလေ။ မှန်ကန်တဲ့လူနဲ့ တွေ့တဲ့အခါကျရင် ကိုယ်က သူတို့ကို လွှတ်မပေးချင်တော့ပါဘူး။ အဲဒါရဲ့ တိုက်ရိုက် ရလဒ်ကတော့ ညဘက်အိပ်တဲ့အခါ သူမက မွန်းကျပ်တယ်လို့ ခံစားရရင်တောင် သူက သူမကို ဖက်ထားရပါတယ်။ နေ့ဘက်မှာတော့ ကြမ်းတမ်းပြီး ခက်ထန်တဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်လို ပုံစံရှိပေမဲ့ ညဘက်ရောက်တဲ့အခါမှာတော့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကပ်ချွဲတတ်ပါတယ်။

"ဒုတိယအစ်ကိုက စီးပွားရေးလုပ်ဖို့အတွက် သင့်တော်ပါတယ်။ ခင်ဗျားရဲ့ အကြီးဆုံးအစ်ကိုနဲ့ ကျွန်မတို့က ဒါဟာ တော်တော်ကောင်းတဲ့ အကြံဉာဏ်လို့ ထင်ကြပေမဲ့ ဆာနီရဲ့အမိကတော့ လက်မခံချင်ဘူး ဖြစ်နေတယ်" လို့ အကြီးဆုံးအစ်မတော် က စိတ်ပျက်လက်ပျက် ပြောပါတယ်။

လင်းချင်းဟယ်က ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပါဘူး။ ဒုတိယအစ်ကို့ကို သနားကရුණာသက်ပေမဲ့ သူမက တခြားသူတွေရဲ့ ကိစ္စတွေထဲကို အလွယ်တကူ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရတာကို မကြိုက်ပါဘူး။ တကယ်လို့ အကူအညီ လိုအပ်တယ်ဆိုရင် သူမရဲ့ ချင်းပိုင်က သူ့ရဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုကို သူ့အလိုလို ကူညီပေးမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ထို့ကြောင့် သူမရဲ့ အမြင်ကို သူမဘက်မှာပဲ ထိန်းသိမ်းထားတာက ဒုတိယအစ်ကို့အတွက် သူမရဲ့ အကြီးမားဆုံး အထောက်အပံ့ပါပဲ။

လင်းချင်းဟယ်က အရင်ဆုံး သူမရဲ့ အခန်းထဲကို ပြန်သွားခဲ့ပါတယ်။ သူမ ရောက်သွားတဲ့အခါ ကျိုးလီနီက သူမရဲ့ အခန်းတံခါးဝမှာ မမျှော်လင့်ဘဲ စောင့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။

အသက် ဆယ့်ခုနစ်နှစ်အရွယ် ကျိုးလီနီက အရမ်းမပုဘဲ မိန်းမပျိုလေးတစ်ယောက် အနေအထားကို ရောက်နေပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ လင်းချင်းဟယ်က သူမရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်က အငွေ့အသက်ကို လုံးဝကို မနှစ်မြို့လှပါဘူး။

"စတုတ္ထအဒေါ်" လို့ ကျိုးလီနီက အပြုံးနဲ့ နှုတ်ဆက်ပါတယ်။

"ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ၊ လီနီ" လို့ လင်းချင်းဟယ်က တည့်တည့်မတ်မတ် မေးပါတယ်။

"စတုတ္ထအဒေါ်ရယ်၊ ကျွန်မက အရင်တုန်းက ငယ်သေးတယ်၊ မသိနားမလည်ဘူး၊ ဘာမှလည်း မသိခဲ့ပါဘူး။ ခေါင်းဖြတ်ထားတဲ့ ယင်ကောင်လိုပါပဲ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို လူငယ်တစ်ယောက်လို သဘောထားပြီး အပြစ်မတင်ပါနဲ့" လို့ ကျိုးလီနီက ချိုသာစွာ ပြန်ပြောပါတယ်။

လင်းချင်းဟယ်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ "ငါက နင်နဲ့ တန်းတူ မထားပါဘူး" လို့ ပြောပါတယ်။

"အဒေါ်ရယ်၊ ကျွန်မက အဒေါ်ရဲ့ တူမပါ။ အခု ကျွန်မ ဒီအရွယ်ရောက်လာပြီဆိုတော့ အဒေါ်တို့ဘက်မှာ အလွတ်နေရာ ရှိသေးလား။ ကျွန်မအတွက် နေရာလေး တစ်နေရာလောက် ဖန်တီးပေးလို့ ရမလား။ ကျွန်မ ကြိုးစားကြိုးစားစား လုပ်မယ်လို့ အဒေါ်ကို ကတိပေးပါတယ်။ လုံးဝ ပျင်းရိမှာ မဟုတ်ပါဘူး!" လို့ ကျိုးလီနီက စိတ်အားထက်သန်စွာနဲ့ ကတိပေးပါတယ်။

လင်းချင်းဟယ် ရယ်ချင်သွားပါတယ်။ သူမက ကောင်မလေးကို ငေးကြည့်ရင်း "ဒီနှစ်မှာ ငါက ဆာနီကို ခေါ်လာမှာဆိုတော့ လူလည်း မရှားဘူး၊ ပိုတဲ့နေရာလည်း မရှိဘူး" လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။

ကျိုးလီနီရဲ့ မျက်နှာ တောင့်တင်းသွားပြီး သူမရဲ့ အပြုံးက အတင်းအကျပ် ပြုံးထားသလို ဖြစ်သွားပါတယ်။ "အဒေါ်ရယ်၊ ပထမအိမ်ထောင်စုဘက်ကို အဲဒီလောက်ကြီး ဘက်လိုက်လို့ မရပါဘူး။ သူတို့ကို ကြည့်ပါဦး၊ အုတ်ခဲအိမ် ဆောက်ထားကြပြီး ဘဝက အရမ်းကို အဆင်ပြေနေတယ်။ ကျွန်မရဲ့ မိသားစုကတော့ တနေရာတည်းမှာ ဆက်ပြီး တဝဲလည်လည် ဖြစ်နေတုန်းပါပဲ။ အာနီမမက သွားနှင့်ပြီးပြီ။ အခု အလွတ်နေရာ ရှိလာပြီဆိုတော့ ကျွန်မကို ပေးသင့်တာပေါ့။ ဒါ့အပြင် စီနီ မမမှာ လုပ်စရာတွေ အများကြီး ရှိနေပြီးသားလေ"

"သူ့မှာ လုပ်စရာတွေ ရှိတယ်၊ နင့်မှာ မရှိဘူးပေါ့။ ဒါ့အပြင် နင့်ရဲ့ အကြီးဆုံးအဒေါ်က သဘောတူပြီးသားပါ။ ငါတို့ ထွက်သွားတဲ့အခါ စီနီ ပါ လိုက်လာမှာ" လို့ လင်းချင်းဟယ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောပါတယ်။

"စတုတ္ထအဒေါ်ရယ်၊ ကျွန်မကိုပါ ခေါ်သွားပါ။ မြို့တော်ကို တကယ် သွားချင်တာပါ။ ဘာပြဿနာမှ မရှာပါဘူးလို့ ကတိပေးပါတယ်" လို့ ကျိုးလီနီက တောင်းပန်ပါတယ်။

သူ့ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး လင်းချင်းဟယ်က လှည့်ထွက်ကာ အိမ်ထဲကို ဝင်သွားခဲ့ပါတယ်။

ကျိုးလီနီက သူမရဲ့ ကျောပြင်ကို အဆိပ်ပြင်းတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။ သူမရဲ့ စတုတ္ထအဒေါ်က သဘောတူမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာနဲ့ ဆက်ပြီး တောင်းပန်နေတာက အလကားပဲဆိုတာကို သူမ ကောင်းကောင်းသိပါတယ်။ ဒေါသထွက်လွန်းလို့ ပူထူနေပြီး အိမ်ကို အမြန် ပြန်ပြေးသွားခဲ့ပါတယ်။

ဒုတိယအစ်မတော် က ပန်းကန်တွေကို သိမ်းဆည်း သန့်ရှင်းရေးလုပ်နေပါတယ်။ သူမရဲ့ သမီး ပြန်လာတာကို မြင်တော့ "ပျင်းရိတဲ့ကောင်မလေး၊ ပန်းကန်တွေတောင် မကူသိမ်းဘဲ ဘယ်ကို ထွက်သွားတာလဲ" လို့ ဆူပူလိုက်ပါတယ်။

"အမေ၊ သိလား။ စတုတ္ထအဒေါ်က တကယ်ကို လွန်လွန်းတယ်" လို့ ကျိုးလီနီက သွားကိုကြိတ်ရင်း ပြောပါတယ်။

"သူ့ဆီ သွားခဲ့တာလား" လို့ ဒုတိယအစ်မတော် က အလုပ်ကို ခေတ္တရပ်ပြီး သူမကို ငေးကြည့်ရင်း မေးပါတယ်။

"ဟုတ်တာပေါ့၊ သွားကို သွားရမှာပေါ့။ အမေ၊ ရှု့ရှิ่งမေက မြို့တော်က လူတစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်လိုက်တာလေ၊ သူ့ခင်ပွန်းရဲ့ မိသားစုက အရမ်းချမ်းသာတယ်လို့ ပြောတယ်။ အခုဆိုရင် သူ့မောင် ရှု့ရှิ่งချန်ကိုတောင် မြို့တော်ကို ခေါ်သွားပြီ။ မြို့တော်ကို သွားရတာ ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းလိုက်မလဲ" လို့ ကျိုးလီနီက ပြန်ပြောပါတယ်။

ရှု့ရှิ่งမေ တစ်ယောက် လူချမ်းသာနဲ့ လက်ထပ်ပြီး ဖီးနစ်ငှက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတဲ့ အဖြစ်အပျက်က ကျိုးလီနီရဲ့ ရင်ထဲမှာ အနက်ရှိုင်းဆုံး စွဲထင်နေခဲ့ပါပြီ။ တကယ်လို့ သူမသာ အဲဒီတုန်းက မြို့တော်ကို လိုက်သွားခဲ့မယ်ဆိုရင် သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အရည်အချင်းနဲ့ မြို့ခံတစ်ယောက်နဲ့ အလွယ်တကူ လက်ထပ်နိုင်ခဲ့မှာ ဖြစ်တယ်လို့ သူမ ခိုင်ခိုင်မာမာ ယုံကြည်နေခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ စတုတ္ထအဒေါ်က လက်မခံဘဲ ရှု့ရှิ่งမေကိုသာ သွားခွင့်ပေးပြီး အဲဒီလို ကောင်းမွန်တဲ့ ဖူးစာကို ရရှိစေခဲ့ပါတယ်။

"ဒါနဲ့ နင်းက အဲဒီကို သွားခဲ့တာပေါ့။ သူ ဘာပြောလဲ။ သဘောတူရဲ့လား" လို့ ဒုတိယအစ်မတော် က မေးပါတယ်။

အမှန်အတိုင်းပြောရရင် သူမမှာလည်း အဲဒီလို အတွေးမျိုး ရှိနေခဲ့တာပါပဲ။ သူ့ရဲ့ ဒုတိယသမီးက သစ်တုံးလို တုံးအတဲ့ အကြီးမနဲ့ မတူဘဲ လီနီက ထက်မြက်ပါတယ်။ တကယ်လို့ သူမသာ မြို့တော်ကို သွားခဲ့မယ်ဆိုရင် အဲဒီမှာ ချမ်းသာတဲ့သူတစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်နိုင်ဖို့က လုံးဝ ဖြစ်နိုင်ချေရှိပါတယ်။