မကြာသေးမီက ခရိုင်မြို့ပေါ်ရှိ စက်ရုံအချို့မှာ အလုပ်ရပ်စဲသွားခဲ့ကြပြီး အားလုံးမှာ ယခုနှစ်အတွင်းမှာပင် ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
စူတာလင်း အလုပ်လုပ်ခဲ့ဖူးသော စက်ရုံမှာလည်း ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ခုအပါအဝင်ဖြစ်ပြီး သူ၏ ဦးလေးဖြစ်သူ၏ တစ်မိသားစုလုံးလည်း ထိုစက်ရုံတွင်ပင် လုပ်ကိုင်ခဲ့ကြသည်။ ယခုအခါတွင်မူ ၎င်းတို့မှာ အလုပ်လက်မဲ့ဖြစ်သွားကြသည်မှာ ရှောင်လွှဲ၍မရတော့ပေ။
လင်းချင်းဟယ်က "ငါပြန်သွားရင် ငါ့ရဲ့အငယ်ဆုံးညီမလေးနဲ့ စကားပြောလိုက်မယ်" ဟု ဆိုသည်။
စူတာလင်း၏ ဦးလေးနှင့် အဒေါ်ဖြစ်သူတို့မှာ ၎င်းတို့의 မိသားစုငယ်လေးအပေါ် အမြဲတမ်း ကောင်းမွန်စွာ စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့ကြဖူးသဖြင့် မသိကျိုးကျွတ် ပြု၍မရပေ။ ၎င်းတို့နှစ်ဦးကို အကြောင်းကြားရပေမည်။ ကိစ္စရပ်များကို မည်သို့ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းကြမည်ကိုမူ စူတာလင်းနှင့် သူ့မိသားစုပေါ်တွင်သာ မူတည်ပေလိမ့်မည်။
တတိယအစ်ကိုနှင့် တတိယအစ်မတော်တို့၏ နေရာတွင် ညစာစားပြီးနောက် လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့သည် တတိယအစ်ကိုလင်း၏ အိမ်သို့ လျှောက်သွားခဲ့ကြသည်။
ထိုနေရာတွင် ညစာထပ်စားရန် မလိုတော့သော်လည်း တတိယအစ်မတော်လင်းက အချိုပွဲအဖြစ် မုန့်ဖက်ထုပ်စေ့ဟင်းရည် ချက်ပြုတ်ပေးထားခဲ့သည်။ ၎င်းတို့နှင့်အတူ ထိုင်ကာ အချိန်အကြာကြီး စကားစမြည်ပြောဆိုပြီးနောက် အိပ်ရာဝင်ချိန် ရောက်လုနီးပါးပင် ရှိလာခဲ့သည်။
တတိယအစ်ကိုလင်းမှာ နံနက်စောစောတွင် သစ်သီးများနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ သွားရောက်စုဆောင်းရန် ရှိနေသောကြောင့် ၎င်းတို့သည် စောစောစီးစီးပင် အိပ်ရာဝင်ခဲ့ကြသည်။
လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့လည်း အနားယူရန် ဧည့်ခန်းသို့ ဝင်သွားခဲ့ကြသည်။ ခရီးပန်းလာသဖြင့် မောပန်းနေကြသော ထိုဇနီးမောင်နှံမှာ စောစောစီးစီးပင် တစ်နေ့တာကို အဆုံးသတ်လိုက်ကြသည်။
နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် တတိယအစ်ကိုလင်း ထလာသောအခါ ထိုဇနီးမောင်နှံမှာလည်း သူ့နှင့်အတူ တပြိုင်နက်တည်း ထလာခဲ့ကြသည်။
"ညီမလေး၊ ယောက်ဖ၊ ပြန်အိပ်ကြဦးလေ။ အစောကြီးပဲ ရှိသေးတယ်" ဟု တတိယအစ်ကိုလင်းက ပြောသည်။
တတိယအစ်မတော်က သူ့အား စားရန် ပန်ကိတ်မုန့်များ ကမ်းပေးရင်း "မိုးတောင်မလင်းသေးဘူး။ တတိယညီမတို့ နည်းနည်းလောက် ထပ်အနားယူလိုက်ကြပါဦး" ဟု ဖြည့်စွက်ပြောသည်။ ထိုစဉ်က နံနက် ၅ နာရီခွဲခန့်သာ ရှိသေးသည်။
"မလိုပါဘူး။ ဒီမနက်စောစော အချိန်ကောင်းကို အသုံးချပြီး ပူမလာခင် ရွာကို အမြန်ပြန်ကြတာပေါ့။ မဟုတ်ရင် ငါ့ရဲ့အကြီးဆုံးအစ်မတော်တို့နဲ့ တခြားသူတွေက နည်းနည်းကြာရင် လယ်ကွင်းတွေဘက်ကို ထွက်သွားကြလိမ့်မယ်" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြန်ပြောသည်။
သူမနှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့သည် အတူတကွ သွားတိုက်ကြပြီးနောက် ပန်ကိတ်မုန့်နှင့် ဆန်ပြုတ်ကို အတူတကွ စားသုံးခဲ့ကြသည်။
တတိယအစ်ကိုလင်း ထွက်သွားသောအခါ ၎င်းတို့သည် သူ၏စက်ဘီးကို ထုတ်တွန်းကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်ခဲ့ကြသည်။
"ရှေ့ကနေ အရင်သွားနှင့်လိုက်တော့။ ယောက်ဖနဲ့ ငါတို့ကတော့ဖြည်းဖြည်းချင်း လိုက်ခဲ့မယ်" ဟု လင်းချင်းဟယ်က သူ့အား ပြောလိုက်သည်။
"ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်အရင် သွားနှင့်မယ်နော်" တတိယအစ်ကိုလင်းက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ သူသည် ဆိုင်ကယ်ကို အရှိန်မြှင့်ကာ ရှေ့သို့ မောင်းထွက်သွားခဲ့သည်။
လင်းချင်းဟယ်သည် ကျိုးချင်းပိုင်၏ နောက်တွင် ထိုင်ကာ ရွာဘက်သို့ စက်ဘီးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း နင်းသွားရင်း "ငါတို့ရဲ့ဇာတိမြေက တကယ်ကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာတာပဲ" ဟု မှတ်ချက်ပြုသည်။
အပြင်ဘက်တွင် ရေပန်းစားနေသော အရာများစွာကို မြို့ထဲတွင်ပင် ယခုအခါ မြင်တွေ့နိုင်ပြီဖြစ်ကာ အလွန်ပင် ခေတ်မီဆန်းသစ်နေပေသည်။
"ချမ်းသာတဲ့သူတွေ အများကြီး ပိုများလာတယ်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က ထောက်ခံပြောဆိုသည်။
မနေ့က သူသည် တတိယအစ်ကိုအား စက်ဘီးစီး လေ့ကျင့်ပေးရန် ခေါ်သွားစဉ်က ကားအတော်များများနှင့် ဆိုင်ကယ်အမြောက်အများကို သတိထားမိခဲ့သည်။ လမ်းပေါ်ရှိ လူငယ်အမျိုးသမီးများပင်လျှင် ထူးခြားသော ဖက်ရှင်စတိုင်နှင့် ဟန်ပန်အမူအရာတို့ဖြင့် သွားလာနေကြသည်။
"ဒီနှစ်မှာ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းခဲ့တယ်လို့ ကြားတယ်။ အခြေခံအားဖြင့်တော့ လယ်ကွင်းတွေက ရိတ်သိမ်းလို့မရခဲ့ဘူးတဲ့" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ဆက်ပြောသည်။
"မိုးသည်းထန်စွာ ရွာတာလား" ကျိုးချင်းပိုင်က စကားရပ်သွားသည်။
"သီးနှံပျက်စီးမှုတွေ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့တယ်လို့ တတိယအစ်မတော်က ပြောပြတယ်။ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ ခရိုင်နှစ်ခုပဲ ထိခိုက်ခဲ့တာ။ အစားအစာတွေကို တခြားနေရာတွေကနေ တင်ပို့ပေးခဲ့ကြလို့ ဘယ်သူမှ ငတ်ပြတ်ပြီး သေဆုံးတာမျိုး မရှိခဲ့ဘူး" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြောသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ကြီးမားသော ဘေးအန္တရာယ်မျိုး မဖြစ်ပွားသမျှ ကာလပတ်လုံး အဆင်ပြေပေသည်။
"ဆန်နီလည်း အဲဒီဘေးဒဏ်ကို ခံခဲ့ရတယ်လို့ ကြားတယ်။ ပြီးတော့ လီကျားကျွန်းဆိုတာလည်း ကြီးတဲ့နေရာ တစ်ခုမှ မဟုတ်ဘူး။ ဟိုကလူတွေက သူ့ရဲ့အားနည်းချက်တွေကို စနောက်နေကြလိမ့်မယ်လို့ ငါထင်တယ်" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ထည့်သွင်းပြောဆိုသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင်။ ၎င်းတို့၏ တူမမှာ အိမ်ထောင်ပြုပြီးသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူမ၏ဘဝကို သူမ မည်သို့ရှင်သန်မည်မှာ သူမ၏ ကိစ္စသာ ဖြစ်သည်။
"လိုင်ကု မင်္ဂလာဆောင်ဖို့ မြို့ထဲက ဆိုင်ခန်းတစ်ခုကို စုံစမ်းနေတယ်လို့ တတိယအစ်မတော် ပြောတာ ကြားလိုက်တယ်။ သူက အဲဒီမှာ ဆိုင်တစ်ဆိုင် ဖွင့်ဖို့ ရည်ရွယ်နေပုံပဲ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ဆိုသည်။
"သူ့ခြေထောက်က မကောင်းဘူး မဟုတ်လား" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က ထောက်ပြသည်။
"အင်း၊ ဟုတ်တယ်။ ဒါကြောင့် သူသာ မြို့ထဲမှာ ဆိုင်ဖွင့်မယ်ဆိုရင် အခြားသူတွေနဲ့ အပြိုင်အဆိုင် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့က ငါတို့နဲ့အတူ လိုက်လာချင်ကြမလား မသိဘူး" ဟု လင်းချင်းဟယ်က သူမ၏ အတွေးများကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုရင်း မျှဝေလိုက်သည်။
အမှန်တစင်စစ်တွင် ၎င်းတို့၏တူမဖြစ်သူ ကျိုးဆန်နီမှာ ဆိုးရွားသူတစ်ဦး မဟုတ်ပေ။ သူမသည် ဒုတိယအစ်မတော်၏ ပြုစုပျိုးထောင်မှုကြောင့် သိုသိပ်အစိုးရိမ်ကြီးသော ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေး ရှိလာခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူမ၏ ကျန်းမာရေး ထိခိုက်လာခဲ့ပြီး ကလေးမယူနိုင်တော့သည့်အတွက် ကျိုးဆန်နီသာ မြို့တော်သို့ သွားရောက်ခဲ့ပါက သူမအနေဖြင့် ဘဝအသစ်တစ်ခုကို စတင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု လင်းချင်းဟယ်က ယူဆခဲ့သည်။
၎င်းတို့သည် ခရိုင်မြို့သို့ ပြောင်းရွှေ့ကြလျှင်တောင်မှ ဆေးဝါးကုသမှု အခြေအနေများမှာ မြို့တော်နှင့် ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် အိမ်ထောင်ကျပြီး လအနည်းငယ်အတွင်း ကလေးမရခဲ့လျှင် လူများက ကောလာဟလများ စတင်ပြောဆိုကြတော့မည်သာ ဖြစ်သည်။ ကျေးလက်ဒေသတွင်သာမက မြို့ပြတွင်ပင် ထိုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပြီး၊ ဤခေတ်တွင် သန္ဓေတားဆီးရေးဆိုင်ရာ အသိပညာမှာ လုံးဝနီးပါး မရှိသလောက်ဖြစ်ကာ သီးသန့် "နှစ်ဦးသား ကမ္ဘာလေး" ဟူသော သဘောတရားမှာ လုံးဝမရှိခဲ့ပေ။
ထို့အပြင်၊ မင်္ဂလာဆောင်စကာလအတွင်း ဇနီးမောင်နှံတို့သည် ကလေးများကို အမြန်ရရှိကြရန် မျှော်လင့်ခံကြရသည်။ သို့သော်လည်း ကျိုးဆန်နီ အိမ်ထောင်ကျပြီးနောက်ပိုင်းတွင် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းမှုများ စတင်ဖြစ်ပွားချိန်နှင့် တိုက်ဆိုင်စွာပင် ကိုယ်ဝန်မရှိလာခဲ့ပေ။ အံ့သြစရာ မရှိတော့သည်မှာ ရွာထဲမှ လူအတော်များများက သူမအား ဝေဖန်ပြစ်တင်ကြတော့သည်။
"သူ့ကို အခြောက်ခံ ပင်လယ်စာဆိုင်ကို စောင့်ခိုင်းချင်တာလား" ကျိုးချင်းပိုင်က သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်သဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။
"ရှင်ရော ဘယ်လိုထင်လဲ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြန်လည်မေးမြန်းသည်။
"မဆိုးပါဘူး" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
"သူတို့ကို တစ်လကို လစာ စုစုပေါင်း ယွမ် ခုနစ်ဆယ် ပေးနိုင်ပါတယ်" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ဆိုသည်။ "ဒါပေမဲ့ သူတို့ကို တွေ့တဲ့အခါကျရင်တော့ သေချာ တိုင်ပင်ဆွေးနွေးရလိမ့်မယ်"
ကျိုးချင်းပိုင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထိုဇနီးမောင်နှံလည်း နောက်ဆုံးတွင် ရွာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြသည်။
ယခုအချိန်မှာ အလွန်စောလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ မိမိတို့၏ လယ်ကွင်းများတွင် အလုပ်လုပ်နေကြသော လူအများစုမှာ ပြီးခါနီးပြီဖြစ်ကာ နွေရာသီ ရိတ်သိမ်းမှုမှ ထွက်ကုန် အများကြီး မရရှိခဲ့ကြသောကြောင့် ဆောင်းဦးရာသီ ရိတ်သိမ်းချိန်တွင် ပို၍ပင် လုံ့လဝီရိယ စိုက်ထုတ်ကြရပေမည်။
"ချင်းပိုင်၊ ဆရာမလင်း၊ ပြန်လာကြပြီလား" အဒေါ်ဆိုင်က ထမင်းဗူးတစ်ဗူးကို ကိုင်ဆောင်ထားရင်း ထိုဇနီးမောင်နှံကို မြင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စကားစတင်ပြောသည်။
"အင်း၊ ရွာထဲကို တစ်ချက် လှည့်ကြည့်ဖို့ ပြန်လာကြတာပါ" လင်းချင်းဟယ်က ပြုံးလျက် စက်ဘီးပေါ်မှ ဆင်းကာ ပြောလိုက်သည်။ "အဒေါ်ဆိုင်၊ ဘယ်သွားမလို့လဲ"
"ကျိုးတုန်းဆီကို နံနက်စာ သွားပို့မလို့လေ" ဟု အဒေါ်ဆိုင်က ပြန်ဖြေသည်။
"ဒါဆိုလည်း အဒေါ်သွားစရာရှိတာ သွားနှင့်လိုက်ပါ။ အချိန်ရတဲ့အခါ ကျုပ်တို့ဆီ လာထိုင်ပါဦး" လင်းချင်းဟယ်က ပြုံးကာ ပြောသည်။
အဒေါ်ဆိုင်က အပြုံးဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့လည်း အိမ်သို့ ဆက်လက် လျှောက်သွားခဲ့ကြသည်။ လမ်းတစ်ဝက်တွင် ရွာသားအများအပြားနှင့် ဆုံတွေ့ကြကာ နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်ကြသည်။
အကြီးဆုံးအစ်မတော်နှင့် အကြီးဆုံးအစ်ကိုတို့မှာ လယ်ကွင်းများဘက်သို့ သွားကြပြီး ဆန်နီတစ်ယောက်တည်းသာ အိမ်ကိုစောင့်ရန် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ဆန်နီမှာ ယခုအခါ အရွယ်ရောက်လာပြီဖြစ်ကာ လူအများအပြားကလည်း သူမကို သဘောကျနေကြသည်။ သူမသည် မည်မျှ လျင်မြန်ဖျတ်လတ်ပြီး စွမ်းဆောင်နိုင်သူဖြစ်ကြောင်း ရွာထဲတွင် မည်သူက မသိဘဲ ရှိမည်နည်း။ ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ အကြီးဆုံးအစ်ကိုနှင့် အကြီးဆုံးအစ်မတော်တို့မှာ ရွာထဲတွင် ထူးကဲစွာ နာမည်ကောင်း ကျော်ကြားကြသူများ ဖြစ်ကြသည်။
ထိုအချက်အပြင်၊ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဤဒေသတစ်ဝိုက်တွင် နာမည်ကြီးလှသော သူမ၏ မောင်ငယ် ကျိုးယန်လည်း ရှိနေပေသည်။ သဘာဝကျစွာပင် သူမ၏ အနာဂတ်အလားအလာမှာ အကောင်းဆုံး အဆင့်အတန်းတွင် ရှိနေသည်။
လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့သည် ရှေးဦးစွာ ကျိုးအိုကြီး၏ အိမ်ရှေ့မှ ဖြတ်သွားကြပြီး အမြန်တစ်ချက် ဝင်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ လင်းချင်းဟယ်က အပြင်ဘက်တွင် စောင့်နေခဲ့ပြီး ကျိုးချင်းပိုင်က အထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။
ထိုစဉ်က ကျိုးလီနီမမှာ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ မြို့တော်သို့ ထွက်ပြေးသွားခဲ့ခြင်းကြောင့် လင်းချင်းဟယ်နှင့် ဒုတိယအစ်မတော်တို့ကြား ဆက်ဆံရေးမှာ လုံးဝ ပြတ်တောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့နှင့် ပတ်သက်၍ ပြောစရာ စကားပင် မရှိတော့ပေ။
ကျိုးချင်းပိုင်သည် အထဲသို့ ဝင်ကာ စစ်ဆေးကြည့်သည်။ ဒုတိယအစ်ကိုနှင့် ဒုတိယအစ်မတော်တို့မှာ လယ်ကွင်းများသို့ ထွက်သွားကြသဖြင့် အိမ်မှာ လူမရှိဘဲ ခြောက်သွောက်နေသည်။
ထိုမှနေ၍ ကျိုးချင်းပိုင်နှင့် လင်းချင်းဟယ်တို့သည် ပထမအိမ်ခြေသစ်သို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
အကြီးဆုံးအစ်ကိုနှင့် အကြီးဆုံးအစ်မတော်တို့၏ လယ်မြေနေရာကို ၎င်းတို့သိကြပြီး ရှာဖွေကြည့်လိုက်သောအခါ အုတ်ဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော အိမ်သစ်တစ်หลังကို တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။ ၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် အရည်အသွေးကောင်းမွန်လှပြီး အနည်းဆုံးတော့ ထိုခေတ်ကာလ၏ စံနှုန်းများအရ အလွန်တရာ ခမ်းနားသော အုတ်အိမ်တစ်หลังပင် ဖြစ်ပေသည်။
ကျိုးဆန်နီသည် ရေအနည်းငယ် သွန်ပစ်ရန် အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာစဉ် စတုတ္ထဦးလေးနှင့် စတုတ္ထအဒေါ်တို့အား မထင်မှတ်ဘဲ လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။ "စတုတ္ထဦးလေး။ စတုတ္ထအဒေါ်"
"တစ်နှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်၊ မတွေ့တာတောင်မှ ဆန်နီက ပိုပိုပြီး လှလာလိုက်တာ" လင်းချင်းဟယ်က ပိန်ပါးသွယ်လျသော အမျိုးသမီးငယ်လေးကို ကြည့်ကာ အပြုံးဖြင့် ပြောသည်။
"စတုတ္ထအဒေါ်ရယ်၊ ကျမကို မစပါနဲ့တော့" ကျိုးဆန်နီသည် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြုံးလိုက်ရင်း မျက်နှာရဲသွားသည်။ "စတုတ္ထဦးလေး၊ စတုတ္ထအဒေါ်၊ အထဲကို ဝင်ပြီး ထိုင်ကြပါဦး။ ကျမ နံနက်စာ ပြင်ပေးမယ်နော်"
"မလိုပါဘူး၊ ငါတို့ မြို့ထဲမှာပဲ စားပြီးခဲ့ပြီ" လင်းချင်းဟယ်က ပြန်ပြောသည်။ "နင်တို့ရဲ့ မိဘတွေ လယ်ကွင်းဘက် သွားကြပြီလား"