လင်းချင်းဟယ်က "စီးပွားရေးလုပ်ပြီဆိုရင် ရိုးသားယုံကြည်မှုက အဓိကပဲ။ ရှင်တို့လူတွေကို အလကားလက်ဗလာနဲ့ ပြန်လွှတ်လိုက်လို့တော့ မဖြစ်ဘူးလေ၊ ဒါက ကျွန်မတို့အတွက် ဘာအကျိုးမှလည်း မရှိဘူး။ ဘယ်သူကများ အဲဒီလို မကောင်းတဲ့လူမျိုး လုပ်မှာလဲ" ဟု ပြောသည်။
"ရှင်တို့က ရိုးသားပုံပေါ်တော့ ကျွန်တော်လည်း ယုံပါတယ်။ တခြားလူသာဆိုရင်တော့ သေချာချင်မှ သေချာတော့မှာ" ဟု ပင်လယ်စာဆိုင်ပိုင်ရှင်က ပြုံးရင်း ပြန်ပြောသည်။
ယခုအကြိမ်တွင် လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်းဗိုင်တို့သည် ၎င်းထံမှ အခြောက်ခံပင်လယ်စာများကို ကားတစ်စီးစာအပြည့် ဝယ်ယူခဲ့ကြပြီး အားလုံးကို ဖာများဖြင့် ထုပ်ပိုးထားသည်။ အားလုံးပေါင်းလိုက်လျှင် ဤလုပ်ငန်းအတွက် ကုန်ကျစရိတ်မှာ ယွမ်သုံးသောင်းနီးပါး ရှိသွားခဲ့သည်။
ပင်လယ်စာဆိုင်ပိုင်ရှင်သည် အရောင်းအဝယ် အမြောက်အမြား လုပ်ကိုင်နေသူဖြစ်သော်လည်း ယွမ်သုံးသောင်းဖိုး အော်ဒါမျိုးက တစ်လမှ တစ်ခါတလေမှသာ ဖြစ်ပေါ်လေ့ရှိသည်။
"ဒီပင်လယ်ဂဏန်းတွေက အခုမှ အလတ်ဆတ်ဆုံး ဖမ်းလာတာပါ။ နောင်ရေးအတွက် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကို အထိမ်းအမှတ်လုပ်တဲ့အနေနဲ့ ခင်ဗျားတို့ကို လက်ဆောင်ပေးမယ်" ဟု ပင်လယ်စာဆိုင်ပိုင်ရှင်က ဝမ်းသာအားရ ပြောကြားခဲ့သည်။ ယနေ့ ရောင်းချရသော ကြီးမားသည့် အော်ဒါကြီးက လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်းဗိုင်တို့သည် ယုံကြည်စိတ်ချရသူများဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေသဖြင့် သူက သဒ္ဓါထက်သန်စွာဖြင့် ပေးအပ်ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။
သူက ရေခဲစိမ်ထားပြီး ကြိုးဖြင့်ချည်ထားသော ပင်လယ်စာဂဏန်း တစ်ဖာကိုပါ အလကား ထည့်ပေးလိုက်သည်။
လင်းချင်းဟယ်လည်း တွေဝေမနေဘဲ လက်ခံလိုက်ကာ သူ့ဖုန်းနံပါတ်ကို တောင်းယူပြီး နောက်တစ်ခေါက် မှာယူစရာရှိလျှင် ဖုန်းဆက်မည်ဟု ကတိပေးခဲ့သည်။
ထို့နောက် လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်းဗိုင်တို့သည် ကားမောင်းထွက်လာခဲ့ကြသည်။
လမ်းခရီးတွင် ကျိုးချင်းဗိုင်က အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါဖြင့် "ဘာလို့ ရုတ်တရက်များ အခြောက်ခံပင်လယ်စာဆိုင် ဖွင့်ချင်သွားရတာလဲ" ဟု မေးမြန်းသည်။
မလာမီက သူတို့တွင် အိမ်မှာ စားသုံးရန် အနည်းငယ်ဝယ်ရန်သာ အကြံအစည် ရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
လင်းချင်းဟယ်က ပြုံးလိုက်သည်။ "ဖွင့်ချင်လည်း ဖွင့်တာပေါ့။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တို့အိမ်က ဒါမျိုးစားရတာ နှစ်သက်ကြတာပဲလေ၊ ဒါကြောင့် တစ်ခါတည်း ဆိုင်ပါ ဖွင့်လိုက်တာ မဆိုးပါဘူး"
ဤအရာများမှာ တောင်ပိုင်းဒေသထွက် အထူးအထွက်ပစ္စည်းများ ဖြစ်သည်။ မြို့တော်တွင်လည်း ရှိသော်လည်း ရွေးချယ်စရာ အလွန်ပင် နည်းပါးသည်။
လင်းချင်းဟယ်သည် ဤကဲ့သို့သော စားသောက်ကုန်မျိုးကို အတော်လေး နှစ်သက်သည်။ အခြောက်ခံပင်လယ်စာ ပစ္စည်းများဖြစ်ကြသည့်အတွက် တာရှည်ခံပြီး အမြတ်အစွန်းလည်း အတော်ကောင်းသည်။
အခြေခံအားဖြင့် ကုန်ကျစရိတ်မှာ အမြတ်ငွေ၏ ထက်ဝက်ခန့်ဖြစ်ပြီး အချို့ပစ္စည်းများဆိုလျှင် အမြတ် ၆၀ ရာခိုင်နှုန်းအထိ ရရှိသည်။ ကုန်ပစ္စည်းများက ဈေးပေါသည်မဟုတ်ရာ တစ်နေ့လျှင် အော်ဒါအနည်းငယ်ရရုံဖြင့် ထိုလအတွင်း ငွေကြေးအမြောက်အမြား ဝင်လာမည်ဖြစ်ပေသည်။
ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် လင်းချင်းဟယ်က ထိုနေရာ၌ပင် ချက်ချင်း စဉ်းမိသွားပြီး ဤလုပ်ငန်းဘက်သို့ပါ ကူးပြောင်းရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မိသားစုအတွက် စားသုံးရတာ အဆင်ပြေသလို ဆိုင်တွေ ပိုများလာတာကလည်း ဘယ်တော့မှ အရှုံးမရှိပေ။
မည်သို့ပင်ဆိုစေ လုပ်ငန်းအမျိုးမျိုးထဲ ဝင်ရောက်စမ်းသပ်ကြည့်ခြင်းက ဘယ်တော့မှ အထိနာစေမည် မဟုတ်ပေ။
ဤအကြိမ်တွင် သူတို့သည် ပုဇွန်ခြောက်များ၊ ပုဇွန်ခြောက်ဖတ်များနှင့် အလားတူပစ္စည်းများကို အမြောက်အမြား ဝယ်ယူခဲ့ကြရာ နောက်ခန်းထဲတွင် ကားတစ်စီးစာ အပြည့်ပါလာခဲ့သည်။
ထရပ်ကားဖြင့် မြို့စွန်သို့ ရောက်သောအခါ လင်းချင်းဟယ်က ယာဉ်ကို သူမ၏ အတိုင်းအဆမဲ့ အစွမ်းနယ်မြေထဲသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် လင်မယားနှစ်ဦးသည် စီးသွားရန် လွယ်ကူသော စက်ဘီးများဖြင့် ဆက်လက် ခရီးနှင်ခဲ့ကြပြီး လူသူကင်းမဲ့သည့် ထောင့်တစ်နေရာကို ရှာကာ အဆိုပါပစ္စည်းများကို အစွမ်းနယ်မြေထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ပို့ဆောင်လိုက်ကြသည်။
လုံခြုံရေးကင်မရာများစသည့် ခေတ်မီစနစ်များ မရှိသေးသော ဤခေတ်ကာလတွင် ကြောက်စရာဘာမှ မရှိပေ။
ရထားပေါ်သို့ တက်ပြီးနောက် သူတို့သည် အိမ်သို့ တန်း၍ ပြန်ခဲ့ကြသည်။
အသွားအလာ များလှသဖြင့် လင်းချင်းဟယ်မှာ အလွန်ပင် မောပန်းနွမ်းနယ်နေကာ ကျိုးချင်းဗိုင်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင်ပင် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။
နိုးလာသောအခါ သူတို့မှာ မရောက်သေးပေ။ ရထားက နှေးသည်လည်း မဟုတ်၊ မြန်သည်လည်း မဟုတ်ဘဲ ခရီးစဉ်အတွက် နာရီငါးဆယ်နီးပါး ကြာမြင့်ခဲ့သည်။ စုစုပေါင်းအားဖြင့် မြို့တော်မှ ရန်ကျင်းသို့ ခရီးသွားရသည်မှာ အပြည့်အဝ လေးရက် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး အကြားတွင် မှတ်တိုင်အချို့ ရပ်နားခဲ့ရသဖြင့် သေချာပေါက် မတိုတောင်းလှပေ။
မည်သို့ပင်ဆိုစေ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး စနစ်များမှာ နောင်လာမည့်ခေတ်များကဲ့သို့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ပြီး စည်ကားလှသည်တော့ မဟုတ်သေးပေ။
နောက်ဆုံးတွင် မြူနီစီပယ်မြို့သို့ ရောက်ရှိသောအခါ လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်းဗိုင်တို့သည် တည်းခိုခန်းတစ်ခုကို ရှာဖွေကာ ရေမိုးချိုးပြီး ခင်းထားသော စောင်နှင့် အိပ်ရာခင်းများကို လဲလှယ်ကာ ကုတင်ပေါ်သို့ တန်း၍ ဝင်အိပ်လိုက်ကြသည်။
လင်မယားနှစ်ဦးသည် နောက်တစ်နေ့ မနက် ရှစ်နာရီကျော်အထိ အိပ်ပျော်သွားခဲ့ကြသည်။
လင်းချင်းဟယ်သည် ကျိုးချင်းဗိုင်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် လေမှီရင်း သန်းဝေကာ "နောင်တစ်ချိန် ငါတို့ ချမ်းသာလာရင်တော့ ဒီလိုမျိုး ပင်ပန်းခံပြီး ဟိုသွားဒီလာ မလုပ်တော့ဘူး" ဟု ပြောသည်။
ယခုအချိန်အထိ သူတို့မိသားစုတွင် ပိုင်ဆိုင်မှုများစွာ ရှိနေပြီဟု ထင်ရသော်လည်း တကယ်တမ်း ချမ်းသာကြွယ်ဝသည်ဟု ခေါ်ဆိုရန်မှာမူ အနည်းငယ် လိုသေးပေသည်။
"ဒီခြောက်သွေ့ကုန်ပစ္စည်းဆိုင် ဖွင့်ပြီးသွားရင်တော့ နောင်နှစ်ကျရင် တောင်ပိုင်းကို မသွားတော့ဘူး" ဟု ကျိုးချင်းဗိုင်က ပြောသည်။
"ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလို ဖြစ်ရမှာလဲ" လင်းချင်းဟယ်က အံ့ဩသွားကာ သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
ခရီးသွားရတာ ပင်ပန်းသည်မှာ မှန်သော်လည်း မြက်ဆိုးမစားရလျှင် မြင်းမဝ၊ လာဘ်မလာလျှင် လူမချမ်းသာဆိုသလိုပင်။ ပင်ပန်းပေမယ့် ဤတောင်ပိုင်းခရီးစဉ်မှ ယွမ်လေးသောင်းနီးပါး အမြတ်အစွန်း ရရှိခဲ့သည်။
ဤခေတ်ကာလတွင် ယွမ်လေးသောင်းဆိုသည်မှာ မည်မျှ အဓိပ္ပာယ်ရှိသနည်း။
သူတို့၏ အဝတ်အထည်ဆိုင်နှင့် အဖျော်ယမကာဆိုင်တို့မှာ အလွန်ကောင်းမွန်စွာ လည်ပတ်နေပြီး အမြတ်ငွေလည်း အမှန်တကယ် မြင့်မားသည်။ သို့သော် လစဉ် လုပ်အားခများကို နုတ်ယူလိုက်လျှင် နှစ်ကုန်ပိုင်းတွင် အမှန်တကယ် လက်ဝယ်ဘယ်လောက် ကျန်ခဲ့သနည်း။
အနည်းငယ် ပင်ပန်းသော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ ရလာသည့် ဝင်ငွေမျိုးကို ဘယ်လိုလုပ် ငြင်းပယ်နိုင်မည်နည်း။
"နောင်လာမယ့်အချိန်ကျရင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စီးပွားရေးတွေက အရမ်းကောင်းလာမှာပဲ၊ ပြီးတော့ ဝင်းခြံအိမ်တွေကိုလည်း ဝယ်ပြီးပြီ။ ဒါကြောင့် ဒီလိုမျိုး ထပ်မလုပ်ကြတော့ရအောင်" ဟု ကျိုးချင်းဗိုင်က ခိုင်မာပြတ်သားစွာ ပြောဆိုသည်။
လင်းချင်းဟယ်မှာ တစ်ချက် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူ့မျက်နှာပေးကို ကြည့်ရင်း သူမ တွေဝေသွားသည်။
အမှန်တရားမှာ ကျိုးချင်းဗိုင်သည် သူမကို ဤအလုပ်မျိုး လုပ်စေလိုခြင်း မရှိခဲ့သည်မှာ အစကတည်းကပင် ဖြစ်သည်။ သူက သူမလုပ်ချင်သည်ဖြစ်၍သာ လိုက်လုပ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်က သဘောတူခဲ့ခြင်းမှာ သူတို့မိသားစု၏ အနေအထားက အသင့်အတင့်သာ ရှိပြီး ကလေးများကို ရှာဖွေကျွေးမွေးရန် လိုအပ်နေသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။
သို့သော်လည်း ယခုအခါတွင် သူတို့မိသားစု၏ အခြေအနေမှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်နေပြီဖြစ်ပြီး ချမ်းသာကြွယ်ဝသော အဆင့်ထက်ပင် သေချာပေါက် သာလွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။
"အဝတ်အထည်ဆိုင်တွေ၊ အဖျော်ယမကာဆိုင်တွေ၊ ဒီခြောက်သွေ့ကုန်ပစ္စည်းဆိုင်နဲ့ ကျွန်မရဲ့ ခေါက်ဆွဲပြုတ်ဆိုင်တို့ပဲပေါ့။ ဒီဆိုင်တွေကိုပဲ ကောင်းကောင်း ဦးဆောင်စီမံသွားမယ်ဆိုရင် ဝင်ငွေက အများကြီး ရလာမှာပဲ။ ပိုက်ဆံရှားပါးတယ်ဆိုတာမျိုး ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ကျိုးချင်းဗိုင်က ပြောသည်။
လင်းချင်းဟယ်က သူ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ကျိုးချင်းဗိုင်ကလည်း သူ့ဇနီးသည်ကို တည်ကြည်သော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။
"ရှင် တကယ်ပဲ မလုပ်တော့မလို့လား" ဟု လင်းချင်းဟယ်က အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသည့်ဟန်ဖြင့် မေးမြန်းသည်။
"ရှင်မပြောဘူးလား မလုပ်တော့ဘူးဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့က မလုပ်တော့တာပေါ့၊ ရှင်ပြောတဲ့အတိုင်းပဲ နားထောင်မယ်" ဟု ကျိုးချင်းဗိုင်က ပြန်ပြောသည်။
သူမ၏ စရိုက်လက္ခဏာအရဆိုလျှင် သူက သူမအား အစပိုင်းကတည်းက စီးပွားရေးသမားတစ်ဦးကဲ့သို့ စည်းစိမ်ဥစ္စာနောက်သို့ လိုက်ရန် ခွင့်ပြုခဲ့ခြင်းပင်လျှင် အံ့ဩစရာတစ်ခုဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ နောက်နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း သူမနှင့်အတူ လိုက်ပါလုပ်ကိုင်ပေးခဲ့သည်မှာ ပို၍ပင် အံ့ဩစရာကောင်းသည်။ ယခုအခါ သူက ရပ်တန့်လိုပြီဖြစ်ရာ သူမလည်း ရပ်တန့်ရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူမက ဝင်းခြံအိမ်ကို ဝယ်ပြီးနှင့်ပြီ။ ဆိုင်ငါးဆိုင်ရှိပြီး အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး တို့ နေထိုင်ရာ အိမ်တောင်မှ သူမနှင့် ချင်းဗိုင်တို့၏ အမည်ပေါက်ဖြင့် ရှိနေပြီးသား ဖြစ်သည်။
ထိုမျှသာမကဘဲ သူတို့တွင် သိသာထင်ရှားသော စုဆောင်းငွေများလည်း ရှိနေကာ ဆိုင်အမျိုးမျိုးမှာလည်း တည်ငြိမ်စွာ လည်ပတ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ လင်းချင်းဟယ်က ဤကဲ့သို့သော လုပ်ငန်းငယ်ကို လက်လွှတ်လိုက်ရခြင်းဖြင့် အမှန်တကယ် ဆိုးကျိုးတစ်စုံတစ်ရာ ရှိမည်မဟုတ်ဟု ခံစားရသည်။
သူမ၏ ချင်းဗိုင်တစ်ယောက် စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်နေခြင်း မရှိသမျှကာလပတ်လုံး အရာရာတိုင်းက အဆင်ပြေနေပေလိမ့်မည်။
"ငါသာ ဘုရင်တစ်ပါးဖြစ်ခဲ့ရင် အရူးအမူး ဖောက်ပြန်နေတဲ့ ဘုရင်တစ်ပါး ဖြစ်နေမှာသေချာတယ်" ဟု လင်းချင်းဟယ်က သက်ပြင်းအသာချကာ မှတ်ချက်ပြုသည်။
ကျိုးချင်းဗိုင်က သူမကို သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ လင်းချင်းဗိုင်က "ငါ့ရဲ့ လူကြီးမင်းအတွက်နဲ့တင် မင်းကြီးမားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီးကို လက်လွှတ်ခဲ့ရတယ်ဆိုတာကို သိရဲ့လား" ဟု ရှင်းပြသည်။
"ငါက လူအိုကြီး မဟုတ်သေးပါဘူး" ဟု ကျိုးချင်းဗိုင်က တိုးတိုးလေးပြောရင်း သူမကို အောက်သို့ ဖိလှဲလိုက်သည်။
လင်းချင်းဗိုင်၏ မျက်နှာ ရဲသွားသည်။ "ထရမယ့်အချိန် ရောက်တော့မယ်လေ"
"ခဏနေဦး။ ဘာမှ အစောကြီး မလိုပါဘူး" ကျိုးချင်းဗိုင်က ရယ်မောရင်း ပြောသည်။
ထို "အစောကြီး မလိုသေးပါဘူး" ဆိုသည့် စကားမှာ မွန်းတည့်ချိန်အထိ တောက်လျှောက် ကြာမြင့်သွားခဲ့သည်။ သူတို့သည် တည်းခိုခန်းတွင် နေ့လယ်စာ စားသုံးခဲ့ကြပြီး နေ့လယ် တစ်နာရီအချိန်တွင် ခရိုင်မြို့သို့ သွားမည့်ယာဉ်ကို စီးခဲ့ကြသည်။
ခရိုင်မြို့သို့ ရောက်ရှိသောအခါ အချိန်မှာ နေ့လယ် သုံးနာရီနီးပါး ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
သူတို့သည် တတိယအစ်ကို၏ မော်တော်ဆိုင်ကယ်နှင့် ဓာတ်ဆီဘူးကို ထုတ်ယူရန် လူသူကင်းမဲ့သော လျှို့ဝှက်သည့်နေရာတစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့ကြပြီး လင်မယားနှစ်ဦးသည် တတိယအစ်ကို့ထံသို့ တိုက်ရိုက် မောင်းနှင်သွားခဲ့ကြသည်။
ဆိုင်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ တတိယအစ်ကိုနှင့် တတိယမောင်နှမ (တတိယဇနီး) တို့မှာ ထိုနေရာတွင် ရှိနေကြလေသည်။
တတိယအစ်ကို တစ်ယောက် နေလောင်ပြီး အရေခရွတ်ကာ ပိန်လှီသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လင်းချင်းဗိုင်မှာ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောမိမတတ် ဖြစ်သွားရသည် — သူ့ပုံစံမှာ စာဖတ်ပုဏ္ဏား သို့မဟုတ် မျောက်တစ်ကောင်နှင့် အလွန်ပင် ဆင်တူနေတော့သည်။
"စတုတ္ထညီ! စတုတ္ထမောင်နှမ!" တတိယအစ်ကိုသည် သူတို့ကို မြင်လိုက်ရသည့် အချိန်၌ပင် မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားခဲ့ပြီး အထူးသဖြင့် သူတို့စီးလာသော မော်တော်ဆိုင်ကယ်ကို မြင်သောအခါ ပို၍ပင် ထင်ရှားသွားသည်။ သူက အပြင်ဘက်သို့ အမြန်ထွက်လာပြီး ကြိုဆိုနှုတ်ဆက်သည်။
"မင်းတို့ ပြန်လာတော့မယ်လို့ ငါပြောပြီးသားပဲ။ မင်းတို့ကို စောင့်နေတာ ကြာလှပြီ! ဒီညတော့ ငါတို့အိမ်မှာ ထမင်းလာစားရမယ်၊ ငါ ကြက်တစ်ကောင် သတ်ထားတယ်!" တတိယမောင်နှမကလည်း သူတို့နောက်မှ ပြုံးရွှင်လျက် လိုက်ပါလာခဲ့သည်။