လင်းချင်းဟယ်က သူမရဲ့ သားအငယ်ဆုံးရဲ့ အတွေးတွေကို မသိခဲ့ပါဘူး။ သူမက သူ့ကို ကန့်သတ်မထားဘဲ သူ့အစီအစဉ်နဲ့သူ လုပ်ခွင့်ပေးထားလိုက်ပါတယ်။
ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ငွေကြေးကိစ္စနဲ့ပတ်သက်လာရင် လင်းချင်းဟယ်က သားသုံးယောက်ကို အတော်လေး လွတ်လွတ်လပ်လပ် ကိုင်တွယ်ခွင့်ပေးထားပါတယ်။ သူမက သားသမီးတွေကို တစ်ပြားတစ်ချပ်မှ မပေးတတ်တဲ့ တခြားမိဘတွေနဲ့ မတူဘဲ သူတို့လိုချင်တာကို ဝယ်နိုင်ဖို့ ငွေစုခွင့်ပေးထားပါတယ်။
လင်းချင်းဟယ်က ဒီလိုလုပ်ပုံမျိုးကို အပြည့်အဝ အားပေးပါတယ်။
ရက်တွေ ကုန်ဆုံးလာတာနဲ့အမျှ နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်လည်း ရောက်ရှိလာပါတော့တယ်။
လင်းချင်းဟယ်နဲ့ ကျိုးချင်းပိုင်တို့ ဇနီးမောင်နှံဟာ တောင်ပိုင်းကို ချက်ချင်း မထွက်ခွာကြသေးပါဘူး။ သူတို့နှစ်ယောက် ဆိုင်ကို တတိယသားဆီ လွှဲအပ်ခဲ့ပြီးနောက် ရက်အနည်းငယ်ကြာအောင် ရေကူးတာ၊ ရုပ်ရှင်ကြည့်တာနဲ့ အပန်းဖြေတာတွေကို လုပ်ပြီးမှ တောင်ပိုင်းကို စတင်ထွက်ခွာခဲ့ကြပါတယ်။
သူတို့နှစ်ယောက် ထွက်သွားပြီးနောက် ကျိုးကွေ့လိုင်က ဆိုင်မှာ လာကူပေးဖို့ ဝမ်ဦးလေးကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ပါတယ်။ "ဝမ်ဦးလေး၊ ကျုပ်ကို ကူညီပေးရမယ်နော်။ ကျုပ်ရဲ့ အကြီးဆုံးအစ်ကိုက အိမ်မှာ မရှိဘူး၊ ဒုတိယအစ်ကိုက ကျူရှင်ပြန်ပြနေလို့ အလုပ်ရှုပ်နေတယ်၊ ပြီးတော့ အချစ်မြတ်နိုးလွန်းတဲ့ ကျုပ်မိဘတွေက တာဝန်ဝတ္တရားတွေကို ပစ်ပယ်ပြီး တောင်ပိုင်းကို ထွက်ပြေးသွားကြပြီ။ ဘိုးဘွားတွေဘက်ကလည်း အဒေါ့်ဘက်က ကလေးတွေကို ထိန်းပေးရတဲ့အပြင် ချန်ချန်နဲ့ တခြားသူတွေကို ကျောင်းကြိုကျောင်းပို့ လုပ်ပေးနေရတယ်လေ"
အားလုံးကို တွက်ကြည့်လိုက်တော့ လာကူပေးနိုင်တဲ့သူဆိုလို့ ဝမ်ဦးလေး တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိပါတော့တယ်။
ဝမ်ဦးလေးမှာ အားလပ်ရက် အစီအစဉ် ဘာမှမရှိသေးသလို ကျောင်းစာကြည့်တိုက်လည်း ပိတ်သေးတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမှာ ဝန်ထမ်းသူ တစ်ဦးတည်း မဟုတ်တာကြောင့် ကျိုးကွေ့လိုင်ကို လာကူပေးဖို့အတွက် ခွင့်နှစ်လ ယူလိုက်ပါတယ်။
အမှန်တကယ်တော့ သူလုပ်စရာ သိပ်မရှိပါဘူး— ငွေကြေးကောက်ခံတာ၊ အကြွေပြန်ပေးတာနဲ့ တစ်ခါတလေ လက်ဆေးပြီး ခေါက်ဆွဲပြုတ်လုပ်ဖို့ ကူပေးတာလောက်ပါပဲ။ ဘာမှ မခက်ခဲလှပါဘူး။
လင်းချင်းဟယ်နဲ့ ကျိုးချင်းပိုင်တို့ မိဘတာဝန်တွေကို ပစ်ပယ်တာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ပေမဲ့ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ပိုပြီး စိတ်ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနဲ့ လုံးဝ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မရှိသလို ခံစားရလျက်နဲ့ လုပ်ခဲ့ကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။
အဲဒီအချိန်မှာ ဇနီးမောင်နှံက ရထားတွဲတစ်တွဲထဲမှာ ထိုင်နေကြပါတယ်။
လင်းချင်းဟယ်က ပန်းသီးတစ်လုံးကို ကိုက်စားရင်း "ဒီတစ်ခါတော့ ဆိပ်ကမ်းကို သွားကြည့်ရအောင်၊ ပင်လယ်စာတွေများ လက်ဝယ်ရောက်လာမလားပေါ့" လို့ ပြောပါတယ်။
"အင်း" ကျိုးချင်းပိုင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့မျက်လုံးတွေက သတင်းစာတစ်စောင်ဆီမှာ စူးစိုက်နေကာ မျက်မှောင်ကြုတ်ထားပါတယ်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ" လင်းချင်းဟယ်က မေးလိုက်ပါတယ်။
"လူအများကြီး အလုပ်ဖြုတ်ခံနေရပုံပဲ" လို့ ကျိုးချင်းပိုင်က ပြန်ပြောပါတယ်။
လင်းချင်းဟယ်က အံ့သြသွားခြင်း မရှိပါဘူး။ စူတာလင်းရဲ့ စက်ရုံမှာ အဲဒီလို ခက်ခဲကြပ်တည်းတဲ့ အခြေအနေမျိုးနဲ့ ကြုံခဲ့ရပြီး အလုပ်ထွက်ကာ ကလေးတွေကို ကျိုးရှ နဲ့အတူ မြို့တော်ကို ခေါ်လာခဲ့ရတာ အဲဒီအကြောင်းရင်းကြောင့် မဟုတ်လား။
ဒါ့အပြင် ဒါဟာ အလုပ်သမား အစုလိုက်အပြုံလိုက် အလုပ်ဖြုတ်ခံရတဲ့ ခေတ်ကာလ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာလည်း ပုဂ္ဂလိကလုပ်ငန်းတွေ ပေါ်ထွက်လာပြီး အလုပ်အကိုင်သစ်တွေ ဖန်တီးပေးနေပါတယ်။ အဲဒီရေစီးကြောင်းက ရှင်းလင်းနေပြီး လူအများအပြားက အသက်ဆက်ဖို့အတွက် စီးပွားရေးဘက်ကို လှည့်လာကြပါပြီ။ ဒီပုဂ္ဂလိကလုပ်ငန်းတွေက သူတို့ရဲ့ အသက်ရှင်ရပ်တည်ရာ လမ်းကြောင်း ဖြစ်လာပါလိမ့်မယ်။
ကျိုးချင်းပိုင်က သတင်းစာမျက်နှာကို လှန်လိုက်ပြီး "ယွမ်တစ်သောင်းပိုင် မိသားစုတွေဆိုတာ အခုတော့ သိပ်မရှားတော့ဘူး" လို့ မှတ်ချက်ချပါတယ်။
သူ့ရင်ထဲမှာတော့ တုန်လှုပ်မှုကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပါဘူး။ အမှန်တကယ်တော့ ဘယ်လောက်တောင် နှစ်တွေ ကြာသွားပြီလဲ။ ၁၉၇၉ ခုနှစ်တုန်းကဆိုရင် ယွမ်တစ်သောင်းပိုင် မိသားစုဆိုတာ ရှားပါးလှပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခု ၁၉၈၃ ခုနှစ်မှာတော့ သတင်းစာတွေဟာ ယွမ်တစ်သောင်း ဝင်ငွေရှိသူတွေရဲ့ အကြောင်းတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပါပြီ။
လင်းချင်းဟယ်က ရယ်မောလိုက်ပါတယ်။ "စကားပုံတစ်ခု ရှိတယ်လေ၊ ယွမ်တစ်သောင်း ရှိရုံနဲ့တော့ မင်းက ချမ်းသာနေပြီလို့ မဆိုနိုင်တော့ဘူးတဲ့၊ ယွမ်တစ်သောင်းဆိုတာက အစပြုရမယ့် မျဉ်းစွန်းပဲ ရှိသေးပြီး ယွမ်တစ်သန်းမှသာ တကယ်ချမ်းသာတယ်လို့ သတ်မှတ်ကြတယ်တဲ့"
အဲဒါက အဲဒီလောက်နဲ့ ရေပန်းစားနေတဲ့ စကားတော့ မဟုတ်သေးပေမဲ့ မကြာမီ အနာဂတ်မှာတော့ လူပြောများလာမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
ကျိုးချင်းပိုင်က သူ့ဇနီးသာ တက္ကသိုလ်မဝင်ခဲ့ဘဲ မိသားစုကို ကျေးလက်ဒေသကနေ မခေါ်ထုတ်လာခဲ့ဘူးဆိုရင် သူ့ရဲ့အမြင်ကျယ်မှုတွေက ဒီလောက်အထိ ကျယ်ပြန့်လာမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သဘောပေါက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင် ဖြစ်ရပါတယ်။
ကျေးရွာထဲကလူတွေက ယွမ်တစ်သောင်းပိုင် မိသားစုဖြစ်ဖို့ ကြိုးစားချင် ကြိုးစားကြလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ အိမ်မှာနေတုန်းက အဲဒီလိုအောင်မြင်ဖို့ ဘယ်လောက်တောင် ခက်ခဲတယ်ဆိုတာ သူကောင်းကောင်း သိပါတယ်။
"စိတ်မပူနဲ့။ ကိုယ်က နေရာကောင်းတွေမှာ မြေကွက်အနည်းငယ် ထပ်ဝယ်ပြီး သိမ်းထားမယ်။ နောင်ကျရင် အဆောင်တွေဆောက်ပြီး ဘေဂျင်းကို လာရောက်လုပ်ကိုင်နေကြတဲ့ ရွှေ့ပြောင်းအလုပ်သမားတွေကို ငှားစားလို့ရတာပေါ့။ ကိုယ်တို့ အိုမင်းလာလို့ အလုပ်မလုပ်နိုင်တော့တဲ့အခါ ငွေကြေးရှားပါးမှာကို စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့" လို့ လင်းချင်းဟယ်က သူမရဲ့ခင်ပွန်းကို နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်ပါတယ်။
ကျိုးချင်းပိုင်က ပြုံးပြလိုက်ပါတယ်။
လင်းချင်းဟယ်က သူ့ရင်ခွင်ထဲကို မှီလိုက်ပါတယ်။ သူဌေးကမကြီး တစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝနဲ့ နေထိုင်ရတာ— ဒါဟာ သူမ အမြဲတမ်း တောင့်တနေခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။
ရေချိုးဝတ်စုံနဲ့ ဖိနပ်ပျော့လေး စီးထားပြီး သော့တွဲကြီးကို ကိုင်ကာ ပျင်းရိစွာသန်းရင်း အိမ်ငှားခ လိုက်ကောက်နေပုံကိုသာ မြင်ယောင်ကြည့်လိုက်ပါ။ တော်တော်မိုက်တဲ့ ပုံစံပါပဲ။
ဇနီးမောင်နှံ တောင်ပိုင်းကို ရောက်တဲ့အခါ မြို့စွန်ဘက်ကို မောင်းသွားကြပြီး ဘယ်သူမှ မရှိတာကို သေချာစေကာ သူတို့ရဲ့ ထရပ်ကားကို သိုလှောင်နေရာကနေ ထုတ်ယူလိုက်ကြပါတယ်။
သဘာဝကျကျနဲ့ပဲ သူတို့ရဲ့ ကုန်သည်ကြီးဘဝက စတင်လာပါတော့တယ်။
ဒီခေတ်မှာ လူတွေက တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ချမ်းသာလာကြပါပြီ။ ယွမ်ရာပေါင်းများစွာ တန်ဖိုးရှိတဲ့ ရောင်စုံရုပ်မြင်သံကြားတွေတောင် လိုအပ်ချက် အလွန်မြင့်မားနေပါတယ်။
တိပ်စက်တွေ၊ လျှပ်စစ်ပန်ကာတွေ၊ နာရီတွေနဲ့ တခြားကုန်ပစ္စည်းတွေကိုလည်း ဝယ်ယူပြီးနောက် ပြန်လည်ရောင်းချဖို့ အလွန်လွယ်ကူပါတယ်။
ဒီနှစ်မှာတော့ သူတို့ဟာ လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ကထက် ငွေအများကြီး ပိုရှာနိုင်ခဲ့ပါတယ်။ ညဘက်မှာ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦး တည်းခိုခန်းခန်းထဲမှာ ထိုင်ပြီး ငွေရေတွက်တဲ့အခါ စုစုပေါင်း ငွေပမာဏက ယွမ် ၄၀,၀၀၀ နီးပါး ရှိနေပါတယ်။
ခန္ဓာကိုယ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပေမဲ့ ဒီလို အလွန်မြန်ဆန်တဲ့နှုန်းနဲ့ ကုန်သည်လုပ်ပြီး ငွေရှာနိုင်တဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုက သူတို့ကို အားအင်တွေ ပြည့်ဝလာစေပါတယ်။
ညတစ်ည ကောင်းကောင်း အနားယူပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးဟာ မော်တော်ဆိုင်ကယ် တစ်စီး ဝယ်ဖို့ မောင်းသွားကြပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ တတိယသားအတွက် တစ်စီးဝယ်တာအပြင် ဓာတ်ဆီစည် အများအပြားကိုလည်း ဝယ်ယူခဲ့ပါတယ်။ ထို့နောက် လမ်းကြောင်းကို ပြောင်းလိုက်ပြီး ပင်လယ်စာဈေးကွက်ကို သွားရောက် စူးစမ်းဖို့ ဆိပ်ကမ်းဆီ တန်းပြီး မောင်းသွားကြပါတော့တယ်။
"ပင်လယ်စာ ဟုတ်လား။ ခင်ဗျားတို့ လာတာ တကယ် မှန်တဲ့နေရာကို ရောက်လာတာပဲ။ ကျုပ်တို့ဆီမှာ အခြောက်ခံ ပင်လယ်ခရု၊ အခြောက်ခံ ပင်လယ်သခွားနဲ့ အခြောက်ခံ ကင်းမွန်တွေ အားလုံး အလုံအလောက် ရှိပါတယ်။ ငါးစေး (fish maw) ရှာနေတာလား။ အမျိုးအစားစုံလင်ပြီး အရည်အသွေးမြင့်မားတဲ့ ကြီးမားတဲ့ငါးစေးတွေ အကုန်ရှိပါတယ်။ ကဲ... ဒါးကြီးတို့၊ ဘယ်လောက် လိုချင်ကြလဲ" လို့ ပင်လယ်စာ လက်ကားရောင်းချသူက စိတ်အားထက်သန်စွာနဲ့ မေးမြန်းပါတယ်။
သူ စိတ်အားထက်သန်တာကလည်း သဘာဝကျပါတယ်— ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ဝယ်သူတွေက ထရပ်ကားကြီးနဲ့ ရောက်လာကြတာကိုး။
"အရင်ဆုံး ပစ္စည်းတွေကို သွားကြည့်ရအောင်" လို့ လင်းချင်းဟယ်က ပြောပါတယ်။
"အပြဿနာမရှိပါဘူး" လို့ ပင်လယ်စာဆိုင်ပိုင်ရှင်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး လင်းချင်းဟယ်နဲ့ ကျိုးချင်းပိုင်တို့ကို စက်ရုံပတ်လည် လိုက်ပြပါတယ်။
ထုတ်လုပ်ရေးစက်ရုံထဲကို လျှောက်သွားရင်း လင်းချင်းဟယ်ဟာ ပင်လယ်စာလုပ်ငန်းထဲကို ခြေစုံပစ်ဝင်ဖို့ စိတ်အားထက်သန်လာပါတယ်။ သူမက "ပိုင်ရှင်... ခင်ဗျားဆိုင်မှာ ပင်လယ်စာ အမျိုးအစားတွေ အစုံအလင် ရှိတာပဲ။ အခြေခံအားဖြင့် အကုန်ရှိနေတာပဲ" လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ တခြားဘယ်နေရာကိုမှ မသွားဘဲ ခင်ဗျားတို့ လာတာ မှန်ကန်တဲ့နေရာကို ရောက်လာတယ်လို့ ကျုပ်က ဘာကြောင့် ပြောရဲလဲပေါ့။ ဒါက ဒီဧရိယာတစ်ခုလုံးမှာ အကြီးဆုံး ပင်လယ်စာထုတ်လုပ်ရေး စက်ရုံလေ" လို့ ပိုင်ရှင်က ဂုဏ်ယူစွာနဲ့ ပြန်ပြောပါတယ်။
"ရထားလမ်းနဲ့ ပုံမှန် ပို့ဆောင်ပေးတဲ့ စီစဉ်ထားတာ ရှိလား" လို့ လင်းချင်းဟယ်က မေးပါတယ်။
"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ" ပင်လယ်စာပိုင်ရှင်က စကားရပ်သွားပြီး မျက်နှာမှာ ဗျာများနေတဲ့ ပုံစံပေါ်လာပါတယ်။
"ကျွန်မတို့က မြို့တော်ကနေ လာတာပါ။ ကျွန်မက ဟိုမှာ ပင်လယ်စာဆိုင် ဖွင့်ထားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ လက်ရှိ ရွေးချယ်စရာတွေက အတော်လေး နည်းပါးနေတယ်။ ခင်ဗျားနဲ့ ရေရှည် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်တဲ့ မိတ်ဖက်ဆက်ဆံရေး တည်ဆောက်ချင်လို့ပါ" လို့ လင်းချင်းဟယ်က ရှင်းပြပါတယ်။
အမှန်တကယ်တော့ သူမဟာ ရေကြောင်းထွက်ကုန်တွေ အလွန်ပေါများတဲ့ ဒေသတစ်ခုဖြစ်တဲ့ ဒါလျံ (Dalian) ကို နောက်ပိုင်းမှာ သွားရောက်ဖို့လည်း စဉ်းစားနေပါတယ်။
"မြို့တော်က လာတာလား။ ဘာလို့ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ စကားဝဲတာက နည်းနည်း ထူးဆန်းနေမှန်း အခုမှပဲ သိတော့တယ်" လို့ ပင်လယ်စာပိုင်ရှင်က အံ့သြတကြီး မှတ်ချက်ချပေမဲ့ နိုင်ငံက တံခါးဖွင့်ပေးထားပြီဖြစ်တာကြောင့် အလွယ်တကူပဲ လျစ်လျူရှုလိုက်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်သွားပါတယ်။ "အဲဒါ အလွန်ဝေးလွန်းပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့ဆီ ပို့ပေးဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မှာယူမှုတိုင်းက ပမာဏ ကြီးမားရပါမယ်၊ မဟုတ်ရင် ခရီးစရိတ်တောင် ကာမိမှာ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ ပို့ဆောင်ပေးဖို့ အလုပ်သမား နှစ်ဦးကိုပါ လွှတ်ပေးရဦးမယ်လေ"
"မှာယူမှု တစ်ခုချင်းစီက ယွမ်တစ်ထောင် အောက်တော့ မလျော့ပါဘူး" လို့ လင်းချင်းဟယ်က ဆိုပါတယ်။
"အဲဒါက နည်းနည်းလေး ငယ်လွန်းတယ်။ စီးပွားရေးအရ မကိုက်ဘူးလေ" ပင်လယ်စာပိုင်ရှင်က ခေါင်းယမ်းလိုက်ပါတယ်။
"တစ်ထောင်က နည်းလွန်းလို့လား" ကျိုးချင်းပိုင်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
ပင်လယ်စာပိုင်ရှင်က ကြမ်းတမ်းတဲ့ မန်ဒရင်းစကားနဲ့ ပြန်ပြောပါတယ်၊ "သေချာပေါက် နည်းတာပေါ့ဗျာ! ဒီပင်လယ်စာပစ္စည်းတွေက အလွန် ဈေးကြီးပါတယ်။ ကျုပ်က လက်ကားဈေးနဲ့ ရောင်းပေးပြီး ခင်ဗျားတို့ရဲ့ တံခါးဝအထိ တိုက်ရိုက် ပို့ပေးရတာဆိုတော့ မှာယူမှု တစ်ခုက အနည်းဆုံး ယွမ်နှစ်ထောင်ကနေ စတင်ရပါမယ်"
လင်းချင်းဟယ်က ပစ္စည်းအမျိုးမျိုးရဲ့ ဈေးနှုန်းတွေကို မေးမြန်းစုံစမ်းပါတယ်။ အဲဒီအထဲမှာ အခြောက်ခံ ပင်လယ်ခရုနဲ့ အခြောက်ခံ ပင်လယ်သခွားတွေက အမှန်တကယ် အတော်လေး ဈေးကြီးပြီး ငါးစေးတွေက အရည်အသွေးအလိုက် ကွာခြားပေမဲ့ အကောင်းဆုံး အဆင့်တွေကလည်း ဈေးကြီးကြပါတယ်။
ဒါကြောင့် သူတို့သာ အကောင်းဆုံးပစ္စည်းတွေကို ဝယ်ယူမယ်ဆိုရင် ယွမ်နှစ်ထောင်ဖိုး မှာယူတယ်ဆိုတာ တကယ်တော့ အဲဒီလောက်ကြီး များတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
"ခင်ဗျားတို့လည်း စီးပွားရေးသမားတွေချည်းပဲ၊ ဒါကြောင့် ယုံကြည်မှုက အရေးအကြီးဆုံးပဲ။ ငွေကြေးကို ကြိုတင်ပြီး အများကြီး တောင်းဆိုမှာ မဟုတ်ပါဘူး— ပစ္စည်းတွေ ခင်ဗျားတို့ဆီ တံခါးဝရောက်မှသာ ငွေရှင်းနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပစ္စည်းတွေ ရောက်လာတဲ့အခါ လက်ခံမယ့်သူ ဘယ်သူမှ မရှိဘူးဆိုရင် ဒါမှမဟုတ် ကျုပ်က လိမ်လည်လှည့်စားခံရပြီး လူတွေ အလဟဿ အလကား သွားလိုက်ရတယ်ဆိုရင်တော့ ဒီကို နောက်တစ်ခါ ပစ္စည်းလာဝယ်ဖို့ စဉ်းစားတောင် မစဉ်းစားနဲ့တော့၊ ဒီအနီးအနားက တခြားစီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေကလည်း ခင်ဗျားတို့ကို ဘယ်တော့မှ ရောင်းချပေးမှာ မဟုတ်ဘူး" လို့ ပင်လယ်စာပိုင်ရှင်က တည်ကြည်လေးနက်စွာနဲ့ သတိပေးလိုက်ပါတယ်။