ကျိုးခိုင် နဲ့ အခြားသူတွေ ရေပူစမ်းကနေ ပြန်လာကြတဲ့အခါ အဲဒီနေရာကို တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း ချီးကျူးကြပါတော့တယ်။
လင်းကျင်းဟယ်အနေနဲ့လည်း ဒီကာလအတွင်း၊ အထူးသဖြင့် ဒီနှစ်ထဲမှာ မြို့တော်ရဲ့ လျင်မြန်တဲ့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုကို အနက်ရှိုင်းဆုံး ခံစားမိနေပါတယ်။ ရေကူးကန်တွေ၊ ကော်ဖီဆိုင်တွေနဲ့ တခြား အလားတူနေရာတွေက နွေဦးပေါက်ရာသီမှာ ဝါးပင်ပေါက်တွေထွက်လာသလို နေရာအနှံ့ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပါတယ်။
ပန်းပွင့်ပုံစံ ဂါဝန်တွေကို ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးတွေကို လမ်းမတွေထက်မှာ အနှံ့အပြား မြင်တွေ့လာရပြီး ခေတ်ရေစီးကြောင်း အပြည့်အဝရှိတဲ့ ပုံစံမျိုးကို ဖန်တီးပြနေပါတယ်။ အရင်က သုန်မှုန်ပြီး မှိုင်းညို့နေတဲ့ အရောင်တွေကတော့ တကယ်ကို ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေပါပြီ။
ကျိုးခိုင် ကလည်း အဲဒီလို ခံစားချက်မျိုးကို အတိအကျ ခံစားရပါတယ်။ ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ သူတစ်နှစ်တိတိ မလာရတာနဲ့တင် ပြောင်းလဲမှုတွေက ကြီးမားလွန်းလှတယ်လို့ မှတ်ချက်ပြုခဲ့ပါတယ်။
သူ့ရဲ့ တစ်ဝက်လောက်ရှိတဲ့ လဝက်ခွင့်ရက်အတွင်းမှာ သူဟာ ကိုယ်ကာလေ့ကျင့်ခန်းတွေကို ပိုပြီး အပန်းဖြေတဲ့ ပုံစံနဲ့ပဲ ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ခဲ့ပါတယ်။
လင်းကျင်းဟယ်က သူ့ရဲ့ အချိန်ဇယားထဲကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မရှိပါဘူး။ သူ သွားချင်တယ်ဆိုရင် မြို့တော်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ဖို့နဲ့ ရေကူးကန်တွေကို သွားဖို့ပဲ ပြောခဲ့ပါတယ်။ အဓိကကတော့ သူ အိမ်ပြန်လာပြီး အနားယူပျော်ရွှင်ကာ စိတ်လက်ပေါ့ပါးစွာ အနားယူစေချင်တာပါပဲ။
"ဟိုဘက်ကို ပြန်ရောက်ရင် မင်းအတွက် ကားပါမစ်လိုင်စင်ပါ အတူတူ ယူခဲ့ဖို့ မမေ့နဲ့ဦး။ ငါတို့မိသားစု ဒီနှစ် ကားတစ်စီး ဝယ်ဖြစ်ကောင်း ဝယ်လိမ့်မယ်" လို့ လင်းကျင်းဟယ်က သူ့ကို ပြောခဲ့ပါတယ်။
"ကားဝယ်မလို့လား" လို့ ကျိုးခိုင် က အံ့သြတကြီး မေးပါတယ်။ "ငွေတွေ အဲဒီလောက်ထိ ရှိလို့လား"
သူ့မှာ အရင်က သူ့ရဲ့ အနာဂတ် ယောက္ခမတော်စပ်မယ့်သူ ဝမ်ယွမ် ကို မေးဖူးပါတယ်။ သူက ကားတစ်စီးကို ငွေသောင်းဂဏန်းလောက် ကျသင့်တယ်လို့ ပြောခဲ့ဖူးပါတယ်။
ထပ်မမေးတော့ဘဲ လင်းကျင်းဟယ်က သူ ဘယ်လိုကားမျိုးကို စိတ်ကူးနေလဲဆိုတာကို သိတာမို့ "အစ်မက ကုန်တင်ကားတစ်စီး ဝယ်ချင်တာ။ အဲဒီ ခရီးသည်တင် ကားငယ်လေးတွေကတော့ ငါတို့ရဲ့ ဘတ်ဂျက်နဲ့ အခုထိ အလှမ်းဝေးနေဆဲပဲ" လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
"ကုန်တင်ကားဆိုလည်း ကောင်းတာပါပဲ။ သား စာမေးပွဲ ဖြေလိုက်မယ်" လို့ ကျိုးခိုင် က ပြန်ပြောပါတယ်။
လင်းကျင်းဟယ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပါတယ်။
သူ့ရဲ့ သားအကြီးဆုံးက အိမ်မှာ လဝက်ကြာအောင် နေခဲ့ပါတယ်။ လဝက်ဆိုတာ သိပ်တိုတာတော့ မဟုတ်ပေမယ့် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားသလို ခံစားရပါတယ်။
သတိပြုစရာတစ်ခုကတော့ ကျိုးခိုင် ဟာ ပြီးခဲ့တဲ့ လဝက်အတွင်းမှာ အသားအနည်းငယ် တိုးလာခဲ့တာပါပဲ။ လင်းကျင်းဟယ်နဲ့ အမေကျိုး တို့က အလှည့်ကျ ပြုစုကျွေးမွေးခဲ့ကြတာကြောင့် သူ့မျက်နှာမှာ သွေးသားပြည့်စုံလို့ စွမ်းအင်တွေ အပြည့်နဲ့ ဖြစ်နေပါတယ်။
"နှစ်ကုန်ရင် ပြန်လာနိုင်ဖို့ အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားပေတော့။ မလာနိုင်ရင်တော့ အမေ တစ်ခုခု ပြင်ဆင်ပြီး ဟိုဘက်ကို ပို့ပေးနိုင်အောင် ကြိုပြီး ဖုန်းဆက်လိုက်ဦး" လို့ လင်းကျင်းဟယ်က ဘူတာရုံမှာ သားဖြစ်သူကို လိုက်ပို့ရင်း ရထားတွဲပေါ်တက်ဖို့ ကျောပိုးအိတ်ကို ပြင်ဆင်နေတဲ့ သားအကြီးဆုံးကို ကြည့်ကာ သတိပေးစကားတွေကို တတွတ်တွတ် ပြောလို့မဆုံး ဖြစ်နေပါတယ်။
"သားသိပါတယ်။ အမေတို့ ပြန်ကြတော့" လို့ ကျိုးခိုင် က ခေါင်းညိတ်ရင်း သူမရဲ့ စကားတွေကို ရင်ထဲမှာ မှတ်ထားလိုက်ပါတယ်။
ကျိုးကွေ့လိုင်က သူ့အမေနဲ့အတူ ဘူတာရုံကို လိုက်ပို့ပေးခဲ့ပါတယ်။ သားအကြီးဆုံး ရထားပေါ်တက်သွားတဲ့အခါ သူက အမေဖြစ်သူကို အိမ်ပြန်ပို့ဖို့ ကူညီပေးခဲ့ပါတယ်။
"အစ်ကြီးက လောကအကြောင်း သိတတ်တယ်၊ အဲဒီအပေါ်မှာ အရပ်လည်း ရှည်ပြီး အရည်အချင်းလည်း ရှိတယ်။ အပြင်မှာ ဘယ်သူ့အတွက် စိုးရိမ်စရာရှိတယ်ဆိုရင်တောင် အဲဒါက သေချာပေါက် အစ်ကြီးတော့ မဟုတ်ဘူး" လို့ ကျိုးကွေ့လိုင်က အမေဖြစ်သူကို နှစ်သိမ့်ပေးပါတယ်။
"ဒီကောင်လေး၊ မင်းမှာ သီလတရားဆိုတာ မရှိဘူးလား။ မင်းအစ်ကြီးက အိမ်နဲ့ဝေးရာမှာ တစ်ယောက်တည်း ရောက်နေတာလေ။ ငါက နည်းနည်းပါးပါး မှာတာတောင် မရဘူးလား" လို့ လင်းကျင်းဟယ်က ဆူပူလိုက်ပါတယ်။
ကျိုးကွေ့လိုင်ကတော့ အကူအညီမဲ့နေတဲ့ အမူအရာကို ပြုလုပ်လိုက်ပါတယ်။ တစ်ယောက်တည်း ရောက်နေတယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုကို ဆိုလိုတာလဲ။ ဒါက သာမန် ခရီးသွားတာမျိုး မဟုတ်ဘူးလား။
သားအကြီးဆုံး သွားတော့ လင်းကျင်းဟယ်တစ်ယောက် အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းသလို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။ သားတွေ ထွက်လိုက်ဝင်လိုက် ဖြစ်နေတာနဲ့ သူမက ဘယ်လိုမှ အသားမကျနိုင်သေးပါဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နှစ်ရက်လောက် စိတ်ညှိုးငယ်သွားပြီးနောက်မှာတော့ သူမ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားခဲ့ပါတယ်။
ဒီအချိန်မှာ စာသင်နှစ်လည်း ပြီးဆုံးခါနီးနေပြီဖြစ်ပြီး နွေရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက်က ဆယ်ရက်လောက်ပဲ လိုတော့ပါတယ်။
"ဖေဖေနဲ့ မေဖေ၊ ဒီနှစ်လည်း တောင်ဘက်ကို ခရီးထွက်ကြဦးမှာလား။ အဲဒီကို အခေါက်ခေါက်အခါခါ ရောက်ပြီးပြီပဲ - မညောင်းသေးဘူးလား" လို့ ကျိုးကွေ့လိုင်က မေးပါတယ်။
လင်းကျင်းဟယ်က "မင်းရဲ့ တတိယဘကြီးက ဒီနှစ်အတွက် မော်တော်ဆိုင်ကယ်တစ်စီး အထူးတောင်းဆိုထားလို့ ငါတို့ သွားပြီး တစ်စီးလောက် သွားယူပေးရမယ်" လို့ ပြန်ဖြေပါတယ်။
"အဲဒီလောက် ဝေးတဲ့နေရာအထိလား" လို့ ကျိုးကွေ့လိုင်က နှုတ်ခမ်းဆူရင်း ပြောပါတယ်။
"မင်းရဲ့ တတိယဘကြီးအတွက် သက်သက်ဆိုရင်တော့ ငါတို့ လျစ်လျူရှုလိုက်မှာပါ။ ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းကလည်း ငါတို့က တခြားနေရာတွေကို သွားလည်ဖို့ လိုနေသေးတာပဲလေ" လို့ လင်းကျင်းဟယ်က ပြောပါတယ်။
"ဒုတိယအစ်ကိုက ဒီနွေရာသီမှာ စာပြပေးနေတယ်ဆိုတော့ အဲဒါဆိုရင် ခေါက်ဆွဲပြုတ်ဆိုင်မှာ ကျုပ်တစ်ယောက်တည်း လည်ပတ်ရတော့မယ်လို့ ဆိုလိုတာလား" လို့ ကျိုးကွေ့လိုင်က ညည်းတွားပါတယ်။
"မင်းရဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုက စာပြနေတယ် ဟုတ်လား" လို့ လင်းကျင်းဟယ်က အံ့သြတကြီး မေးပါတယ်။ "ကျောင်းပိတ်သွားပြီ မဟုတ်ဘူးလား"
"ကျုပ် သူ့ကို မေးကြည့်ပြီးပြီ။ ဒုတိယအစ်ကိုက မွန်းလွဲပိုင်း နှစ်နာရီကနေ ငါးနာရီအထိ သွားရတယ်။ အမေ၊ အမေ သွားပြီး သူ့ကိုပြောလိုက်စမ်းပါ။ ခေါက်ဆွဲပြုတ်ဆိုင်မှာ ကူလုပ်ပေးခိုင်းလေ" လို့ ကျိုးကွေ့လိုင်က အကြံပေးပါတယ်။
နောက်ပိုင်းမှာ လင်းကျင်းဟယ်က ဒီကိစ္စကို သားအလတ်ဖြစ်သူနဲ့ စကားစပ်မိခဲ့ပါတယ်။
"သားက မွန်းလွဲပိုင်းလောက်ပဲ သွားရမှာပါ။ မနက်နဲ့ ညနေပိုင်းတွေမှာ ဆိုင်ကူပေးလို့ရသေးတာပဲ၊ ဒါကြောင့် အလုပ်မရှုပ်စေရပါဘူး" လို့ ကျိုးရွှမ် က ရှင်းပြပါတယ်။
ဟိုဘက်မှာ စာပြပေးဖို့ လိုအပ်နေတဲ့ ကလေးနှစ်ယောက် ရှိပါတယ်။ အချိန် နှစ်နာရီလောက်ပဲ ကြာပေမဲ့ လုပ်အားခက ယွမ်နှစ်ရာအထိ တက်လာခဲ့ပါတယ်။ ဒီဈေးနှုန်းက မနိမ့်ဘူးဆိုတာ သူမ ဝန်ခံရပါမယ်။
တကယ်တော့ ဒါက ငွေကြေးနဲ့ သိပ်မဆိုင်ပါဘူး၊ အဲဒါက ဒုတိယအချက်ပါ။ အဓိက ဆွဲဆောင်မှုကတော့ သူ အနာဂတ်မှာ ပညာရေးနယ်ပယ်ကို လျှောက်လှမ်းဖို့ စီစဉ်ထားတာကြောင့် ရရှိမယ့် တန်ဖိုးရှိတဲ့ အတွေ့အကြုံတွေပါပဲ။
သားဖြစ်သူက ဒါကို တကယ် နှစ်သက်နေတာကို မြင်တော့ လင်းကျင်းဟယ်လည်း ထပ်ပြီး မတိုက်တွန်းတော့ပါဘူး။
သူ့ရဲ့ သားသုံးယောက်လုံးက အခုဆိုရင် လူလားမြောက်နေကြပြီဖြစ်ပြီး တစ်ယောက်ချင်းစီမှာလည်း ကိုယ်ပိုင်အစီအစဉ်တွေ ရှိကြပါပြီ။ သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်လမ်းကြောင်းတွေထဲကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ဖို့ သူမမှာ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး။
"သားအတွက် ခက်ခဲလိမ့်မယ်။ ကြိုးစားလုပ်ပါ၊ အမေက သားအပေါ်မှာ မျှော်လင့်ချက်တွေ အကြီးအကျယ် ထားထားပါတယ်" လို့ လင်းကျင်းဟယ်က သားအလတ်ဖြစ်သူရဲ့ ပခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်ပါတယ်။
"ဒါဆိုရင် ကျုပ်လည်း ဒီကျောင်းပိတ်ရက်မှာ အနားယူပိုင်ခွင့် ရှိတာပေါ့" လို့ ကျိုးကွေ့လိုင်က ကြုံးဝါးပါတယ်။
"နေ့ခင်းဘက်မှာတော့ မင်းကြိုက်တာ လုပ်ခွင့်ပေးမယ်။ သွားချင်တဲ့နေရာ သွားလိုက်ပါ။ ညနေဘက်ရောက်ရင်တော့ ပစ္စည်းတွေ လိုက်ရောင်းဖို့ မမေ့နဲ့ဦး" လို့ လင်းကျင်းဟယ်က သတိပေးပါတယ်။
တတိယသားက အနာဂတ်မှာ စီးပွားရေးလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားတာကြောင့် လင်းကျင်းဟယ်အနေနဲ့ သူ့ကို တားမြစ်မထားဘဲ လမ်းဘေးဆိုင်တွေ ဖွင့်ပြီး အတွေ့အကြုံတွေ ရှာဖွေဖို့ တိုက်တွန်းအားပေးခဲ့ပါတယ်။
ကျိုးကွေ့လိုင်မှာ စီးပွားရေးလုပ်တဲ့ ထူးချွန်တဲ့ အရည်အချင်း တကယ် ရှိပါတယ်။ သူ့ရဲ့ ရဲတင်းတဲ့ မျက်နှာပြောင်မှုနဲ့ လူအများနှင့် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံတတ်တဲ့ ပင်ကိုစရိုက်တို့ကြောင့် ညနေတိုင်း ဦးလေးမာရဲ့ ကုန်တင်ဆိုင်ကယ်ကို ငှားပြီး လမ်းဘေးဆိုင် ထွက်ခင်းပါတယ်။ အဲဒီပေါ်မှာ အမျိုးသားနဲ့ အမျိုးသမီး ဝတ်စုံ ဒါဇင်နဲ့ချီ တင်ဆောင်သွားပြီး ရင်ပြင်ကို သွားကာ မြေပြင်ပေါ်မှာ ပလတ်စတစ်အစအန ခင်းပြီး အဝတ်အစားတွေကို ဖြန့်ခင်းကာ အရောင်းအဝယ် စတင်ပါတယ်။
သူ့အသက်က ၁၅ နှစ်ပဲ ရှိသေးပေမဲ့ အရပ်ရှည်ပြီး ၁၇၊ ၁၈ နှစ်လောက် ရှိပြီလို့ ထင်ရလောက်အောင် ရင့်ကျက်နေပါပြီ။
ဒါ့အပြင် သူက လျှာပေါက်ဆိုးပြီး လူတွေကို ဘယ်လို စည်းရုံးရမလဲဆိုတာကိုလည်း ကောင်းကောင်း သိပါတယ်။
လင်းကျင်းဟယ်နဲ့ ကျိုးချင်းပိုင် တို့ တစ်ခါက သူ့ကို သွားကြည့်ဖို့ စက်ဘီးနဲ့ လိုက်သွားဖူးပါတယ်။ လူအုပ်ကြီး ဝိုင်းနေတာတောင် သူက အရာရာကို အဆင်ပြေချောမွေ့အောင် ကိုင်တွယ်နိုင်ခဲ့ပါတယ် - ဝယ်သူတွေနဲ့ ဈေးဆစ်ရင်းနဲ့တင် အဝတ်အစားတွေကို အားမနာတမ်း ရောင်းချနေခဲ့တာပါ။
ညတိုင်း အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ အဲဒီ အဝတ်အစား ဒါဇင်နဲ့ချီကနေ နှစ်ခု သို့မဟုတ် သုံးခုလောက်ပဲ ကျန်တော့တာပါ။ အဆိုးဆုံး ညတွေမှာတောင် ခုနစ်ခု သို့မဟုတ် ရှစ်ခုလောက်ပဲ ကျန်ပြီး သူ့ရဲ့ အမြတ်ငွေက သူတို့ရဲ့ ပုံမှန်ဆိုင်ခန်းထက်ကို ပိုပြီး များပြားပါတယ်။
ဘာကြောင့်လဲ။
ဆိုင်က နာမည်ဂုဏ်သတင်းနဲ့ ပါးစပ်ရာဇဝင်ကို တန်ဖိုးထားပေမဲ့ လမ်းဘေးဆိုင်ကတော့ အဲဒီလို ကန့်သတ်ချက်မျိုး မရှိလို့ပါပဲ။ ဈေးဆစ်တတ်တဲ့ ဝယ်သူတွေက ဈေးပေါပေါနဲ့ ဝယ်သွားကြပြီး မဆစ်တတ်တဲ့သူတွေကတော့ သူ့ဆီကနေ ဈေးအကြီးအကျယ် တက်တာ ခံရလေ့ရှိပါတယ်။
ဒီကောင်လေးကတော့ လိမ်လည်လှည့်ဖြားတတ်တဲ့ စီးပွားရေးသမားကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ နံပါတ်တစ် စည်းမျဉ်းကို အကြွင်းမဲ့ ကျွမ်းကျင်သွားပါပြီ - မင်းရဲ့ ပစ်မှတ်တွေကို သေချာ ရွေးချယ်ပါ။
ညတိုင်း အိမ်ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ သူက စာရင်းရှင်းပါတယ်။ လင်းကျင်းဟယ်ကို ကုန်ကျစရိတ် လက်ကားဈေးအရင် ပေးချေပြီးနောက် အမြတ်ငွေရဲ့ ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းကို သူမလက်ထဲ အပ်ပါတယ်။
သူ့ရဲ့ ဝင်ငွေ ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းကို ယူပြီး ကျန်တဲ့ ၁၀ ရာခိုင်နှုန်းကိုသာ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အသုံးစရိတ်အဖြစ် ချန်ထားပေးကာ သူ့ကို အညှစ်ဆုံး ညှစ်ရမှန်း သူမ ကောင်းကောင်း သိပါတယ်။
သူက ပုံမှန်အားဖြင့် ငယ်သေးပြီး ဒီမျောက်ပေါက်စလေးကို အခုထိ ထိန်းရလွယ်ပေမဲ့ အနာဂတ်မှာတော့ ထိန်းရခက်ကောင်း ခက်လာနိုင်ပါတယ်။
လင်းကျင်းဟယ်က ငွေစက္ကူတွေကို အိတ်ထဲထည့်လိုက်ရင်း ကျိုးချင်းပိုင် ကို ခံစားချက်အပြည့်နဲ့ ပြောပြပါတယ်။
ကျိုးချင်းပိုင် ကတော့ သဘောကျလို့ ရယ်မောလိုက်ပါတယ်။ သူတို့သားသုံးယောက် ဒီလောက်ထိ တော်လာကြတာက သူ့ဇနီးရဲ့ ထူးခြားတဲ့ သားသမီးပြုစုပျိုးထောင်ရေး စတိုင်နဲ့ တိုက်ရိုက် သက်ဆိုင်နေတယ်လို့ သူ ယုံကြည်ပါတယ်။ တစ်ခါတလေကျရင် သူတို့က အမေနဲ့သားလို ဖြစ်နေတတ်ပြီး တစ်ခါတလေကျရင်တော့ စီးပွားဖက်တွေလို ဖြစ်နေတတ်ပါတယ်။ သူမလို မိမျိုးကို သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသေးပေမဲ့ ကလေးတွေကတော့ ထူးထူးကဲကဲ ကောင်းမွန်စွာ ကြီးပြင်းလာကြတယ်ဆိုတာကို သူ ဝန်ခံရပါမယ်။
ကျိုးကွေ့လိုင်အတွက်ကတော့ သူက ငွေကို ခြစ်ကုပ်စုဆောင်းတတ်တဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး။ ညတိုင်း အမြတ်ငွေရဲ့ ၁၀ ရာခိုင်နှုန်းကိုပဲ သိမ်းထားပေမဲ့ သူက ညတစ်ညကို ယွမ်ငါးရာဝန်းကျင်လောက် ဆက်ပြီး ရှာဖွေနိုင်ဆဲပါပဲ။
အဲဒါကတော့ လင်းကျင်းဟယ်က ကုန်ပစ္စည်းတွေအတွက် အခြေခံ ကုန်ကျစရိတ်ကို ပိုမြင့်အောင် သတ်မှတ်ထားလို့ပါ၊ မဟုတ်ရင် သူ ပိုပြီးတောင် ရနိုင်ပါသေးတယ်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ယွမ်ငါးရာဆိုတာ တော်တော်လေး များပြားတဲ့ ပမာဏဖြစ်ပြီး ကျိုးကွေ့လိုင်ကတော့ အပြည့်အဝ ကျေနပ်နေပါပြီ။
အချိုရည်ဆိုင်မှာ ရေခဲသေတ္တာ လေးလုံးနဲ့ ခေါက်ဆွဲပြုတ်ဆိုင်မှာ တစ်လုံး ရှိနေပေမဲ့ သူတို့အိမ်မှာတော့ ရေခဲသေတ္တာ မရှိသေးပါဘူး။
ဒီနွေရာသီမှာ မိသားစုအတွက် ရေခဲသေတ္တာတစ်လုံး ဝယ်နိုင်လောက်တဲ့ ငွေကို စုဆောင်းနိုင်ဖို့အတွက် သူက လမ်းဘေးဆိုင်ကို နေ့စဉ် ရက်ဆက် ဖွင့်လှစ်သွားဖို့ စီစဉ်ထားပါတယ်။