အခန်း (၄၃၇) - ကောင်းမွန်သော ဇနီးတစ်ဦး၏ အရေးပါပုံ
ကျိုးကွေ့လိုင် က သူ့ကို ရှင်းပြသည် - "ဝမ်ယွမ် က အစ်မ အာနီရဲ့ ချစ်သူလေ။"
"အစ်မ အာနီမှာ ချစ်သူရှိသွားပြီလား" ဟု ကျိုးခိုင် က အံ့သြတကြီး မေးလိုက်သည်။ "ဘိုးဘိုးရဲ့ ဆွေမျိုး တစ်ယောက်လား။"
သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက ဝမ်မျိုးရိုးချင်း တူနေကြသဖြင့် သူက ထိုသို့ မေးခြင်းဖြစ်သည်။
"ဆွေမျိုးတော်စပ်တယ်လို့တော့ ဆိုနိုင်ပေမယ့် ဘိုးဘိုး မိတ်ဆက်ပေးတာတော့ မဟုတ်ဘူး။ သူကလေ ကျွန်တော်တို့ အဝတ်အထည်ဆိုင်နဲ့ လုပ်ငန်းတွဲလုပ်နေတဲ့ အဝတ်အထည်စက်ရုံပိုင်ရှင်ပဲ။ ချမ်းသာလိုက်တာမှ ဟိုးထိပ်ရောက်နေတာပဲ။ အစ်မ အာနီ့ကို သဘောကျသွားပြီး အခုတော့ နှစ်ယောက်သား တွဲနေကြပြီ။ အစ်မ အာနီကတော့ လက်ထပ်ဖို့ ဘာအစီအစဉ်မှ မရှိသေးပေမယ့် ဟိုလူကတော့ အမြန်ဆုံး လက်ထပ်ချင်နေပုံပဲ" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က ရှင်းပြသည်။
"သူ့ဘာသာ စက်ရုံ တည်ထောင်ထားတာလား။ အသက် ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ" ဟု ကျိုးခိုင် က မေးသည်။
"အထင်အမြင် မလွဲနဲ့ဦး။ သူက အသက်ကြီးတဲ့ ဦးလေးကြီး တစ်ယောက်မှ မဟုတ်တာ။ အစ်မ အာနီထက် ခြောက်နှစ်ပဲ ကြီးတာ။ အသက်သိပ်မကြီးပါဘူး" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က ပြန်ဖြေသည်။
ကျိုးခိုင် လည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ခြောက်နှစ်ဆိုသည်မှာ လက်ခံနိုင်လောက်သော အသက်ကွာဟချက်ပင်။
"သူက အစ်မ အာနီ့ကို ဘယ်လိုဆက်ဆံလဲ" ဟု ကျိုးခိုင် က ဆက်မေးသည်။
သူ့ဝမ်းကွဲညီမဖြစ်သူ ကျိုးအာနီ နှင့် အတူတူ ကြီးပြင်းလာခဲ့ရသူဖြစ်သောကြောင့် ကျိုးခိုင် အနေဖြင့် သဘာဝကျကျပင် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ဂရုစိုက်မိပေသည်။
"ကျုပ်တို့ရဲ့ ဘိုးဘိုးကို သွားမေးကြည့်လိုက်လေ၊ သူကိုယ်တိုင် ကျေနပ်အားရနေတာပဲဟာကို။"
"ဝမ်ယွမ် က အတော်လေး ကောင်းပါတယ်" ဟု အဖေကျိုး က ခေါင်းညိတ်သည်။
အဖေကျိုး တွင်မူ ဝမ်ယွမ် နှင့် ပတ်သက်၍ အပြစ်ပြောစရာ တစ်စုံတစ်ရာမျှ မတွေ့ရပေ။ အကယ်၍ သူ့မြေးမလေးသာ ထိုသူ့ကို လက်ထပ်ခဲ့မည်ဆိုပါက အဖေကျိုး အနေဖြင့် အပြည့်အဝ သဘောတူမည်ဖြစ်ပြီး နောင်တစ်ခေတ်တွင် အာနီတစ်ယောက် ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံခံရမည်ဟု အခိုင်အမာ ယုံကြည်နေသည်။
"ဒါ့အပြင် သူက ဘိုးဘိုးနဲ့လည်း တော်စပ်သေးတယ်၊ ဘိုးဘိုးရဲ့ ငယ်သူငယ်ချင်းရဲ့ မြေးလေ" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က ဖြည့်စွက်ပြောသည်။
အဘိုးဝမ်က ဝင်ပြောသည် - "အဲဒီကောင်လေးက အာနီ့ကိုများ မကောင်းတာလုပ်ဝံ့စရာလား။"
ကျိုးခိုင် လည်း စိတ်အေးသွားရသော်လည်း စမ်းချောင်းရေပူစမ်းထဲတွင် တစ်ချက်လောက် ဆင်းစိမ်ကြည့်ချင်စိတ်က တဖွားဖွား ဖြစ်ပေါ်လာမိသည်။
သို့သော်လည်း ကံဆိုးစွာဖြင့် မနက်ဖြန်တော့ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ကွေ့လိုင်တွင် တက္ကသိုလ်ဝင်တန်း စာမေးပွဲ ရှိနေသည်။ ထိုစာမေးပွဲ ပြီးသွားသည်နှင့် သူတို့အားလုံး အတူတူ အေးအေးလူလူ အနားယူနိုင်ကြလိမ့်မည်။
ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် ကိုယ်လက်သန့်စင်ပြီးနောက် အမေကျိုး ပြင်ဆင်ပေးထားသည့် ခေါက်ဆွဲတစ်ပန်းကန်စီကို သွားရောက်စားသုံးကြသည်။
ပန်းကန်တိုင်းတွင် မုန့်နှစ်လုံးစီ ထည့်ပေးထားပြီး စားကောင်းလှပေသည်။
"ကျွန်တော်တို့ အမေက ဒီလိုဟာမျိုးကို ကျွန်တော်တို့အတွက် အမြဲလုပ်ပေးတတ်တယ်" ဟု ကျိုးခိုင် က အပြုံးလေးဖြင့် ပြောသည်။
"မင်းတို့အမေက ကောင်းတာလေးတွေ လုပ်ကျွေးတတ်မှန်း အမြဲသိနေတာပါ" ဟု အမေကျိုး က ဆိုသည်။
"ရွာမှာတုန်းက အမေ လုပ်ပေးဖူးတဲ့ ကြက်ဥဗဟိုချက်ချိုစပ်စပ်လေးကို ကျွန်တော် အခုထိ မှတ်မိနေတုန်းပဲ။ အရမ်းစားလို့ကောင်းတာ" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က အတိတ်ကို ပြန်ပြောင်းပြောပြသည်။
"အဲဒါ မင်းတို့ ခုနစ်နှစ် ရှစ်နှစ်အရောက်တုန်းက မဟုတ်လား။ တစ်ခါတည်းပဲ လုပ်ကျွေးဖူးတာကို မင်းက အခုထိ မှတ်မိနေတုန်းပဲလား" ဟု ကျိုးခိုင် က အံ့သြတကြီး မေးသည်။
"ဘယ်လိုလုပ် မေ့နိုင်ပါ့မလဲဗျ။ အရမ်းစားလို့ကောင်းတာကို။ ကံဆိုးတာက အဲဒီနောက်ပိုင်း အမေ ဘယ်တော့မှ ထပ်မလုပ်ပေးတော့ဘူး။"
"တက္ကသိုလ်ဝင်တန်း စာမေးပွဲ ပြီးတာနဲ့ အမေ့ဆီသွားပြီး မင်းတို့အတွက် ထပ်လုပ်ခိုင်းလိုက်လေ" ဟု ကျိုးခိုင် က အကြံပေးသည်။
အမေကျိုး က ပမာဏများများ ပြင်ဆင်ပေးထားခြင်းကြောင့် ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် ခေါက်ဆွဲစားပြီးသည်နှင့် ဗိုက်တင်းသွားသည်အထိ ပြည့်သွားကြသည်။
"မနက်ဖြန် ကျရင် နှစ်ယောက်စလုံး လာခဲ့ကြဦး။ မင်းတို့အတွက် ကြက်သားပေါင်း ဟင်းရည် အသင့်ရှိတယ်" ဟု အမေကျိုး က သူတို့ကို ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးခိုင် နှင့် ကျိုးကွေ့လိုင် လည်း ခေါင်းညိတ်လက်ခံကြသည်။ အဘိုးဝမ်မှာ ကျောင်းဝင်းတွင်းရှိ ကျောင်းသားဆောင်ဘက်သို့ ပြန်သွားရာ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်လည်း အဖော်လိုက်ပို့ပေးပြီးနောက် အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
ကျိုးအာနီ၊ ဟူဇီ နှင့် ဂန်းဇီတို့မှာ ဤအချိန်ဆိုလျှင် ညပိုင်း အတန်းချိန်များ ပြီးဆုံးလောက်ပြီဖြစ်ကြောင်း သိရှိထားကြသဖြင့် သူတို့ သုံးယောက်ကို သွားကြိုကာ အတူတူ လမ်းလျှောက်ပြန်ရန် လမ်းလွဲကာ ဝင်ခဲ့ကြသည်။
သို့သော်လည်း ကျိုးအာနီ၊ ဂန်းဇီ သို့မဟုတ် ဟူဇီ တို့ကို တွေ့ရမည့်အစား ရှုရှန်း ရှင်းချန် က အရင်ဆုံး ထွက်လာသည်နှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ရသည်။
"အဲဒါ ရှင်းချန် မဟုတ်ဘူးလား" ကျောင်းဂိတ်ဝတွင် လူတွေက ကျပ်ညပ်နေသည်။ ကျိုးခိုင် လည်း မှားနေလေသလားဟု တွေးကာ ခဏရပ်တန့်သွားသည်။
ရှုရှန်း ရှင်းချန် က စက်ဘီးစီးလာရင်း အပြေးအလွှားဖြင့် သူတို့ကိုပင် မသတိထားမိဘဲ အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ဖြတ်မောင်းသွားသည်။
"ဟုတ်တယ်၊ သူပဲ" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က ခေါင်းညိတ်သည်။
"သူ့အခြေအနေက ဘယ်လိုလဲ" ဟု ကျိုးခိုင် က မေးသည်။
"မင်း မသိဘူးလား။ အစ်မ ရှုရှန်းမေ အိမ်ထောင်ကျသွားပြီလေ" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က ပြောသည်။
ကျိုးခိုင် ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ "ရှုရှန်းမေ လက်ထပ်လိုက်ပြီ ဟုတ်လား။"
"အင်း။ သူကိုယ်တိုင် ကြိုက်တဲ့သူနဲ့ တွေ့ပြီး လွန်ခဲ့တဲ့နှစ် အနှောင်းပိုင်းကတင် လက်ထပ်လိုက်တာ" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က ရှုရှန်းမေ နှင့် ကျောက်ကျွင်း တို့၏ အဖြစ်အပျက် တစ်ခုလုံးကို ရှင်းပြလေသည်။ သူမ ကိုယ်ဝန်ရှိလာပုံ၊ သားပျောကျသွားပုံ နှင့် ထိုအဖြစ်အပျက်ကြောင့် ရှုရှန်း ရှင်းချန် မြို့ပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခံရပုံများကိုပါ ပြောပြသည်။
ကျိုးခိုင် မှာ ကြက်သီးထသွားရသည်။ သူမြို့ပြင် ရောက်နေခဲ့သည့် တစ်နှစ်တာအတွင်း၌ ဤမျှများပြားလှသော ကိစ္စရပ်များ ဖြစ်ပျက်သွားလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။
ထို့နောက် သူ့မျက်နှာ တင်းမာသွားပြီး အေးစက်စက် ပြုံးလျက် ပြောသည် - "ကျောက်ကျွင်း ကို ဆေးရုံရောက်တဲ့အထိ ရိုက်နှက်ခဲ့တာက သူ့အတွက်တော့ အလွန်ချောင်လွန်းအားကြီးနေတာပဲ!"
"အဲဒါတွေက အရင်က ပြီးသွားခဲ့ပါပြီ။ အစ်ကိုကြီးရယ်၊ အချိန်လွန်မှ ပြဿနာ သွားမရှာပါနဲ့တော့။ ဒီကိစ္စမှာ အစ်မ ရှုရှန်းမေဘက်ကလည်း တာဝန်ရှိတာပဲ၊ လက်ခမောင်းခတ်ဖို့ဆိုရင် နှစ်ဖက်လိုတယ်လေ။ အမေကလည်း အဲဒီမောင်နှမတွေအတွက် ထပ်ပြီး စိတ်မပူပေးနိုင်တော့ဘူး။ သူတို့က ဘယ်လိုမှ တည်ငြိမ်အောင် မနေတတ်ကြဘူး" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က နှစ်သိမ့်တားဆီးသည်။ မြို့ပေါ်သို့ ရောက်လာပြီးစက အသနားခံလမ်းကြောင်းနဲ့ ရောက်လာတယ်ဆိုပြီး ကဲ့ရဲ့စကားဆိုသူ တစ်ယောက်ကို ရှုရှန်း ရှင်းချန် က ဆေးရုံရောက်မတတ် ရိုက်နှက်ခဲ့ဖူးသည့် အဖြစ်အပျက်ကိုလည်း သူက ပြန်ပြောင်းပြောပြသည်။
ကျိုးခိုင် မျက်မှောက်ကြုံ့သွားသည်။
သူ စကားစတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ကျိုးကွေ့လိုင် က ကျိုးအာနီ၊ ဟူဇီ နှင့် ဂန်းဇီတို့ ကျောင်းဂိတ်ဝမှ ထွက်လာသည်ကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသဖြင့် သူတို့၏ နာမည်များကို အော်ခေါ်ကာ လက်ပြလိုက်သည်။
"မင်းတို့က ဘာလို့ ငါတို့လာကြိုတာလဲ" ဟု ကျိုးအာနီ က အပြုံးလေးဖြင့် မေးသည်။
"ဘိုးဘိုးတို့ဆီကနေ အခုလေးတင် ပြန်ရောက်တာလေ။ မင်းတို့ စာသင်ချိန် ပြီးတော့မယ်ဆိုတာ သတိရလို့ လမ်းကြုံဝင်ခဲ့တာ။ မောင်လေးယောက္ခထီးက ဘာလို့ မလိုက်လာတာလဲ" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က မေးသည်။
သူဆိုလိုသည့် မောင်လေးယောက္ခထီးမှာ ဝမ်ယွမ် ပင် ဖြစ်သည်။
ကျိုးအာနီ က သူ့ကို စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။ "စကားများမနေနဲ့တော့။ မနက်ဖြန် မင်းမှာ တက္ကသိုလ်ဝင်တန်း စာမေးပွဲရှိနေတာကို ဘာလို့ အပြင်မှာ ဟိုပြေးဒီလွှား လုပ်နေသေးတာလဲ"
"စာမေးပွဲရှိလို့ ပိုတောင် အနားယူရတာပေါ့။ မနက်ဖြန်ကျရင်တော့ ကျွန်တော် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားမှာပါ" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က ကြုံးဝါးလိုက်သည်။ "ဒါ့အပြင် အစ်ကိုကြီးက မောင်လေးယောက္ခထီးနဲ့ မတွေ့ရသေးဘူးလေ။"
"သူ မနေ့က ဝမ်မိသားစုဆီ ပြန်သွားပြီ" ဟု ကျိုးအာနီ က ပြန်ဖြေသည်။
လူတစ်စုလည်း အတူတူ လမ်းလျှောက်ပြန်လာကြသည်။
"ကျွန်တော်က တစ်နှစ်ပဲ မြို့ပြင်ထွက်သွားတာ၊ ပြန်လာတော့ လူတိုင်းက တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ချစ်သူရနေကြပြီ၊ လက်ထပ်နေကြပြီ" ဟု ကျိုးခိုင် က သက်ပြင်းချကာ ရင်ထဲမှာ ခံစားချက် အမျိုးမျိုး ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
ကျိုးအာနီ က နှုတ်ခမ်းလေး စူကာ ပြုံးလိုက်သည်။
ကျိုးအာနီ ကို သူမ၏ ဖက်ထုပ်ဆိုင်အထိ လိုက်ပို့ပေးပြီးနောက် လူငယ်လေးများလည်း အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
ကျိုးကွေ့လိုင် ၏ တက္ကသိုလ်ဝင်တန်း စာမေးပွဲက နောက်တစ်နေ့ မနက်ပိုင်းတွင် ရှိနေပြီး ကျိုးခိုင် ကလည်း ခရီးပန်းလာသဖြင့် သူတို့အားလုံး စောစောအိပ်ရာဝင်ကြလေသည်။
အခန်းထဲသို့ ရောက်သောအခါ လင်ချင်းဟဲ့ က ကျိုးချင်းပိုင် နှင့် တိုးတိုးတိတ်တိတ် ဆက်ပြောနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
"ကျွန်မတို့ရဲ့ သားအကြီးက ဆယ့်ကိုးနှစ်တောင် ရှိပြီ၊ အခုထိ အချစ်ရေးဘက်ကို လုံးဝ မဖွင့်သေးဘူးလား။ ရှင်ကော ဇနီးမယား လိုချင်စိတ် ပေါ်လာတုန်းက အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မေးသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က ခြောက်ကပ်ကပ် ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်သည်။ "သူ့ဘာသာ လွှတ်ထားလိုက်ပါဟာ။ အချိန်တန်ရင် သူသိလာမှာပါ။"
အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် သူကိုယ်တိုင်လည်း အဲဒီတုန်းက အချစ်ရေးနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဘာစိတ်ကူးမှ မရှိခဲ့ပေ။ သူ့အမေက အလ급တကြီး ဖြစ်နေတာကြောင့် အကုန်လုံး အစီအစဉ်ချပေးခဲ့တာချည်းပဲဖြစ်ပြီး သူကတော့ လျှောက်လွှာတင်ကာ ရွာကိုပြန်ပြီး လက်ထပ်လိုက်ရုံသာ ရှိခဲ့သည်။
မင်္ဂလာပွဲပြီးပြီးချင်းမှာတောင် သူတို့နှစ်ယောက် အတူတူ ရှိခဲ့ရတာ တစ်လတောင် မပြည့်ခဲ့ပေ။
ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် အစပိုင်းတုန်းက သူ ဘာ အချစ်ခံစားချက်မှ ကြီးကြီးမားမား မရှိခဲ့ပါ။ ရွာကိုပြန်လာပြီး သူမက သူ့ဘေးနားမှာ အမြဲရှိနေမှသာ ဇနီးတစ်ဦး ရှိရခြင်းရဲ့ အကျိုးကျေးဇူးတွေကို သူ စတင် သဘောပေါက်လာခဲ့တော့သည် - ကောင်းမွန်သော ဇနီးတစ်ဦးဆိုသည်မှာ လူတစ်ယောက်အတွက်ရော မိသားစုတစ်ခုအတွက်ပါ မည်မျှအရေးကြီးကြောင်းကိုပေါ့။
"နောင်တစ်ချိန်ကျရင် မေကျားကို တခြားသူများ လိုက်ပျော်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ သံချေးတူ ပူတုန်း ရိုက်ရမယ်လေ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ဇွတ်အတင်း ပြောသည်။
သူမ၏ သားအကြီးကို လက်ဆောင်ပစ္စည်းများ ယူဆောင်သွားခိုင်းပြီး မနက်ဖြန်တွင် ဝမ်မိသားစုထံ အလည်သွားခိုင်းရန် သူမ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ပြီးသား ဖြစ်နေသည်။ အဘွားဝမ်ကလည်း အမြဲတမ်း အရိပ်အမြွက် ပြောနေခဲ့တာပဲလေ။ အကယ်၍ မေကျားသာ သူတို့ရဲ့ ချွေးမဖြစ်လာခဲ့မယ်ဆိုရင် သူမရဲ့ သားအကြီးအပေါ်ကို အမေတစ်ယောက်လို ထပ်ပြီး ချစ်ခင်ပေးမယ့်သူ တစ်ယောက် တိုးလာသလို ဖြစ်သွားမှာပေါ့။
ကျိုးချင်းပိုင် မှာလည်း ထိုစကားနှင့် ပတ်သက်၍ ဘာပြောရမှန်း မသိတော့သလို သူမပြောသည်မှာလည်း မှန်ကန်နေကြောင်း ဝန်ခံရပေမည်။ ယောက်ျားကောင်းတစ်ယောက်အနေဖြင့် တစ်ကိုယ်တည်း ကျန်ရစ်ရမှာကို မကြောက်ပေမယ့် အကောင်းဆုံး အဖော်မွန်ကိုတော့ စောစောစီးစီး သိမ်းပိုက်ထားသင့်ပေသည်။
"သားကြီး လက်ထပ်ပြီးသွားတာနဲ့ ကျွန်မတို့ရဲ့ ပထမဆုံး အကြီးမားဆုံး တာဝန်ကြီး ပြီးဆုံးသွားပြီပေါ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ရင်း တိုးတိုးလေး ဂျီကျလေသည်။
ဘဝဆိုသည်မှာ စိတ်ကူးထဲတွင် ရှည်လျားလှသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားတတ်ပေသည်။
ပြန်တွေးကြည့်လျှင် သူမ ဤနေရာသို့ ပထမဆုံး ရောက်လာစဥ်က ကောင်လေးများမှာ နှပ်ချင်စိုနှင့် ညစ်ပတ်နေသော တိုက်ဥခေါင်းလေးများမျှသာ ရှိခဲ့ကြသေးသည်။
ယခုမူ သူတို့အားလုံး အိမ်ထောင်ပြုနိုင်သည့် အရွယ်သို့ ရောက်ရှိလာကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူမနှင့် ချင်းပိုင်းတို့လည်း အိုမင်းလာကြပြီတကား။