အခန်း ( ၄၃၆ ) ယောက်ျားတစ်ယောက်ပီပီ
"တောက် တောက်။ ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်ကတော့ ဘေးနားကလူတွေကို တကယ်ကို ဂရုမစိုက်ကြပါလားဗျာ" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က ခေါင်းခါရင်း ပြောလေသည်။
"ဘာလဲ။ တစ်ယောက်ယောက်က နင့်ကို ရုပ်ဆိုးတယ်လို့ ပြောလိုက်လို့လား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မေးလိုက်သည်။
သူမ၏ သားကြီးနှစ်ယောက်စလုံးက ဖခင်ဖြစ်သူကို အမွေဆက်ခံထားကြပြီး အတော်လေး ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်လာကြပြီဖြစ်ရာ ရုပ်ဆိုးစရာ အကြောင်းကို မရှိပေ။ ယင်းအစား သူတို့က ယောက်ျားပီသပြီး ကြံ့ခိုင်တောင့်တင်းသော ပုံစံရှိကြသည်။ သို့မဟုတ်ပါက ရှေးဟောင်း ကျူမိသားစုမှ ကျူကျန်းကျန်းနှင့် ကျန်းမေလျန် တို့က ဦးဆုံးအစပျိုးတုန်းက သူမ၏ သားကြီးနောက်ကို ဘာကြောင့်များ လိုက်ပျူငှากကြမည်နည်း။
သို့သော် ထိုအချစ်ရေးရာ အလဟဿကိစ္စများကိုတော့ မပြောတော့ပါလေ။ အရေးအကြီးဆုံးက အမေဝေက သူ့ကို သဘောကျကျေနပ်နေခြင်းပင်ဖြစ်ရာ အမှန်တကယ် ပြဿနာရှိမနေပေ။
"ဘယ်သူက ကျွန်တော့်ကို ရုပ်ဆိုးတယ်လို့ ထင်ရဲမှာလဲ။ ဒါပေမဲ့ မှန်ထဲကြည့်လိုက်တိုင်း အရာရာက မြန်လွန်းနေသလို ခံစားနေရလို့ပါ" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က ပြန်ပြောသည်။
ထို့နောက် စကားစမြည်က အလျင်အမြန်ပင် ပြောင်းသွားပြီး သူ၏ အစ်ကိုကြီးအကြောင်းကို စတင်ညည်းတွားတော့သည်။ "အစ်ကိုကြီးက အခုလို အသားညိုလာတော့ အဖေနဲ့တောင် ရွယ်တူလောက် ဖြစ်နေပြီ။ အမေ၊ သူ့ကို အပူတပြင်း ရိုက်သွင်းပေးမှ ဖြစ်မယ်နော်။ မဟုတ်ရင် သူ တကယ်ပဲ တစ်သက်လုံး လူပျိုကြီး ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။"
"နင့်လို ပါးစပ်မျိုးနဲ့ဆိုရင်တော့ တန်ဖိုးကြီးတဲ့ ရွှေလူပျိုကြီးတောင် တန်ဖိုးမရှိတော့သလို ဖြစ်သွားမှာပေါ့" ဟု ကျိုးရွှမ် က ဝင်ပြောလိုက်သည်။
"ဒုတိယအစ်ကို၊ တိတ်တိတ်နေစမ်းပါ။ ခင်ဗျားကတော့ အကောင်းဆုံး အမြတ်ထွက်ထားပြီးသားပဲလေ၊ နားလည်ရဲ့လား။ အမေက ဘာလို့များ အမေ့ရုပ်အတိုင်း မွေးထုတ်ပေးပြီး အဲဒီမျိုးရိုးဗီဇကောင်းကောင်းလေးတွေကို ကျွန်တော့်အတွက်ကျတော့ တစ်ခုမှ ချန်မထားခဲ့တာလဲဗျာ" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က ညည်းညည်းညူညူ ပြောဆိုသည်။
ကျိုးရွှမ် ကတော့ ရယ်မောလိုက်ရုံသာ ရှိတော့သည်။
ဒေါ်ကြီးမားက ပြုံးလျက် ပြောလာသည် - "သားတို့ညီအစ်ကိုတွေ အားလုံးက ရုပ်ချောကြတာချည်းပါပဲ။ မိန်းမရှာဖို့အတွက် စိုးရိမ်နေစရာ လုံးဝမလိုပါဘူး။ ကောင်မလေးတစ်ယောက်က မျက်စိကျရင် ဘယ်သူမဆို သားတို့ကို သဘောကျမှာပါပဲ။"
"အဘွားမား၊ အဘွားက အမြဲတမ်း မျက်စိအရှင်ဆုံးပဲ။ အဘွားသာ အခုထက် အနှစ်လေးဆယ်လောက် ပိုငယ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် စားစရာစားဖို့ပဲဆိုပြီး အဘွားတို့အိမ်ကို နေ့တိုင်း လာမိမှာသေချာတယ်" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က နောက်ပြောင်လိုက်သည်။
"ငါသာ အနှစ်လေးဆယ် ပိုငယ်ခဲ့မယ်ဆိုရင်တောင် နင့်ကို ရွေးမှာမဟုတ်ဘူး။ နင့်ရဲ့ ဒုတိယအစ်ကို့ကိုပဲ ရွေးမှာပေါ့" ဟု ဒေါ်ကြီးမားက အူမြူးစွာ ရယ်မောရင်း ပြောလေသည်။
ထိုစကားကြောင့် ကျိုးကွေ့လိုင် ရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ အနည်းငယ် ထိခိုက်သွားရသည်။
နာရီဝက်ညနေ ခုနစ်နာရီထိုးပြီဖြစ်ရာ ဒေါ်ကြီးမားလည်း အလုပ်သိမ်းတော့မည်ဖြစ်သည်။ ထိုအဘွားအိုသည် ပန်းကန်ဆေးရန် အိမ်သို့လာခဲ့ပြီး ၎င်းကို စစ်မှန်သော ပျော်ရွှင်မှုတစ်ခုအနေဖြင့် ခံစားတတ်သူဖြစ်သည်။ စကားတွေပြော၊ ရယ်မောကြနှင့် တစ်နေ့တာ ကုန်ဆုံးသွားသည်မှာ အလွန်ပင်မြန်ဆန်ခဲ့ပြီး သူမအနေဖြင့် အလွန်တရာ ပျော်ရွှင်စရာကောင်းသော အချိန်များကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ရပေသည်။
ကျိုးအာနီ၊ ဟူဇီ နှင့် ဂန်းဇီတို့သည် အလုပ်သိမ်းပြီးနောက် ညစာစားရန် ရောက်ရှိလာကြသည်။
ထမင်းစားပြီးနောက် အခြားသူများအတွက်ပါ ယူသွားရန် အသင့်ထုပ်ပိုးထားသော ထမင်းဘူးများကို သိမ်းဆည်းကြသည်။
ဆောင်းတွင်းဆိုလျှင် ဆိုင်များကို ညနေ ခြောက်နာရီတွင် ပိတ်လေ့ရှိသော်လည်း ယခုလို နွေရာသီရောက်လာသောအခါ လင်ချင်းဟဲ့ ၏ အဝတ်အထည်ဆိုင်မှာ ညဘက် ကိုးနာရီအထိ ဖွင့်ထားဆဲဖြစ်သည်။
မားချန်မင် က ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို တစ်ယောက်တည်း စောင့်ကြည့်နေပြီး ချန်ရှန်းရှန်း က အခြားဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို စောင့်ကြည့်နေသည်။ ကျိုးအာနီ ၏ ဆိုင်ကို တာဝန်လွှဲယူရန် လူသစ်တစ်ဦး အသင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်ပြီး နောက်ထပ် လူသစ်တစ်ဦးကလည်း ချန်ရှန်းရှန်း ဘက်သို့ ဝင်ရောက်လာမည်ဖြစ်ရာ ထိုလူသစ်နှစ်ဦးက ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို သူတို့ဘာသာ ပူးတွဲစီမံခန့်ခွဲကြမည်ဖြစ်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချန်ယန်နှင့် ချန်ယွဲ့တို့မှာလည်း အချိုရည်ဆိုင်မှ အချိန်ကို လွယ်လွယ်ကူကူ မလွတ်မြောက်နိုင်ကြပေ။
အလုပ်ရှုပ်သက်သာစေရန် လင်ချင်းဟဲ့ က ကျိုးချင်းပိုင် အား မားချန်မင် အပါအဝင် သူတို့၏ ညစာများကိုပါ တာဝန်ယူပေးရန် တောင်းဆိုထားခဲ့သည်။ ၎င်းကို ကောင်းမွန်သော ဝန်ထမ်းအကျိုးခံစားခွင့်တစ်ခုအနေဖြင့် မှတ်ယူနိုင်ပေသည်။
ဤသို့ စီစဉ်ထားသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ ၏ ဆိုင်များတွင် ဝန်ထမ်း အင်အား လုံလောက်မှု မရှိသေးပေ။ တစ်စုံတစ်ဦးက ခွင့်ယူသည့်အခါတိုင်း အခြားနေရာများမှ လူများကို ခေါ်ယူကာ အစားထိုးနေရာချပေးရသည်။ ထိုအကြောင်းရင်းကြောင့်ပင် သူမက ကျိုး စီနီ အား လာခဲ့ရန် ဖိတ်ခေါ်လိုခြင်း ဖြစ်သည်။
စားသောက်ပြီးကြသည်နှင့် ဟူဇီ သည် အစားအသောက်များ သွားရောက်ပို့ဆောင်ရန် ထွက်သွားခဲ့သည်။ နေ့လယ်စာဘူး တစ်ဘူးချင်းစီတွင် အသားဟင်းတစ်ခွက်နှင့် အရံဟင်းနှစ်ခွက်စီ ထည့်သွင်းထားပြီး လူတိုင်း ဗိုက်ဝသွားစေရန် လုံလောက်စေသည်မှာ သေချာပေသည်။
အစားအသောက် ပို့ဆောင်ပြီးသည်နှင့်တပြိုင်နက် ဟူဇီ၊ ဂန်းဇီနှင့် အာဝါတို့မှာ ညနေပိုင်း အတန်းများသို့ သွားကြရလေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က မားချန်မင် အား ဝန်ထမ်းများ ပိုမိုစုဆောင်းပေးရန် ပြောဆိုထားပြီးသားဖြစ်ကာ နောက်ထပ် လူသုံးဦး ထပ်မံခန့်အပ်ရန် စီစဉ်ထားသည်။ စီနီ အတွက် နေရာတစ်ခု သီးသန့်ဖယ်ထားပေးလိုက်သည်နှင့် လူသစ်လေးဦး တိုးလာမည်ဖြစ်သည်။ သို့ဆိုလျှင် အလုပ်သမား အင်အားမှာ ပိုမိုစံချိန်စံညွှန်းကျလာမည်ဖြစ်ပြီး ယခုကဲ့သို့ အင်အားကျပ်တည်းနေသလို ခံစားရတော့မည် မဟုတ်ပေ။
ကျိုးခိုင် သည် အဘိုးအဘွားများထံသို့ တစ်ယောက်တည်း ထွက်လာခဲ့သည်။
သူ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် အဘွားကျိုးက တီယန်တီယန် ကလေးငယ်လေးကို ထမင်းကျွေးနေသည်။ ကလေးမလေးက အစားကောင်းကောင်း စားတတ်သူဖြစ်ပြီး အကယ်၍သာ ဤအဖြစ်က အငတ်ဘေးကာလများဆီသို့ ပြန်ရောက်သွားခဲ့ပါက ထိုသို့ အစားကြီးသော ကလေးမျိုးကို ဘေးစောင်းကြည့်ခံရဖွယ်ရှိသော်လည်း ယခုမူ သူမက အလွန်တရာ ချစ်စရာကောင်းနေလေသည်။
"အဘွား" ဟု ကျိုးခိုင် က အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာရင်း လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
အဘွားကျိုးက လှုပ်ရှားမှုကို ရပ်တန့်ကာ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာပီတိရိပ်များ ဖြာထွက်သွားသည်။ "တားဝါ လား"
"အင်းလေ" ဟု ကျိုးခိုင် က ပြုံးပြုံးလေး ပြောသည်။
"ဘာလို့ ဒီလောက်စောစော ပြန်ရောက်လာတာလဲ။ စတုတ္ထမြောက် ချွေးမပြောတာကတော့ အချိန်နည်းနည်း ထပ်ကြာဦးမယ်ဆိုပဲ" ဟု ကျိုးရှ က ပျော်ရွှင်စွာ မေးလိုက်သည်။
"ကျွန်တော် အချိန်ဇယားထက် စောပြီး ပြန်လာလို့ရသွားလို့ပါ" ဟု ကျိုးခိုင် က ပြန်ဖြေသည်။
အဘွားကျိုးက ပန်းကန်လုံးကို ကျိုးရှ ထံ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ကာ ကလေးကို ဆက်ကျွေးရန် မှာကြားပြီးနောက် သူမ၏ မြေးဖြစ်သူထံသို့ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ "ထမင်း စားပြီးပြီလား။ မစားရသေးရင် အဘွား ခေါက်ဆွဲပြုတ်တစ်ပွဲ ကြက်ဥထည့်ပြုတ်ပေးမယ်လေ!"
"စားပြီးပါပြီအဘွား။ အမေက ကျွန်တော့်အတွက် ဟင်းတွေအများကြီး ချက်ကျွေးထားတယ်" ဟု ကျိုးခိုင် က ပြုံးရင်းပြောသည်။
"အခုက ရှစ်နာရီတောင် ထိုးနေပြီပဲ၊ နည်းနည်းတောင် နောက်ကျနေပြီ။ မနက်ဖြန် မွန်းတည့်ကျရင် လာခဲ့တော့။ အဘွားက ကြက်တွေ အများကြီး မွေးထားတယ်၊ မနက်ကျရင် တစ်ကောင်သတ်ပြီး နေ့လယ်ကျရင် သားအတွက် ဟင်းချိုချက်ပေးမယ်။ အရိုးတွေ မွှန်သွားအောင် ပြုတ်ပေးမှာဆိုတော့ အလွန်စားကောင်းမှာ သေချာတယ်" ဟု အဘွားကျိုးက စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောဆိုသည်။
"ဟုတ်ကဲ့ပါ" ဟု ကျိုးခိုင် က အပြုံးဖြင့် သဘောတူလိုက်သည်။
"အဘွားက အဲဒီကြက်တွေ အားလုံးကို သားအတွက်သီးသန့် မွေးမြူထားခဲ့တာလေ။ သားပြန်လာရင် နေ့တိုင်း ကြက်သားတစ်ကောင်စီ ကျွေးနိုင်ဖို့အတွက် စောင့်နေခဲ့တာ" ဟု ကျိုးရှ က ထပ်လောင်းပြောသည်။
"သား သေချာပေါက် အာဟာရကောင်းကောင်း စားဖို့လိုတယ်။ ကြည့်စမ်း၊ ဘယ်လောက်တောင် အသားမည်းပြီး ပိန်သွားလိုက်လဲ" ဟု အဘွားကျိုးက နေလောင်ထားသော သူ့အရေပြားကို ကြည့်ကာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောလေသည်။
"ကြက်တစ်ကောင်က တစ်ရက်ချင်းစီဆိုတော့ အလွန်အကျွံ ဖြစ်သွားပါလိမ့်မယ်။ သုံးရက်တစ်ခါလောက် ပြုတ်ကျွေးတာနဲ့တင် လုံလောက်ပါပြီ" ဟု ကျိုးခိုင် က ပြန်ပြောပြီးနောက် "အဘိုးရော ဘယ်မှာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
"သားအဘိုးက ဝမ်အိုကြီးနဲ့ ရေချိုးခန်းကို သွားကြတယ်။ သားမရောက်လာခင်လေးတင် ထွက်သွားကြတာ" ဟု အဘွားကျိုးက ဖြေသည်။
"ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်လည်း အဲဒီဘက်ကိုပဲ လိုက်သွားလိုက်ပါဦးမယ်။ ကျွန်တော် ရေချိုးချင်နေလို့" ဟု ကျိုးခိုင် က ပြောသည်။
"အေးအေး၊ သွားလေ။ ရေချိုးပြီးတာနဲ့ အိမ်ကို တန်းပြန်လာခဲ့၊ အဘွား ခေါက်ဆွဲပြုတ်တစ်ပွဲ ကြက်ဥထည့်ပြုတ်ပေးမယ်" သူမ၏ သားကြီးမြေးကြီးအပေါ် ထားရှိသည့် မေတ္တာတရားမှာ ယခင်အတိုင်း အမြဲတမ်းခိုင်မာနေဆဲဖြစ်ပြီး ၎င်းကို ပြသရန် နည်းလမ်းများကို အမြဲရှာဖွေတတ်သည်။
ကျိုးခိုင် က ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
သူ့အဝတ်အစား အလဲအလှယ်လုပ်ရန် အိမ်သို့ အပြေးပြန်သွားခဲ့ပြီး ညီအစ်ကိုတွေနဲ့ပါ စကားစမြည် ပြောခဲ့သည်။ ကျိုးကွေ့လိုင် က နောက်တစ်နေ့တွင် တက္ကသိုလ်ဝင်တန်း စာမေးပွဲ ဖြေဆိုရမည်ဖြစ်သောကြောင့် စိတ်အပန်းဖြေရန်အတွက် ရေချိုးခန်းသို့ အတူလိုက်သွားရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် ရေချိုးခန်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီး အဖေကျိုး နှင့် ဝမ်အိုကြီးတို့ကို အလွယ်တကူ တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။
အဘိုးအိုနှစ်ဦးမှာ ကျိုးခိုင် ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အလွန်တရာ ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်သွားကြသည်။
"ဘယ်တော့ ပြန်ရောက်တာလဲ။ ထမင်းစားပြီးပြီလား" ဟု ဝမ်အိုကြီးနှင့် အဖေကျိုး တို့က တစ်ပြိုင်နက်တည်းလိုလို မေးကြသည်။
"စားပြီးပါပြီ။ ကျွန်တော် အဘွားအိမ်မှာ ရှိတုန်း နှစ်ယောက်စလုံး ရေချိုးခန်းကို လာကြတယ်ဆိုတာ ကြားလို့ တတိယမြောက်ညီလေးပါ အတူဆွဲခေါ်လာခဲ့တာပါ" ဟု ကျိုးခိုင် က ဖြေကြားရင်း သူ၏ ညီငယ်ထံသို့ တဘက်ကို ပစ်ပေးကာ ကျောတိုက်ခိုင်းလိုက်သည်။
ကျိုးကွေ့လိုင် က ညည်းတွားလိုက်သည် - "အစ်ကို၊ လူတွေ အားလုံး အစ်ကို့ကို ဝိုင်းကြည့်နေကြတာ ကြည့်စမ်းပါဦး။ တစ်ရေချိုးခန်းလုံးက အစ်ကို့ကိုပဲ လှည့်ကြည့်နေကြပြီ။ ကျောက်မီးသွေး တူးသမားတွေတောင် အစ်ကို့လောက် အသားမမည်းကြဘူး။"
ကျိုးခိုင် ၏ ပြင်းထန်သော အသားညိုခြင်းကို အဝတ်အစားများက နေရောင်ကို ကာကွယ်ပေးထားသော်လည်း မတတ်သာပေ။ သူသည် တစ်ကိုယ်လုံး ခိုင်မာတောင့်တင်းပြီး လှပသော ကြေးဝါရောင်သန်းနေသည်။
"ကြည့်ချင် ကြည့်ကြပါစေပေါ့ကွာ။ သူတို့သာ အားငယ်စိတ်မဝင်ကြရင် ပြီးတာပါပဲ" ဟု ကျိုးခိုင် က ချောမွေ့စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
သူက ယခုအခါတွင် ពេញလန်းသော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ အသားအလွန်တရာ ညိုမည်းနေသော်လည်း သူ့ရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာအချိုးအစားမှာ ထိပ်တန်းအဆင့်ဖြစ်ပြီး ဗိုက်ကြောအကွက်များ အထင်အရှား ပေါ်နေသည်မှာ အခြားသော ယောက်ျားများကို အားငယ်သွားစေပြီး မိန်းမများကို အသက်ရှူရပ်သွားစေမည့် ပုံစံမျိုးပင် ဖြစ်ပေသည်။
"ဟဲဟဲ၊ ဒါဆိုရင် အခြားလူတွေ အားငယ်စိတ်ဝင်သွားအောင် လျှောက်သွားပြီး ပြလိုက်ပါလားဗျ" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က မျက်နှာချိုသွေးကာ ပြုံးပြလျက် ပြောသည်။
"ကျောတိုက်တာကိုပဲ အာရုံစိုက်စမ်းပါ" ဟု ကျိုးခိုင် က ပြောသည်။
ကျိုးကွေ့လိုင် ကလည်း အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ ကျောကို တာဝန်သိသိဖြင့် တိုက်ပေးခဲ့ပြီး ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါတွင် အစ်ကိုဖြစ်သူက သူ့ကျောကို ပြန်တိုက်ပေးနိုင်ရန် နေရာလဲလိုက်ကြသည်။ အနီးအနားတွင် အဖေကျိုး နှင့် ဝမ်အိုကြီးတို့မှာလည်း အပြန်အလှန် ကျောတိုက်ပေးနေကြသည်မှာ အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။
ရေချိုးခန်းများတွင် ထိုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်တတ်ပေသည် - တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ခေါ်လာတတ်ကြသည် သို့မဟုတ် အကျွမ်းတဝင်ရှိသူများနှင့် တိုက်ဆိုင်တွေ့ဆုံတတ်ကြသည်။ ရေချိုးသည်မှာ အစပိုင်းတွင် အနည်းငယ် ကြမ်းတမ်းသလို ခံစားရသော်လည်း ပြီးသွားသည့်နောက် ခန္ဓာကိုယ်ပေါ့ပါးသွားကာ အပန်းပြေသွားခြင်းကတော့ တုနှိုင်းမရအောင် ကောင်းမွန်လှပေသည်။
အဖေကျိုး နှင့် ဝမ်အိုကြီးတို့က ကျိုးခိုင် ဒီတစ်ခေါက် ဘယ်လောက်ကြာကြာနေမှာလဲဟု မေးမြန်းကြရာ ကျိုးခိုင် က အသေးစိတ် ပြန်လည်ဖြေကြားပေးခဲ့သည်။
သူ့ရဲ့ ပြင်းထန်စွာ အသားညိုနေခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ အဘိုးအိုများအနေဖြင့် လုံးဝ ဂရုမစိုက်ကြပေ။ ယောက်ျားစစ်စစ်တစ်ယောက် အသားမည်းခြင်းက ယောက်ျားပီသခြင်း၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုသာဖြစ်ရာ ဘာမှ အရေးမကြီးလှပေ။
"မနက်ဖြန်ကျရင် ဝမ်ယွမ် အချိန်ရမလား မသိဘူး။ အကယ်၍သာ အချိန်ရမယ်ဆိုရင် ရေပူစမ်းဆီ ကျွန်တော်တို့ကို ခေါ်သွားဖို့ သူ့ကို ပြောရမယ်။ ဒီတစ်ခေါက်တော့ ကျွန်တော် ဧည့်ခံမယ်" ဟု ဝမ်အိုကြီးက စကားအကြောင်းအရာကို ပြောင်းလဲပြောဆိုလိုက်သည်။
"ဝမ်ယွမ် ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ" ဟု ကျိုးခိုင် က နားမလည်ဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
သူသည် အိမ်မှထွက်သွားသည်မှာ တစ်နှစ်နီးပါး ရှိပြီဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်အထိ သူသည် ရှုရှန်းမေ ၏ အိမ်ထောင်ရေးအကြောင်းကို မဆိုထားနှင့် ကျိုးအာနီ နှင့် ဝမ်ယွမ် တို့၏ တိုးတက်လာသော အချစ်ရေးအကြောင်းကိုပင် ဘာမှ မသိရသေးပေ။