ကျိုးခိုင်နှင့် သူ၏သားတို့ အချင်းချင်း စကားစမြည်ပြောကြဖို့ဆိုလျှင် ပြောစရာဆိုစရာ ဘာမှန်းကို မရှိလှပေ။
ကျိုးခိုင်က တစ်ခွန်းတည်းသော မေးခွန်းကိုသာ မေးခဲ့သည်။ "ဗඩ္လဆာနေပြီလား"
ကျိုးခိုင် က ညနေကျမှ အတူတူ စားတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း ပြန်ပြောလိုက်ပြီး ထိုမျှဖြင့်ပင် သူတို့၏ စကားဝိုင်းက ပြီးဆုံးသွားလေတော့သည်။
တစ်ဖက်တွင်မူ မာဒေါ်ကြီးက ကျိုးခိုင် ပြန်ရောက်လာသည်ကိုတွေ့ရသဖြင့် အလွန်တရာမှ ဝမ်းသာအားရဖြစ်သွားလေသည်။ သူမက မျက်နှာပွင့်လန်းလျက် ပြောလိုက်သည်၊ "ဒီလိုမျိုး စစ်သင်တန်းဆင်းရတာ တကယ်ပင်ပန်းမှာပဲ၊ ကြည့်စမ်း ဘယ်လောက်တောင် ညိုမည်းသွားလိုက်မလဲ။ မင်းအမေက မင်းကို ဒီလိုပုံစံနဲ့ မြင်ရတော့ သနားလို့ ရင်တောင်ကွဲနေရှာမှာ၊ သူက အမြဲတမ်း မင်းကို လွမ်းနေခဲ့တာလေ။"
ကျိုးခိုင် က သွားဖြဲပြုံးပြရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်၊ "ကျွန်တော်လည်း အိမ်ကို လွမ်းပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အချိန်မပေးနိုင်လို့ပါ။" သူရွေးချယ်ခဲ့သည့် လမ်းကြောင်းအရ နောင်လာမည့် အနာဂတ်တွင် လွတ်လပ်ခွင့် အများကြီး ရရှိမည်မဟုတ်ပေ။
မာဒေါ်ကြီးက ဆက်ပြောသည်၊ "မင်းပြန်လာရင် ကိုယ်လက်အားပြည့်အောင် ကျွေးမွေးဖို့ဆိုပြီး မင်းအဘွား မင်းတို့အတွက် ကြက်တွေ အများကြီး မွေးထားပေးတယ်လို့ ငါကြားတယ်။"
ကျိုးခိုင် က သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင်တော့ အဘွားကို ကျွန်တော် အားနာနေတော့မှာ မဟုတ်ဘူးနော်။"
"အားနာစရာ ဘာလိုလဲ။ မင်းက ပြန်လာရခဲတာဆိုတော့ ကိုယ်လက်ခွန်အားတွေ ပြန်ဖြည့်တင်းရမယ်လေ။ မင်း အလေးချိန်တော်တော် ကျသွားပုံပဲ," ဟု မာဒေါ်ကြီးက မှတ်ချက်ချသည်။
"ကျွန်တော် အလေးချိန်ကျသွားတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ အနည်းငယ် ပိန်သွားရုံပါ," ဟု ကျိုးခိုင် က ပြောသည်။
သူသည် တစ်မိသားစုလုံးတွင် အမြင့်ဆုံးဖြစ်ပြီး ဖိနပ်စီးထားလျှင် ၁.၉ မီတာနီးပါး၊ အတိအကျဆိုရလျှင် ၁.၈၈ မီတာအထိ ရှိလေသည်။ သူသွားလေရာရာ၌ မည်သည့်အခါမျှ အရပ်ပုနေမည်မဟုတ်ပေ၊ အထူးသဖြင့် ယခုအချိန်တွင် ပို၍ပင် ထင်ရှားနေသည်။
အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် ညီအစ်ကိုများထဲတွင် အရပ်ပုသူ တစ်ယောက်မှ မရှိကြပေ။ သားလတ်မှာ အရပ် ၁.၈၅ မီတာခန့် ရှိသည်။ မကြာသေးမီက သူ၏ ကြီးထွားနှုန်း နှေးကွေးသွားခဲ့သော်လည်း လုံလောက်သည်ထက်ပင် ပိုနေပါပြီ။ ထို့အပြင် ယခုနှစ်မှ အသက် ၁၅ နှစ်သာ ရှိသေးသော်လည်း အရပ် ၁.၈ မီတာ ရှိနေပြီဖြစ်သော သားငယ်ကိုလည်း မမေ့သင့်ပေ။ သူသည် နောင်တစ်ချိန်တွင် သူ၏အစ်ကိုကြီးထက် အရပ်အများကြီး ပုသွားမည်မဟုတ်ပေ။
ယင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် ဟူဇီနှင့် ဂန်းဇီတို့မှာ အရပ်အနည်းငယ် ပုကြပြီး ၁.၇၆ မီတာမှ ၁.၇၇ မီတာခန့်ဖြင့် ၁.၈ မီတာအောက်တွင် ရှိကြသည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ လင်းချင်းဟယ် တစ်ယောက် နှစ်တွေတစ်လျှောက် သူတို့အပေါ် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခဲ့သည့် စောင့်ရှောက်မှုနှင့် ကျွေးမွေးပြုစုမှုတို့မှာ အချည်းနှီး ဖြစ်မသွားခဲ့ပေ။
လင်းချင်းဟယ်က ကြက်တစ်ကောင်၊ ရေချိုငါးနှစ်ကောင်နှင့် အခြားပစ္စည်းအချို့ကို သယ်ဆောင်လာရင်း ပြန်ရောက်လာသည်။
"သွားပြီး ကြက်သတ်လိုက်တော့၊" လင်းချင်းဟယ်က ကြက်ကို ကျိုးခိုင်၏ လက်ထဲသို့ ထိုးထည့်ပေးလိုက်သည်။
ကျိုးခိုင်က သာမန်အတိုင်းပင် အစ်ကိုကြီးကို သတ်ခိုင်းလိုက်သည်။ ၎င်းကိုမြင်တော့ လင်းချင်းဟယ်က ဝင်ပြောလိုက်သည်၊ "သူမှ အခုလေးတင် ပြန်ရောက်လာတာကို။ အနားယူခွင့်ပေးပါဦး။"
ကျိုးခိုင်က သူ့ဇနီးနှင့် ငြင်းခုံမနေဘဲ အစ်ကိုကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံသာ လုပ်သည်။ ကျိုးခိုင် ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းများ တွန့်သွားကာ ပြုံးလျက် ရေတည်ရန်၊ ကြက်သတ်ရန်နှင့် သန့်စင်ရန်အတွက် ထွက်သွားလေသည်။
သူပြန်ရောက်လာသည့် ပထမသုံးရက်အတွင်းတွင် သူ့အမေက သူ့ကို ကျိုးပဲ့လွယ်သည့် ကြွေထည်ပစ္စည်းလေးတစ်စုံသဖွယ် ဆက်ဆံကာ ကျိုးပဲ့သွားမည်ကို စိုးရိမ်သည့်အနှယ် အလွန်တရာမှ ဂရုတစိုက် ကိုင်တွယ်ခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း ထိုမျက်နှာသာပေးသည့် ကာလမှာ သုံးရက်သာ ခံခဲ့သည်။ ထိုနောက်ပိုင်းတွင်တော့ အထူးဆက်ဆံခံရမှုကြီး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပုံမှန်အတိုင်းပင် သူမခေါ်သမျှ လုပ်ပေးရမည့် အလုပ်ကြမ်းထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားတော့သည်။
လင်းချင်းဟယ်က ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ရွေးချယ်ရင်း သူမ၏အစ်ကိုကြီးနှင့် စကားစမြည်ပြောနေသည်။ "ဒီတစ်ခါ မင်းတစ်ယောက်တည်း ပြန်လာတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် တခြားသူတွေနဲ့ အတူတူ လိုက်လာတာလား။"
"ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ပြန်လာတာပါ။ ဝမ်ဂိုလျန်နဲ့တော့ အဆက်အသွယ်ရှိတုန်းပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူက အခုလောလောဆယ် လွတ်အောင်မလာနိုင်သေးဘူး။ နှစ်ကုန်လောက်ကျရင်တော့ သူလည်း ပြန်လာဖြစ်မယ်ထင်တယ်," ဟု ကျိုးခိုင် က ပြန်ပြောသည်။
"မေကျားက ဒီနှစ် ဟိုဘက်က ဆေးရုံမှာ လက်တွေ့သင်တန်းဆင်းဖို့ သွားတော့မှာ," ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြောပြသည်။
"အဲ့လောက်တောင် မြန်နေပြီလား," ဟု ကျိုးခိုင် က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
"မေကျားက စာတော်ပါတယ်။ ဟိုဘက်ရောက်သွားရင် မင်းက သူ့ကို စောင့်ရှောက်ပေးရမယ်၊ ကြားလား။ ငါက မင်းရဲ့ဝမ်ဒေါ်လေးနဲ့ အလွန်တရာမှ ရင်းနှီးတယ်လေ," ဟု လင်းချင်းဟယ်က မှာကြားသည်။
ကျိုးခိုင် က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "ကျွန်တော် သေချာပေါက် ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ပေးပါ့မယ်။"
"ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ရုံတင်မကဘူး—မင်းက သူ့ကို ကာကွယ်ပေးရမယ်။ မေကျားက သေးသေးလေးပဲ ရှိသေးတာ၊ ဟိုဘက်က လူငယ်တွေ သူ့နောက်ကို မျက်စိစုံမှိတ်ပြီး လိုက်ပျိုနေတာမျိုးကို မင်းခွင့်မပြုရဘူး," ဟု လင်းချင်းဟယ်က သတိပေးသည်။
ကျိုးခိုင် က వెంటనే ရယ်မောလိုက်သည်။ "အဲ့လိုတော့ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ မေကျားက ကလေးမလေး တစ်ယောက်ပဲ ရှိသေးတာဟာ။" ဘာပဲပြောပြော သူက သူမကို ကြီးပြင်းလာသည်အထိ ကြည့်ရှုခဲ့သူပေကိုး။
လင်းချင်းဟယ်က မျက်စိလှန်လိုက်သည်။ ဒီကောင်စုတ်လေးက ဘာလို့ နားမလည်ရတာလဲ။ သူမက အဲ့လောက်တောင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောထားတာတောင် ဒါကို နောက်ပြောင်နေတယ်လို့ ထင်နေတုန်းပဲ။
"မင်းအဖေက မြေးမလေးတစ်ယောက် ချီပိုက်ချင်တဲ့ဆန္ဒကို ရင်ဝယ်ပိုက်ထားတာ ကြာပြီ။ သားလတ်က ဒီနှစ်မှ အသက် ၁၇ နှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်၊ အရွယ်မရောက်သေးဘူး—သူ့ကို မျှော်လင့်ဖို့က စောသေးတယ်။ သားငယ်အကြောင်းကိုတော့ ပြောကိုမပြောနဲ့တော့။ ဒါကြောင့် အစ်ကိုကြီး၊ ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး မင်းမှာ ဘာပြောစရာရှိလဲ," ဟု လင်းချင်းဟယ်က တည့်တည့်မတ်မတ် မေးလိုက်သည်။
ကျိုးခိုင် တဖြည်းဖြည်း နားလည်လာပြီး အနည်းငယ် ရှက်သွားသည်။ "မေကျားက လောက်လေးပဲ ရှိသေးတာပါ။"
"ဘာကို ကလေးလေးလဲလို့ ပြောနေတာလဲ။ သူက အခုဆိုရင် လူပျိုပေါက်မလေး ဖြစ်နေပြီ," ဟု လင်းချင်းဟယ်က မကျေမနပ်ဖြင့် ပြန်ပြောသည်။
"အဟမ်း၊ မင်းအဖေ တကယ်လိုချင်နေတာက မြေးမလေး မဟုတ်ဘဲ သမီးအစစ်တစ်ယောက်ပါ။ အမေ၊ အမေနဲ့ အဖေနဲ့ နောက်ထပ် ကလေးတစ်ယောက်လောက် ထပ်ယူလိုက်ပါလား။ ကျွန်တော်တို့တွေ အားလုံးလည်း ကြီးကုန်ကြပြီဆိုတော့ သူ့ကို ဝိုင်းပြီး အလိုလိုက်ကြမှာပေါ့၊ မြတ်မြတ်နိုးနိုးလည်း ဆက်ဆံကြမှာပါ," ဟု ကျိုးခိုင် က စကားလွှဲလိုက်သည်။
လင်းချင်းဟယ်မှာ သူ့ကို ရိုက်ချင်စိတ်တွေ ပေါက်လာသည်။ "ဒီကောင်စုတ်! မင်းအမေက ဘယ်အရွယ်ရောက်နေပြီလဲ—အမေက အသက်ကြီးမှ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ရမယ့် အဘွားကြီးဖြစ်နေပြီလေ!"
"လေ့ကျင့်ခန်း ပုံမှန်လုပ်ပေါ့။ အမေက ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက်တောင် မွေးပေးခဲ့ပြီးသားပဲဟာ၊ အဲ့တော့ ပြဿနာကြီးကြီး မရှိလောက်ပါဘူး။ ရွာထဲမှာဆိုရင် အသက် ၄၃ နှစ်မှာ အငယ်ဆုံးကို မွေးတဲ့သူကို ကျွန်တော် သိတယ်," ဟု ကျိုးခိုင် က ပြုံးလျက် ပြောသည်။ "အကယ်၍ အမေသာ အသက်ကြီးမှ အံ့သြစရာလေး တစ်ခုခု ထပ်လုပ်ပြနိုင်မယ်ဆိုရင် အဖေ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားမှာ သေချာတယ်။ ကျွန်တော်ကြည့်ရတာ သူက သမီးလေးတစ်ယောက်ကို အရမ်းလိုချင်နေတော့ ကျွန်တော်တို့ သားတွေထဲက ဘယ်သူ့ကိုမှ မျက်စိစကွဲ မကျတော့ဘူး။"
လင်းချင်းဟယ်က စဉ်းစားလိုက်သည် - *မင်းပြောတာ လုံးဝမှားမနေပါဘူး။*
မင်းအဖေက မင်းတို့ကို အရင်ကတည်းက မျက်စိစကွဲ မကျခဲ့တာပါ၊ မကြာသေးမီနှစ်တွေထဲမှာတော့ နည်းနည်း ပိုကောင်းလာလို့ပေါ့။
"မင်းအဖေရှေ့မှာ အဲ့လိုစကားမျိုး မပြောနဲ့," ဟု လင်းချင်းဟယ်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
တရုတ်နှစ်သစ်ကူးကာလတုန်းက ကျိုးခိုင်တစ်ယောက် အဖြစ်မှန်ကို နောက်ဆုံးတော့ လက်ခံနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူက အဲ့ဒီကိစ္စကို အမြဲတမ်း စိတ်ထဲစွဲလမ်းနေတော့တာ မဟုတ်ပေမဲ့ သူ့ကို အဲ့ဒီအကြောင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး စနောက်မနေတာက ပိုကောင်းပေသည်။
တကယ်တမ်းမှာတော့ လင်းချင်းဟယ်ကလည်း ကလေးတစ်ယောက် ထပ်ယူရတာကို မငြင်းပယ်ချေ။ သို့သော် သူမက သားဥပြွန်ကို ခွဲစိတ်ကြပ်တည်းထားခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ ကိုယ်ဝန်ရနိုင်ခြေမှာ အလွန်တရာမှ နည်းပါးလှသည်။ რა თာ်လည်း, သူမက လတ်တလောမှာ ကာကွယ်ရေးနည်းလမ်းတွေကိုလည်း တက်ကြွစွာ မလုပ်ဆောင်ခဲ့ပေ။
အကယ်၍သာ သူတို့မှာ စတုတ္ထမြောက် ကလေးယူရမည့် ကံပါလာပြီး အံ့ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ကိုယ်ဝန်ရှိလာခဲ့ပါက အသက်ကြီးနေပြီဆိုလျှင်တောင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ မွေးထုတ်ပေးမည်သာ ဖြစ်သည်။ ကြိုးစားကြည့်ရတာ ဆိုးကျိုးမရှိပေ။
သူမ၏ကံကြမ္မာက အဲ့လောက်တောင် ဆိုးလိမ့်မည်ဟု သူမ မယုံကြည်ပေ၊ ထို့အပြင် သူတို့က ယခုအခါ ဆေးကုသမှုဆိုင်ရာ အထူး ယုံကြည်စိတ်ချရသည့် မြို့တော်တွင် နေထိုင်နေကြပြီ မဟုတ်လော။
တစ်ခုတည်းသော အခြေအနေမှာ သူတို့မှာ ကံပါလာမလားဆိုသည့် အချက်ပင် ဖြစ်သည်။
"တကယ်တော့ ကျွန်တော် နားမလည်ဘူး အမေ။ အမေ ဘာလို့ သားငယ်ပြီးတာနဲ့ ကလေးဆက်မမွေးတော့တာလဲ," ဟု ကျိုးခိုင် က မေးသည်။
"ငါတို့က မင်းရဲ့အိမ်ထောင်ရေးအကြောင်း ပြောနေကြတာလေ။ ဘာလို့ ငါ့ကို ဒီထဲဆွဲသွင်းနေတာလဲ။ မင်းကိုကြည့်စမ်း—မင်းက အခု အသက် ၁၉ နှစ် ရှိနေပြီ။ မင်းသာ နည်းနည်းလေး တက်ကြွပြတ်သားမယ်ဆိုရင် ငါက အဘွားတောင် ဖြစ်နေလောက်ပြီ," ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြန်ပြောသည်။
"တူတွေထက် ငယ်တဲ့ ဒေါ်လေးတွေဆိုတာ အများကြီး ရှိပါတယ်နော်," ဟု ကျိုးခိုင် က ထောက်ပြသည်။
လင်းချင်းဟယ်မှာ စကားများ ဆို့သွားသည်။ အဘွားတစ်ယောက်က သူ့ရဲ့သားသမီးတွေ ကိုယ်ဝန်ရှိနေချိန်မှာ ကိုယ်ဝန်ထပ်ဆောင်ပြီး ကလေးငယ်တွေ မွေးတယ်ဆိုတာ လုံးဝ မကြားဖူးတော့တာတော့ မဟုတ်ပေ။ သူမက လက်ကို ခါယမ်းပြလိုက်သည်။ "အဲ့ဒီကြက်သားကို သာ အမြန်ခုတ်ပြီး မင်းအဖေကို ဟင်းချိုစတည်ခိုင်းလိုက်တော့။ ဟိုဘက်မှာ ငါးနှစ်ကောင်ရှိသေးတယ်—အဲ့ဒါတွေကိုလည်း သန့်ရှင်းရေးလုပ်လိုက်ဦး။"
"ကောင်းပြီလေ," ဟု ကျိုးခိုင် က ပြန်ပြောသည်။
တကယ်တမ်းတွင် ကျိုးခိုင်က စကားပြောသံအားလုံးကို ကြားနေရသော်လည်း သူက ဘာမှ မပြောပေ။ သူက သမီးလေးတစ်ယောက်ကို အမှန်တကယ် လိုချင်ခဲ့တာ မှန်သော်လည်း သူ့ဇနီး၏ အသက်အရွယ်အရ ကျန်းမာရေးအတွက်လည်း စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။ ဆရာဝန်တွေက အန္တရာယ်ရှိနိုင်ပုံကို အရင်ကတည်းက ရှင်းပြထားပြီးသား ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ယခုအခါတွင် သူက သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပျက်လာမည့်အပေါ် လွှတ်ပေးထားလိုက်သည်။ ကလေးပေါ်လာခဲ့ပါက ဇနီးသည်ကို မွေးဖွားသည်အထိ အစွမ်းကုန် ပံ့ပိုးပေးမည်။ မပေါ်လာခဲ့ဘူးဆိုလျှင်လည်း ထပ်ပြီး စိတ်မပူတော့ပေ။
ကျိုးရွှမ် နှင့် ကျိုးကွေ့လိုင်တို့ အိမ်ပြန်ရောက်လာကြပြီး အစ်ကိုကြီးက စောစောစီးစီး ပြန်ရောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ အလွန်တရာမှ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကြသည်။
"မင်းက မီးသွေးခဲလို ညိုမည်းနေတာပဲ။ မင်းသာ မယားမရှာဘဲ ဒီအတိုင်းနေရင် ဘယ်သူမှ မင်းကို လိုချင်တော့မယ် မထင်ဘူး။ မင်းကလည်း အသက်ကြီးလာပြီလေ," ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က ကဲ့ရဲ့ဟန်ဖြင့် စနောက်သည်။
"အဲ့ဒါ တကယ်လည်း မှန်တာပဲ," ဟု လင်းချင်းဟယ်က ခေါင်းညိတ်လျက် သဘောတူသည်။
"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အမေက အဖေနဲ့ တူနေတာပဲ၊ အဲ့တော့ ဘာကို အစောကြီး စိုးရိမ်နေရမှာလဲ။ စဉ်းစားကြည့်လေ၊ ကျွန်တော်လည်း အဲ့အတိုင်းပဲ—အဖေ့ရဲ့ ကြမ်းတမ်းတဲ့ ရုပ်ရည်မျိုးနဲ့ပဲ တင်ကျန်နေတာ။ အပြင်ထွက်တိုင်း လူတွေက ကျွန်တော် အသက် ၁၅ နှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်လို့ ဘယ်တော့မှ မထင်ကြဘူး။ သားလတ်ကမှ အမေ့ကို ပုံတူကူးထားလို့ ကံကောင်းတာ။ သူက ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့တဲ့ ပညာတတ်လေးလို ဖြစ်နေပြီး အမြဲတမ်း အခွင့်ထူးတွေ အကုန်ရနေတာ," ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က ညည်းတွားသည်။
အသက် ၁၅ နှစ်အရွယ်၊ လူငယ်လေးတွေ အရမ်းကို မိုက်ချင်ကြသည့်အရွယ်တွင် သူက အသက်ပိုကြီးနေပုံပေါက်သည်ကို အလွန်တရာမှ စက်ဆုပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
"ဖယ်စမ်းပါ။ မင်းအဖေက အရမ်းကို ခန့်ညားပါတယ်," ဟု လင်းချင်းဟယ်က ကြေညာသည်။
ကျိုးခိုင်က သူမဘက်သို့ တစ်ချက်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လင်းချင်းဟယ်က သူ့ကို မျက်စိတစ်ဖက်မှိတ်ပြလိုက်သည်။ "ကျွန်မကတော့ သူက တော်တော်လေး ခန့်ညားတယ်လို့ ထင်တယ်။"
ကျိုးခိုင်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းများမှာ ကျေနပ်အားရသည့် အပြုံးယဉ်လေးဖြင့် အပေါ်သို့ တွန့်တက်သွားလေတော့သည်။