ရှုရှင့်မေက စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးနဲ့ ပြန်သွားတာကို ဘယ်သူမှလည်း မသိကြသလို၊ ဘယ်သူကမှလည်း ဂရုမစိုက်ခဲ့ကြပါဘူး။
လင်းကျင်းဟឺ နေ့လယ်ပိုင်းမှာ ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ ကျိုးချင်းပိုင် ပြုတ်ပေးထားတဲ့ ကြက်စွပ်ပြုတ်ကို သောက်ခဲ့ပါတယ်။
"အမေက ဒါလင်းကို လာပို့ခိုင်းတာ" လို့ ကျိုးချင်းပိုင်က ပြောပါတယ်။
သူ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို လင်းကျင်းဟឺ နားလည်သွားပြီး သူ့ကို မျက်စောင်းတစ်ချက် ထိုးလိုက်ပါတယ်။
ရှုရှင့်ကျန်းအပေါ် ထားရှိတဲ့ သူမရဲ့ သဘောထားကြောင့် အမေကျိုး က အဘွားတစ်ယောက်အနေနဲ့ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အမြင်တွေ ရှိနေမှာ သဘာဝပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီအချိန်လောက်ဆိုရင်တော့ အခြေအနေကို သဘောပေါက်လောက်ပြီး သူမကို ချော့မော့ချင်နေရှာမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒါကသာ သူမ လူငယ်ဘဝတုန်းကဆိုရင် အဲဒီကြက်စွပ်ပြုတ်တစ်စက်တောင် ထိတွေ့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ သူမက အသက်လေးဆနီးပါး ရှိလာခဲ့ပါပြီ။
အစပိုင်းတုန်းကတော့ ဒုတိယမြောက်လင်းအတွက် ဝင်ရောက်တောင်းပန်ကြပြီး ကျိုးချင်းပိုင်ကို အာမခံနဲ့ ထုတ်ပေးဖို့ လာတောင်းရမ်းကြတဲ့အခါမှာ သူမဟာ ဖားထိုးလင်းနဲ့ အမေလင်းတို့ဆီကို ကိုယ်တိုင်သွားပြီး သူတို့နဲ့ အဆက်အသွယ် လုံးဝဖြတ်ပစ်ခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
အဲဒီတုန်းက လင်းကျင်းဟឺဟာ အလွန်တရာ စိတ်သဘောခက်ထန်ခဲ့ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ နှစ်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ သူမလည်း နည်းနည်းပျော့ပြောင်းလာခဲ့ပါတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အမြဲတမ်း စိတ်တိုဒေါသထွက်နေတာက ကျန်းမာရေးအတွက် မကောင်းပါဘူး။ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အေးချမ်းစွာထားပြီး ဖိစီးမှုကင်းအောင် နေထိုင်တာကသာ ကျန်းမာရေးကို ထိန်းသိမ်းတဲ့ မှန်ကန်တဲ့နည်းလမ်းပါပဲ။
ဒါကြောင့် သူမအနေနဲ့ အမေကျိုး အပေါ်မှာ အငိုးအငြင် သိပ်မထားတော့ပါဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဘုန်းကြီးကို မလေးစားရင်တောင် ဘုရားကိုတော့ လေးစားရတာပါပဲ။ အိုမင်းမစွမ်း အဘွားကြီးက သူမရှေ့မှာ မပြောသင့်တာတွေ လျှောက်မပြောသမျှ ကာလပတ်လုံး ကျိုးချင်းပိုင်အတွက်နဲ့ သူမ ရန်ငိုးဖွဲ့နေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
"ဒီနေ့ နေ့လယ်ဘက် ဘယ်အချိန် သွားကြမှာလဲ" လင်းကျင်းဟឺက စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်ပါတယ်။
"စားပြီးလို့ နည်းနည်းနားလိုက်တာနဲ့ ထွက်ကြမယ်" လို့ ကျိုးချင်းပိုင်က ပြောပါတယ်။
ကျိုးရွှမ် တို့လည်း ခဏအကြာမှာ ပြန်ရောက်လာကြပါတယ်။ ကျိုးချင်းပိုင်က သူတို့အတွက် အစားအစာတွေကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီးသားဖြစ်ပြီး ကျိုးရွှမ် ကို အာအာ၊ ဟူဇီနဲ့ တခြားသူတွေအတွက်ပါ ထည့်ပေးလိုက်ဖို့ မှာကြားခဲ့ပါတယ်။ သူတို့မိသားစုကတော့ မုန့်ညှပ်ထုပ် (ဒန်ပလင်) ဆိုင်မှာပဲ အတူစားလိုက်ကြပါတယ်။
"ဒုတိယသား၊ ဆိုင်ကို စောင့်နေလိုက်ဦး" လို့ လင်းကျင်းဟឺက မှာကြားခဲ့ပါတယ်။
"အမေ၊ ရေကူးကန်ကို သွားမလို့လား" လို့ ကျိုးချင်းဟွေးက မေးပါတယ်။
"သားက စာသင်ခန်းထဲမှာ စာကျက်ဖို့ ကျန်သေးတာပဲ၊ မသွားရဘူး။ ကျောင်းဆင်းချိန် ဘောလုံးကစားတာကမှ ပိုသင့်တော်သေးတယ်" လို့ လင်းကျင်းဟឺက လက်ကို ခါယမ်းပြရင်း ပြောလိုက်ပါတယ်။
မေလနှောင်းပိုင်းကို ရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး တက္ကသိုလ်ဝင်တန်း စာမေးပွဲကျင်းပဖို့ တစ်လရဲ့ တစ်ဝက်ခန့်သာ လိုတော့ပါတယ်။
ကျိုးချင်းဟွေးက အဲဒီလောက်ကြီး ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြုံးပြလိုက်ပါတယ်။ "စာမေးပွဲပြီးရင်တော့ သား နေ့တိုင်း သွားမယ်"
ပြီးတော့ သူက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "မရေကူးရတာ ကြာပြီပဲ" လို့ ပြောပါတယ်။
"စာမေးပွဲပြီးတာနဲ့ ဟူဇီနဲ့အတူ အဝတ်အစားတွေ ရောင်းဖို့ လမ်းဘေးဈေးသည် ထွက်ရမယ်" လို့ လင်းကျင်းဟឺက သတိပေးလိုက်ပါတယ်။
"အမေက သားကို လမ်းဘေးဈေးသည် လုပ်ခိုင်းမလို့လား" ကျိုးချင်းဟွေးရဲ့ မျက်လုံးတွေ အပြူးသား ဖြစ်သွားပါတယ်။
"ဒါမှမဟုတ် အိမ်မှာပဲ လူပျင်းထိုင်လုပ်ပြီး မင်းသားလေးလို နေချင်လို့လား" လို့ လင်းကျင်းဟឺက ပြန်ပြောလိုက်ပါတယ်။
သူ့ကို သူ့အတွေးနဲ့သူ ထားခဲ့ပြီး သူမနဲ့ ကျိုးချင်းပိုင်တို့က တိုက်ခန်းဆီ ပြန်ကာ မိနစ်သုံးဆယ်ခန့် ဝင်အိပ်လိုက်ကြပါတယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး ရေကူးဝတ်စုံတွေကို ယူပြီး ထွက်လာခဲ့ကြပါတယ်။
ပြောရမယ်ဆိုရင် ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ တိုးတက်လာပုံက ရေကူးကန်လိုမျိုး ပြည်သူ့အပန်းဖြေနေရာတွေအထိ ပါလာခဲ့ပါပြီ။
လူငယ်အမျိုးသမီး အများအပြားကတော့ ရေကူးဝတ်စုံတွေ ဝတ်ဆင်ပြီး ရေထဲမှာ ပျော်ပါးနေကြပါပြီ။
"ငါလို မျက်နှာဝါဝါ အမျိုးသမီးက ဒီလို မိန်းကလေးငယ်လေးတွေနဲ့ ဘယ်ယှဉ်နိုင်မလဲ" လို့ ရောက်ရောက်ချင်းမှာပဲ လင်းကျင်းဟឺက သက်ပြင်းချလိုက်ပါတယ်။
"ရှင်ကလည်း အခုထိ မိန်းကလေးငယ်လေးလို လှနေတုန်းပါပဲ" လို့ ရေကူးဝတ်စုံလဲပြီး မျက်ခုံးပင့်ပြရင်း ကျိုးချင်းပိုင်က ပြောပါတယ်။
လင်းကျင်းဟឺက သူ့ကို ပျော်ရွှင်စွာနဲ့ မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပါတယ်။ သူကတော့ သူမကို ဘယ်လိုချီးကျူးရမလဲဆိုတာနဲ့ ချီးကျူးစကားတွေနဲ့ ရင်ခုန်အောင် လုပ်ရမယ်ဆိုတာကို အမြဲတသိ ဖြစ်နေတတ်သူပါ။
အမှန်အတိုင်းပြောရရင် သူမရဲ့ အသားအရေက အမြဲတမ်း ဖြူဝင်းနေခဲ့တာပါ။ မြို့တော်ကို ပြောင်းလာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ဒီပတ်ဝန်းကျင်က သူမရဲ့ အသားအရေကို ပိုလို့တောင် ထိန်းသိမ်းပျိုးထောင်ပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားပြီး ပိုလို့ဖြူဝင်းလာကာ သူမကိုယ်တိုင်လည်း ကိုယ်အလေးချိန်နဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာကို တက်တက်ကြွကြွ ထိန်းသိမ်းခဲ့ပါတယ်။
ဒါကြောင့် အသက်သုံးဆယ်ကျော်၊ လေးဆနီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်ပေမဲ့ သူမရဲ့ ခါးတစ်ဝိုက်မှာ အဆီပိုဆိုတာ လုံးဝမရှိပါဘူး။
ထင်ရှားတဲ့ ပုံစံအရှိန်အဝါနဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်တဲ့အခါ အနီရောင် ရေကူးဝတ်စုံနဲ့ လမ်းလျှောက်နေတဲ့ သူမကို လှည့်ကြည့်ကြတဲ့သူတွေ မနည်းပါဘူး။
သဘာဝအတိုင်းပါပဲ၊ သူမရဲ့ ခင်ပွန်းဖြစ်သူကလည်း အညံ့ခံနေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ မကြာသေးမီနှစ်တွေအတွင်းမှာ ဗိုက်ခေါက်မှာ အဆီလေး နည်းနည်းတက်လာပေမဲ့ သူက အလုံးစုံအားဖြင့် သန်မာပြီး ကြံ့ခိုင်တဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာကို ပိုင်ဆိုင်ထားဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။
ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးစလုံး ရေထဲမဆင်းခင် ခန္ဓာကိုယ်ကြောဆန့် လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်လိုက်ကြပါတယ်။ အပြန်အလှန် ရေကူးရင်း ကြားထဲမှာ ရေသောက်ဖို့နဲ့ မုန့်စားဖို့ အနားယူရင်း အချိန်တွေ ချောမွေ့စွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပါတယ်။
ဒီကိုလာတဲ့လမ်းက တိုက်ရိုက်လမ်းကြောင်း ဖြစ်ပေမဲ့ နီးလှတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
"မလေ့ကျင့်ရတာ ကြာပြီဆိုတော့ ကိုယ်စွမ်းသတ္တိတွေ မမီတော့ဘူး" လို့ ရေကူးရင်း အသွားအလာလုပ်ကာ မောဟိုက်နေတဲ့ လင်းကျင်းဟឺက ပြောပါတယ်။
ရေကူးတာက ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှုအတွက် အလွန်ပင်ပန်းစေပါတယ်။ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးအတွက် လေ့ကျင့်ခန်းဖြစ်စေပြီး ကောင်းမွန်တဲ့ အားကစားတစ်ခု ဖြစ်ပေမဲ့ ဘယ်လောက်တောင် မြန်မြန်ဆန်ဆန် မောပန်းစေတယ်ဆိုတာ ငြင်းလို့မရပါဘူး။
"နောင်လာရင် ပိုပိုပြီး လာကြတာပေါ့" မိန်းမဖြစ်သူကို ရေကူးဖို့ ပိုပြီး မကြာခဏ ခေါ်လာရတာ ကောင်းမယ်လို့ ကျိုးချင်းပိုင်က ခံစားရပါတယ်။
သူမရဲ့ ကိုယ်ကာယကြံ့ခိုင်မှု တိုးတက်လာတာနဲ့အမျှ နောက်ပိုင်းမှာ သူမနဲ့အတူ ပျော်စရာ အချိန်တွေကို ပိုခံစားခွင့်ရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ နောက်ပိုင်း သူ့ရဲ့ အကြိမ်ကြိမ် လှည့်ပတ်ဆော့ကစားမှုတွေကို သူမ ခံနိုင်ရည်ရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
ခင်ပွန်းဖြစ်သူရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ဘာတွေတွေးနေမှန်း မသိတဲ့ လင်းကျင်းဟឺက "ငါ ခဏနားတော့မယ်။ ရှင် ဆက်ကူးချင် ဆက်ကူးတော့" လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
ကျိုးချင်းပိုင်လည်း ဆက်ပြီး ရေကူးနေခဲ့ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ ရေကူးစွမ်းရည်က အလွန်တရာ ထူးချွန်ပြီး ဘတ်စကက်ဘော ကစားတာနဲ့ လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်တာတွေကို မကြာခဏ လုပ်လေ့ရှိတာကြောင့် သူ့ရဲ့ ကိုယ်ကာယ ခံနိုင်ရည်က ထိပ်တန်းအဆင့်မှာ ရှိပါတယ်။
သူနဲ့ယှဉ်ရင် လင်းကျင်းဟឺကတော့ အပျော်တမ်းသမား သက်သက်လို ခံစားရပါတယ်။
ကြာကြာ အနားယူပြီးနောက်မှာတော့ သူမ နောက်တစ်ကြိမ် ရေထဲကို ပြန်ဆင်းခဲ့ပါတယ်။
ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတွေ ရှိပေမဲ့ ရေကူးပြီးတဲ့အခါမှာတော့ လန်းဆန်းတက်ကြွသွားသလို ခံစားရပါတယ်။ ပိုအရေးကြီးတာက လက်မှတ်ခတွေကလည်း ဈေးချိုပါတယ်— လူကြီးတစ်ယောက်ကို ဆယ်ပြားနဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ကို ငါးပြားပဲ ကျသင့်ပြီး လာရောက်သူတွေအနေနဲ့ မနက်ဆိုင်ဖွင့်ချိန်ကနေ ညဆိုင်ပိတ်ချိန်အထိ နေထိုင်နိုင်ပါတယ်။
ရေကူးပြီးတဲ့နောက် ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦး ထိုင်ပြီး အနားယူကြကာ အိတ်ထဲက ပန်းသီးတွေကို ထုတ်စားကြပါတယ်။
လင်းကျင်းဟឺမှာတော့ ထပ်ပြီး ရေကူးလိုစိတ် မရှိတော့ပါဘူး။ သူမရဲ့ လက်ချောင်းထိပ်တွေတောင် ရေနွေးစိမ်ထားသလို တွန့်ကွေးနေပါပြီ။ ကျိုးချင်းပိုင်ကတော့ နောက်ထပ် ပတ်လည်အနည်းငယ် ထပ်ကူးပြီးမှသာ ဆင်းလာခဲ့ပါတယ်။
နှစ်ယောက်သား အဝတ်အစား သန့်သန့်လဲပြီး အိတ်တွေကို ကိုင်ကာ လန်းဆန်းတက်ကြွနေတဲ့ ခံစားချက်နဲ့ အိမ်ကို ပြန်လာခဲ့ကြပါတယ်။
"နောင်ဆို တစ်ပတ်တစ်ခါ လာကြမယ်" လို့ ကျိုးချင်းပိုင် ရေကူးရတာကို ဘယ်လောက်နှစ်သက်ကြောင်း သိထားတဲ့ သူမက အကြံပြုလိုက်ပါတယ်။
"ကောင်းပြီလေ" လို့ ကျိုးချင်းပိုင်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး အဲဒီအကြံဉာဏ်ကို သဘောကျကြောင်း ပြသခဲ့ပါတယ်။
"အကြီးကောင်လည်း မကြာခင် ပြန်လာတော့မှာ။ ရောက်လာရင် သူ့ကိုပါ ခေါ်လာခဲ့ဦး။ သူလည်း ရေကူးရတာ အရမ်းကြိုက်တာ" လို့ လင်းကျင်းဟឺက ဆက်ပြောပါတယ်။
စကားတွေ တတွတ်တွတ် ပြောနေရင်းနဲ့ အကြီးကောင် ပြန်လာရမယ့်အချိန် ရောက်လာပြီလို့ သူမ တွက်ထားပေမဲ့ ဒီလောက်တောင် စောစောရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ သူမ မထင်ထားခဲ့ပါဘူး။
ဇွန်လမှာ ကျိုးချင်းဟွေးက တက္ကသိုလ်ဝင်တန်း စာမေးပွဲ ဖြေရမှာဖြစ်ပါတယ်။ အမှန်တကယ်လည်း စာမေးပွဲရာသီ စတင်တဲ့အချိန်မှာပဲ ကျိုးခိုင် ပြန်ရောက်လာခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
"ဘာလို့ ဒီလောက်စောစော ပြန်လာတာလဲ။ နည်းနည်းလောက် စောင့်ရဦးမှာ မဟုတ်ဘူးလား" လို့ ညဘက် စာသင်ချိန်ကနေ အိမ်ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ ဆိုဖာပေါ်မှာ ရုပ်မြင်သံကြား ထိုင်ကြည့်နေတဲ့ သားကြီးကို တွေ့လိုက်ရချိန်မှာ လင်းကျင်းဟឺ အံ့အားသင့်သွားတာကို မဖုံးကွယ်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။
နေလောင်လို့ အသားအရောင် နည်းနည်းညိုသွားတဲ့ ကျိုးခိုင် က ပြုံးပြလိုက်ပါတယ်။ သူက အမေဖြစ်သူအတွက် ရေတစ်ခွက် ငှဲ့ပေးလိုက်ပြီး "သားက အလုပ်တွေ အစောကြီး ပြီးသွားလို့ တစ်ဝက်လောက် အချိန်ပို ခွင့်တောင်းပြီး ပြန်လာတာပါ" လို့ ပြန်ပြောပါတယ်။
နောက်တစ်ဝက်လောက် ကြာရင် သူ ပြန်သွားရမှာဖြစ်ပြီး အဲဒီအချိန်ကျရင်တော့ ပြင်းထန်တဲ့ လေ့ကျင့်ခန်းတွေ ပြန်လုပ်ရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီတစ်ခါတော့ အချိန်ပိုနေရတာပေါ့" လို့ လင်းကျင်းဟឺက ရေခွက်ကို ယူလိုက်ပြီး "သား ပြန်ရောက်လာတာကို ဖေဖေကော သိရဲ့လား" လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။
"မသိသေးဘူး။ သား တန်းတန်းမတ်မတ် အိမ်ကိုပဲ ပြန်လာတာ" လို့ ကျိုးခိုင် က ဖြေပါတယ်။ လမ်းမှာ အရမ်းပင်ပန်းလာတာကြောင့် အိမ်ကို တန်းပြန်လာပြီး ချက်ချင်း အိပ်ပျော်သွားခဲ့ကာ အခုမှ နိုးလာတာ ဖြစ်ပါတယ်။
လင်းကျင်းဟឺက ရေသောက်ပြီး သူ့ရဲ့ ဘဝအခြေအနေတွေကို မေးမြန်းဖို့ ထိုင်လိုက်ပါတယ်။
ဒီတစ်ခါ ပြန်လာတဲ့အခါမှာတော့ သူ့ရဲ့ အရင်အကြိမ် ပြန်လာတုန်းကထက် အသားအရောင် ပိုညိုနေတာကို သိသာပါတယ်။ သူမရဲ့ အသက်ဆယ့်ကိုးနှစ်အရွယ် သားလေးဟာ အမှန်တကယ်ပင် လူလားမြောက်လာခဲ့ပါပြီ။
သူ့မှာ အခုဆိုရင် ကိုယ်ပိုင်ရပ်တည်နိုင်ပြီး ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ ချမှတ်နိုင်စွမ်းရှိတဲ့ လွတ်လပ်တဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ပုံစံမျိုး ရှိနေပါပြီ။
"သားလည်း သန်မာလာလိုက်တာ။ အများကြီး ဆင်းရဲဒုက္ခ ခံခဲ့ရပုံပဲ" လို့ နှာခေါင်းထိပ် စပ်ဖျင်းဖျင်းဖြစ်လာရင်း လင်းကျင်းဟឺက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ပါတယ်။
"ဘာဆင်းရဲဒုက္ခ ခံရမှာလဲ၊ အမေရယ်။ လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ရတာက အလုပ်ရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းပဲလေ။ သားအတွက် စိတ်မပူပါနဲ့" လို့ ကျိုးခိုင် က သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးပါတယ်။
လင်းကျင်းဟឺလည်း အဲဒီအကြောင်းကို ဆက်မပြောတော့ပါဘူး။ "ကဲ... မုန့်ညှပ်ထုပ် (ဒန်ပလင်) ဆိုင်ဘက်ကို သွားလိုက်ဦး။ အမေ ဈေးခဏသွားပြီး သားအတွက် ကောင်းကောင်းစားရအောင် ချက်ပြုတ်ပေးမယ်" လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
ကျိုးခိုင် က ပြုံးလိုက်ပြီး အမေဖြစ်သူနဲ့အတူ အပြင်ကို ထွက်လာခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဘေးခန်းက ကျန်းမေလຽန်က အပြင်ကို ထွက်လာရင်း သူတို့နဲ့ တိုးသွားပေမဲ့ လင်းကျင်းဟឺနဲ့ ကျိုးခိုင် နှစ်ယောက်စလုံးက သူမကို လုံးဝ လစ်လျူရှုထားခဲ့ကြပါတယ်။
"ဘိုးဘွားတို့ရဲ့ ကျန်းမာရေးကော ကောင်းရဲ့လား" လို့ လမ်းလျှောက်ရင်း ကျိုးခိုင် က မေးပါတယ်။
"အကုန်ကောင်းပါတယ်။ ဘာပြဿနာမှ မရှိတာ။ သား ကောင်းကောင်းစားပြီးသွားရင် သူတို့ဆီ သွားလည်ကြတာပေါ့" လို့ လင်းကျင်းဟឺက ပြန်ဖြေပါတယ်။
မုန့်ညှပ်ထုပ် (ဒန်ပလင်) ဆိုင်ကို ရောက်တဲ့အခါ သားကြီးကို ဖေဖေဖြစ်သူနဲ့ စကားစမြည်ပြောခွင့်ပေးခဲ့ပြီး သူမကတော့ ပိုက်ဆံအိတ်ကို ယူကာ မိသားစုအတွက် ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ ဧည့်ခံစာပွဲပြင်ဖို့ ဈေးဝယ်ထွက်သွားခဲ့ပါတော့တယ်။