သူ့ရဲ့ တုံ့ပြန်ပုံကို ကြည့်ရုံနဲ့တင် ကျန်းမေလျန်ဆီမှာ မျှော်လင့်ချက် လုံးဝမရှိတော့မှန်း ရှုရှิ่งမေ သိလိုက်ရသဖြင့် “ငါက မင်းတို့နှစ်ယောက် သဘောတူနေကြပြီ ထင်နေတာ။ သူက ငါ့ကို လာရှာဖို့ ဒီအဝေးကြီးကို ပြေးလာခဲ့တာလေ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“သူနဲ့ဝေးဝေးနေတာ အမြတ်ဆုံးပဲ။ အဲဒီလို မိန်းမမျိုးနဲ့ ပတ်သက်မိရင် မင်းရဲ့နာမည်ပါ ပျက်သွားလိမ့်မယ်” ဟု ဟူဇီ က သတိပေးလေသည်။
ရှုရှิ่งမေက အဲဒီကိစ္စကို ဆက်မပြောတော့ဘဲ သူမမောင်လေးရဲ့ ကျောင်းစာအကြောင်းကိုသာ မေးမြန်းလိုက်သည်။
ဟူဇီ က “ဘယ်သိမလဲ။ ကျင်းကျိနဲ့ ငါက အတန်းတူမှ မဟုတ်တာ။ တစ်ခုခု နားမလည်တာရှိလားလို့ ငါသွားမေးတော့ သူက အကုန်အဆင်ပြေပါတယ်လို့ပဲ ဖြေတယ်လေ” ဟု ပြန်ပြော၏။
ရှုရှิ่งမေလည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဒီကိုလည်း ရောက်လာပြီဆိုတော့ သူမရဲ့ဘိုးဘွားတွေဆီ မသွားခင် ဦးလေးဖြစ်သူရဲ့အိမ်ကို အရင်ဝင်ခဲ့လိုက်သည်။
သို့သော်လည်း ဒီတစ်ခေါက်မှာတော့ အဖေကျိုး နဲ့ အမေကျိုး တို့က သူမကို နွေးနွေးထွေးထွေး မကြိုဆိုကြပေ။
“ဖွားဖွား၊ သမီး ဒီလောက်အဝေးကြီးကနေ လာတာကို ဖွားဖွားက မျက်နှာကြီးနဲ့ ပစ်မှားနေတာလား” ဟု ရှုရှิ่งမေက မေးလိုက်သည်။
“ကျင်းကျိ လူတစ်ယောက်ကို ဆေးရုံတင်လိုက်ရတဲ့အကြောင်းကို ဘယ်လောက်အထိ ဆက်ဖုံးကွယ်ထားဦးမလို့လဲ” ဟု အမေကျိုး က အေးစက်စက် လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။
ရှုရှิ่งမေ တောင့်သွားသည်။ သူတို့သိသွားလိမ့်မယ်လို့ သူမ လုံးဝမထင်ထားခဲ့ပေ။ ဒီလောက်ဝေးတဲ့နေရာကနေ ဘယ်လိုလုပ် သိသွားတာပါလိမ့်။
ဒါပေမဲ့လည်း ရှုရှิ่งမေက အဲဒီကိစ္စကို အတင်းမမေးတော့ဘဲ အမြန်ပဲ ရှင်းပြလိုက်သည်– “ဖွားဖွား၊ ကျင်းကျိက လူကိုရိုက်ပြီး ဆေးရုံတင်လိုက်ရတာ မှန်ပေမဲ့ ဟိုလူတွေက အလွန်အကျွံ လုပ်ခဲ့ကြလို့လေ—”
“အလွန်အကျွံဟုတ်လား။ သူတို့က ကျင်းကျိကိုများ ထိုးလို့ရိုက်လို့ လုပ်ကြလို့လား” ဟု အမေကျိုး က မျက်နှာတင်းတင်းဖြင့် ဝင်ပြောလိုက်သည်။
“မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ရှုရှิ่งမေ တွေဝေသွားသည်။
“မလုပ်ဘူးဆိုတာကို မင်းကိုယ်တိုင် ဝန်ခံတာပဲလေ။ သူတို့က သူ့ကို လက်တစ်ချက်တောင် မတို့ရဘူး၊ ကွယ်ရာမှာ ကောလာဟလတွေ လျှောက်ပြောနေကြရုံပဲ ရှိတာ။ ကျင်းကျိက အဲဒီရာထူးကို ရတာကလည်း မင်းတို့မိသားစုရဲ့ အဆက်အသွယ်ကြောင့်လေ။ လူတွေက သူ့ရဲ့ အဆွေမျိုးတော်စပ်မှုနဲ့ ရလာတာကို ပြောကြတာ ဘာအပြစ်ရှိလို့လဲ” ဟု အမေကျိုး က ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။
“ဖွားဖွားက သူတို့ပြောတဲ့စကားတွေ ဘယ်လောက်တောင် ရွံစရာကောင်းလဲဆိုတာ မသိလို့ပါ” ဟု ရှုရှิ่งမေက သူ့ဘက်ကနေ ကာကွယ်ပြောဆိုသည်။
“သူ့အတွက် အကြောင်းပြချက်တွေ လိုက်မရှာနဲ့။ သူ့ပုံစံက အဲဒီအတိုင်းပဲဟာ။ မင်းတို့ဦးလေးနဲ့ အဒေါ်တို့က သူ့ကို လာခွင့်မပေးချင်တာ အံ့သြစရာတော့ မရှိပါဘူး။ ရောက်လာတာနဲ့ ရန်ဖြစ်တော့တာပဲ! နောင်ကျရင် ဒီလို အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေကို ငါ့ရှေ့မှာ လုံးဝမပြောနဲ့တော့၊ မဟုတ်ရင် လုံးဝသာ မလာနဲ့တော့!” ဟု အမေကျိုး က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။
သူမအနေနဲ့ ဒီမြေးမရဲ့ အသုံးချခံဘဝ ရောက်သွားရတယ်လို့ ခံစားနေရသည်။ ယခုအခါ စတုတ္ထမြောက်သားရဲ့ မိန်းမကိုတောင် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရဲတော့ောက်အောင် သူမ ရှက်မိနေ၏။ စိတ်ထဲမှာတော့ အတိတ်က စတုတ္ထမြောက်သားရဲ့ မိန်းမကို အလွန်အမင်း တင်းမာလွန်းပြီး ကရုဏာကင်းမဲ့တယ်လို့ မကြာခဏ အပြစ်တင်ခဲ့ဖူးသည်။
ခုလိုမျိုး အဖြစ်အပျက်တွေ တကယ်ဖြစ်လာတဲ့အခါကျတော့မှ အမေကျိုး မှာ အရှက်ကွဲရတော့မလို ခံစားလာရသည်။
စဥ်းစားကြည့်လေချင်း၊ သူမမှာ သက်ပြင်းချမိသွားသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ စတုတ္ထမြောက်သားရဲ့ မိန်းမက ကျင်းကျိ လာမယ့်ကိစ္စကို ပြတ်ပြတ်သားသား ကန့်ကွက်ခဲ့လို့ပါပဲ။ တကယ်လို့သာ သူသာရောက်လာပြီး သူတို့ဘက်က လူတွေကို စပြီးရိုက်နှက်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။ သတင်းသာ ပျံ့သွားရင် ကြည့်ကောင်းပါ့မလား။ သူတို့လုပ်ငန်းတွေကို ဆက်လုပ်လို့ရော ရဦးမလား။
“ဖွားဖွား၊ ကျင်းကျိက သူမှားတယ်ဆိုတာ သိပါတယ်။ သူအခု ကြိုးစားပြီး စာကျက်နေပါပြီ” ဟု ရှုရှิ่งမေက ဒီလောက်ပဲ အကာအကွယ်ပေး ပြောနိုင်တော့သည်။
“သူ ကြိုးစားပြီး စာကျက်တာပေါ့လေ။ နောက်ထပ် တစ်ခုခု ထပ်ရှုပ်ရဲရင် မင်းအမေကို သူ့ကို ဒီကိုချက်ချင်း ဆွဲခေါ်လာခိုင်းမယ်လို့သာ မှတ်ပေတော့!” ဟု အမေကျိုး က ကြုံးဝါးလိုက်သည်။
ရှုရှิ่งမေက အလည်အပတ်လာရင်းနဲ့ အဆူအငေါက်ခံလိုက်ရတာကြောင့် အရှက်ကွဲရလေသည်။
နောက်ဆုံးတော့လည်း သူတို့က ဆွေမျိုးအရင်းမဟုတ်ဘဲ တစ်ဝမ်းကွဲမြေးတွေသာ ဖြစ်ကြသည်။ ဘာပဲပြောပြော အမှားအမှန်ကိုတောင် မခွဲခြားဘဲ အလွယ်တကူ ဆူပူကြိမ်းမောင်းတတ်ကြသည်။
အဖေကျိုး နဲ့ အမေကျိုး တို့ကတော့ ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး ငြင်းခုံစရာ ဘာမှမရှိဘူးလို့ စစ်မှန်စွာ ခံစားနေကြရသည်။
လူတစ်ယောက်ကို ဆေးရုံတင်ရတဲ့အထိ ရိုက်တယ်ဆိုတာ ဘယ်အကြောင်းပြချက်နဲ့ပဲဖြစ်ဖြစ် မှားတာပါပဲ။ လူတွေက ကွယ်ရာမှာ တာဝန်မဲ့တဲ့ စကားတွေပြောနေရင်တောင် သင်က ကြိုးစားပြီး သင့်ရဲ့ရလဒ်တွေနဲ့ သက်သေပြရမှာဖြစ်ပြီး လူတိုင်း သဘောပေါက်လာအောင် လုပ်ရမှာပေါ့။
ဒါကို မလုပ်ဘဲ လူကို ဆေးရုံရောက်တဲ့အထိ တန်းရိုက်လိုက်တာက ဘာမှန်းပြောစရာလိုသေးလို့လား။ လူမိုက်တစ်ယောက်လိုပဲ ပြုမူနေတာပေါ့။
ရှုရှิ่งမေလည်း အေးစက်နေတဲ့ လေထုထဲမှာ ခဏလောက် ထိုင်နေပြီးနောက် ပြန်ဖို့အတွက် ထရပ်လိုက်သည်။
အပြင်ကို ထွက်ခါနီးမှာပဲ ကားတစ်စီး ထိုးရပ်လာတာကို သူမ မြင်လိုက်ရသည်။ ဝမ်ယွမ် က အဖေကျိုး နဲ့ အမေကျိုး တို့အတွက် ပန်းသီးတွေ အပြည့်ထည့်ထားတဲ့ နိုင်လွန်ကွက်အိတ် နှစ်အိတ်ကို ကိုင်ပြီး ဆင်းလာသည်။
သူက လူအချင်းချင်း ဆက်ဆံရေးကို ကောင်းကောင်း နားလည်သူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ တစ်ခါတလေ သူတို့ဆီ ဝင်လာတတ်ပြီး အတူတူ ထမင်းစားတာမျိုး ဒါမှမဟုတ် လက်ဆောင်တွေ ယူလာပေးတတ်သည်။
ဒီလိုလုပ်တတ်တာကြောင့် အဖေကျိုး နဲ့ အမေကျိုး တို့က သူ့ကို အလွန်တရာ မြင့်မားတဲ့ အမြင်နဲ့ ကြည့်ကြသည်။ သူတို့တင်မကပါဘူး၊ ကျိုးရှ နဲ့ ဆုတာလင်တို့တောင် အတူတူပါပဲ။
ဝမ်ယွမ် က ရှုရှิ่งမေကို မသိပေ။ သူနဲ့ အာနီတို့ စတင်ချစ်ကြိုက်ပြီး ကျိုးမိသားစုရဲ့ လူကြီးပိုင်းတွေနဲ့ ဆက်ဆံချိန်မှာ ရှုရှิ่งမေက အိမ်ထောင်ကျပြီးနေပါပြီ။
သူတို့နှစ်ဦး လုံးဝ မဆုံဖူးကြတာကြောင့် ရှုရှิ่งမေကလည်း သူ့ကို မသိပေ။
ဒါပေမဲ့ အပြင်မှာ ရပ်ထားတဲ့ ကားနဲ့ သူ့ရဲ့ ခေတ်မီတဲ့ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကို ကြည့်လိုက်ရင် ဘယ်သူမဆို သူ့ရဲ့နောက်ခံက သာမန်မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ခန့်မှန်းမိမှာ သေချာသည်။ သူမရဲ့မိသားစုက ဒီလိုလူမျိုးကို ဘယ်တုန်းက စသိသွားတာလဲ။
ရှုရှิ่งမေက ပြုံးလျက်နဲ့ “ရှင်က ဘယ်သူလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်က အဘိုးနဲ့အဘွားကို လာတွေ့တာပါ” ဟု ဝမ်ယွမ် က သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ဒါ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဖွားဖွားနဲ့ အဘိုးအိမ်လေ။ ရှင့်မှာ လမ်းမှားလာတာများလား” ဟု ရှုရှิ่งမေက အံ့သြတကြား မေးလိုက်သည်။
ကားဆိုတာ လူတိုင်း လွယ်လွယ်နဲ့ ဝယ်လို့ရတဲ့ဟာမျိုး မဟုတ်ပေ။ ကျောက်ကျွင်း ဆိုရင် သူ့မိဘတွေကို ကားဝယ်ပေးဖို့ ပြောချင်နေပေမဲ့ ကျောက်အဖေနဲ့ ကျောက်အမေကိုတောင် တောင်းရဲဖို့ တွန့်ဆုတ်နေဆဲပါ။ ကျောက်မိသားစုမှာ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရှိနေရင်တောင်မှပေါ့လေ!
ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကားတစ်စီးက သောင်းနဲ့ချီ ကုန်ကျတာဖြစ်ပြီး တကယ့်ကို ကောင်းကင်ထိအောင် ကြီးမားတဲ့ ဈေးနှုန်းပါပဲ။ သောင်းချီပိုင်ဆိုင်တဲ့ အိမ်ထောင်စုတောင်မှ အလွယ်တကူ မဝယ်နိုင်ပါဘူး!
“အဘိုး၊ ဖွားဖွား၊ ဒီလူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ သမီး ဘာလို့ မသိရတာလဲ” ဟု ရှုရှิ่งမေက အိမ်ထဲကို ပြန်ဝင်လာပြီး အပြုံးနဲ့ မေးလိုက်သည်။
“မင်းပဲ ထွက်သွားပြီးပြီ မဟုတ်လား” ဟု အမေကျိုး က ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“သမီးက သိချင်ရုံပါ” ဟု ရှုရှิ่งမေက အတင်းပြုံးလျက် ဖြေလိုက်သည်။ သူမရဲ့မျက်နှာပြားက တကယ်ကို ထူထဲလွန်းလှတာကြောင့် အမေကျိုး ရဲ့ အေးစက်စက် ဆက်ဆံမှုကို လုံးဝ အရေးမစိုက်ပေ။
“ဒါက အာနီရဲ့ ရည်းစား ဝမ်ယွမ် လေ။ မင်းတို့အဒေါ်ရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် အထည်ချုပ်စက်ရုံပိုင်ရှင်လည်း ဖြစ်တယ်” ဟု အမေကျိုး က ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။
အမေကျိုး က တမင်တကာ လုပ်လိုက်ခြင်းပင်။ *မင်းကို မင်းလိုပဲ ဆက်ဆံတဲ့ ယောကျ်ားနောက်ကို ထွက်သွားပြီး လိုက်ဖို့ ဘယ်သူက ပြောခိုင်းလို့လဲ။*
အဒေါ်ဖြစ်သူက အာနီအတွက် ရှာပေးလိုက်တဲ့ လူကိုသာ ကြည့်လိုက်ပါ။ ကျောက်မိသားစုထက် ချမ်းသာရုံသာမက ပိုပြီး အရေးကြီးတာက သူက အရမ်းတော်တယ်၊ မိဘကို သိတတ်ပြီး ကြင်နာတတ်တယ်။ အရာရာကို မြေခွေးလို နှာခေါင်းရှုံ့ပြီး ကြည့်တတ်တဲ့ ကျောက်ကျွင်း က သူ့ကို ယှဉ်နိုင်လို့လား။
ရှုရှิ่งမေရဲ့ အပြုံးတွေ လုံးဝ ပျက်ယွင်းသွားတော့သည်။ သူမက ပုံပျက်ပန်းပျက်နဲ့ “အာနီရဲ့ ရည်းစားကိုး။ ဒါဆို သမီးက မောင်လေးလို့ ခေါ်သင့်တာပေါ့။ အချိန်လည်း နည်းနည်းနှောင်းနေပြီဆိုတော့ သမီး ပြန်တော့မယ်။ မောင်လေး၊ ဖွားဖွားတို့နဲ့ ဆက်ထိုင်နေလိုက်ပါဦး” ဟု လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ယွမ် လည်း ရှုရှิ่งမေ ဘယ်သူဆိုတာကို သဘောပေါက်သွားပြီး ခေါင်းကို အေးစက်စက် ငြိတ်ပြလိုက်ရုံသာ လုပ်ကာ ဘာမှ မပြောပေ။
ရှုရှิ่งမေ လှည့်ထွက်သွားစဥ်မှာ သူမရဲ့မျက်ဝန်းထဲမှာ ဒေါသအလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
*မျက်နှာလိုက်တာ! တကယ့်ကို မျက်နှာလိုက်တာပဲ!*
သူမက ကျောက်ကျွင်း နဲ့ တွဲတုန်းကတော့ ပစ္စည်းဥစ္စာနောက် လိုက်နေတဲ့ ကျင့်ယုတ်တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်လို အဆူအငေါက်ခံခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့လှည့်လိုက်တာနဲ့ အာနီအတွက် ချမ်းသာတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ချက်ချင်း မိတ်ဆက်ပေးလိုက်တယ်ပေါ့လေ!
ဒီလောက်ငယ်ငယ်နဲ့ ကားလည်း ဝယ်နိုင်တယ်၊ အထည်ချုပ်စက်ရုံလည်း ပိုင်ဆိုင်တယ်။ သူက တကယ့် လူကြီးလူကောင်း သူဌေးကြီးပဲ!
သူမကတော့ ကျောက်မိသားစုနဲ့ လက်ထပ်နိုင်ဖို့ ဦးနှောက်ခြောက်အောင် ကြိုးစားခဲ့ရပေမဲ့ ဂျိုးအာနီကတော့ လက်မလှုပ်ရဘဲနဲ့ အဒေါ်ဖြစ်သူက ဒီလိုကောင်းမွန်တဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ငွေဗန်းနဲ့တင်ပြီး အလွယ်တကူ ပေးလိုက်တာပဲ!
တကယ်လို့သာ သူမရဲ့အဒေါ်က အစကတည်းက ဒီလိုလူမျိုးကို မိတ်ဆက်ပေးခဲ့မယ်ဆိုရင် သူမအနေနဲ့ ကျောက်ကျွင်း လို လူမျိုးနဲ့ လက်ထပ်ဖို့ သဘောတူခဲ့မိမှာလား။
ကျောက်မိသားစုမှာဆိုရင် လူတိုင်းက အလုပ်လုပ်ကြပြီး ကျောက်ကျွင်း တစ်ယောက်တည်းသာ အလကားနေနေတာ။ မိသားစုက ချမ်းသာပေမဲ့ ပစ္စည်းဥစ္စာတွေကို မခွဲရသေးဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ အားလုံး ခွဲကြတဲ့အခါကျရင် ဘာဖြစ်လာမလဲ။
ကျောက်မိသားစုထဲ ဝင်သွားရတာ အပြင်ပန်းမှာတော့ တောက်ပနေသလို ထင်ရပေမဲ့ တကယ်တမ်းမှာတော့ အဆုံးမရှိတဲ့ အကွက်ချမှုတွေနဲ့ မောပန်းနွမ်းနယ်စရာတွေချည်းပါပဲ။
ပြီးတော့ ဝမ်ယွမ် ကိုသာ ကြည့်လိုက်ပါ။ သူက သက်ကြီးရွယ်အိုနှစ်ဦးကို လာတွေ့ဖို့ သက်သက်နဲ့ စဥ်းစားတွေးခေါ်ပေးထားတဲ့ လက်ဆောင်တွေတောင် ယူလာပေးသေးတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ အသုံးမကျတဲ့ ကျောက်ကျွင်း ကတော့ သူမ အမေတောင်းပန်နေရင်တောင် ခြေတောင် လာမချဘူး!
တကယ့်ကိုပဲ လူအချင်းချင်း နှိုင်းယှဉ်လိုက်ရင် စိတ်ဆင်းရဲစရာကောင်းလိုက်တာ!