ဒေါ်မားက "အဲဒါကြောင့် ဟူဇီ မသိတာ မဆန်းပါဘူး။ ဒီလိုကိစ္စမျိုးတွေကို သူ့ကို ဘယ်သူမှ ပြောပြမှာ မဟုတ်ဘူးလေ" ဟု ပြောသည်။
ဆွေးနွေးပြောဆိုကြလျှင်ပင် ထိုရပ်ကွက်ထဲရှိ အဘွားကြီးများကြားသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ဟူဇီ က နေ့စဉ်အလုပ်လုပ်ပြီး ညကျောင်းတက်နေရသည်၊ ထိုသို့သောကိစ္စများကို သူဘယ်လိုလုပ် သိမည်နည်း။
သို့သော် ထိုကျိုးမိသားစုဟောင်းမှ ကျိန်းဇာတ်ဆိုးသည့် လူများကို ထိုသို့ခေါ်ဆိုခြင်းမှာ မှန်ကန်ပေသည်။ သူတို့က ရိုးသားသူများကို အမှန်တကယ် လှည့်စားလိုကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုရိုးသားသည့်ကောင်လေးကို လှည့်စားလိုသော ကျန်းမေလျန်က လက်မလျှော့ခဲ့ပေ။
ဟူဇီ က သူမအား အလွန်ပင် ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းပယ်ခဲ့သဖြင့် ကျန်းမေလျန်မှာ ရူးမတတ် ဖြစ်သွားရလေသည်။ သူမသည် ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော မြို့တော်သူတစ်ဦး မဟုတ်လော။ မြို့တော် အိမ်ထောင်စုစာရင်းတစ်ခုတည်း ရှိရုံမျှဖြင့်ပင် လူအများအပြားကို တပ်မက်စေရန် လုံလောက်နေပေပြီ။
သူမက ဦးဆောင်ပြီး အစပျိုးခဲ့ပါသော်လည်း သူက ငြင်းပယ်ဆဲ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားသော ကျန်းမေလျန်မှာ ရှုရှင်မေ့ထံသို့ အကူအညီတောင်းရန် သွားခဲ့လေသည်။ ဤသည်မှာ ထိုနေ့မှစ၍ သူတို့နှစ်ဦး ပထမဆုံးအကြိမ် ဆုံတွေ့ခြင်းပင်တည်း။
ရှုရှင်မေ့က ဟူဇီ ထက် သိသာစွာပင် ချဉ်းကပ်ရ လွယ်ကူလှသည်။ ရှုရှင်မေ့က သူမအား အထင်ကြီးလေးစားနေသောကြောင့် ကျန်းမေလျန်မှာ အတိုင်းမသိ ကြွားဝါလိုစိတ်နှင့် ကျေနပ်ပီတိ ဖြစ်မိလေသည်။
ထို့ကြောင့်ပင် သူမ ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ကျောက်မိသားစု၏ နေအိမ်ကို ရှာရသည်မှာ အလွန်လွယ်ကူသော်လည်း ထိုနေရာသို့ရောက်ရန် ဘတ်စ်ကားဖြင့် တစ်နာရီနီးပါး စီးခဲ့ရသည်။
ယခုအချိန်တွင် အရေးအကြီးဆုံးကိစ္စမှာ ရှုရှင်မေ့က သူမအား ကူညီပေးစေရန် ဖြစ်ပေသည်။ သူမ ရှုရှင်မေ့ကို လာရှာရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ဟူဇီ အား ချော့မော့ပြောဆိုပေးရန် ဖြစ်စေလို၍ပင်တည်း။
"ဟယ်၊ မင်းက ရှင်မေ့ရဲ့ ခင်ပွန်းပဲလား" ဤသည်မှာလည်း ကံတရားပင်ပေတည်း။ ကျန်းမေလျန် ဘတ်စ်ကားပေါ်မှဆင်းပြီး လမ်းမေးရန် အချိန်မရလိုက်မီတွင် ကျောက်ကျွင်း ပန်းသီးတစ်စုံကို ပိုက်ဆန်အိတ်ဖြင့် ကိုင်ကာ အိမ်ပြန်လာသည်ကို တိုက်ဆိုင်စွာ မြင်လိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ကျောက်ကျွင်း မှာ ထိုတိုက်ခန်းတွဲဆီသို့ ယခင်က ရောက်ဖူးခဲ့ပြီး ထိုစဉ်က ကျန်းမေလျန် မြင်ဖူးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူမ မှတ်မိနေခြင်း ဖြစ်လေသည်။
"ရှင်က ဘယ်သူလဲ" ကျောက်ကျွင်း က သူမကို မေ့သွားပြီဖြစ်ကာ တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ ရှေးဟောင်းချစ်သူများထဲမှ တစ်ဦးဦး ဖြစ်မလားဟု ပထမဆုံး တွေးမိလိုက်သည်။
"ကျွန်မက တိုက်ခန်းတွဲက ကျိုးမိသားစုဟောင်းရဲ့ အိမ်နီးနားချင်းပါ။ ကျွန်မနာမည် ကျန်းမေလျန်ပါ" ဟု ကျန်းမေလျန်က အပြုံးလေးဖြင့် မိတ်ဆက်လိုက်သည်။
"ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ" သူမ ရုပ်ချောသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကျောက်ကျွင်း က စိတ်မပါ့တပါဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"ကျွန်မက ရှုရှင်မေ့ကို လာရှာတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့အိမ် ဘယ်မှာလဲဆိုတာ မသိဘူး။ လမ်းပြပေးလို့ ရမလားလို့ပါ" ဟု ကျန်းမေလျန်က အားနာဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ဤတုံ့ပြန်မှုကြောင့် ကျောက်ကျွင်း က သူမအား တစ်ချက် ထပ်ကြည့်လိုက်မိသည်။ သူက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး "လိုက်ခဲ့ပါ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ကျောက်မိသားစုက ချမ်းသာကြွယ်ဝကြောင်း ကျန်းမေလျန် ကြားဖူးသော်လည်း အမှန်တကယ် ရောက်လာမှသာ သူတို့ မည်မျှအထိ ချမ်းသာကြွယ်ဝကြောင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့လေသည်။
အလွန်ကြီးမားသော ပိုင်ဆိုင်မှုတစ်ခုဖြစ်ပြီး အထဲတွင် အလွန်ကျယ်ဝန်းလှသည်။ သူတို့က အိမ်အကူပင် ငှားထားကြသေးသည်။ ဤကဲ့သို့သော မိသားစုဖြစ်ပါလျက် ရှုရှင်မေ့က ကျေးလက်ဒေသမှ လာခဲ့သူ ဖြစ်နေသည်။ သူမက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လက်ထပ်ဝင်ရောက်လာနိုင်ခဲ့တာလဲ။
သူမက ကျေးလက်ဒေသမှ ညစ်နွမ်းသော အခြေချသူတစ်ဦးသာဖြစ်ပြီး ရုပ်ရည်ကလည်း သာမန်မျှသာ ဖြစ်သည်။ လှတယ်လို့ပင် ခေါ်၍မရပါပေ။
သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ထိုသို့ တွေးနေသော်လည်း ရှုရှင်မေ့ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် တောက်ပစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။
ရှုရှင်မေ့က သူမကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။ ကျန်းမေလျန် တကယ် လာရှာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ဘဲ ယခုအချိန်တွင် အလုပ်လည်း အနည်းငယ် ပါးနေသဖြင့် ကျန်းမေလျန်အား အပြင်ဘက်သို့ ခေါ်ထုတ်သွားလိုက်သည်။
"မင်း တကယ် ကောင်းကောင်း လက်ထပ်လိုက်ရတာပဲ။ ဒီကျောက်မိသားစုက အရမ်းချမ်းသာပုံရတယ်။ မင်း တကယ် ကံကောင်းတာပဲ" ဟု ကျန်းမေလျန်က မနာလိုမှုများ အပြည့်ပါသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ကျေးလက်ဒေသမှ လူတစ်ဦးက ထိုကဲ့သို့ ကောင်းမွန်သော ကံကြမ္မာကို ပိုင်ဆိုင်ရသည်၊ သို့ဖြစ်ပါလျှက် သူမက ဘာကြောင့် မရရှိခဲ့တာလဲ။ သူမက မြို့တော်သူတစ်ဦး မဟုတ်လော။
ရှုရှင်မေ့မှာ ထိုသို့ ချီးမွမ်းခံရသဖြင့် အနည်းငယ် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသွားမိသည်။
သူမ၏ အဘွား၊ အဒေါ်များနှင့် အခြားသူများက မည်သို့ပင် တွေးထင်စေကာမူ သူမက ကောင်းမွန်စွာ လက်ထပ်နိုင်ခဲ့သည်မှာ သံသယဖြစ်စရာ မရှိပေ။ ကျောက်မိသားစု၏ အခြေအနေများမှာ ဤဒေသတွင် အကောင်းဆုံးဖြစ်ပြီး ဤပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်းမှာ ချမ်းသာကြွယ်ဝကြသည်။
အကယ်၍သာ သူမက လှည့်ကွက်အချို့ကို မသုံးခဲ့ပါက ဤအိမ်ထောင်စုထဲသို့ မည်သို့ လက်ထပ်ဝင်ရောက်လာနိုင်မည်နည်း။ ယခုကဲ့သို့ ဘဝမျိုးကို မည်သို့ ရှင်သန်နိုင်မည်နည်း။
"မင်း ဒီနေ့ ငါ့ဆီကို ဘာကိစ္စနဲ့ လာတာလဲ" ဟု ရှုရှင်မေ့က မေးလိုက်သည်။
"ဒီနေ့ ကျွန်မမှာ အနားရက် ဖြစ်နေလို့ ဟူဇီ ကို လမ်းကြုံရင် ပန်းခြံထဲ လမ်းလျှောက်ထွက်ရအောင် ခေါ်မလို့လေ။ ဒါပေမဲ့ ဟူဇီ က အဲဒီလောက်အထိ ရွံစရာကောင်းလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားမလဲ" ဟု ကျန်းမေလျန်က မကျေမနပ်ဖြင့် မညည်းညူဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
သူမ၏ တောင်းဆိုမှုမှာ အလွန်တရာ သက်ညှာလှပါသော်လည်း ဟူဇီ က သူမအား ငြင်းပယ်ခဲ့ဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမ လုံးဝ လက်မခံနိုင် ဖြစ်နေရသည်။
ရှုရှင်မေ့လည်း ဤအကြောင်းကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အနည်းငယ် အံ့သြသွားလေသည်။
ဟူဇီ က ကျန်းမေလျန်ကို ငြင်းပယ်လိုက်တာလား။ ဟူဇီ က ကျန်းမေလျန်၏ အတိတ်က လုပ်ရပ်များကို သိနေလို့များ ဖြစ်မလား။
မဟုတ်ပေ၊ ဖြစ်နိုင်စရာ မရှိပါ။ ကျိုးမိသားစု၏ စရိုက်လက္ခဏာအရ ထိုကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးကို အပြင်ထုတ်ပြောကြမည် မဟုတ်ပေ။
"စိုးရိမ်မနေပါနဲ့ဦး။ မင်းအတွက် ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာ ငါ မေးပေးမယ်။ ဟူဇီ က မင်းကို သဘောကျနေတယ်လို့ ငါ့ကို ခံစားရတယ်။ မင်းက အရမ်းလှတာပဲ၊ တကယ်လို့ မင်းက ပိုကောင်းတဲ့သူတစ်ယောက်ကို လက်ထပ်ချင်ရင်တောင် လုံးဝ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်. မင်းက ဟူဇီ ကို လက်ထပ်ဖို့ သဘောတူတာက သူ့အတွက် အကြီးမားဆုံး ကံကောင်းခြင်းပဲ" ဟု ရှုရှင်မေ့က အာမခံသလို ပြောလိုက်သည်။
"အဲဒီလိုသာဆိုရင် ဘာလို့ ငါ့ကို ငြင်းပယ်တာလဲ" ဟု ကျန်းမေလျန်က မေးလိုက်သည်။
"အသေးစိတ်ကိုတော့ ငါ ထပ်မေးရဦးမယ်။ ဒါပေမဲ့ ဟူဇီ မှာ အထင်သေးခံရတဲ့ ပုံစံမျိုး အနည်းငယ် ရှိနေလို့ ဖြစ်မယ်လို့ ငါထင်တယ်။ သူက မင်းနဲ့ မတန်ဘူးလို့ ကြောက်နေပုံရတယ်၊ အဲဒါကြောင့် မင်းနဲ့ ချိန်းတွေ့ဖို့ မဝံ့ဲတာ ဖြစ်မှာပါ" ဟု ရှုရှင်မေ့က အကြံပြုပြောဆိုလိုက်သည်။
ဤအချက်ကပင် ကျန်းမေလျန် ရှုရှင်မေ့ထံသို့ လာခဲ့ရသည့် အကြောင်းရင်းပင်တည်း။ သူမက စကားတတ်ပြီး သူမ၏ စကားများမှာ နားထောင်လို့ အလွန်ကောင်းလှသည်။
"သူ့အကြောင်းကို ဘာမှ မပြောသေးပါဘူး။ သူ ဘာဖြစ်လို့များ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်သေးနေရတာလဲ" ဟု ကျန်းမေလျန်က နှုတ်ခမ်းဆူကာ ပြောလိုက်သည်။
"မင်းမှာ မြို့တော်အိမ်ထောင်စုစာရင်း ရှိတယ်လေ၊ ပြီးတော့ ဒီနားတစ်ဝိုက်မှာ အိမ်ထောင်စုစာရင်းတွေက ဘယ်လောက် တန်ဖိုးရှိလဲဆိုတာ မင်းသိသားပဲ။ သူကတော့ ကျေးလက်အိမ်ထောင်စုစာရင်းပဲ ရှိတာလေ။ အိမ်ထောင်စုစာရင်း ပြောင်းရတာ မလွယ်ဘူး။ ငွေနှစ်ထောင် သုံးထောင် မပါဘဲနဲ့ စတောင် စဉ်းစားလို့ မရဘူး။ သူ့ကိုယ်သူ မမီဘူးလို့ ခံစားရတာ သဘာဝပါပဲ" ဟု ရှုရှင်မေ့က ရှင်းပြလိုက်သည်။
ကျန်းမေလျန် အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ "ကျွန်မက သူ့ရဲ့ ကျေးလက်အိမ်ထောင်စုစာရင်းကို ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ သူ့ရဲ့ သဘောထားကို ကျွန်မအတွက် စုံစမ်းပေးလို့ မရဘူးလား"
"ငါ ဒီနေ့ အလုပ်မပါဘူး" ရှုရှင်မေ့က နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်သည်။ "မနက်ဖြန်ကျရင် မင်းအတွက် ငါ မေးပေးမယ်နော်၊ ဟုတ်ပြီလား"
"အင်း" ကျန်းမေလျန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "မင်း ငါ့ကို ကျောက်မိသားစုအိမ်ထဲဝင်ပြီး ထိုင်ဖို့ မဖိတ်တော့ဘူးလား။ ဒီလိုအိမ်ကြီးမျိုးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ မင်း တကယ် ကောင်းကောင်း လက်ထပ်လိုက်ရတာပဲ"
"မင်းသာ ဟူဇီ ကို လက်ထပ်လိုက်ရင် ဒီထက် ဆိုးသွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဟူဇီ က နောင်ကျရင် သူ့ဘာသာသူ အပြင်ထွက်ပြီး အောင်မြင်အောင် လုပ်မှာပါ" ဟု ရှုရှင်မေ့က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းမေလျန်က ထိုသို့ မထင်ပေ။ ဟူဇီ က နောင်တွင် သူ့ဘာသာသူ လုပ်ငန်းစတင်ရန် အပြင်ထွက်သွားလျှင်ပင် ဤမျှကြီးမားသော အိမ်မျိုးတွင် မည်သို့လုပ်၍ နေထိုင်နိုင်မည်နည်း။
ရှုရှင်မေ့က သူမအား အိမ်ထဲသို့ ခေါ်သွားလိုက်သည်။ ကျောက်ကျွင်း က ရုပ်မြင်သံကြား ကြည့်နေပြီး ကျန်သူများမှာ စက်ရုံတွင် ဆက်လက် အလုပ်လုပ်နေကြဆဲဖြစ်ကာ ပြန်မရောက်သေးပေ။
ကျန်းမေလျန်က ကျောက်မိသားစုအိမ်တွင် တစ်နာရီကျော်ကြာ ထိုင်နေပြီးမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
ပြန်လာသည့်လမ်းတွင် သူမက - *အကယ်၍သာ ငါသာလျှင် ဤကဲ့သို့သော အိမ်ထောင်စုမျိုးထဲသို့ လက်ထပ်ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ဘယ်လောက်တောင် အံ့သြစရာကောင်းလိုက်မလဲ* - ဟု မတွေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
အထူးသဖြင့် ရှုရှင်မေ့နှင့် ကျောက်ကျွင်း တို့ ကားဝယ်ရန် ဆွေးနွေးနေသည်ကို သူမ ယခုလေးတင် ကြားခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကားဆိုသည်မှာ မည်ကဲ့သို့သော အဆင့်အတန်းမြင့် ဇိမ်ခံပစ္စည်းမျိုး နည်း။
ကျောက်မိသားစုက တကယ်ပင် အလွန် ချမ်းသာကြွယ်ဝပေသည်။ စက်ရုံက မူလက သူတို့ပိုင် မဟုတ်သော်လည်း မနှစ်ကစတင်ကာ ထက်ဝက်မှာ ကျောက်မိသားစု၏ ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်လာခဲ့သည်။
သူတို့၏ လုပ်ငန်းမှာ အလွန်တရာ အဆင်ပြေချောမွေ့နေသဖြင့် ကျောက်မိသားစု၏ ဝင်ငွေမှာ နည်းပါးသည်ဟု လုံးဝ မဆိုသာပေ။
သူတို့က ကားတစ်စီးကို အမှန်တကယ် ဝယ်ယူနိုင်ကြသည်။
ကျန်းမေလျန်မှာ မနာလိုမှုများဖြင့် လွှမ်းခြောက်ခံနေရသည်။ - *ငါ့မှာ ဘာလို့ ဒီလိုကံကောင်းခြင်းမျိုး မရှိတာလဲ။ ကျောက်ကျွင်း က ရှုရှင်မေ့မှာ ဘာကိုများ သွားပြီး သဘောကျနေတာလဲ။ ငါ့ရုပ်ရည်က သူ့ထက် ပိုဆိုးတာမှ မဟုတ်တာ!* -
နောက်တစ်နေ့ မနက်ပိုင်းတွင် ရှုရှင်မေ့က ဟူဇီ ထံသို့ သွားခဲ့သည်။
ဟူဇီ က သူမအား အခြားကိစ္စတစ်ခုခုကြောင့် လာသည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ကျန်းမေလျန်၏ ကိုယ်စား လာမေးနေမှန်း သိလိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်နှာထားမှာ တင်းမာသွားလေသည်။ "ရှင်မေ့၊ သူ့အယောင်ပြတာကို လုံးဝ မယုံနဲ့။ သူလုပ်ခဲ့သမျှ အကြောင်းစုံကို ငါ ကြားပြီးပြီ!"
သူမက ရှုရှင်မေ့အနေဖြင့် ကျန်းမေလျန်၏ စစ်မှန်သော သဘာဝကို မသိသေးဟု ထင်မှတ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ရှုရှင်မေ့က ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားသည်။ သူမ ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင်တည်း။ စပ်စုချင်ဟန် ဆောင်ကာ သူမက "သူ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ သူက ကိုယ်တိုင် အထူးလာပြီး ငိုပြသွားသေးთა" ဟု မေးလိုက်သည်။
"သူ့ကို ဂရုမစိုက်နဲ့။ မင်းက သူ့လိုလမ်းမျိုး လျှောက်နေတာမှ မဟုတ်တာ" ဟု ဟူဇီ က လက်ကို ယမ်းပြလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
သူ့အနေဖြင့် ထိုကြမ်းတမ်းသော စကားများကို အပြင်သို့ ထုတ်ပြောရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ သူက ဤကဲ့သို့သော မိန်းကလေးမျိုးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပေ။ သူမက သူ့ဝမ်းကွဲဖြစ်သူ ရှုရှင်မေ့ထံသို့ အမှန်တကယ်ပင် သွားပြီး ငိုပြဝံ့နေသေးသည်။ သူမက သူတို့ကို လူမိုက်တွေလို့ ထင်နေတာလား။