"မနက်ဖြန် နေ့လယ်စာသင်တန်းကို ကိုယ်ချိန်ညှိလိုက်မယ်။ ဒုတိယမြောက်မောင်လေးကိုလည်း အဲ့ဒီလိုပဲလုပ်ခိုင်းပြီး ရှင့်အတွက်ဆိုင်စောင့်ပေးဖို့ လာခိုင်းလိုက်မယ်လေ။ ရေကူးကန်ကို သွားကြမလား" လင်ချင်းဟဲ့ က ရောက်လာပြီး သူ့ကိုမေးသည်။
"ရေကူးကန်ရှိလို့လား" ကျိုးချင်းပိုင် က ရေကူးရတာကို နှစ်သက်သူဖြစ်သည်။
"ဒီနေ့မှ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ဆီကနေ ကြားတာလေ" လင်ချင်းဟဲ့ က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ဒီရေကူးကန်က အသစ်ဖွင့်လှစ်ထားတာဖြစ်ပြီး အဲ့ဒီကိုသွားဖို့ ဘတ်စ်ကားပြောင်းစီးစရာတောင် မလိုပေ။ တိုက်ရိုက်သွားတဲ့လမ်းကြောင်းဖြစ်ကာ ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်ငါးတိုင်လောက်ပဲ စီးလိုက်ရုံနဲ့ ရောက်သွားမှာဖြစ်တယ်။ တစ်နေ့ကို ၂၄ နာရီလုံးဖွင့်လှစ်ထားပြီး အရမ်းလည်း ကောင်းမယ်လို့ထင်ရသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
သူက ကိုယ်ခန္ဓာကျန်းမာရေးကို အလေးထားပြီး အားကစားလုပ်ရတာကို နှစ်သက်သူဖြစ်ကာ တစ်ပတ်ကို သုံးလေးကြိမ်လောက် ဘတ်စကတ်ဘောနဲ့ အခြား အလားတူလှုပ်ရှားမှုများကို အမြဲဆော့ကစားလေ့ရှိသည်။
လင်မယားနှစ်ယောက် သဘောတူညီချက်ရသွားကြပြီးနောက် ကျိုးချင်းပိုင် က ဟူဇီ နဲ့ ကျန်းမေလျန် အကြောင်းကို သူမအား ပြောပြခဲ့သည်။
"ဘာ" လင်ချင်းဟဲ့ ၏ မျက်လုံးများ အံ့သြတုန်လှုပ်သွားကာ ကျယ်သွားသည်။ သူမက အမြန်ဆုံးလှည့်ပြီး မားဒေါ်ဒေါ်ကို "ဒေါ်ဒေါ်၊ ဘာတွေဖြစ်သွားတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
"ဘယ်လိုဖြစ်နေမှန်း ငါလည်းမသိပါဘူး။ ဒီမနက် သူတို့ကို စင်္ကြံလမ်းမှာ တွေ့လိုက်တာ။ ဟူဇီ ကို မင်းတို့မေးသင့်တယ်" ဟု မားဒေါ်ဒေါ်က ပြန်ပြောသည်။
ကျန်းမေလျန် က ဘယ်လိုလူမျိုးလဲ။ သူနဲ့သူ့ညီမတို့က လူသတ်လက်နက်ကြီးတွေလိုပါပဲ။ အဲ့ဒီလိုမိန်းမမျိုး မိသားစုထဲဝင်လာတာက ဘေးဥပဒ်တစ်ခုပါပဲ။ အဲ့ဒါက မငြိမ်မသက်မှုတွေကိုပဲ ဖြစ်စေမှာပါ။
လင်ချင်းဟဲ့ က တုံ့ဆိုင်းနေခြင်းမရှိဘဲ ဟူဇီ ကိုရှာဖို့ အမျိုးသားဝတ်စုံဆိုင်ဆီကို ချက်ချင်းသွားခဲ့သည်။
ဟူဇီ က သူမရဲ့တူအရင်းဖြစ်ပြီး သူမက သူ့ကို စေတနာအမှန်နဲ့ ပြုစုပျိုးထောင်ပေးချင်နေတာဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ အဲ့ဒီလိုမိန်းမမျိုးနဲ့ ပတ်သက်မိသွားမယ်ဆိုရင် သူမအနေနဲ့ သူ့ကို အိမ်ကိုချက်ချင်းပြန်ကန်ထုတ်ပစ်ဖို့ ဝန်လေးနေမှာမဟုတ်ပေ။
"ဟူဇီ၊ ငါနဲ့အတူ အပြင်ကိုထွက်ခဲ့စမ်း" လင်ချင်းဟဲ့ ရောက်လာတဲ့အခါ သူက ဖောက်သည်နှစ်ယောက်ကို အဝတ်အစားတွေ ရွေးချယ်ပေးရင်း အလုပ်ရှုပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတဲ့အတွက် ဆိုင်ခန်းထဲကနေ ဂန်းဇီနဲ့ မားချန်မင် တို့ကို ချန်ထားခဲ့ပြီး ထွက်လာခဲ့သည်။
မားချန်မင် က လက်ရှိတွင် ကြီးကြပ်ရေးမှူးအဆင့်ဖြစ်နေသော်လည်း ဆိုင်ကို ဆက်လက်စောင့်ကြည့်ပေးဆဲဖြစ်သည်။
ဟူဇီ က တစ်ခြားအကြောင်းအရာတစ်ခုခုကြောင့်လို့ ထင်ပြီး သူမနောက်ကို လိုက်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ့ဒေါ်လေးက တည့်တည့်မတ်မတ်နဲ့ "မင်း ကျန်းမေလျန် နဲ့ ချိန်းတွေ့နေတာလား" လို့ ရုတ်တရက် လာမေးလိမ့်မယ်လို့ သူ လုံးဝမထင်ထားခဲ့ပေ။
ဟူဇီ က တစ်ရှိန်ထိုး ရပ်တန့်သွားသည်။ သူ့မျက်နှာက ချက်ချင်း တောင့်တင်းသွားပြီး "ဘာမှမရှိပါဘူး!" လို့ ပြန်ဖြေခဲ့သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း "ဒါဖြင့်ရင် ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ မားဒေါ်ဒေါ်က မင်းနဲ့ ကျန်းမေလျန် အောက်ထပ်မှာ အကြာကြီး စကားပြောနေတာကို တွေ့ခဲ့တယ်တဲ့!" ဟု တိုက်စစ်ဆင်မေးမြန်းလိုက်သည်။
အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားတဲ့ ဟူဇီ က "ဒေါ်လေး၊ ထင်သလိုမဟုတ်ရပါဘူး။ ကျွန်တော်နဲ့ ကျန်းမေလျန် နဲ့ ဘာမှမပတ်သက်ပါဘူး" လို့ အမြန်ရှင်းပြသည်။
"မင်းသူ့ကိုစိတ်မဝင်စားဘူးပေါ့။ ဒါဆို သူက မင်းကိုစိတ်ဝင်စားနေတာလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် မေးလိုက်သည်။
အမှန်တကယ်လည်း သူမက အကြိမ်ရေအမှန်ကို ထိမှန်သွားခဲ့တာဖြစ်ပေသည်။ ဒါကိုကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ဟူဇီ က တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
အစပိုင်းတွင် လင်ချင်းဟဲ့ က ပေါ့ပေါ့ဆဆ ပြောလိုက်ခြင်းသာဖြစ်သော်လည်း သူ့ရဲ့တုံ့ပြန်မှုအရ ကျန်းမေလျန် ကို စိတ်မဝင်စားကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိသာနေတဲ့အတွက် သူမက သူ့ကို ဟိုမိန်းမနဲ့ ဝေးဝေးနေစေချင်စိတ်ကို ပိုပြီးဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။
သူ တိတ်ဆိတ်နေတာကိုတွေ့တော့ လင်ချင်းဟဲ့ က မအောင့်အီးနိုင်တော့ဘဲ သူ့နားကို ချက်ချင်းဆွဲလိမ်လိုက်သည်။ "ဒီကောင်လေး၊ တကယ်ဖြစ်ပျက်နေတာတွေကို ငါ့ကိုပြောစမ်း!"
သူက သူမရဲ့တူဖြစ်ပြီး အရပ်အမောင်းလည်း ကောင်းမွန်သော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကိုဆုံးမတဲ့အခါ လက်မလျှော့ဘဲ တကယ်ကို အားနဲ့လိမ်ဆွဲခဲ့သည်။
နာကျင်မှုကြောင့် ဟူဇီ က တွန့်လိမ်သွားပြီး "ဒေါ်လေး၊ ကျွန်တော့်ကို မျက်နှာလေးပြပါဦး! မျက်နှာလေးတော့ ထောက်ပေးပါဦး၊ လူတွေအများကြီး ကြည့်နေကြတယ်" လို့ အမြန်အော်ဟစ်လိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ အဲ့ဒီအခါမှသာ သူမက သူ့နားကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး အသံကိုနှိမ့်ကာ "မြန်မြန်ရှင်းပြစမ်း။ နှစ်ယောက်သား ဘယ်အဆင့်အထိ ရောက်နေကြပြီလဲ။ ဒီကောင်လေး၊ သူက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဆိုတာ မင်းမသိဘူးလား။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သူ့ကိုသွားပြီး ရန်စရဲရတာလဲ!" ဟု ဆိုသည်။
"သူ့မှာ ဘာအပြစ်ရှိလို့လဲ" ဟူဇီ က အံ့သြငေးမောစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ဒေါသပေါက်ကွဲထွက်သွားကာ "မင်းက ဒီမှာနေလာတာ အကြာကြီးရှိပြီ၊ အဘိုးကျန်းရဲ့ သမီးတွေက ဘယ်လိုလူမျိုးတွေလဲဆိုတာ မင်းမသိသေးဘူးလား။ သူက ယောကျ်ားတွေကို အိမ်ခေါ်လာပြီး တစ်ညလုံး တည်းခိုခွင့်ပေးတယ် — အဲ့ဒါလည်း တစ်ယောက်တည်း၊ နှစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး။ သူ ကိုယ်ဖျက်ချဖို့ ဆေးရုံတောင် သွားခဲ့ရတယ်လို့ လူတွေပြောနေကြတာ!" ဟု ပြောချလိုက်သည်။
သူမက ကျန်းမေလျန် နဲ့ ကျန်းမေဟယ်တို့ကို မနှစ်မြို့သော်လည်း သူတို့သာ ကိုယ်ကျင့်တရားကောင်းကောင်းနေကြမယ်ဆိုရင် သာမန်အားဖြင့် သူတို့ရဲ့ အားနည်းချက်တွေကို အပြင်မှာ အတင်းအဖျင်းပြောလေ့မရှိပေ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူမရဲ့တူဖြစ်သူမှာ နှလုံးသားက အဆီတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေသလို ဖြစ်နေတဲ့အတွက် သူမအနေနဲ့ သတိပေးဖို့ကို ဝန်မလေးတော့ပေ။
ဟူဇီ က အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူ့မျက်လုံးတွေ ကျယ်သွားပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် လုံးဝမယုံကြည်နိုင်သည့် အမူအရာများ ပေါ်လာသည်။ "အဲ့ဒီလိုကိစ္စမျိုးတွေ ရှိတာလား"
"မင်းမသိဘူးပေါ့လေ" လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ရဲ့တုံ့ပြန်မှုကိုမြင်တော့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
ဟူဇီ က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ "ဒီလိုကိစ္စတွေကို ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ်သိရမှာလဲ"
အားပါးပါး၊ ကျန်းမေလျန် က အရိုးထဲအထိ ပုပ်သိုးနေတာပဲ။ သူမ ဘာတွေလုပ်ချနေတာလဲ။ သူမက သူ့ကို တောသားတစ်ယောက်လို့ ထင်ပြီး အလွယ်တကူ လှည့်စားလို့ရမယ်လို့ တွက်နေတာလား။
"သူက ဘာလို့ ငါ့ကိုလိုက်ရှာနေတာလဲလို့ ငါတွေးနေမိတာ။ လုံးဝကို နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေခဲ့တာ — ငါက ဒီလောက်ဆင်းရဲပြီး ကျေးလက်ဒေသ အိမ်ထောင်စုမှတ်ပုံတင်ပဲ ရှိတာလေ။ သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ငါ့ကိုကြိုက်နိုင်မှာလဲ" ဟူဇီ က အခုမှပင် သဘောပေါက်သွားသည်။
အဲ့ဒီအခါမှသာ လင်ချင်းဟဲ့ က သူက ဘာမှမသိဘဲ အမှောင်ထဲမှာ ရောက်နေမှန်း သဘောပေါက်သွားသည်။ သူမက "သူနဲ့ သူ့ညီမရဲ့ နာမပျက်ပုံတွေက ငါတို့ဧရိယာတစ်ခွင်လုံး ပျံ့နှံ့နေတာလေ။ မင်းဒီမှာနေလာတာ အကြာကြီးရှိပြီ၊ အဲ့ဒီအထဲက ဘာတစ်ခုမှ မကြားဖူးဘူးလား" ဟု မပြောဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
"မကြားဖူးပါဘူး" ဟူဇီ က တကယ်ကို မတရားခံရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတကယ် မသိခဲ့တာပါ။
လင်ချင်းဟဲ့ က သက်ပြင်းချမိတော့သည်။ သို့သော် သူမလည်း တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း နားလည်ပေးနိုင်ပါသည်။ ဘယ်သူကများ လူငယ်တစ်ယောက်ကို ဒီလိုအတင်းအဖျင်းတွေ တမင်တကာ သွားပြောနေမှာလဲ။
လင်ချင်းဟဲ့ က အသံကို ပိုပျော့ပျောင်းစေလိုက်ပြီး "မားဒေါ်ဒေါ်တို့နဲ့ တခြားလူတွေ အကုန်လုံးကတော့ ကောင်းကောင်းသိကြတယ်။ ဒီမနက် သူတို့တွေ့ပြီး မင်းရဲ့ဦးလေးကို ချက်ချင်းပြောပြတယ်၊ ဦးလေးကလည်း ငါ့ကိုပြောပြတယ်။ အရင်က မင်းမသိခဲ့ရင်တော့ ထားပါတော့။ ဒါပေမဲ့ အခုသိသွားပြီပဲ၊ သူ့နဲ့ဝေးဝေးနေစမ်း။ နားလည်လား" ဟု ဆုံးမလိုက်သည်။
သူမအနေနဲ့ ဖြစ်ပျက်နေတာတွေကို အနည်းနှင့်အများ ပုံဖော်ကြည့်လို့ရနေပြီ ဖြစ်သည်။ ရှင်းရှင်းပြောရရင် ကျန်းမေလျန် က လောက်လောက်လားလား ဆော့ကစားပြီးတဲ့နောက် အခုတော့ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နေဖို့ ရိုးသားတဲ့လူတစ်ယောက်ကို ရှာချင်နေတာပဲ ဖြစ်သည်။
ဟူဇီ က ကျေးလက်ဒေသ အိမ်ထောင်စုမှတ်ပုံတင်ရှိပေမဲ့ သူ့လစာက မနည်းလှပေ။ အဲ့ဒါအပြင် သူ့ကို စောင့်ရှောက်ပေးမယ့် ဦးလေးလည်း ရှိနေသေးသည်။ သူသာ ကြိုးစားလုပ်ကိုင်မယ်ဆိုရင် ဘဝမှာ အဆင်ပြေသွားမှာ သေချာသည်။
ထို့အပြင် ဟူဇီ က ညနေပိုင်းကျောင်းတက်နေပြီး သူ့ရဲ့အရည်အချင်းတွေကိုပါ မြှင့်တင်နေသူဖြစ်တယ်။ ပြောရမယ်ဆိုရင် သူက ရင်းနှီးမြှုပ်နှံလို့တန်တဲ့ လူငယ်တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။
အဲ့ဒီ အလားအလာက ယခုအချိန်မှာ သာမန်လို့ ထင်ရပေမဲ့ သူ့ရဲ့အနာဂတ်ကတော့ တောက်ပနေမှာ အမှန်ပါပဲ။
ကျန်းမေလျန် က အဲ့ဒီအချက်ကို ကွက်တိမြင်သွားလို့ ဟူဇီ ကို ရစွယ်ဖို့ ကြိုးစားနေခြင်းပင်တည်း။
ဟူဇီ က "ဒေါ်လေး၊ ကျွန်တော်သူ့ကို လုံးဝစိတ်မဝင်စားပါဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ သဘောထားက အရမ်းကို ရှင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီမနက် မတို့တွေ အပြင်ထွက်သွားကြတုန်းက သူက အောက်ထပ်မှာ ကျွန်တော့်ကို စောင့်နေပြီး ပန်းခြံကိုသွားချင်သလားလို့ လာမေးတယ်။ ကျွန်တော် သူ့ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ငြင်းပယ်ခဲ့ပါတယ်" ဟု ရှင်းပြသည်။
အမှန်အတိုင်းပြောရရင် သူ အခုတလော နည်းနည်းတော့ ကြောက်ထိတ်လာမိသည်။
ကျန်းမေလျန် က အပြင်ပန်းမှာ သာမန်ပုံစံပေါက်နေပြီး ကွယ်ရာမှာတော့ ဒီလောက် သံသယဖြစ်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ကိစ္စတွေကို လုပ်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားမှာလဲ။
အိမ်နီးနားချင်းတွေထဲမှာ သူ့ဦးလေးနဲ့ ဒေါ်လေးက အဲ့ဒီမိသားစုကို ဘာလို့ တစ်ခါမှ နှုတ်မဆက်ကြတာလဲဆိုတာ အခုတော့ သူနားလည်သွားပြီ။
"မင်းက အနည်းဆုံးတော့ အသိတရားရှိလို့ ရှုရှန်းမေ လိုမျိုး မဖြစ်သွားတာပဲ၊ မဟုတ်ရင် မင်း ဆင်းရဲဒုက္ခတွေ အများကြီးနဲ့ ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ရဲ့ကြောက်ရွံ့နေတဲ့ အမူအရာကိုမြင်တော့ သဘောတကျနဲ့ ဆုံးမလိုက်သည်။
သူမက သူ့ကို အထက်အောက် စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး "အရင်က ဇူကျန်းကျန်း၊ အခု ကျန်းမေလျန် တဲ့။ ငါ့တူလေးက ဒီလောက်တောင် ဆွဲဆောင်မှုရှိမှန်း ငါလုံးဝမသိခဲ့ဘူး" ဟု စနောက်လိုက်သည်။
ဟူဇီ က ညည်းတွားရင်း "ဒေါ်လေး၊ အဲ့ဒီလိုတော့ မပြောပါနဲ့။ သူတို့ကို ကြည့်စမ်းပါဦး၊ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက်ပဲ။ ဒါတွေက ဘယ်လိုမိန်းကလေးတွေလဲ" ဟု ဆိုသည်။
ဒီမြို့ကြီးက နက်ရှိုင်းလွန်းလှပါတယ်။ သူ တောကိုတောင် ပြန်ပြေးချင်စိတ် ပေါက်လာမိသည်။
"ကြိုးကြိုးစားစားသာ အလုပ်လုပ်ပါ။ မင်းက အခုမှ ၁၉ နှစ်ပဲ ရှိသေးတာ၊ ဘာကို အမြန်ဆုံးလုပ်ချင်နေတာလဲ။ အနာဂတ်မှာ ကောင်းတဲ့အခွင့်အရေးတွေ ရှိလာရင် ဒေါ်လေးက မိန်းကလေးကောင်းကောင်းနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးပါ့မယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။
ဟူဇီ က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး "ကျွန်တော်တော့ ရွာကိုပြန်ပြီးပဲ အိမ်ထောင်ရှင်မသွားရှာတော့မယ်" ဟု ပြောသည်။
"မြို့တော်က မိန်းကလေးတိုင်းက အဲ့ဒီလိုမဟုတ်ပါဘူး။ မင်းက ကံမကောင်းလို့ ဆိုးတဲ့လူတွေနဲ့ တိုးသွားတာပါ။ မိန်းကလေးကောင်းတစ်ယောက်နဲ့ ဆုံဖူးသွားရင် မင်း အဲ့ဒီလိုစကားတွေ ထပ်ပြောတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကဲပါ၊ ထပ်ပြောစရာမလိုတော့ပါဘူး။ အထဲကိုပြန်ဝင်ပြီး ဖောက်သည်တွေကို သွားကြည့်တော့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က လက်ကို ယမ်းပြလိုက်သည်။
သူမက ဖက်ထုပ်ဆိုင်ထဲကို ပြန်ဝင်လာပြီး အဘိုးကျန်းရဲ့ သမီးက ဘယ်လောက်အထိ ပုပ်သိုးနေပြီး ဘာမှမသိတဲ့ ဟူဇီ ကို အပြစ်ပုံချဖို့ ကြိုးစားနေကြောင်း မားဒေါ်ဒေါ်ကို တိုင်တန်းလေတော့သည်။
"ဒေါ်ဒေါ်၊ ဒီအကြောင်းတွေကို လိုက်မပြောနဲ့တော့နော်။ အဆုံးမှာတော့ လူတိုင်းရဲ့ ဂုဏ်သိန်အတွက် မကောင်းပါဘူး" ဟု ရင်ထဲရှိတာတွေ ဖွင့်ထုတ်ပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့ က ထပ်ပြောလိုက်သည်။
သူမက ကျန်းမေလျန် နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘယ်လိုမှ မပတ်သက်ချင်ခဲ့ပေမဲ့ ဟူဇီ အပေါ်မှာ သက်ရောက်မှုရှိလာမှာကိုတော့ သူမအနေနဲ့ ခွင့်မပြုနိုင်ပေ။