အခန်းနားတွင် ရန်ဖြစ်ကာ အခန်းခြေရင်းတွင် ပြန်ချစ်ကြသည်ဆိုသလိုပင်။ အဆုံးသတ်တွင်တော့ ၎င်းမှာ ပြဿနာကြီးတစ်ခု မဟုတ်ပေ။
ကောင်းကောင်း အိပ်စက်အနားယူလိုက်ရသဖြင့် နောက်တစ်နေ့တွင် လင်ချင်းဟယ်၏ စိတ်ခံစားချက်မှာ အပြည့်အဝ ပြန်လည်ကောင်းမွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
မနက်စာ စားပြီးနောက် သူမသည် အတန်းချိန်များ ပြန်တက်ရန် ထွက်သွားခဲ့သည်။
ဟူဇီနှင့် ဂန်းဇီတို့လည်း ယခုမှပင် အိပ်ရာထကြသည်။ အဝတ်အထည်ဆိုင်က နံနက် ၈ နာရီခွဲတွင် ဖွင့်သော်လည်း မနက်ပိုင်းတွင် ဖောက်သည် အလွန်ရှားသည်။ နံနက် ၁၀ နာရီကျော်မှသာ စတင်ရောင်းကောင်းလာတတ်ပြီး မွန်းလွဲပိုင်းတွင် တစ်နေ့တာ၏ အလုပ်အများဆုံး အချိန်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။
ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် သွားတိုက်ပြီးနောက် မနက်စာစားရန် ခေါက်ဆွဲပြားဆိုင်ဘက်သို့ ထွက်လာကြသည်။ သို့သော် တံခါးဝသို့ ရောက်သည်နှင့် ဇန်မေလျန်နှင့် တည့်တည့်တိုးလေတော့သည်။
ဂန်းဇီက သူ့အစ်ကို့ကို မျက်စိတစ်ချက်မှိတ်ပြပြီး တစ်ယောက်တည်း ရှောင်ထွက်သွားခဲ့သည်။ ဟူဇီက ဇန်မေလျန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ "ဘာကိစ္စလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က အဖြစ်အပျက်များကြောင့် ဇန်မေလျန်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သူ နားလည်ပြီးသား ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ သူမက ယခင်က သူ့ကို မိန်းကလေးတစ်ဦးနှင့် မိတ်ဆက်ပေးချင်သည်ဟု ပြောခဲ့ဖော်ရသော်လည်း အမှန်တကယ်တော့ သူမကိုယ်တိုင်ဖြစ်နေကြောင်း ယခုအခါ သူ သိနှင့်ပြီးသားပေတည်း။
ဇန်မေလျန်က နှုတ်ခမ်းဆူကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ရှင် ဘယ်တော့ အားလဲ။ ပန်းခြံထဲ လမ်းလျှောက်ကြရအောင်လေ။"
"အချိန်မရှိဘူး။" ဟူဇီက ခေါင်းယမ်းကာ ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။
ဇန်မေလျန်က သူ့ကို တားဆီးလိုက်ပြီး စိတ်နာသလို မျက်နှာလေးဖြင့် မော့ကြည့်လာသည်။ "ရှင်က ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်ရတာလဲ။ ကျွန်မ ရုပ်ရှင်ကြည့်ဖို့နဲ့ လမ်းလျှောက်ဖို့ အကြိမ်ကြိမ် ဖိတ်ခဲ့တာကိုး။ ရှင် အလုပ်ပိတ်ရက် နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ်တုန်းက တရုတ်နံရံကြီးဆီ တောင်တက်ဖို့ ဖိတ်တာတောင် ရှင် မလိုက်ဘူး!"
သူမ သည်းခံနိုင်စွမ်း အလွန်အမင်း ကုန်ဆုံးလာပြီဟု ခံစားနေရသည်။ ဤဟူဇီဆိုသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ခေါင်းမာလှသည့် တုံးအအ လူတစ်ယောက်ဖြစ်သော်လည်း သူမ သဘောကျခဲ့ဖော်ရသည့် အခြားသူများအားလုံးမှာ ထွက်သွားကြပြီဖြစ်ရာ သူ့တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရှိတော့သည့် တစ်ခုတည်းသော ရွေးချယ်စရာ ဖြစ်နေတော့သည်။
တစ်ချိန်ကဆိုလျှင် သူမသည် သူ့ကို အခန်းထဲသို့ လှည့်စားခေါ်ဆောင်ကာ ကိစ္စပြီးမြောက်အောင် လုပ်ပစ်ရန်ပင် စဉ်းစားဖူးသေးသည်။ သို့သော်လည်း ဤတုံးအအကောင်က အစအဆုံး အနည်းငယ်မျှပင် ထိုသို့သော ရည်ရွယ်ချက်မျိုး ပြသခဲ့ခြင်း မရှိပေ။
ဟူဇီက သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ "ငါက မြို့ကမိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ အိမ်ထောင်ပြုဖို့ ဘယ်တုန်းကမှ မစဉ်းစားဖူးဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။
အထူးသဖြင့် ပေါင်းသင်းရ လွယ်ကူပုံမပေါ်သည့် မိန်းကလေးမျိုးကို ပို၍ပင် မကြိုက်ပေ။ အလွယ်တကူ စိတ်ထိခိုက်နာကျင်ပြတတ်ပြီး မျက်လုံးနီရဲလာတတ်သည့် အမျိုးအစားကို သူ မနှစ်သက်ပေ။
"ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက ရှင့်ကို သဘောကျတာပဲဟာ" ဇန်မေလျန်က ရှက်ရွံ့ဟန်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ - *မင်းမှာ အနည်းဆုံးတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သဘောပေါက်တဲ့ အသိလေး ရှိသေးတာပေါ့!* ဟု ဟိန်းထွက်နေ၏။
"မင်းက ငါ့ကို ဘာလို့ သဘောကျရတာလဲ" ဟူဇီ နားမလည်နိုင်ပေ။ သူက မိန်းမတစ်ယောက်ကို မြင်သည်နှင့် ဦးနှောက်ခြောက်သွားတတ်သူမျိုး မဟုတ်ပေ။ သူက ရိုးသားစွာပင် ဆက်ပြောလိုက်သည် - "ငါ့မိသားစုက တော်တော်ဆင်းရဲတယ်။ အိမ်မှာ ငယ်သေးတဲ့ ညီမလေးတွေနဲ့ ညီလေးတွေ ရှိသေးတယ်။ မိဘတွေက လယ်သမားတွေ၊ ပြီးတော့ ငါက ကျေးလက်ဒေသ အိမ်ထောင်စုစာရင်းဝင်လေ။"
သူ ဤနေရာသို့ ပထမဆုံး ရောက်လာစဉ်က မြို့ပေါ်ရှိလူ အများအပြားသည် ကျေးလက်ဒေသ အိမ်ထောင်စုစာရင်းဝင်များကို မည်မျှနှိမ့်ချကြည့်တတ်ကြသည်ကို သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် ဟူဇီသည် မြို့ခံမိန်းကလေးတစ်ဦးကို လက်ထပ်ရန်ပင် စဉ်းစားမထားခဲ့ပေ။
തീർച്ചပါက၊ ကောင်းမွန်သည့် မိန်းကလေးတစ်ဦးသာ သူ့ကို စေတနာအမှန်ဖြင့် လက်ထပ်လိုပါက သူသည် တစ်သက်တာလုံး ကျေးဇူးတင်ရှိသွားမည်ဖြစ်ပြီး သူမကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံသွားမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုမိန်းကလေးသည် သူကိုယ်တိုင် အမှန်တကယ် သဘောကျသည့်သူ ဖြစ်ရပေမည်။
ဇန်မေလျန်က သူ့အကြိုက် အမျိုးအစား မဟုတ်ပေ။ အထူးသဖြင့် သူမက သူ့ကို ရုပ်ရှင်သွားကြည့်ရန် အကြိမ်အနည်းငယ် ဖိတ်ခေါ်ပြီးနောက်၊ သတိထားရမည့် အနေအထားအရ သူသည် အိမ်နီးနားချင်း ဇန်မိသားစုအကြောင်း ကျိုးရွှမ် ကို မေးမြန်းစုံစမ်းခဲ့ဖူးသည်။
ဟူဇီက ဇန်မေလျန် သူ့နောက်ကို လိုက်နေကြောင်း မသိခဲ့ရသော်လည်း ဇန်မိသားစုဟောင်း၏ မကောင်းသည့် နာမည်ပျက်ကိုမူ ကျိုးရွှမ် က သိရှိထားပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမက အမြဲတမ်း လူမမြင်အောင် ရှောင်တိမ်းနေတတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဟူဇီကဲ့သို့သော လူငယ်တစ်ယောက်အနေဖြင့် ဇန်မေလျန်နှင့် ဇန်မေဟယ်တို့၏ လျှို့ဝှက်ကိစ္စများကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ စကားစမိရန် မဖြစ်နိုင်သော်လည်း သူ မေးမြန်းလာသောအခါ ကျိုးရွှမ် က ဇန်မိသားစုဟောင်း၏ ကိုယ်ကျင့်တရား မကောင်းကြောင်း တည့်တည့်မတ်မတ်ပင် ပြောပြခဲ့သည်။
သူတို့၏ ကိုယ်ကျင့်တရား မကောင်းကြသောကြောင့်၊ သူ၏ ဦးလေးနှင့် အဒေါ်တို့သည် ဇန်မိသားစုမှာလည်း ဘေးချင်းကပ် အိမ်နီးနားချင်းများ ဖြစ်ကြသော်လည်း မာမိသားစုဟောင်းနှင့်သာ အဆက်အဆံလုပ်ကြသည်။
ထို့ကြောင့် ဟူဇီသည် သူမကို ထပ်မံစဉ်းစားပေးရန်ပင် စိတ်ကူးမရှိခဲ့ဘဲ ဇန်မေလျန်က သူ့အကြိုက် အမျိုးအစားလည်း မဟုတ်သဖြင့် ပို၍ပင် လျစ်လျူရှုထားခဲ့သည်။
ဟူဇီ၏ ငြင်းပယ်သည့် သဘောထားမှာ အလွန်ပင် ထင်ရှားနေသော်လည်း ဇန်မေလျန်ကမူ တစ်စုံတစ်ရာကိုမျှ သတိမထားမိဟန်ဆောင်ကာ ပြုမူနေသဖြင့် သူ အတော်လေး ဆွံ့အမိန့်မရှိ ဖြစ်ရသည်။
မြို့ပေါ်က မိန်းကလေးတစ်ယောက် — သူမက သူ့ဆီမှာ ဘာများ သဘောကျစရာ ရှိနေလို့လဲ။
*ဒါတွေ ဘာတစ်ခုမှ ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး၊* ဇန်မေလျန်က စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။ *ငါ့ကို ဖုံးကွယ်ထားလို့ ရမယ် ထင်နေတာလား။ ရှုရှิ่งမေက မင်းရဲ့မိသားစုဟာ ကျေးလက်ဒေသမှာ တကယ်တမ်း မဆင်းရဲဘူးဆိုတာ ငါ့ကို ပြောပြပြီးသား။*
ဟူဇီ မျက်မှောက်ကြုတ်လိုက်ပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ ဆက်မပြောပေ။
"ကျွန်မက ရှင့်ရဲ့ လက်တွေ့ကျမှုနဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုကို သဘောကျတာပါ။ ပြီးတော့ ရှင်က သစ္စာရှိပြီး ရိုးသားတယ်လေ" ဇန်မေလျန်က သူ့ကို မော့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
အမှန်တရားမှာမူ၊ အရေးအကြီးဆုံးအချက်မှာ ရှုရှิ่งမေက သူ၏အဒေါ်သည် သူ့ကို နောင်တွင် အပြင်ထွက်၍ ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်း လုပ်ကိုင်ခွင့်ပြုမည်ဟု ပြောပြခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူမသည် လွန်ခဲ့သည့်အချိန်တည်းက လက်လျှော့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေမည်။
*သူက တကယ်ပဲ အရိပ်အမြွက်ကို နားမလည်ဘူး၊* ဟု သူမက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် တွေးလိုက်သည်။ *ငါက ဒီလောက်တောင် တက်ကြွစွာ ပြသနေတာကို။ ဘယ်သူမှ မရှိတဲ့အချိန်မှာ သူက ငါ့ကို အိမ်ခေါ်သွားပြီး ရေတစ်ခွက်လောက် တိုက်သင့်တာပေါ့။ အဲဒီနောက်မှာမှ ငါ့ရဲ့ လှည့်ကွက်အချို့ကို သုံးပြီး ကိုယ်ခန္ဓာကို အပ်လိုက်မယ်ဆိုရင် အရာရာ အဆင်ပြေသွားမှာပဲ။ ဘယ်လောက် მარტიရိုးရှင်းလိုက်လဲ!*
ဤတုံးအအကောင်တွင် ထိုသို့သော ရည်ရွယ်ချက်မျိုး အနည်းငယ်မျှ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားမိမည်နည်း။
"ငါတို့ မကိုက်ညီပါဘူး" ဟူဇီက ခေါင်းယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။ သူ့ဝမ်းကွဲ ရှုရှิ่งမေသည် မကြာသေးမီကပင် သူ့အဒေါ်ကို လုံလောက်သော စိတ်ဆင်းရဲမှုများ ပေးခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ အကယ်၍သာ သူသာလျှင် ဤကဲ့သို့သော ကြီးမားသည့် ဆုံးဖြတ်ချက်မျိုးကို တစ်ဦးတည်းနှင့် ချမှတ်လိုက်မည်ဆိုပါက သူ့အဒေါ် အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်သွားပေလိမ့်မည်။
ထိုသို့ တွေးလိုက်မိသဖြင့် သူသည် ဇန်မေလျန်ကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်ကာ "ငါ့ကို နောက်ထပ် လာမရှာနဲ့တော့" ဟု တိတိလင်းလင်း ပြောလိုက်သည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ၏ ရပ်တည်ချက်ကို ဖုံးကွယ်မထားဘဲ အလွန်ပင် ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ပြုမူခဲ့သည်။ စကားတစ်ခွန်းမျှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ဟူဇီသည် လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ မြို့ပေါ်က မိန်းကလေးတစ်ဦးကို လက်ထပ်ရလျှင်တောင်မှ သူ့အဒေါ် သဘောတူပြီး သူ့ကို မိတ်ဆက်ပေးသည့်သူသာ ဖြစ်ရပေမည်။
သူသည် အဒေါ်၏ ကျောခိုင်းရာတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်များ ချမည်မဟုတ်ပေ။ သူ့အဒေါ်၏ လူရွေးချယ်မှုမှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်ပြီး ဝမ်းကွဲ ရှုရှิ่งမေ၏ ဖြစ်ရပ်ပြီးနောက်ပိုင်းတွင် သူမသည် သူတို့အားလုံးကို အမြဲတမ်း ဆုံးမသွန်သင်ပေးခဲ့သည်။
ဟူဇီသည် မနက်စာစားရန် ခေါက်ဆွဲပြားဆိုင်ဘက်သို့ ထွက်သွားခဲ့ပြီး ဇန်မေလျန်ကို ဒေါသဖြင့် ရင်ကျပ်သွားစေခဲ့သည်။
*ကျေးလက်ဒေသက ဆင်းရဲတဲ့ကောင်လေးတစ်ယောက်ဟာ ကျေးလက်ဒေသက ဆင်းရဲတဲ့ကောင်လေးပါပဲ၊* သူမ ဒေါသတကြီးဖြင့် တွေးလိုက်သည်။ *ကိုယ့်ရှေ့တည့်တည့်မှာ အခွင့်အရေးကောင်းကြီး ရောက်နေတာတောင် အကောင်းအဆိုးကို မခွဲခြားတတ်ဘူး။ ငါ ဒီလောက်အထိ အရောက်သွားပြီး ကမ်းလှမ်းနေတာတောင် လုံးဝ လျစ်လျူရှုပြီး ငြင်းပယ်ရဲတယ်ပေါ့!*
ဇန်မေလျန်မှာ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ရင်ဘတ်ပင် တင်းကျပ်လာသလို ခံစားရသည်။
သူမသည် ဖረိုဖရဲ လှည့်ထွက်ကာ ဒေါသတကြီးဖြင့် ထွက်သွားခဲ့သည်။ တတိယထပ်တွင်မူ မာအဒေါ်သည် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း မျက်မှောက်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဟူဇီသည် ဇန်မေလျန်နှင့် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှကြာအောင် စကားပြောနေရသည်နည်း။
မာအဒေါ်သည် ဟူဇီနှင့် အခြားလူငယ်များအပေါ် အလွန်ပင် သဘောကျနှစ်သက်သည်။ သူတို့သည် တက်ကြွကြပြီး ပွင့်လင်းကာ အရေးမပါသော ကိစ္စသေးသေးလေးများကို ဂရုမစိုက်တတ်ကြပေ။ မည်သည့် သက်ကြီးရွယ်အိုက ဤကဲ့သို့သော လူငယ်များကို မကြိုက်ဘဲ နေမည်နည်း။
ထို့ပြင် ထိုဇန်မိသားစုဟောင်း၏ သမီးဖြစ်သူမှာ မည်ကဲ့သို့သော မိန်းကလေးမျိုးဖြစ်ကြောင်း သူမ ကောင်းကောင်း သိထားပေသည်။
ထို့ကြောင့် သူမသည် အိမ်တွင် ဟင်းချက်ပြီးနောက် တစ်ခုတည်းသော ကျိုးချင်းပိုင် ရှိနေသည့် ခေါက်ဆွဲပြားဆိုင်သို့ ဆင်းလာကာ သူနှင့် ချက်ချင်းပင် စကားစမိတော့သည်။
"ဒီမနက် ဟိုကောင်လေးနှစ်ယောက် အပြင်မှာ အကြာကြီး ရပ်ပြီး စကားပြောနေကြတာ။ ဘာတွေ ပြောနေကြလဲ မသိဘူး။ ဇန်မေလျန်ရဲ့ နာမည်က မကောင်းပါဘူး။ ဟူဇီကို သူမနဲ့ ဝေးဝေးနေဖို့ ပြောထားလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်" ဟု မာအဒေါ်က အကြံပြုလိုက်သည်။
"ဟူဇီက သူမနဲ့ ဘာလို့ စကားပြောနေရတာလဲ" ကျိုးချင်းပိုင် မျက်မှောက်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဇန်မိသားစုဟောင်း၏ သမီးနှစ်ယောက်၏ နာမည်ပျက်ကို သူ ကောင်းကောင်း သိရှိထားပေသည်။
"လူငယ်တွေပဲလေ — ဘယ်သူက မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ စကားမပြောချင်ဘဲ နေမလဲ" မာအဒေါ်က ပန်းကန်များ စတင်ဆေးကြောရင်း အလွန်အမင်း အံ့သြဟန် မပြပေ။ "ဒါပေမဲ့ ဇန်မေလျန်နဲ့တော့ လုံးဝ မဖြစ်သင့်ဘူး။ သူမက အရင်က ကိုယ်ဝန်ဖျက်ချဖူးတဲ့ မိန်းကလေးလေ။ ဒီလိုလူမျိုးနဲ့သာ ဟူဇီ လက်ထပ်မိရင် သူ ဒုက္ခရောက်မှာပေါ့၊ ဟုတ်ဘူးလား။"
"ဘာမှ ဖြစ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ တိုက်ဆိုင်လို့ စကားပြောမိတာ ဖြစ်မှာပါ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"ဘာမှ မဖြစ်ဘူး ဟုတ်လား။ ဇန်မေလျန်ရဲ့ အပြုအမူကို ကြည့်ရတာ ဟူဇီကို ရည်ရွယ်ချက် ရှိနေပုံပဲ။ မင်း ဒါကို စောင့်ကြည့်နေဖို့ လိုမယ်။ အကယ်၍သာ ဇန်မိသားစုဟောင်းနဲ့ ဆွေမျိုးတော်သွားမယ်ဆိုရင် မင်းတို့မှာ အဆုံးမရှိတဲ့ ပြဿနာတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်" ဟု မာအဒေါ်က သတိပေးလိုက်သည်။
သူတို့ အိမ်နီးနားချင်း ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်မှာ ဘယ်နှစ်နှစ်ရှိပြီလဲ။ ဤဒေသတွင် ဇန်မိသားစုဟောင်းသည် မည်ကဲ့သို့သော အမှိုက်ပုံမျိုးဖြစ်ကြောင်း မည်သူက မသိဘဲ နေမည်နည်း။ ထိုမိသားစုထဲသို့ လက်ထပ်ဝင်ရောက်သွားသူတိုင်းမှာ ရိုးရိုးလေးပင် ကံဆိုးသွားရုံသာ ရှိတော့သည်။
"အင်း။ သူ့အဒေါ် ပြန်လာရင် ကျွန်တော် သူမကို ပြောပြလိုက်ပါမယ်" ကျိုးချင်းပိုင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင်သည် သူ၏တူဖြစ်သူ ဇန်မိသားစုဟောင်းနှင့် ပတ်သက်မိသည်ကို လုံးဝ မမြင်လိုသည်မှာ ရှင်းလင်းနေပေသည်။
လင်ချင်းဟယ်သည် နံနက် ၁၁ နာရီတိတိတွင် အတန်းပြီးဆုံးကာ အရင်ဆုံး အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ပြီး သူမ၏ ခင်ပွန်းသည်ကို ကြည့်ရှုရန် ခေါက်ဆွဲပြားဆိုင်ဘက်သို့ ဝင်လာခဲ့သည်။
ထိုလူမှာ အသက်လေးဆယ်ကျော် ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း လွန်ခဲ့သည့်ညကပင်လျှင် ထပ်မံဆူပူလှုပ်ရှားမှုများကို ရပ်တန့်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ ထို့အပြင် သူသည် ယနေ့မနက် အစောကြီးတွင် အလွန်တရာ တက်ကြွနေသည့် ပုံစံဖြင့် နိုးထလာခဲ့သည်။ သူ၏ ထိုစွမ်းအင်တွေ အားလုံး ဘယ်ကနေ ရလာသလဲဆိုတာကို သူမ လုံးဝ အံ့သြမိပါပေသည်။