"ညကျောင်းတက်တာပဲလေ။ အဖွားကလည်း အဒေါ်က ဘယ်လိုလူလဲဆိုတာ မသိလို့လား။ အဲဒီအပေါ် သူက ဘယ်လိုသဘောထား ကန့်ಕွက်စရာရှိမှာလဲ။ သူက ဦးလေးဖြစ်သူကို အခြေအနေ အရင်မစစ်ဆေးဘဲ မျက်စိစုံမှိတ်ပြီး ကျန်းဇီကို ကူညီပေးမိတာကိုပဲ အပြစ်တင်နေတာပါ" ဟု ဂန်းဇီက ပြောသည်။
"ကျန်းဇီက ဇာအိမ်တော်ဘက်မှာ ဘယ်လိုကိစ္စတွေများ လုပ်လိုက်လို့လဲ" အဖေကျိုး က တစ်စုံတစ်ရာ မမှန်ကန်ကြောင်း ရိပ်မိသွားပြီး မျက်မှူန်းကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။
စတုတ္ထမမြောက် မိသားစုဝင်ဖြစ်သူက အမှန်တကယ် သည်းမခံနိုင်တော့လောက်အောင် အစွန်းမရောက်မချင်း ဤကဲ့သို့သော အသေးအဖွဲကိစ္စမျိုးကို ဘယ်တုန်းကမှ ဂရုစိုက်လေ့မရှိပေ။ ထိုသို့ အသည်းအသန် ဖြစ်လာမှသာ သူမ၏ မကျေနပ်ချက်များကို ထုတ်ပြတတ်သည်။
"ဇာမိသားစုရဲ့ စက်ရုံမှာ အလုပ်သမားတစ်ယောက် ရိုက်နှက်ခံရပြီး ဆေးရုံကို ပို့လိုက်ရတယ်။ အဲဒီလူ ဒဏ်ရာပြင်းထန်တယ်လို့ သတင်းထွက်နေတယ်" ဟု ဘိုးဘွားများက ဘာမှန်းမသိသေးသည်ကို မြင်သောအခါ ဂန်းဇီက ရှင်းပြလိုက်သည်။
"ဘာ" အမေကျိုး က တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ဆတ်ခနဲ ထჯိုင်လိုက်သည်။
"အဖွား၊ စိတ်ကိုလျှော့ပါ။ ကိစ္စက ပြီးသွားပါပြီ" ဟု ဂန်းဇီက တိုက်တွန်းလေသည်။
"ဒါ ဘယ်တုန်းက ဖြစ်တာလဲ။ သူ ဒီကိုရောက်တာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလို့လဲ၊ အခုကတည်းက လူတွေကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရိုက်ရဲနေပြီပေါ့။ အဲဒါတောင် ဆေးရုံတင်ရတဲ့အထိ ဖြစ်အောင်လုပ်ရဲတယ်ပေါ့လေ!" အမေကျိုး မှာ ဆက်လက်၍ ငြိမ်ငြိမ်ထိုင်မနေနိုင်တော့ပေ။
"မဟုတ်ရင် အဒေါ်က ဘာဖြစ်လို့ သူ့ကို လက်မခံချင်ရတာလဲဆိုတာကို အဖွားတို့ ဘာလို့ထင်နေကြလို့လဲ" ဟု ဂန်းဇီက ဆိုသည်။
အမေကျိုး မှာ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားသည်။ "ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်တုန်းက အဲဒီမောင်နှမ နှစ်ယောက် ရောက်လာတုန်းက ဒီအကြောင်း တစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့ကြဘူးလေ! ငါ့မှာ ဘာမှန်းမသိရဘဲ အမှောင်ထဲမှာ နေလိုက်ရသလို ဖြစ်နေတာပေါ့!"
"အခြေအနေကို မသိရင် ခင်ဗျားအသံကို တိုးတိုးထားစမ်းပါ" ဟု အဖေကျိုး က မျက်နှာကို တင်းမာစွာဖြင့် ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။
သူ့၏ မျက်နှာထားမှာ လက်ရှိတွင် အလွန်တရာမှပင် ဆိုးရွားနေပေသည်။ ကျန်းဇီ မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိလာသည်မှာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာပြီနည်း။ ပြီးတော့ အဲဒီစက်ရုံကရော ဘယ်လိုနေရာမျိုးလဲ။ ဇာမိသားစုပိုင် ဖြစ်နေရင်တောင်မှ သူတို့မှာ ဂုဏ်သိက္ခာဆိုတာ ရှိချင်ကြဦးမှာ မဟုတ်ပေဘူးလား။
အကယ်၍သာ သူ အဲဒီကိုသွားပြီး အနိုင်ကျင့်ခံရကာ ရန်မနိုင်ဘဲ နည်းနည်းပါးပါး ထိခိုက်နစ်နာခဲ့ရုံဆိုလျှင် တစ်မျိုးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အခုဟာက သူတို့ရဲ့ မြေးဖြစ်သူက လူတစ်ယောက်ကို ဆေးရုံတက်ရတဲ့အထိ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်နှက်ခဲ့တာ ဖြစ်နေသည်။ ဘယ်လိုပင် ကြည့်ကြည့် သူသာလျှင် အပြစ်ရှိနေပေသည်။
ကျိုးရှအိုမေနှင့် ဆူဒါလင်တို့ ကလေးများပါ ခေါ်ဆောင်ကာ ပြန်လာကြသောအခါ မိဘဖြစ်သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ မှိုင်းညှို့နေသည်ကို သတိထားမိကြသဖြင့် "ဘာဖြစ်ကြတာလဲ" ဟု မေးကြသည်။
အဖေကျိုး၏ ဒေါသတကြီး ပြန်ပြောပြချက်ကို ကြားပြီးမှသာလျှင် သူတို့လည်း ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို သဘောပေါက်သွားကြတော့သည်။
"ဒီမောင်နှမနှစ်ယောက်ကြောင့် အခက်အခဲက တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြစ်နေတာပဲ။ စတုတ္ထမမြောက် ယောက်မတော်စပ်သူက သူ့ကို ဒီမှာဆက်နေဖို့ ဘယ်တုန်းကမှ သဘောမတူခဲ့တာ အဆန်းတော့ မဟုတ်ဘူး" ဟု ကျိုးရှအိုမေက အေးစက်စက် လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။
ဆူဒါလင်က မျက်မှူန်းကြုတ်လိုက်သည်။ သူက အမြဲတမ်း ငြိမ်းချမ်းရေးကိုသာ ထိပ်ဆုံးမှ တန်ဖိုးထားသူဖြစ်သည်။ ကျန်းဇီ ရောက်လာပြီးချင်းမှာပင် အကြမ်းဖက်မှုဘက်သို့ ဦးတည်ခဲ့သည်ဆိုသည့် အချက်ကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ဦးတော့၊ ဤကဲ့သို့သော တာဝန်မဲ့သည့် အပြုအမူမျိုးကိုမူ လုံးဝ လက်ခံနိုင်စရာ မရှိပေ။
"အမေ၊ အမေ့ရဲ့ သဘောထားက ဘယ်လိုလဲ။ စတုတ္ထမမြောက် ယောက်မရှေ့မှာ သူတို့အတွက် ဝင်ပြောပေးဖို့ စဉ်းစားထားသေးလား" ဟု ကျိုးရှအိုမေက သူမ၏ အမေဖြစ်သူကို မေးမြန်းသည်။
အမေကျိုးက သူမကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းက ငါ့ကို ပြဿနာရှာပေးမလို့ လုပ်နေတာလား"
"သမီးက သတိပေးရုံပါ အမေရယ်။ ဒီကိစ္စထဲ ဝင်မပါနဲ့ဦး၊ စတုတ္ထမမြောက် ယောက်မအတွက် ခေါင်းကိုက်စရာတွေ ထပ်မဖန်တီးနဲ့။ စတုတ္ထမမြောက် ယောက်မမှာလည်း အလုပ်တွေနဲ့ ရှုပ်နေရတာ အလုံအလောက် ရှိနေပါပြီ" ဟု ကျိုးရှအိုမေက ပြန်ပြောသည်။
"မင်းတို့ရဲ့ စတုတ္ထမြောက် ယောက်မ ဘဝက မလွယ်ကူဘူးဆိုတာ ငါသိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုချိန်မှာ သူမနဲ့ မင်းတို့ရဲ့ စတုတ္ထမြောက် အစ်ကိုတို့ စကားမပြောကြတာ ရက်ပေါင်းများစွာတောင် ရှိသွားပြီ။ မင်းမှာ အချိန်ရှိလား။ အချိန်ရှိရင် သွားပြီး နှစ်ဖက်ညှိပေးပါဦး" ဟု အမေကျိုးက ပြောသည်။ သူမက စတုတ္ထမမြောက်သားအိမ်သို့ တိုက်ရိုက်သွားရန် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေသောကြောင့် သမီးဖြစ်သူကို အစားလှည့်၍ အကူအညီတောင်းရခြင်း ဖြစ်သည်။
"သူတို့ စကားမပြောကြတာ ရက်အနည်းငယ် ရှိပြီဆိုတာကို အမေက သိနေတာပဲလား" ဟု ကျိုးရှအိုမေက မေးသည်။
"ဂန်းဇီ လာတုန်းက ပြောပြသွားတာလေ" ဟု အမေကျိုးက ရှင်းပြသည်။
"ဒါဆို သမီး ဒီည ဒါလင်နဲ့အတူ ဝင်သွားလိုက်မယ်" ဟု ကျိုးရှအိုမေက ပြန်ပြောပြီးမှ နှုတ်ခမ်းဆူကာ "ပထမအမေကြီးက သူ့သားသမီးတွေကို ဘယ်လိုများ ပျိုးထောင်ခဲ့လဲ မသိဘူး။ အဲဒီနှစ်ယောက်ကတော့ တကယ်ကို လူဆန်းတွေပဲ" ဟု တတွတ်တွတ် ပြောလေသည်။
အမေကျိုးကလည်း ဝင်ရောက်ညည်းတွားသည် - "နောက်ဆုံးတုန်းက မင်္ဂလာဆောင်ပွဲတုန်းကဆိုရင် သူက ကျန်းဇီကို နေခွင့်ပေးဖို့ မင်းတို့ရဲ့ အစ်ကိုနဲ့ ယောက်မကို ပြောပေးဖို့ ငါ့ကို တတွတ်တွတ် လာပြောနေတာ၊ သူက သာယာပျော်ရွှင်ပြီး ကြိုးစားတတ်တဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်ပါလို့ တဝါးဝါးနဲ့ ချီးကျူးနေခဲ့တာလေ!"
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် စတုတ္ထမမြောက်သားအိမ်က အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေကြောင်းကို သူမက ထိုစဉ်ကတည်းက ကြိုသိထားခဲ့သဖြင့် ထိုအကြံဉာဏ်ကို ချက်ချင်းပင် ငြင်းပယ်ပစ်ခဲ့သည်။ အကယ်၍သာ သူမအနေဖြင့် ဝင်ရောက်ကူညီပြောဆိုပေးခဲ့ပြီး ကျန်းဇီအတွက် အလုပ်တစ်ခု ရှာပေးခဲ့မိကာမှ သူက လူတစ်ယောက်ကို ရိုက်နှက်ခဲ့သည်ဆိုပါက သူတို့များ ရပ်ကွက်ထဲမှာ စိတ်အေးလက်အေး စီးပွားရေးလုပ်လို့ တောင် ဖြစ်ကြဦးမည်လား။
ထိုနေ့ညနေပိုင်းတွင် ကျိုးရှအိုမေနှင့် ဆူဒါလင်တို့ ရောက်ရှိလာကြချိန်၌ ဟူဇီနှင့် အခြားသူများမှာ ညကျောင်းတက်ရန် ထွက်သွားကြပြီး ကျိုးရွှမ်မှာမူ အချိန်ပိုင်းအလုပ် လုပ်ရန် ထွက်သွားနှင့်ကြပြီ ဖြစ်သည်။
သူ ဘယ်မှာသွားပြီး အလုပ်ရှာတွေ့ခဲ့သည်ကို အသေအချာ မသိရသော်လည်း သူက ညတိုင်း အထက်တန်းကျောင်းသားများကို နှစ်နာရီကြာ စာပြပေးကာ တစ်ချိန်လျှင် တစ်ဒေါ်လာနှုန်းဖြင့် ရှာဖွေနေခြင်း ဖြစ်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ကမူ သူ့ဘာသာသူ ကြိုက်သလိုလုပ်ခွင့် ပေးထားခဲ့သည်။
ကျိုးကွေ့လိုင်နှင့် ပတ်သက်၍မူ သူက အတန်းဖော်တစ်ဦး၏ အိမ်တွင် စာက်ကပ်ကျက်မှတ်နေသည်။ ယခုနှစ်တွင် တက္ကသိုလ်ဝင်တန်း စာမေးပွဲဖြေဆိုရမည်ဖြစ်ရာ သူ၏ ဦးခေါင်းမှာ စာအုပ်များထဲတွင်သာ နစ်မြုပ်နေခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် အိမ်တွင် လင်ချင်းဟဲ့နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့သာ ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။
ကျိုးရှအိုမေနှင့် ဆူဒါလင်တို့ အိမ်ထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် ကျိုးရှအိုမေက "စတုတ္ထမမြောက် ယောက်မရေ၊ ရှင်းချန် လူတစ်ယောက်ကို ရိုက်လိုက်တယ်ဆိုတာ သမီးကြားလို့ပါ။ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲဟင်" ဟု မေးလိုက်သည်။
"သူ လူတစ်ယောက်ကို ရိုက်လိုက်တယ် ဟုတ်စ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်မှာ လုံးဝပင် သတင်းမကြားသေးပေ။ ကလေးများက သူ့ကို သိပြီးသားဖြစ်မည်ဟု တွက်ဆထားကြကာ သူ့ရှေ့တွင် ထိုအကြောင်းကို မပြောခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
"စတုတ္ထအစ်ကို မသိဘူးလား" ဟု ကျိုးရှအိုမေက အံ့သြတကြီးဖြင့် မေးသည်။ "စတုတ္ထမမြောက် ယောက်မက မပြောပြဘူးလား"
"ငါက အဲဒါကို စိတ်ဝင်တစား မရှိလို့ပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးရှအိုမေမှာ သူမ၏ စတုတ္ထအစ်ကိုဖြစ်သူအား အသေးစိတ်အကြောင်းအစုံကို သူမကိုယ်တိုင်ပင် ရှင်းပြရတော့သည်။ ကျိုးချင်းပိုင်၏ မျက်နှာထားမှာ ချက်ချင်းပင် မည်းမှောင်သွားလေသည်။
"အဲဒါတွေက ပြီးသွားပါပြီ။ အခုထပ်ပြီး တူးဆွနေလို့ ဘာအကျိုးမှ မရှိပါဘူး။ သူက အခု ညကျောင်းတက်နေပြီပဲ၊ မင်းတို့ရဲ့ ဦးလေးတစ်ယောက်အပေါ် ထားရှိတဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေနဲ့အညီ နေထိုင်ရင် ပြီးတာပဲလေ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က လက်ကို အသာယမ်းပြရင်း ပြောလိုက်သည်။
ဤသည်မှာ ရှု ရှင်းချန်အား သူမ ပေးအပ်လိုသည့် နောက်ဆုံးသော အခွင့်အရေးပင် ဖြစ်သည်။
"ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို ဒီအကြောင်း မပြောပြခဲ့ဘူး" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က တိုးညှင်းစွာ ပြောသည်။
"ရှင် မသိသေးခင်ကတည်းက သူ့ကို ညကျောင်းသွားတက်စေချင်နေတာက ရှင်ကိုယ်တိုင်ပဲလေ။ ရှင်က သဘောတူပြီးသား ဖြစ်နေမှတော့ ကျွန်မက ဘာများ ဆက်ပြောစရာ ရှိသေးလို့လဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ပြန်ပြောသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်မှာ စကားမဆိုတော့ဘဲ ငြိမ်ကျသွားသည်။
"ဒါဝါ မပြန်လာတာ တော်တော်ကြာပြီ။ အိမ်ကို ဖုန်းဆက်သေးလား။ အဖေနဲ့အမေက သူ့အကြောင်းကိုပဲ တမြန်တမြန် မေးနေကြတယ်။ အမေဆိုရင် ဒါဝါ ပြန်လာရင် ချက်ကျွေးဖို့ ကြက်တချို့တောင် သပ်သပ် မွေးပြီး အစာကျွေး စုထားပေးရှာတယ်" ဟု ကျိုးရှအိုမေက စကားကို အမြန်လွှဲလိုက်သည်။
"နောက်လကျရင် သူ ပြန်လာမှာပါ" ဟု အကြီးဆုံးသားဖြစ်သူကို တမ်းတမိသည့် အသိစိတ်ကြောင့် ပျော့ပြောင်းသွားသော လေသံဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့က ပြောသည်။
"မနေ့က သမီး ဒါလင်နဲ့အတူ ဈေးဝယ်စင်တာကို လျှောက်လည်ရင်း ကြည့်ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ရေခဲသေတ္တာ တစ်လုံး ဝယ်ချင်လို့ သွားကြည့်တာ ဈေးက တော်တော်ကြီးတာပဲ" ဟု ကျိုးရှအိုမေက မှတ်ချက်ပြုသည်။
"ဈေးကတော့ မပေါလှဘူးပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ရေရှည်အတွက် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံတာပဲလေ။ တစ်လအတွင်းနဲ့တင် ရင်းနှီးငွေ ပြန်ပေါ်လာမှာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ပြန်ပြောသည်။
"ဟုတ်ပါ့၊ သမီးလည်း မနက်ဖြန် ဝယ်ပြီး သုံးတော့မလို့ စဉ်းစားထားတယ်။ အခုခေတ်မှာ ရေခဲသေတ္တာဆိုတာ မရှိမဖြစ် လိုအပ်သလို ဖြစ်နေပြီ" ဟု ကျိုးရှအိုမေက ခေါင်းညိတ်ကာ လင်ချင်းဟဲ့ဘက်သို့ လှည့်၍ "စတုတ္ထမမြောက် ယောက်မရေ၊ အဝတ်အထည်ဆိုင်သစ်မှာ စီးပွားရေး ဘယ်လိုနေလဲ" ဟု မေးသည်။
"အဆင်ပြေပါတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "မုန့်ဖုတ်ဆိုင်ဘက်ကရော။ အရောင်းအဝယ် တည်ငြိမ်ရဲ့လား"
"ပုံမှန်အတိုင်းပါပဲ၊ တော်တော်လေး တည်ငြိမ်ပါတယ်" ဟု ကျိုးရှအိုမေက ပြန်ဖြေသည်။ "ဒါပေမဲ့ မကြာသေးခင်က ကုန်ကြမ်းဈေးတွေ နည်းနည်း တက်လာတော့ ပစ္စည်းဈေးတွေ ကြီးလာတယ်လို့ ဖောက်သည်တွေက ညည်းကြတယ်"
"ဘာပစ္စည်းမဆို ဈေးတက်နေတာပဲ၊ မုန့်ဖုတ်တာတွေက ဘယ်လိုလုပ် အရင်အတိုင်း ဖြစ်နေရမလဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က မှတ်ချက်ပြုသည်။ ယခုနှစ်တွင် ငွေကြေးဖောင်းပွမှုနှုန်းမှာ သိသိသာသာ မြန်ဆန်လာခဲ့သည်။ လူငါးယောက်ပါသော မိသားစုတစ်စုသည် တစ်လလျှင် ယွမ်သုံးဆယ်ဖြင့် အေးအေးချမ်းချမ်း နေထိုင်နိုင်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ယွမ်လေးဆယ် လိုအပ်လာပြီ ဖြစ်သည်။ ကုန်ဈေးနှုန်းမှာ သိသာထင်ရှားစွာ မြင့်တက်လာခဲ့ပေပြီ။
ကျိုးရှအိုမေနှင့် ဆူဒါလင်တို့မှာ ဆက်လက်ထိုင်ကာ ခဏတာမျှ စကားစမြည် ပြောဆိုကြသေးသည်။ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးကြားတွင် အိမ်ထောင်ရေး ပြဿနာကြီးကြီးမားမား တစ်စုံတစ်ရာ ရှိနေပုံမပေါ်သည်ကို မြင်ရသောအခါမှသာ နောက်ဆုံးတွင် နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။
တံခါးပိတ်လိုက်ပြီးနောက် ကျိုးချင်းပိုင်က "နောက်ဆို ဒီလိုကိစ္စမျိုးတွေကို အရင်ပြောပြပါဦး" ဟု ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့က သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။ "ရှင်က သူ့ကို ကူညီဖို့ သဘောတူပြီးသား ဖြစ်နေပြီပဲ၊ အဲဒီတော့ ကျွန်မ ဘာပြောပြော အဓိပ္ပာယ်မှ မရှိတော့တာပေါ့"
"ငါက သူ့ကို အခွင့်အရေး တစ်ခုပေးတာပါ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က ပြန်ဖြေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့က သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ မှီချလိုက်ပြီး "သူက ရှင့်ရဲ့ တူပဲလေ။ ရှင့်အနေနဲ့ သူ့ကို အခွင့်အရေး ပေးချင်တယ်ဆိုရင် ကျွန်မကလည်း ကန့်ကွက်နေမှာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်၏ မျက်နှာထားမှာ ပျော့ပြောင်းသွားပြီး သူမကို အသာဖက်တွယ်ကာ အနည်းငယ် စိတ်နာနေဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို ရက်ပေါင်းများစွာ လျစ်လျူရှုထားခဲ့တာလေ"
"ငါ့ရဲ့ အဒေါ် လာလည်လို့ စိတ်မကြည်လို့ပါ။ ရှင်နဲ့ အတန်ငယ် ကင်းကင်းနေတာက ရှင့်အတွက် ကောင်းလို့လေ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က နှာမှုတ်လိုက်သည်။
"အခုတော့ သူ ပြန်သွားပြီမလား" ကျိုးချင်းပိုင်က ပြောရင်း သူမ၏ လက်မောင်းကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးသည်။
လင်ချင်းဟဲ့မှာ သူ ဘာကို ဆိုလိုသည်ကို ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားသည်။ သူမက နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး "ဒီညတော့ ငါ့ကို ထိဖို့တောင် စဉ်းစားမနေနဲ့။ ကိုယ့်ဘာသာ ကိုယ့်အိပ်ရာမှာ သွားအိပ်တော့" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
သို့သော် တစ်ယောက်တည်း သီးခြားအိပ်ရန်မှာကား လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။ မကြာမီမှာပင် ဧည့်ခန်းမီးများ ငြိမ်းသွားခဲ့ပြီး သူမမှာ ပွေ့ချီခံလိုက်ရကာ သူတို့၏ အိပ်ခန်းထဲသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ခေါ်ဆောင်သွားခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။