ကျိုးခိုင်က ယခုအခါ အအိုခံရသည်ကို လုံးဝမကြိုက်ပေ။
သူမ အတိတ်ကို ပြန်ပြောင်းပြောနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူက မိမိမှာ အိုမင်းခြင်း မရှိသေးကြောင်း သူမအား ချက်ချင်းပင် လက်တွေ့ပြသလိုက်လေသည်။
လင်ချင်းဟယ် အိပ်မပျော်မီတွင် သူမ၌ လွမ်းဆွတ်တမ်းတနေမည့် စိတ်ဆန္ဒများ မရှိတော့ပေ။ သူမ၏စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်မျိုးသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။ *ကောင်းပြီလေ၊ သူမရဲ့ မိသားစုထဲက ခိုင်ဘိုင်က လုံးဝ မအိုသေးပါဘူး။*
နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းတွင် မိသားစုတစ်စုလုံး စောစောထကြသည်။ တတိယသားဖြစ်သူမှာ တက္ကသိုလ်ဝင်တန်း စာမေးပွဲ ဖြေဆိုရမည်ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ဘဝအတွက် အလွန်အရေးကြီးသောနေ့ တစ်နေ့ဖြစ်သောကြောင့် လူတိုင်း စောစောထခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ကောင်းမွန်ပြည့်စုံသော နံနက်စာကို စားသုံးပြီးနောက် ကျိုးခိုင် က ကျိုးကွေးလိုက်ကို ကျောင်းသို့ လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။ သူ၏ကျောင်းမှာ စာမေးပွဲစစ်ဆေးသည့် စင်တာတစ်ခုဖြစ်သောကြောင့် အခြားမည်သည့်နေရာသို့မျှ သွားရန်မလိုပေ။
သူပြန်ရောက်လာသောအခါ လင်ချင်းဟယ်က ပန်းသီးတစ်စုံပါသော ပိုက်အိတ်တစ်အိတ်ကို ပြင်ဆင်ပေးပြီး "အဒေါ်ဝမ်းကို သွားတွေ့လိုက်ပါဦး။ သူက မင်းကို သတိရနေကြောင်း အမြဲပြောနေတာ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့ပါ" မိခင်ဖြစ်သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်ပြီးသားဖြစ်သော ကျိုးခိုင် မှာ အနည်းငယ် အားနာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် သူက ဝမ်းမိသားစုကို ခင်မင်နှစ်သက်သူဖြစ်သဖြင့် ကားစီးကာ သွားခဲ့ရာ ဘတ်စ်ကားဖြင့် မိနစ်လေးဆယ်ခန့်သာ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။
ဝမ်းအဒေါ်ဖြစ်သူမှာ ထိုနေ့က အိမ်တွင် ရှိနေလေသည်။ သူမသည် သူ့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အလွန်တရာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသည်။ "ဘယ်တုန်းက ပြန်ရောက်တာလဲ။ မင်းအမေက နည်းနည်းလိုသေးတယ် ပြောသံကြားတာနဲ့ တူရဲ့"
"ကျွန်တော် နည်းနည်း စောပြီး ပြန်လာတာပါ။ ဦးလေးဝမ်းရော ခင်ဗျ" ကျိုးခိုင် က ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။
"သူ အလုပ်သွားတယ်။ မြန်မြန်ဝင်ခဲ့ပါဦး။ တစ်နှစ်တောင် ရှိပြီ မင်းအိမ်ပြန်မလာတာ" ဝမ်းအဒေါ်က မျက်နှာတွင် အပြုံးပန်းများဖြင့် ပြောလေသည်။
"တစ်နှစ်တောင် ရှိသွားပြီပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကိုလီယန်နဲ့တော့ ကျွန်တော် အဆက်အသွယ် ရှိနေပါတယ်။ သူ နှစ်ကုန်ရင် ပြန်လာဖြစ်လောက်တယ်" ဟု ကျိုးခိုင် က ပြောပြသည်။
"နှစ်ကုန်ရင် ပြန်လာမှာပေါ့လေ။ အဲ့ဒီကောင်အကြောင်းကိုတော့ ခဏမေ့ထားလိုက်ပါဦး။ ဒီနှစ်အစောပိုင်းတုန်းက မင်းအမေ၊ မင်းရဲ့အကိုနှစ်ယောက်နဲ့ အဒေါ်တို့ ဟာဘินကို ရေခဲပန်းပုတွေ သွားကြည့်ဖို့ စီစဉ်ကြသေးတာ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီကိုရောက်တော့ ရာသီဥတုဆိုးဝါးပြီး နှင်းမုန်တိုင်းနဲ့ တိုးလို့ တည်းခိုခန်းတစ်ခုမှာ နှစ်ရက်တောင် ဆက်တိုက် နေခဲ့ရတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ လှည့်တောင် ပြန်လာခဲ့ရတော့တာပဲ" ဟု ဝမ်းအဒေါ်က ရယ်မောကာ ပြန်ပြောင်းပြောပြသည်။
"မေကျားက ဒီနှစ်မှာ သင်တန်းဆင်းလက်တွေ့ဆင်းနေတယ်လို့ အမေပြောတာ ကြားလိုက်ရတယ်" ဟု ကျိုးခိုင် က စကားစပ်ပြောလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်လေ။ သူက အဲဒီဘက်ကို သွားမှာ— မင်းလည်း သူ့ကို နည်းနည်း စောင့်ကြည့်ပေးရလိမ့်မယ်။ အဲဒီကောင်မလေးက ဘယ်တော့မှ ရင့်ကျက်လာတာမျိုး မရှိဘူး" ဟု ဝမ်းအဒေါ်က ချစ်စနိုးဖြင့် ငြူစူပြောဆိုသည်။
"မေကျားသာ မရင့်ကျက်ဘူးဆိုရင် ဘယ်သူ့မှ ရှိတော့မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်တော်တို့အားလုံး အတူတူ ကြီးပြင်းလာကြတာပဲ။ အဲဒီရင်းနှီးမှုက ရှိပြီးသားပါ" ဟု ကျိုးခိုင် က ပြန်လည်ဖြေကြားပေးသည်။
ဝမ်းအဒေါ်က ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "မင်းက ဒီတစ်ခေါက် ပြန်လာတာ အရောင်တင်လာပြီး နည်းနည်းလည်း ပိန်သွားသလိုပဲ။ နေ့လယ်စာပါ စားသွား။ အာဟာရဖြစ်မယ့်ဟာတစ်ခုခု ကိုယ်တိုင် ချက်ကျွေးမယ်"
"ကျွန်တော့်အဘွားက နေ့လယ်ကျရင် သူ့ဆီသွားဖို့ ကျွန်တော့်အတွက် စီစဉ်ပြီးသားပါ။ ကျွန်တော့်အတွက် သီးသန့် ကြက်သားစွပ်ပြုတ်ချက်ထားတယ်" ဟု ကျိုးခိုင် က ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် ငြင်းပယ်လိုက်သည်။
ဝမ်းအဒေါ်က ပြုံးလိုက်သည်။ "မင်းအဘွားက မင်းကို တကယ်ကို အလိုလိုက်တာပဲ။ အရင်တစ်ခေါက် အဒေါ်သွားတုန်းကဆို မင်းအဘွား ကြက်တွေအများကြီး မွေးထားပြီး အားလုံးက မင်းစားဖို့ချည်း သီးသန့်ဖယ်ထားတာလို့ မင်းအမေ ပြောတာ ကြားရတယ်။ ဘယ်သူ့ကိုမှ မစားခိုင်းဘူးတဲ့"
ကျိုးခိုင် က ပြန်၍ ပြုံးပြလိုက်သည်။
ခဏမျှ ဝင်ရောက် အလည်အပတ်လုပ်ပြီးနောက် သူက နေ့လယ်စာစားရန် ဖိတ်ခေါ်သည့်အတွက် ဝမ်းအဒေါ်အား ကျေးဇူးတင်စကားဆိုကာ ဘတ်စ်ကားဖြင့် ပြန်လာခဲ့သည်။
ဦးလေးဝမ်း နေ့လယ်ခင်း အလုပ်မှ ပြန်လာသောအခါ သူ၏ဇနီးသည်မှာ အလွန်တရာ စိတ်ဓာတ်တက်ကြွ ပျော်ရွှင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူဘာမှပင် မမေးရသေးမီမှာပင် သူမက စတင်ပြောပြတော့သည် - "ယောင်ခိုင် ပြန်ရောက်နေတယ်။ ငါတို့ နေ့လယ်စာ သပ်သပ်ချက်နေစရာ မလိုတော့ဘူး— တကယ်တော့ ညစာလည်း ဘာမှ မချက်တော့ဘူး။ ညကျရင် ဆရာမလင်တို့အိမ်မှာ အတူတူ သွားစားကြမယ်။"
"အဲဒါတော့ ဘယ်ဖြစ်မလဲ။ ယောင်ခိုင် ကမှ ခုတလောမှ ပြန်ရောက်တာ၊ မိသားစုနဲ့ အချိန်ပေးဖို့လိုသေးတာပေါ့။ ငါတို့သွားပြီး သူတို့ကို ဘယ်လိုလုပ် အလုပ်ရှုပ်ခံခိုင်းလို့ ဖြစ်မလဲ" ဟု ဦးလေးဝမ်းက သူ၏အိတ်ကို ချထားရင်း ပြောလေသည်။
"ဘာဖြစ်လဲ။ ဆရာမလင်နဲ့ ငါနဲ့က ဘယ်လိုဆက်ဆံရေးမျိုးရှိလဲ။ ဆရာမလင်က ငါ့ကို ညစာလာစားဖို့ ဖိတ်ရတာကို အလွန်တရာ ဝမ်းသာနေမှာ။ ရှင် မသိပါဘူးကွယ်၊ တုံးအလိုက်တဲ့ လူကြီး" ဟု ဝမ်းအဒေါ်က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောဆိုသည်။
ထို့နောက် သူမက ဆက်ပြောသည် - "ဒီတစ်ခေါက် ယောင်ခိုင် ပြန်လာတာ အရောင်တင်လာပြီး အများကြီးလည်း ပိန်သွားသလိုပဲ။ နဝါတ်နှစ်သစ်ကူးတုန်းက ရှင့်တူတော် ပေးထားတဲ့ လူကြမ်း ginseng အမြစ်ခြောက်တွေကို ယောင်ခိုင် အတွက် ဒီည သွားပေးမယ်လို့ စဉ်းစားထားတယ်။ ကြက်သားနဲ့ စွပ်ပြုတ်သောက်ဖို့ အကောင်းဆုံးပဲလေ။"
ဦးလေးဝမ်းက "ရှင့်မှာ ကိုယ့်သားအရင်း နှစ်ယောက်တောင် ရှိသေးတာပဲ" ဟု မကျေမနပ် ရေရွတ်လိုက်သည်။
စကားပုံဟောင်းအတိုင်းပင်ဖြစ်ပေသည် - မိခင်ဖြစ်သူက သူမအနှစ်သက်ဆုံး ကလေးငယ်ကို ကြည့်လေလေ၊ ပို၍ သဘောကျလေလေပင်။ အိမ်တွင် တစ်စုံတစ်ရာ ကောင်းမွန်သည့်အရာ ရှိလာတိုင်း သူမက ၎င်းကို ချက်ချင်းပင် ထိုကလေးဆီသို့ ပို့ပေးလိုတတ်သည်။
"ကျန်တဲ့သားနှစ်ယောက်က နှစ်ကုန်မှ ပြန်လာမှာလေ။ ဘာကို အسرعလုပ်နေတာလဲ။ ယောင်ခိုင် အရင် အာဟာရဖြစ်အောင် အရင်သုံးလိုက်ရအောင်ပေါ့။ ဒါ့အပြင် သူသယ်လာတဲ့ ပန်းသီးအိတ်ကြီးကိုလည်း ကြည့်ဦးလေ" ဟု ဝမ်းအဒေါ်က ပြန်လည်ချေပပြောဆိုသည်။
ဦးလေးဝမ်းက စိတ်ထဲတွင် ကျိတ်၍ တွေးလိုက်သည် - *အဲဒီအိတ်ထဲမှာ ပန်းသီးဘယ်လောက်ပဲ ပါပါ၊ တန်ဖိုးက ဘယ်လောက်ရှိမှာလဲ။ အခုပြောနေတာက မြောက်ပိုင်းက တော ginseng ကြီးလေ!*
ညဘက်တွင် ဝမ်းမောင်နှံ ရောက်ရှိလာကြသည်။ လင်ချင်းဟယ်မှာ ကြက်စွပ်ပြုတ်နှင့် ဝက်အူကြပ်တိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် သူတို့ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အလွန်တရာ ဝမ်းသာသွားသည်။
"ရှင်တို့နှစ်ယောက် ဒီည မပြန်နဲ့တော့။ ညစာပါ စားသွားကြ" ဟု အံ့အားသင့်မှု သက်သာသွားသည်နှင့် လင်ချင်းဟယ်က တားဆီးပြောဆိုသည်။
"မုန့်ဖိုးမကုန်ဘဲ လာစားဖို့ မေတ္တာနဲ့ ရည်ရွယ်ပြီး လာခဲ့ကြတာပေါ့" ဟု ဝမ်းအဒေါ်က ရွှင်မြူးစွာဖြင့် ပြန်ပြောသည်။
"ဒါဆိုရင်တော့ ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်ရှင်" လင်ချင်းဟယ်က ပြုံးပြလိုက်သည်။
သူမက ဝင်ထိုင်ကြရန် တိုက်တွန်းပြီး သူမဘာသာ သူမ ချက်ပြုတ်နိုင်သည်ဟု ဆိုသော်လည်း ဝမ်းအဒေါ်က သူမ၏အိတ်ကို ဦးလေးဝမ်းထံ ပေးအပ်ကာ လက်ပွံတက်ကာ ဝင်ကူညီလေသည်။ သူမက မုန့်နှစ်များကို စတင်နယ်တော့သည်။ ၎င်းတို့သည် ဝက်အူနှင့် ကြက်စွပ်ပြုတ်တို့နှင့် တွဲဖက်စားသုံးရန် မုန့်ပြားကင်များကို ပြုလုပ်ကြမည်ဖြစ်သည်။ စွပ်ပြုတ်ထဲတွင် ငရုတ်ကောင်းမှုန့်များများ ပါဝင်သောကြောင့် အစာအိမ်အတွက် အထူးပင် နွေးထွေး နှစ်သိမ့်မှု ပေးစွမ်းနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
"ဒီလို စားတဲ့နည်းမျိုးကို ငါတစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသေးဘူး" ဟု ဝမ်းအဒေါ်က မှတ်ချက်ချသည်။
လင်ချင်းဟယ်က ဝှက်ဖخမထားဘဲ အဆင့်ဆင့်ကို အသေးစိတ် ရှင်းပြလေသည်။
"ကိုလီယန်တို့နဲ့ တခြားလူတွေ ပြန်လာရင် ဒါကို ချက်ကျွေးလို့ရပါတယ်။ ဒီဟင်းက အစာအိမ်အတွက် အလွန် အာဟာရဖြစ်စေတယ်။ ငါ့ရဲ့ သားအကြီးဆုံးတွေအတွက် တစ်နှစ်ကို နှစ်ကြိမ် သုံးကြိမ်လောက်တော့ ချက်ကျွေးဖြစ်တယ်" ဟု လင်ချင်းဟယ်က ပြောပြသည်။
ဝမ်းအဒေါ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒါဆို နောက်တစ်ခါကျရင် ငါလည်း ချက်ကြည့်ဦးမှပါပဲ။ ငါ့ရဲ့ ဦးလေးဝမ်းဟောင်းရဲ့ အစာအိမ်က သိပ်မကောင်းလှဘူး— အဲဒီ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးတဲ့ ကာလတွေတုန်းက ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ထိခိုက်မှုတွေ ကျန်နေသေးလို့လေ။"
"ဒါဆိုရင်တော့ သူ့အတွက် သေချာပေါက် ချက်ကျွေးသင့်တာပေါ့။"
အမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာ အလုပ်လုပ်ရင်း ချစ်စနိုးဖြင့် စကားစမြည်ပြောဆိုနေကြရာ ပတ်ဝန်းကျင်လေထုမှာ အလွန်တရာ အသက်ဝင်၍ သက်တောင့်သက်သာ ရှိလှပေသည်။
မကြာမီတွင် ကျိုးခိုင် နှင့် အခြားသူများ ပြန်ရောက်လာကြသည်။ သူတို့က ဘတ်စကတ်ဘော သွားကစားကြပြီး ပွဲပြီးနောက် အိမ်ပြန်လာကြစဉ် ရေချိုးခန်းသို့ ဝင်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
"ပြန်လာကြပြီလား။ စားဖို့ ပြင်တော့လေ" ဝမ်းအဒေါ်က သူတို့ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ပြုံးပြလိုက်သည်။
"အဒေါ်ဝမ်း၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အကိုကြီးတစ်ယောက်တည်း ပြန်လာတာ မဟုတ်ဘူးနော်။ ကျွန်တော်တို့အားလုံး ပြန်လာကြတာ" ဟု ကျိုးကွေးလိုက်က ဝင်ရောက် နောက်ပြောင်လိုက်သည်။
လင်ချင်းဟယ်မှာ ရယ်မိသွားရှာသည်။ ဝမ်းအဒေါ်မှာ မာနကြီးတတ်သူမဟုတ်ဘဲ သဘောထားကြီးသူဖြစ်ကာ ထိုအချက်ကြောင့်ပင် လင်ချင်းဟယ် သူမနှင့် ပေါင်းသັບရသည်ကို အလွန်နှစ်သက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည် — အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမက အလွန်တရာ ရိုးသားပွင့်လင်းပြီး ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲမှု ကင်းမဲ့သောကြောင့်ပင်တည်း။ ထိုအချက်က အရာရာကို အလွန်ပင် သက်တောင့်သက်သာ ရှိစေသည်။
"ဒီကောင်ဆိုးလေးကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်ပါကွယ်။ သူက အမြဲတမ်း လူကို နောက်ပြောင်နေတာပဲ" ဟု လင်ချင်းဟယ်က ချစ်စနိုးဖြင့် ဆူပူလိုက်သည်။
ဝမ်းအဒေါ်က သဘောတကျ ရယ်မောလိုက်သည်။
ဦးလေးဝမ်းနှင့် ဝမ်းအဒေါ်တို့ပါ ဝင်ရောက်လာကြသောအခါ လင်ချင်းဟယ်က အစားအစာများကို ပိုမိုများပြားစွာ ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်လေသည်။ သူမအနေဖြင့် မုန့်ပြားကင်နှင့် စွပ်ပြုတ်ကို အနည်းငယ် ထပ်လုပ်ရန်သာ လိုတော့ပြီး ကျန်အမယ်များမှာ လုံလောက်သည်ထက်ပင် ပိုနေပေပြီ။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူမက အမေကျိုး ပို့ပေးလိုက်သော အလေးချိန် ငါးပိဿာကျော်ရှိသည့် အိုမင်းသော ကြက်မကြီးနှင့်အတူ ဝက်အူနှစ်ခုကို သုံးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ တစ်ပုံချင်းစီ ခွဲထုတ်လိုက်သောအခါ လူတိုင်းအတွက် လုံလောက်ိစွ ပိုလျှံနေလေသည်။
ကျိုးခိုင်က ခေါက်ဆွဲဆိုင်အလယ်ရှိ အကြီးဆုံး စားပွဲဝိုင်းကို စီစဉ်ပြင်ဆင်ပေးလိုက်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဆိုင်ခန်းမှာ အလွန်တရာ ကျယ်ဝန်းသဖြင့် မဟုတ်ပါက အားလုံး ဆံ့နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
"အိုဂျိုး မပြန်လာသေးဘူးလား" လင်ချင်းဟယ်က ထမင်းစားရန် ပြင်ဆင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ ဝမ်းအဒေါ်က မေးမြန်းလိုက်သည်။
"သူ့အတွက် ပန်းကန်တစ်လုံး ဖယ်ထားပြီးပါပြီ။ သူပြန်လာမှ စားပါစေ၊ ကျွန်တော်တို့ကတော့ အရင်စနှင့်လိုက်ကြတာပေါ့" ဟု လင်ချင်းဟယ်က ပြောလိုက်သည်။
သူမက သူမ၏ ခိုင်ဘိုင်အတွက် အပိုင်းတစ်ပိုင်းကို သီးသန့် ဖယ်ထားပြီးဖြစ်လေသည်။ ပမာဏက အသင့်အတင့်ပင်ဖြစ်ပြီး မည်သို့ပင်ဆိုစေ ညဘက်တွင် အစာလေးလေးပင်ပင် မစားခြင်းက ပို၍ ကောင်းပေသည်။
ကျိုးသားသုံးယောက်၊ ကျိုးအာနီ၊ ဟူဇီနှင့် ဂန်ဇီတို့အားလုံး ရှိနေကြသဖြင့် စုဝေးပွဲမှာ အထူးပင် အသက်ဝင် စည်ကားလှပေသည်။
"ဒီမှာက အရမ်းစည်ကားတာပဲ။ ငါတို့အိမ်မှာက နှစ်ယောက်တည်းဆိုတော့ ဟင်းသီးဟင်းရွက် ဝယ်ရတာတောင် အလုပ်ရှုပ်စရာကြီး" ဟု ဝမ်းအဒေါ်က မှတ်ချက်ချသည်။
"အဲဒါ ဘာအရေးလဲရှင့်။ ရှင်တို့နှစ်ယောက် ဆူညံတာကို မမုန်းဘူးဆိုရင် ဆန္ဒရှိတဲ့အချိန်တိုင်း လာပြီး ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ ဝင်စားနိုင်ပါတယ်။ ဘယ်သူ့ကိုမှ ပိုက်ဆံတောင်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု လင်ချင်းဟယ်က ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်းအဒေါ်က မျက်နှာတွင် အပြုံးပန်းများဖြင့် "သာ ကိုယ်တို့သာ နည်းနည်းလေး ပိုနီးတဲ့နေရာမှာ နေကြမယ်ဆိုရင် ငါက အားနာနေမှာ မဟုတ်ဘဲနဲ့ ရှင်တို့ရဲ့ မိသားစုကြီးထဲကို နေ့တိုင်း လာပြီး ပူးပေါင်းမိမှာ အသေအချာပဲ" ဟု ပြောဆိုလေသည်။