အကြီးဆုံးအစ်မတော် စိုးရိမ်ခဲ့တာ မှန်ပါတယ်။
အရာရာက နှစ်ရက်အတွင်းမှာတင် ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့တာပါ။
ရှုကျင့်ချန်ကို ကျိုးမိသားစုရဲ့ စက်ရုံမှာ ဝင်လုပ်ဖို့ စီစဉ်ပေးပြီးတဲ့နောက် သူဟာ အတော်လေးကို ကြွားဝါနေခဲ့ပါတယ်။ ဘာပဲပြောပြော သူက မိသားစုအသိုင်းအဝိုင်းနဲ့ ရာထူးရခဲ့တာလေ။ သူ့အစ်မက စက်ရုံပိုင်ရှင်ရဲ့ ချွေးမဖြစ်နေတော့ သူ ဘယ်လိုများ မာန်မတက်ဘဲ နေနိုင်မလဲ။
မူလက ရှုကျင့်ချန်ဟာ တခြားသူတွေကို အနိုင်ကျင့်တတ်တဲ့ လူစားမျိုးပါ။ ဘာမှလည်း နားမလည်ဘဲ စက်ရုံထဲကို ရောက်လာခဲ့ပေမဲ့ သူ့စိတ်ထဲမှာတော့ အားငယ်နေခဲ့တာပါပဲ။ တောအရပ်ကနေ လာခဲ့ရတာဖြစ်လို့ သူများတွေထက် တစ်ရပ်ကွက်လောက် နိမ့်ကျနေတယ်လို့ အမြဲခံစားနေရပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ မာနနဲ့ ဝါကြွားမှုတွေကြောင့် တခြားသူတွေဆီကနေ ပညာဆည်းပူးဖို့ကိုတော့ ငြင်းဆန်ခဲ့ပါတယ်။ အထူးသဖြင့် သူ့ရဲ့ ထူထဲတဲ့ တောစကားဝဲကြီးနဲ့ ပြောဆိုနေဆဲ ဖြစ်တာကြောင့်ပေါ့။
ဖြည်းဖြည်းချင်းနဲ့ စက်ရုံထဲက လူတွေက သူ့ကို ကျောနောက်မှာ ကွယ်ရာကနေ ကောင်းကြောင်းမပြောကြတော့ပါဘူး။ သူ့ရဲ့ ဆွေမျိုးပေါက်ဖော် အဆက်အသွယ်ကြောင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်တော့ ဘာမှမပြောရဲကြပေမဲ့ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုသံတွေကတော့ နေရာအနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားပါတော့တယ်။
ရှုကျင့်ချန်က သူတို့ကို ဝိုင်းစက်ပြစ်တင်နေတဲ့ အကြည့်တွေကို ရိပ်မိပေမဲ့ လူတွေက သူ့ကို ဘယ်လောက်အထိ ကာယကံမြောက် ကုန်းချောတိုက်ခိုက်နေကြတယ်ဆိုတာကိုတော့ လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ပါဘူး။
နောက်ဆုံးတော့ အဲဒီ ကောလာဟလတွေက သူ့နားကို ရောက်လာပြီး ရန်ပွဲ ဖြစ်ပွားခဲ့ပါတယ်။ တခြားအလုပ်သမားက ရှုကျင့်ချန်ဟာ စက်ရုံပိုင်ရှင်မိသားစုရဲ့ ဆွေမျိုးဖြစ်နေလို့ ပြန်ပြီး တိုက်ခိုက်ဖို့ မဝံ့မရဲ ဖြစ်ခဲ့ရပြီး အဲဒီလိုနဲ့ပဲ ပြင်းပြင်းထန်ထန် အရိုက်ခံရကာ အခြေအနေဆိုးရွားသွားတဲ့အထိ ဖြစ်သွားခဲ့ပါတယ်။
အဲဒီလိုနဲ့ပဲ ဟိုလူက ဆေးရုံရောက်သွားပါတော့တယ်။
ကျိုးအဖေနဲ့ ကျိုးအမေတို့ ဒေါသထွက်ကုန်ကြပြီး အထူးသဖြင့် ကျိုးအမေက ပိုလို့တောင် ဆိုးပါတယ်။ အိမ်မှာ ထမင်းစားဖို့ ထိုင်ကြတဲ့အခါ သူမက ချက်ချင်းပဲ ဆဲရေးတော့တာပါပဲ။
သူမက နာမည်ကို တိုက်ရိုက်မခေါ်ဘဲ သွယ်ဝိုက်ပြီး ပြင်းထန်တဲ့ စကားတွေနဲ့ တိုက်ခိုက်ပြောဆိုပါတော့တယ်။
"ဆွေမျိုးအဆက်အသွယ်နဲ့ ဝင်လာပြီး ဘာမှလည်း တကယ်တမ်း လုပ်စရာမလိုတာက အတော်လေး တော်နေပြီ၊ ဒါပေမဲ့ လူတောင် ရိုက်ဝံ့သေးတယ်။ ငါတို့ ကျိုးမိသားစုက ဆုံးဖြတ်ချက်ချနိုင်ရင်တောင် ဒီစက်ရုံက ငါတို့တစ်ဦးတည်းပိုင် မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ ဟိုလူတွေပိုင်ရင်တောင် မင်းတို့က ဒီလိုကျင့်ဝတ်နဲ့ နေကြတာလား"
"သူက သေချပေါက် တောသူတောသားပဲ၊ လူ့အဖွဲ့အစည်းကြားမှာ နေဖို့ လုံးဝ မထိုက်တန်ဘူး။ ဟိုလူက စကားနည်းနည်း ပြောလိုက်တာနဲ့ ဆေးရုံအထိ ပို့ပစ်စရာ လိုလို့လား။ လုံးဝ ယဉ်ကျေးမှု မရှိဘူး။ ဒီနေရာကိုများ တစ်ခုခုသော ဆင်းရဲတဲ့ တောရွာလို့ ထင်နေတာလား"
"ဒီတစ်ခါ ကိုယ့်ပိုက်ဆံကိုယ်သုံးပြီး မဖြေရှင်းခဲ့ရရင် ဒီကိစ္စ ပြီးသွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ ရဲစခန်းကို တိုက်ရိုက် သွားရလိမ့်မယ်။ အဲဒီလိုသာ ဖြစ်သွားရင် ဘယ်သူမှ သူ့ကို ကူညီနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ အထဲမှာ အလفلခံရလိမ့်မယ်။ ရာဇဝတ်မှု မှတ်တမ်းတစ်ခုသာ ရှိသွားရင် သူ့ဘဝ ဘယ်တော့မှ အကောင်းဘက်ကို ပြန်လှည့်လာနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး!"
ရှုကျင့်မေက အတင်းအကျပ် ပြုံးပြရင်း ပြောလိုက်သည် - "အမေ၊ ဒီကိစ္စမှာ ကျင့်ချန်က အမှားလုပ်မိတာပါ။ ဟိုလူက ကျောနောက်မှာ တာဝန်မဲ့ စကားတွေ ပြောခဲ့ပေမဲ့ ကျင့်ချန်က ဘယ်လိုအကြောင်းပြချက်နဲ့ပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ကို မရိုက်သင့်ပါဘူး။ စိတ်မပူပါနဲ့ အမေ။ ကျွန်မတို့ ဆေးရုံသွားပြီး တောင်းပန်ပြီးပါပြီ။ ဆေးရုံစရိတ်နဲ့ တခြားကုန်ကျစရာရှိတာ မှန်သမျှကို တာဝန်ယူပေးပါမယ်"
ကျိုးအမေက အေးစက်စက် နှာမှုတ်လိုက်သည် - "စက်ရုံထဲ ဝင်လာပြီး အလကားနေရင်း လစာထုတ်နေရတာတောင် တော်နေပြီ၊ အခုထိ ငါတို့အတွက် ပြဿနာတွေ အဆုံးမရှိ ဖန်တီးနေတုန်းပဲ။ သူ နောက်တစ်ခါ ထပ်သွားစရာ မလိုတော့ဘူးလို့ ငါထင်တယ်!"
"အမေ၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ ဒီတစ်ခါတော့ ကျင့်ချန်ကို သေချာဆုံးမပေးပါမယ်။ သူ ရိုးရိုးသားသား အလုပ်လုပ်ပြီး ကျိုးမိသားစုအတွက် နောက်ထပ် ဂယက်မထအောင် ကျွန်မ သေချာလုပ်ပါ့မယ်" လို့ ရှုကျင့်မေက အာမခံလိုက်ပါတယ်။
ကျိုးအမေက သူမကို စူးရှပြီး လှံနဲ့ထိုးသလို အကြည့်မျိုးနဲ့ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပါဘူး။
ရှုကျင့်မေက မလွှဲမရှောင်သာဘဲ ထမင်းကို အမြန်စားပြီး မီးဖိုချောင်ထဲဝင်ကာ အသင့်ပြင်ထားတဲ့ အစားအစာတွေကို ဗူးထဲထည့်ကာ သူမရဲ့ မောင်ဖြစ်သူကို ရှာဖို့ ကျိုးအိမ်တော်ကနေ ထွက်လာခဲ့ပါတော့တယ်။
ရှုကျင့်ချန်က အပြင်မှာ အခန်းငှားပြီး နေတာပါ။ ကျိုးမိသားစုက သူ့ကို သူတို့နဲ့အတူ အိမ်မှာနေခွင့် မပေးခဲ့ပါဘူး၊ တကယ်လည်း အခန်းလွတ် မရှိပါဘူး။
"အစ်မ၊ ဘာလို့ အခုမှ ရောက်လာတာလဲ။ ကျွန်တော် ဆာလောင်လို့ သေတော့မယ်" လို့ ရောက်လာချင်းမှာပဲ ရှုကျင့်ချန်က ညည်းတွားရင်း သူမလက်ထဲက ထမင်းဗူးကို ဆွဲယူသွားပါတော့တယ်။
ရှုကျင့်မေက သူ့ကို စားတာ မတားခဲ့ပါဘူး။ သူ အငမ်းမရ စားသောက်နေတာကို ကြည့်ရင်း သူမက အမူအရာကင်းမဲ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည် - "စားလို့ ပြီးတာနဲ့ ပစ္စည်းတွေ သိမ်းပြီး အိမ်ပြန်တော့"
"ဟင်?" ရှုကျင့်ချန် ရင်ဝဲသွားမလို ဖြစ်သွားပါတယ်။ ပါးစပ်ထဲက အစာတွေ ဝင်သွားသည်အထိ သူ တဟွတ်ဟွတ်နဲ့ ဆက်တိုက် ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီးမှ သူ့အစ်မကို မျက်လုံးအပြူးသားနဲ့ စိုက်ကြည့်လိုက်ပါတော့တယ် - "အစ်မ၊ ဘာပြောလိုက်တာလဲ။ ကျွန်တော့်ကို ပြန်ခိုင်းတာလား"
"မင်း မပြန်ရင် ဒီမှာ ဆက်ပြီး ပြဿနာရှာဖို့ စဉ်းစားနေတာလား" လို့ ရှုကျင့်မေက တည်ကြည်တဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ မေးလိုက်ပါတယ်။
"ဘာလဲ။ ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုထဲ ဝင်လို့ လူကတော် ဖြစ်သွားတော့ ကိုယ့်မိသားစုကို ကန်ထုတ်ချင်နေပြီပေါ့လေ" ရှုကျင့်ချန်က သူမကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
"ဒီကောင်လေး၊ မင်း ဘယ်တော့မှ ဦးနှောက်ရှိလာမှာလဲ။ အမေက မင်းကို အလွန်အကျွံ အလိုလိုက်ထားတာပဲ!" ရှုကျင့်မေက ဒေါသတကြီးနဲ့ ပြောလိုက်သည် - "ဒီမှာ အလုပ်ရဖို့အတွက် ငါ ဘယ်လောက်တောင် အဖိုးအခပေးခဲ့ရလဲဆိုတာ မင်း သိရဲ့လား"
"ဘယ်လို အဖိုးအခကြီးကြီးလဲ။ အဲဒီကျိုးမိသားစုကြောင့် တူလေး သေသွားခဲ့တာလေ၊ ဒါကြောင့် ဒါက လျော်ကြေးသက်သက်ပဲ၊ သူတို့ ကိုယ်တိုင်ပဲ လာခွင့်ပြုခဲ့တာလေ!" ရှုကျင့်ချန်က ပြန်ပြောလိုက်ပါတယ်။
ရှုကျင့်မေ သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက် ချလိုက်သည် - "မင်းကို ဒီကို ခေါ်လာပေးတာ အခွင့်အရေးကြီး တစ်ခု မဟုတ်ဘူးလား။ မင်း ကြိုးစားပြီး စာကျက်၊ ရာထူးကို တည်မြဲအောင် မလုပ်နိုင်ဘူးလား။ ငါတစ်ယောက်တည်းနဲ့ ဒီလို လိုက်ကြည့်ပေးနေဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာ မင်းသိရဲ့လား။ ကျိုးမိသားစုထဲမှာ ငါ ဘယ်လိုဘဝမျိုးနဲ့ နေနေရလဲဆိုတာ မင်း သိရဲ့လား"
ကျိုးမိသားစုက အမှန်တကယ်ပင် ချမ်းသာကြွယ်ဝပြီး နောက်ခံကောင်းကာ အခြေအနေလည်း သာလွန်ကောင်းမွန်ပါတယ်။ တစ်နေ့သုံးနပ်လုံးက ထိပ်တန်းပါပဲ။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီအရာတွေထဲက ဘယ်တစ်ခုမှ သူမပိုင်ဆိုင်တာ မရှိပါဘူး။ သူမက အိမ်ထောင်ပြုပြီး ဝင်လာတဲ့ ချွေးမတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။ သူမအထက်မှာ မယားညီအစ်မနှစ်ယောက် ရှိပြီး သူတို့အားလုံးရဲ့ အထက်မှာ ကြီးစိုးနေတဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ယောက္ခမကြီးလည်း ရှိနေပါတယ်။
သူမမှာ အားကိုးစရာ မိဘအိမ် နောက်ခံလည်း မရှိပါဘူး။ သူမရဲ့ အခြေအနေက အလွန်တရာမှ မသေချာမရေရာပါဘူး!
"ဒီမှာ ခြေကုပ်ယူဖို့ တော်တော်ခက်တယ်။ ဦးလေးဘက်ကိုလည်း မသွားဘူး၊ ဘိုးဘွားတွေဘက်ကိုလည်း မသွားဘူး။ မြို့တော်မှာ ငါတို့ မောင်နှမတွေအတွက် အခြေအမြစ်ဆိုလို့ ဘာမှမရှိဘူးဆိုတာ မင်းသိရဲ့လား။ ဟောင်းหလာတဲ့ ကျိုးမိသားစု ဖယ်လိုက်ရင် ငါတို့မှာ အားကိုးစရာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။ အဲဒီကို သွားလည်ဖို့ ငါ မင်းကို အခါခါ ပြောခဲ့ပေမဲ့ မင်းက လျစ်လျူရှုနေဆဲပဲ!" ရှုကျင့်မေက သူ့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်ကင်းမဲ့မှုကို စိတ်ပျက်မုန်းတီးနေပါတယ်။
"အဲဒီကို ဘာသွားလုပ်ရမှာလဲ။ ဦးလေးနဲ့ အဒေါ်တို့က ငါတို့ကို ဘယ်လောက်တောင် မုန်းလဲဆိုတာ မင်း မသိဘူးလား။ အရင်တုန်းက အစ်မ လက်ထပ်တော့ အဒေါ်တောင် ပါတီပွဲကို မလာခဲ့ဘူးလေ!" ရှုကျင့်ချန်က နှာတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ပါတယ်။
"အဒေါ်တစ်ယောက်တည်းကပဲ ငါတို့ကို မကြိုက်တာ၊ ပြီးတော့ သူက သွေးသားတော်စပ်တာတောင် မဟုတ်ဘူး။ ဦးလေး၊ အဘွားနဲ့ အဘိုးတို့က အရင်တုန်းက စိတ်ဆိုးခဲ့ရင်တောင် သူတို့ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ငါတို့ကို ချစ်ကြတုန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းသာ အဲဒီကို ဘယ်တော့မှ မသွားဘူးဆိုရင် သူတို့ရဲ့ မေတ္တာကို ဘယ်တော့မှ မရတော့ဘူးဆိုတာ နားလည်လား" လို့ ရှုကျင့်မေက ဆုံးမပြောဆိုလိုက်ပါတယ်။
သူမသာ ရွေးချယ်စရာ ရှိမယ်ဆိုရင် ဘယ်သူက ဟိုဘက်မှာ အေးစက်စက် ခုံတန်းပေါ်မှာ သွားထိုင်ချင်မှာလဲ။ ဒါပေမဲ့ အခုသာ အဲဒီအေးစက်စက် ခုံတန်းပေါ်မှာ မခံမရပ်နိုင်ဘဲ ထိုင်မနေခဲ့ရင် အနာဂတ်မှာ တစ်ခုခုဖြစ်လာရင်တောင် ဘယ်သူ့ဆီကမှ အကူအလက် လက်တစ်ဖက်ကို ရမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
သူတို့ သူမကို မနှစ်မြို့ကြဘူးဆိုတာ သူမ မသိဘူးလို့ ထင်နေတာလား။ အဲဒီလို မနှစ်မြို့တာတွေ ရှိနေပေမဲ့ သူမ သွားနေတုန်းပါပဲ!
ရှုကျင့်ချန်က သူမရဲ့ အမြင်မျိုးကို လုံးဝ မမျှဝေခဲ့ပါဘူး။ "ကျွန်တော် မသွားဘူး။ အစ်မ သွားချင်ရင် ကိုယ့်ဘာသာ သွားလေ!"
ပြောပြီးတာနဲ့ သူက ထမင်းကို ဆက်စားနေပါတော့တယ်။
ဟောင်းหလာတဲ့ ကျိုးမိသားစုကို သူက ဂရုစိုက်တယ်များ ထင်နေလား။ သူတို့အပေါ် မမှီခိုဘဲနဲ့လည်း ဒီမြို့တော်မှာ သူ အေးအေးလူလူ အသက်ရှင်နိုင်ပါတယ်!
ရှုကျင့်မေက အရမ်းဒေါသထွက်လွန်းလို့ အဲဒီ လူမမာလိုကောင်ကို ရိုက်ချင်စိတ်တွေ ပေါ်လာခဲ့ပါတယ်။ "မင်း ဘယ်လိုပဲ တွေးတွေး ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အဘိုးနဲ့ အဘွားဆီကိုတော့ မင်း သွားကို သွားရမယ်။ နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ငါသွားမယ်၊ မင်း လိုက်ခဲ့ရမယ်!"
"မောင်လေးကော? ကျွန်တော် မောင်လေးကိုပဲ သွားရှာတော့မယ်" လို့ ရှုကျင့်ချန်က ပြန်ပြောလိုက်ပါတယ်။
"သူ့ကိုယ်သူတောင် ကောင်းကောင်း မထိန်းနိုင်ဘူး။ မောင်လေးကို သွားရှာလို့ ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ" လို့ ရှုကျင့်မေက အပြတ်ပြောလိုက်ပါတယ်။
ဘာတစ်ခုမှ အဆင်ပြေပုံ မပေါ်ပါဘူး။ သူမရဲ့ မောင်ငယ်က လုံးဝ အသုံးမကျဘဲ၊ သူမရဲ့ ခင်ပွန်းကလည်း လူလည်ဖြုန်းတီး ဖြစ်နေပါတယ်။ သူမကိုယ်တိုင်လည်း စက်ရုံထဲ ဝင်ချင်ခဲ့ပေမဲ့ စိတ်မကောင်းစရာက စာမေးပွဲအောင်ဖို့ စာတွေ ဘာမှ မသိခဲ့ပါဘူး!
အဲဒီလို ဖြစ်လာမယ်ဆိုတာသာ သူမ ကြိုသိခဲ့ရင် သွားကိုက်ခံပြီး အဲဒီတုန်းက ကျိုးအာနီနဲ့ အတူတူ ကြိုးစားပြီး စာသင်ခဲ့မှာပါ။ တစ်နေကုန် ရုပ်မြင်သံကြား ရှေ့မှာ စဉ်းစားဉာဏ်မရှိဘဲ ထိုင်ကြည့်နေရင်းနဲ့ အချိန်တွေ ဘာလို့ အလကားကုန်ခံခဲ့တာလဲ။
အခုတော့ ဒါတွေတွေးနေလည်း အကျိုးမရှိတော့ပါဘူး။ အရေးအကြီးဆုံးက သူမရဲ့ မောင်ဖြစ်သူကို မွေးမိဘဘိုးဘွားတွေရဲ့ အိမ်ကို မကြာခဏ သွားလည်ဖို့ အတင်းအကျပ် တွန်းအားပေးဖို့ပါပဲ။ သူ သွားကို သွားရပါမယ်!
သူ လူရိုက်ခဲ့ပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ အဲဒီကိစ္စ ငြိမ်သွားခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှုကျင့်ချန်ရဲ့ နာမည်ကောင်းနဲ့ စက်ရုံတွင်းက ဆက်ဆံရေးတွေကတော့ လုံးဝ ပျက်စီးသွားခဲ့ပါတော့တယ်။
သူ့ရဲ့ နောက်တစ်ကြိမ် ရတဲ့ အားလပ်ရက်မှာ ရှုကျင့်မေက သူ့ကို ဆွဲခေါ်ပြီး ကျိုးမိသားစုဟောင်းဆီကို ဧည့်သည်အဖြစ် သွားရောက်လည်ပတ်ခဲ့ပါတော့တယ်။