Back to the Sixties: Farm, Get Wealthy & Raise the Cubs – Chapter 425 Old Zhou Familys improvement

အခန်း ( ၄၂၅ ) - ကျိုးမိသားစုဟောင်း၏ တိုးတက်လာမှု

လင်ချင်ဟယ်က ဇိုးစိနီကို ဝမ်ကော်တုန်းနှင့် လက်ထပ်ပေးရန် ခေါ်သွားခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။

အကယ်၍ အိမ်ထောင်ဖက်ဖြစ်လာနိုင်လျှင်လည်း မဆိုးလှပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဝမ်မိသားစု၏ ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် မိသားစုနောက်ခံမှာ အလွန်ကောင်းမွန်လှသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ခလုတ်ကို ခြေချမိသည်နှင့် ချွေးမဖြစ်လာမည့်သူမှာ အဘယ်မှာလျှင် ဆင်းရဲပင်ပန်းရမည်နည်း။

သို့သော်လည်း လင်ချင်ဟယ်က ဤကိစ္စကို အလွန်အမင်း အလေးအနက်မထားပေ။

ထိုစဉ်က ဒါနီနှင့်ပတ်သက်၍ဆိုလျှင် သူမအနေဖြင့် လုံးဝမေ့ထားလိုက်နိုင်သည်— ထိုအချိန်က သူတို့မိသားစုပင် ထိုနေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့လာကြခြင်း မရှိသေးပေ။ သို့သော် သူမ၏နောက်မှ ငယ်သောကလေးများကိုမူ အပြင်လောကကို မြင်တွေ့စေရန်နှင့် အသိအမြင်ကျယ်လာစေရန် ခေါ်ထုတ်လာခြင်းက အကျိုးရှိပေသည်။ သဘာဝကျကျပင် အဓိကအချက်မှာ သူတို့ကိုယ်တိုင် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာ နေထိုင်ကြရန်ပင် ဖြစ်သည်။

သို့တိုင်အောင် ရှုရှန့်မေ၏ ရှေ့ဥပမာ ရှိခဲ့သဖြင့် လင်ချင်ဟယ်မှာ ဇိုးစိနီကို ခေါ်လာရန်နှင့်ပတ်သက်၍ အနည်းငယ် နှောင့်နှေးတွန့်ဆုတ်နေမိသည်။

အခါခပ်သိမ်း၊ အကြီးဆုံးအစ်မတော် ဖြစ်စေ၊ ဇိုးစိနီ ဖြစ်စေ လင်ချင်ဟယ်က သူတို့ကို ကြီးပြင်းလာသည်အထိ ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ခဲ့ပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ အတူတကွ နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။ လူတိုင်းက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကောင်းကောင်းသိကြသည်။

သို့ရာတွင် ရှုရှန့်မေ၏ ခါးသီးမှုကို ခံခဲ့ရဖူးသဖြင့် လင်ချင်ဟယ်က ဤကိစ္စကို ချက်ချင်းပင် မပြောပြခဲ့ပေ။

မေလတွင် လင်ချင်ဟယ်သည် အကြီးဆုံးအစ်မတော် နှင့် ဖုန်းဖြင့် စကားပြောဖြစ်ခဲ့သည်။

သူမသည် သူမနှင့် ဖုန်းဖြင့် မကြာခဏ စကားပြောဆိုလေ့ရှိပြီး တစ်လလျှင် အနည်းဆုံး တစ်ကြိမ် (သို့မဟုတ်) နှစ်ကြိမ် ရှိတတ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် အကြီးဆုံးအစ်မတော် က သူမ၏ ရုံးခန်းသို့ ဖုန်းခေါ်ဆိုတတ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့သည် ပထမဦးဆုံး အိမ်ထောင်စုခွဲဖြစ်သောကြောင့်တည်း။ သားအကြီးဆုံးနှင့် ချွေးမအကြီးဆုံးအနေဖြင့် ချင်ဟယ်နှင့်အတူ ယခုလက်ရှိ နေထိုင်နေကြသော အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး တို့ကို တစ်လလျှင် တစ်ကြိမ် (သို့မဟုတ်) နှစ်ကြိမ် လှမ်းခေါ်၍ မေးမြန်းစုံစမ်းခြင်းမှာ သင့်လျော်ပေသည်။ ၎င်းအတွက် ငွေကုန်ကြေးကျ များပြားသည်လည်း မဟုတ်ချေ၊ ထို့ကြောင့် ဖုန်းခေါ်ခြင်းမှာ လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်သော အရာပင်တည်း။

ဖုန်းပြောဆိုနေစဉ်အတွင်း အကြီးဆုံးအစ်မတော် က သူမအား ဤသို့ပြောပြခဲ့သည် - "မနေ့က တတိယမောင်လေး ပြန်လာပြီး မင်းကို ပြောပြခိုင်းလိုက်တယ်။ အဆင်ပြေမပြေ ကြည့်ပါဦးတဲ့— အကယ်၍ အဆင်ပြေမယ်ဆိုရင် နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်မှာ တောင်ဘက်ခြမ်းကနေ သူ့အတွက် မော်တော်ဆိုင်ကယ်တစ်စီး ဝယ်ပြီး ပြန်ယူလာပေးနိုင်မလားလို့ပါပဲ။"

"သူ စဉ်းစားမိသွားပြီပေါ့လေ" လင်ချင်ဟယ်က ပြုံးလိုက်သည်။

ပြီးခဲ့သည့် နွေရာသီက ခရီးထွက်စဉ်တုန်းက သူမနှင့် ဇိုးချင်းပိုင်တို့သည် သူမ၏ မောင်ရင်းအတွက် တစ်စီး ဝယ်ယူလာခဲ့ကြဖူးသည်။ ကုန်ကျစရိတ်မှာ ယွမ်ခုနစ်ရာကျော် ရှိခဲ့ပြီး သေချာပေါက် အလွယ်တဝယ်နိုင်သည့် ဈေးနှုန်းတော့ မဟုတ်ပေ။

ထိုစဉ်က တတိယမောင်လေးနှင့် တတိယမောင်လေး၏ဇနီးတို့ နှစ်ဦးစလုံး တွန့်ဆုတ်နေခဲ့ကြသည်။ လင်ချင်ဟယ်က သူတို့ဘာသာသူတို့ ဆက်လက်စဉ်းစားစေရန် ထိုအတိုင်း လွှတ်ထားခဲ့သည်။ ယခုအခါတွင်မူ သူတို့အနေဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ပုံရပေသည်။

"ဆုံးဖြတ်မိသွားကြပြီလေ။ မင်းရဲ့မောင်လေးက အဲဒါနဲ့ ဘယ်လောက်တောင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေလဲဆိုတာ မင်းသိမှာမဟုတ်ဘူး။ အဲဒီမော်တော်ဆိုင်ကယ်က ဘယ်သူ့ကိုမဆို ခဏလောက် ရူးသွပ်သွားစေနိုင်လောက်တဲ့အထိ လုံလောက်တယ်လေ" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ပျော်ရွှင်စွာ ပြောကြားခဲ့သည်။

၁၉၈၀ ပြည့်လွန်နှစ်များ အစောပိုင်းကာလက မော်တော်ဆိုင်ကယ်များဆိုသည်မှာ ငှက်ရှားပါးပါးပင် ဖြစ်ပြီး အထူးသဖြင့် ကျေးလက်ဒေသများတွင် ပို၍ပင် ရှားပါးလှသည်။ မြို့ပြတွင်မူ သာမန်အားဖြင့် အတော်အတန် ရှိကြသည်ပင်တည်း။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အချို့လူများတွင် ကားငယ်များပင် ရှိနေကြရာ မော်တော်ဆိုင်ကယ်ဆိုသည်မှာ အလွန်တရာ ထူးဆန်းအံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ပေ။ သို့သော်လည်း အလွယ်တကူ မြင်တွေ့ရလေ့ရှိသော အရာတော့ မဟုတ်သေးပေ။

ပြီးခဲ့သည့်နှစ်က တတိယမောင်လေးလင် မော်တော်ဆိုင်ကယ်တစ်စီး ရရှိသွားပြီးနောက်ပိုင်းတွင် သူသည် လေလိုအလျင်စလိုဖြင့် သွားလာလှုပ်ရှားနိုင်ခဲ့သည်။ ခရီးစဉ်တစ်ခုလျှင် ကုန်ပစ္စည်းများကို ပိုမိုတင်ဆောင်နိုင်ရုံသာမက အရေးအကြီးဆုံးမှာ သူ၏ ပင်ပန်းဆင်းရဲမှုများ အတော်လေး လျော့ပါးသွားခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

မြို့သို့ စက်ဘီးဖြင့် တစ်ခေါက် (သို့မဟုတ်) နှစ်ခေါက် သွားလာခြင်းက ပြဿနာမရှိလှသော်လည်း တစ်နှစ်ပတ်လုံး လုပ်ဆောင်ရခြင်းမှာမူ မတူညီပေ။ ထိုအချိန်က လူများအနေဖြင့် ဆင်းရဲဒဏ်ကို သည်းခံနိုင်ကြလျှင်တောင်မှ လူ့ခန္ဓာကိုယ်တွင် အကန့်အသတ် ဟူ၍ ရှိနေစမြဲပင်တည်း။

တတိယမောင်လေးလင် ထိုမော်တော်ဆိုင်ကယ်ကို ရရှိခဲ့သည့်အချိန်မှစ၍ စွမ်းဆောင်ရည်ကောင်းမွန်သော ကုန်သည်တစ်ဦးဖြစ်သည့်အလျောက် သူသည် မိသားစုတစ်စုက ဘဲအမြောက်အမြား မွေးမြူထားရာ ပို၍ဝေးလံသော ရေကာတာတစ်ခုဆီသို့ စတင်သွားရောက်ခဲ့သည်။ သူသည် ထိုနေရာသို့ ဘဲဥများ၊ ဘဲများနှင့် အရှင်လတ်လတ် ငါးများကို သွားရောက်စုဆောင်းခဲ့ရာ သူ၏ဆိုင်တစ်ဆိုင်လုံးတွင် ကုန်ပစ္စည်းအမျိုးအစား ပိုမိုစုံလင်လာစေခဲ့သည်။ သဘာဝကျကျပင် သူ၏ ရောင်းဝယ်ဖောက်ကားရေး လုပ်ငန်းမှာ ပိုမိုတိုးတက်ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။ မော်တော်ဆိုင်ကယ်၏ ကျေးဇူးကြောင့် သူသည် ယခင်ကလောက် မပင်ပန်းတော့ပေ။

တတိယမောင်လေးနှင့်ပတ်သက်၍မူ သူက ယခုတိုင် စက်ဘီးကိုသာ နင်းနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ ယခင်အတိုင်း ဆက်လုပ်ရန် ကျေနပ်နေခဲ့မည်ဆိုလျှင် ပြဿနာမရှိလှပေ၊ သို့သော် အောင်မြင်မှုများတွင် ကွာဟချက် ကျယ်ပြန့်လာသည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ သူ၏စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားလာတော့သည်။

ပြဿနာမှာ မော်တော်ဆိုင်ကယ်များက ဈေးအလွန်ကြီးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ဆိုင်တစ်ခုလုံး၏ တန်ဖိုးမှာ အဆိုပါပမာဏလောက်သာ ရှိပြီး မော်တော်ဆိုင်ကယ်တစ်စီးက ယွမ်တစ်သောင်း (သို့မဟုတ်) ယွမ်ခုနစ်ရာကျော် ကျသင့်နေပေသည်။ (မှတ်ချက်- မူရင်းတွင် ယွမ်ခုနစ်ရာကျော်ဟု ဖော်ပြထားသည်)

ထို့ကြောင့် တတိယမောင်လေးနှင့် တတိယမောင်လေး၏ဇနီးတို့မှာ လင်ချင်ဟယ်နှင့် အကြီးဆုံးအစ်မတော် တို့ ဖုန်းမပြောမီ ရက်အနည်းငယ်အလိုအထိ တွန့်ဆုတ်နေခဲ့ကြဆဲပင် ဖြစ်သည်။

တတိယမောင်လေးသည် ကြက်ဝယ်ရန် မော်တော်ဆိုင်ကယ်ဖြင့် ရောက်ရှိလာသူတစ်ဦးအား ယာဉ်တန်ဖိုး မည်မျှကျသင့်ကြောင်း မေးမြန်းခဲ့ဖူးသည်။ ထိုသူက သူကိုယ်တိုင်ဝယ်ယူခဲ့ခြင်းမဟုတ်ကြောင်း၊ တောင်ဘက်ခြမ်းမှ သူငယ်ချင်းတစ်ဦးက ယူဆောင်လာပေးခြင်းဖြစ်ပြီး ယွမ်တစ်ထောင့်တစ်ရာ ကျသင့်ကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။

တတိယမောင်လေးနှင့် တတိယမောင်လေး၏ဇနီး နှစ်ဦးစလုံးက ထိုစကားကို ကြားခဲ့ကြရသည်။ ထိုနေရာတွင်ပင် သူတို့က ယာဉ်မှာ အလွန်ပင် ခမ်းနားထည်ဝါပုံရသည်ဟု သာမန်မျှသာ မှတ်ချက်ပေးခဲ့ကြသော်လည်း ထိုသူ ထွက်သွားသည်နှင့် သူတို့မှာ အံ့သြတကြီးဖြင့် လျှာသပ်ခဲ့ကြတော့သည်။

ထိုအခိုက်အတောက်တွင်မှ လင်ချင်ဟယ်တို့ လင်မယားက သူတို့အပေါ် မည်မျှကြင်နာခဲ့ကြသည်ကို ထိုဇနီးမောင်နှံ သဘောပေါက်သွားခဲ့ကြသည်။

အမြတ်ငွေ တစ်ပြားတစ်ချပ်မျှပင် ပိုမိုယူခဲ့ပေ။ တောင်ဘက်ခြမ်းတွင် ကျသင့်သည့်ဈေးအတိုင်းသာ တောင်းခံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုသူ၏ သူငယ်ချင်းကိုသာ ကြည့်ပါလေ— ပြန်လည်ရောင်းချရုံမျှဖြင့် ယွမ်လေးရာနီးပါး အမြတ်တင်ခဲ့ကာ လူများကို ဆိတ်ဆီဆွဲသကဲ့သို့ ဆက်ဆံခဲ့သည်။

ဤဖြစ်ရပ်ကြောင့်နှင့် မော်တော်ဆိုင်ကယ်ရရှိသွားပြီးနောက် တတိယမောင်လေးလင်၏ လုပ်ငန်းများ မည်မျှဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာသည်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် တတိယမောင်လေးမှာ သွားကိုကြိတ်ကာ ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။ သူ ကျေးလက်ဒေသသို့ ထွက်ကုန်များသွားရောက် စုဆောင်းစဉ်က အကြီးဆုံးအစ်မတော် ထံသို့ ဤကိစ္စကို ပြောပြပြီး သတင်းပါးခိုင်းလိုက်သည်။

လင်ချင်ဟယ်လည်း သဘောတူခဲ့သည်။ မော်တော်ဆိုင်ကယ်၏ ဈေးနှုန်း မြင့်တက်သွားခြင်း ရှိမရှိနှင့်ပတ်သက်၍မူ အရေးမကြီးပေ၊ လက်ရှိကျသင့်မည့်ဈေးနှုန်းကသာ သူတို့ပေးချေရမည့် ဈေးနှုန်းပင် ဖြစ်ပေမည်။ သူမ၏ မောင်ရင်းအတွက် ပေးခဲ့ဖူးသည့် ဈေးနှုန်းအတိုင်း တမင်တကာ တိုက်ဆိုင်ပေးရန် မလိုအပ်သလို၊ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကွာခြားချက်မှာ ကြီးမားလှမည် မဟုတ်ပေ။

"ဒီနှစ်တော့ မင်းအတွက် ဆားစိမ်ဘဲဥတစ်ဥကို ငါသိမ်းထားပေးမယ်။ မင်းပြန်လာတဲ့အခါ ရန်ကုန် (မြို့တော်) ကို ယူသွားပြီး စားလိုက်ပေါ့" ဟု ဖုန်းချတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် မှာကြားခဲ့သည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း အကြီးဆုံးအစ်မတော် နဲ့ ကျွန်မ ရိုကျိုးနေတော့မှာ မဟုတ်ဘူးနော်" ဟု လင်ချင်ဟယ်က ပြုံးလျက် ပြန်လည်ပြောကြားခဲ့သည်။

"ရိုကျိုးစရာ ဘာရှိလို့လဲကွ" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော် က သွားဖြဲပြုံးလိုက်သည်။

မောင်နှမတော်စပ်သူ နှစ်ဦး ဖုန်းချလိုက်ကြသည်။ အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ရွာရုံးခွဲ အတွင်းရေးမှူး၏ဇနီးအား ဖုန်းခေါ်ဆိုခကို ပေးချေလိုက်ပြီး "ကျွန်မ ဒါကို မကြာခဏ သုံးဖြစ်နေတယ်။ အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွားလို့ ခွင့်လွှတ်ပါနော်" ဟု ပြုံးလျက်ပြောသည်။

"ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။ မောင်နှမတွေက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ဒီလောက်တောင် ရင်းနှီးချစ်ခင်ကြတာ မြင်လို့ကောင်းလိုက်တာ။ ကျွန်မတို့ရွာမှာတော့ ဒါမျိုး သိပ်မတွေ့ရဘူး" ဟု အတွင်းရေးမှူး၏ဇနီးက ပြုံးလျက် မှတ်ချက်ပေးခဲ့သည်။

ယခုခေတ်ကာလတွင် ကျိုးမိသားစုဟောင်းသည် ဇိုးကျားရွာတွင် အလွန်ကောင်းမွန်သော နာမည်ဂုဏ်သတင်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်။ ဖုန်းခေါ်ဆိုခ မပေးသည်တော့ မဟုတ်ပေ၊ ဖုန်းအနည်းငယ် ခေါ်ဆိုခြင်းကလည်း ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသည့် ကိစ္စမဟုတ်ပေ။

အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ယဉ်ကျေးပျူငှာသော စကားအချို့ကို ပြောဆိုပြီးနောက် အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ရွာရုံးခွဲ အတွင်းရေးမှူး၏ဇနီးက သူမ၏ခင်ပွန်းဖြစ်သူဘက်သို့ လှည့်ကာ "ခြောက်ဦးမြောက် ဘိုးအေရဲ့မိသားစုထဲမှာ ဒုတိယအိမ်ထောင်စုခွဲကလွဲပြီး ဘယ်သူမှ တိုးတက်လာတာ မရှိဘူး။ ကျန်တဲ့ သုံးခုကတော့ ပိုကောင်းတဲ့ဘက်ကို အသီးသီး ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာကြတယ်" ဟု ပြောဆိုခဲ့သည်။

"မင်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ ဒုတိယအိမ်ထောင်စုခွဲကလည်း အဆင်ပြေနေတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု ရွာပါတီအတွင်းရေးမှူးက ဆေးတံကြီးကို ဖွာရှိုက်ရင်း ပြန်လည်ပြောကြားခဲ့သည်။

အတွင်းရေးမှူး၏ဇနီးက ထပ်မံ၍ တစ်စုံတစ်ရာ မှတ်ချက်မပေးတော့ပေ။ မိသားစုတိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင်ကိစ္စရပ်များ ကိုယ်စီရှိကြပေရာ အခြားသူများ၏ အရေးကိစ္စများကို သူမအနေဖြင့် မည်သို့လျှင် ဂရုစိုက်နိုင်မည်နည်း။

အကြီးဆုံးအစ်မတော် နှင့် အစ်တ်ကြီးတို့သည် ပြီးခဲ့သည့်နှစ် အနှောင်းပိုင်းတွင် နေအိမ်သစ်သို့ ပြောင်းရွှေ့သွားခဲ့ကြပြီး ကျိုးမိသားစုဟောင်း၏ နေအိမ်ဟောင်းကို ထင်းများသိုလှောင်ရန်အတွက် အသုံးပြုနေကြသည်။ တတိယမောင်လေးနှင့် တတိယမောင်လေး၏ဇနီးတို့၏ မိသားစုတစ်စုလုံးမှာလည်း နှစ်သစ်ကူးကာလအတွင်း ရက်အနည်းငယ်မျှသာ ပြန်လာကြသည်။

ယခုအခါတွင်မူ ဒုတိယအိမ်ထောင်စုခွဲတစ်ခုတည်းသာလျှင် ထိုနေရာတွင် ဆက်လက်နေထိုင်လျက် ရှိတော့သည်။

တတိယမောင်လေးက ဟင်းသီးဟင်းရွက်များနှင့် ဥများကို သွားရောက်စုဆောင်းစဉ် အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ဤသတင်းကို သူထံသို့ ပါးလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ ဘိုးတော်စတုတ္ထမြောက်နဲ့ စတုတ္ထမောင်လေးရဲ့ဇနီးကို တကယ်ပဲ အနှောင့်အယှက်ပေးရတော့မှာပဲ" ဟု တတိယမောင်လေးက ပြုံးလျက် ပြန်လည်ပြောကြားခဲ့သည်။

သူသည် ဤအရာမှာ လွယ်ကူမည်မဟုတ်ကြောင်း ကောင်းစွာသိရှိထားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တောင်ဘက်ခြမ်းကဲ့သို့ ဝေးလံလှသော ဒေသတစ်ခုမှ ပစ္စည်းတစ်ခုခုကို ပြန်လည်သယ်ဆောင်လာခြင်းမှာ ရိုးရှင်းလွယ်ကူသော ကိစ္စတစ်ခု မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူကိုယ်တိုင် လုပ်ဆောင်ရန် နည်းလမ်းမရှိသဖြင့် ဘိုးတော်စတုတ္ထမြောက်ကိုသာ အားကိုးရပေတော့မည်။

အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ထပ်မံ၍ တစ်စုံတစ်ရာ ပိုမိုမပြောတော့ဘဲ အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး တို့ ထိုနေရာတွင် အဆင်ပြေလျက်ရှိကြောင်းကိုသာ Mention လုပ်သွားခဲ့သည်။

"ချမ်းကျီက အဲဒီဘက်ကို သွားခဲ့တယ်။ သူ အခု ဘယ်လိုနေလဲ" ဟု တတိယမောင်လေးက မေးမြန်းခဲ့သည်။

အကြီးဆုံးအစ်မတော် မှာ အနည်းငယ် မိန်းမောသွားခဲ့သည်။ "ချမ်းကျီက ဘယ်တုန်းက မြို့တော်ကို သွားတာလဲ"

"သွားတာ အတော်ကြာပြီလေ။ အကြီးဆုံးအစ်မတော် မသိဘူးလား" ဟု တတိယမောင်လေးက ပြောသည်။

"ချင်ဟယ် ပြောတာတော့ မကြားမိဘူး" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီးမှ "ချင်ဟယ်က သူ့ကို သွားခွင့်ပေးလိုက်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဘယ်လိုလဲ" ဟု ပြန်လည်မေးမြန်းခဲ့သည်။

"မသိဘူးလေ။ ပထမအမတ်မက ချမ်းကျီကို ဘူတာရုံအထိ လိုက်ပို့ပေးရင်းနဲ့ လမ်းကြုံလို့ ငါ့ဆိုင်ဘက်ကို ဝင်သွားတာ" ဟု တတိယမောင်လေးက ရှင်းပြခဲ့သည်။

အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ ဒုတိယသမီး ဖုန်းပြန်ဆက်လာသည့်အခါတွင် ဤကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ အမှန်တကယ် မည်သို့ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို သူမ မေးမြန်းရပေတော့မည်။ ချမ်းကျီ၏ စရိုက်သဘာဝအရ ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို သူမည်ကဲ့သို့ စောင့်ကြည့်နိုင်မည်နည်း။ အခြားသူများနှင့် အလွယ်တကူ ပြဿနာဖြစ်ပွားရန်မှာ အလွန်တရာ လွယ်ကူလွန်းလှပေသည်။