"ဒီကျိုးမိသားစုဟောင်းရဲ့ တူမလေးက တော်တော်လေး စွမ်းတာပဲ" လင်းချင်းဟော့က ကျိုးရှ တို့မေအား သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးရှတို့မေက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "သူ့ကလေးပျက်ကျတဲ့ကိစ္စကို အသုံးချပြီး ရှန်းကျိန်းကို ကျောက်မိသားစုရဲ့ စက်ရုံမှာ ရာထူးတစ်ခု ရအောင် လုပ်ပေးမလို့လား။"
"အင်းလေ။" လင်းချင်းဟော့က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သော်လည်း သူမ၏ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော သံသယများကိုတော့ စိတ်ထဲတွင်သာ ဖخဲထားလိုက်သည်။
ရှုရှန်းမေက သူမ၏ မောင်လေးကို မြို့ပေါ်သို့ ခေါ်လာချင်နေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ သူမ အမြဲတမ်း တောင့်တခဲ့သော်လည်း အခွင့်အရေး မရခဲ့ပေ။ ထို့အပြင် လင်းချင်းဟော့က ရှုရှန်းမေသည် ပထမဆုံးအစကတည်းက ကျောက်ကျွင်း ကို ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းမှာ ဤကျောက်မိသားစု၏ အနေအထားကြောင့်ပင်ဖြစ်မည်ဟု သံသယဝင်နေခဲ့သည်။ ကျောက်အဖေက အဆင့်မြင့် စက်ရုံညွှန်ကြားရေးမှူးတစ်ဦးဖြစ်ရာ လူတစ်ယောက်အတွက် အလုပ်အကိုင်ရှာပေးဖို့ဆိုတာ ဘာများခက်ခဲနိုင်မည်နည်း။
သို့သော် ရှုရှန်းမေက အစကတည်းက အဆင့်အတန်းမြင့်မြင့်ဖြင့် အိမ်ထောင်ပြုခဲ့သောကြောင့် ကျောက်မိသားစုအတွင်း၌ သူမ၏ အနေအထားမှာ အမြဲတမ်း နိမ့်ကျနေခဲ့သည်။ သူမ၏ မောင်လေးအတွက် မည်သည့်အခါကမျှ တောင်းဆိုဝံ့ခဲ့ပေ။ သို့ရာတွင် ယခု ကိုယ်ဝန်ပျက်ကျသည့်ကိစ္စ ပေါ်ပေါက်လာသောအခါတွင်မူ သူမသည် ဤအခွင့်အရေးကို အမိအရ ဆုပ်ကိုင်ကာ အသုံးချလိုက်ခြင်းပင်တည်း။ ကျောက်မိသားစုက နာမည်ဂုဏ်သတင်းကို အလွန်အမင်း တန်ဖိုးထားကြသော ပြုံးပြနေသည့် ကျားကွက်ဆင်ထားသူများ ဖြစ်ကြသည်။ မြေးဖြစ်သူ ဆုံးရှုံးရခြင်းက အသေးအဖွဲကိစ္စမဟုတ်သလို လူအများရှေ့တွင် အရှက်ကွဲစရာ အဖြစ်အပျက်မျိုးကိုလည်း လုံးဝ မလိုချင်ကြပေ။
ထို့ကြောင့် ဤကိစ္စကို ငြိမ်းချမ်းစွာ ဖြေရှင်းရန်အတွက် စက်ရုံအလုပ်အကိုင်နေရာတစ်ခုကို အသုံးပြုခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
လင်းချင်းဟော့၏ တွက်ချက်မှုမှာ လုံးဝ မှန်ကန်ပေလိမ့်မည်။ သူမ ထင်မြင်ချက်သာ မှန်ခဲ့ပါက ဤတူမဖြစ်သူ ရှုရှန်းမေသည် ကြံစည်ရာတွင် တော်တော်လေး လက်ရုံးရည်ထက်မြက်သူ တစ်ဦးပင်တည်း။
ကျိုးမိသားစုဟောင်းမှ တူမများထဲတွင် သူမနှင့် ယှဉ်နိုင်မည့်သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မှ ရှိမည်မဟုတ်ဟု သူမ တိတ်တဆိတ် တွေးမိသည်။ ကျိုးမိသားစုမှ မိန်းကလေးများသည် အသိဉာဏ် မညံ့ကြသော်လည်း လှည့်ကွက်ဆင်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် ရှုရှန်းမေကို မည်သူမျှ မမီနိုင်ကြပေ။
ကျိုးရှတို့မေက ရိုးသားစွာပင် ပြောလိုက်သည်၊ "ရှုရှန်းမေက ဘာတွေများ တွေးနေတာလဲ။ ကျိန်းကျိန်းက စာလုံးတောင် အများကြီး မဖတ်တတ်ဘူး။ စက်ရုံထဲ ရောက်သွားရင် သူ့အတွက် အရှက်ကွဲစရာကြီး ဖြစ်သွားမှာပေါ့။"
စက်ရုံအလုပ်တစ်ခု ရရန်ဆိုသည်မှာ ထိုမျှလွယ်ကူသည် မဟုတ်ပေ။ ပညာရေးအဆင့်အတန်း အချို့မရှိဘဲနှင့် အလုပ်သမားတစ်ဦးသည် စက်ယန္တရားများကို မည်သို့ ကိုင်တွယ်ရမည်ကို သိမည်မဟုတ်သလို ဘေးမှလူများကလည်း အလွယ်တကူပင် ဝိုင်းဝန်းလက်ညှိုးထိုးကြလိမ့်မည်။
လင်းချင်းဟော့က ဘာမှမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ရှုမိသားစုဟောင်း၏ ကိုယ်ပိုင်ကိစ္စသာ ဖြစ်ပေသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အမေကျိုး၏ စိတ်ထဲတွင် နူးညံ့သွားခဲ့သည်။ လင်းချင်းဟော့က ရှုရှန်းမေကို မနှစ်မြို့ကြောင်း သိထားသဖြင့် သူမအနေဖြင့် ၎င်းကိစ္စကို တိုက်ရိုက် မပြောဝံ့ဘဲ ကျိုးရှတို့မေကို အကဲခတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ "ကျိန်းကျိန်းက မြို့ပေါ်ကို ရောက်လာပြီ။ သူ့ကို ဘယ်လို စီစဉ်ပေးသင့်မလဲ။"
ကျိုးရှတို့မေက ထိုမေးခွန်းကို ကြားလျှင် အံ့ဩသွားသည်။ "ဘယ်သူက ဖိတ်ခေါ်ခဲ့တာလဲ၊ အဲဒီလူကပဲ စီစဉ်သင့်တာပေါ့။ ငါတို့ ဝင်ပါစရာ လိုလို့လား။" ထို့နောက် သူမက မိခင်ဖြစ်သူကို တားမြစ်ပြောဆိုလိုက်သည်၊ "အမေ၊ အမေ အချိန်ရရင် ကြက်မွေးတဲ့ဘက်ကိုပဲ အာရုံစိုက်ပါ။ စတုတ္ထချွေးမဆီက ကြားတာတော့ တာဝါက နှစ်လအတွင်း ပြန်လာမယ်လို့ ဆိုတယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ တစ်ပတ်ပဲ နေလို့ရမှာဆိုတော့ အမေက သူ့ကို အစောဆုံးနဲ့ အကောင်းဆုံး ပြုစုပေးဖို့ လိုတယ်နော်။"
"သူ့ကို မတွေ့ရတာ တစ်နှစ်နီးပါး ရှိပြီလေ၊ ဒီတစ်ခါ သူက ခုနစ်ရက်ပဲ နေလို့ရတာလား။" အမေကျိုး၏ အာရုံစိုက်မှုမှာ ချက်ချင်းပင် တစ်ဖက်သို့ လွှဲသွားခဲ့သည်။
"ဟုတ်တယ်။ အမေရဲ့ မြေးအကြီးဆုံးအတွက်တော့ တကယ် မလွယ်ကူပါဘူး။ ဒီသမီးတွေဘက်က မြေးတွေအတွက်ကိုတော့ သူတို့ရဲ့ ဘိုးဘွားတွေပဲ စိတ်ပူခိုင်းလိုက်ပါ၊ သူတို့က အဖိုးအဘွား မရှိတဲ့ ချန်ချန်တို့နဲ့မှ မတူတာ" ဟု ကျိုးရှတို့မေက ထောက်ပြပြောဆိုသည်။
အမေကျိုးက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ငါလည်း သိပါတယ်၊ မေးကြည့်ရုံပါ။ ကိုယ့်မိသားစုအတွက် နည်းနည်းပါးပါး မကူညီဘဲ ဘယ်လိုနေမလဲ။"
"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျမနဲ့ တာလင်ကိုတော့ လာမမေးနဲ့တော့။ ကျမတို့နှစ်ယောက်စလုံးက လေးနာရီထိုးတာနဲ့ ထပြီး အလုပ်လုပ်ရတာ။ ဒီကိစ္စတွေ အားလုံးကို လိုက်ကြည့်ပေးဖို့ အလုပ်တွေ ရှုပ်နေတယ်" ဟု ကျိုးရှတို့မေက ကြေညာလိုက်သည်။
အမေကျိုးလည်း စကားမပြောတော့ဘဲ တိတ်ဆိတ်သွားရှာသည်။
ရှုရှန်းကျိန်း မြို့ပေါ်သို့ ရောက်လာသော်လည်း သူ၏ အပြုအမူများမှာ အလွန်ပင် မာနကြီးလှသည်။ ပထမရက်တွင် တစ်ခေါက် ရောက်လာသည်မှလွဲ၍ သူသည် နောက်ထပ် လုံးဝ လာရောက်ခြင်း မရှိတော့ပေ။
လင်းချင်းဟော့က လုံးဝ ဂရုမစိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ ခေါင်းခါမိဆဲ ဖြစ်သည်။
သဘာဝစရိုက်နှင့် ပတ်သက်လာလျှင် ရှုရှန်းကျိန်းမှာ အလွန်ပင် ရင့်ကျက်မှု နည်းပါးနေဆဲဖြစ်ပြီး သူ့အမကို လုံးဝ မမီပေ။ ရှုရှန်းမေက အနည်းဆုံးတော့ မျက်နှာငယ်စရာ ကြုံရပြီးနောက်မှာတောင် တောင်းပန်စကား မဆိုဘဲ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို မျက်နှာပြောင်တိုက်ကာ ဆက်လက် လာရောက်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။ ပထမအမနှင့် ပထမအမောင်တို့က ကဲ့သို့သော သမီးမျိုးကို မည်သို့ မွေးထုတ်ပျိုးထောင်ခဲ့ကြသည်ကို လင်းချင်းဟော့ လုံးဝ နားမလည်နိုင်တော့ပေ။
ရှုရှန်းမေနှင့် ရှုရှန်းကျိန်းတို့ကြောင့် အနှောင့်အယှက်အချို့ ရှိခဲ့သော်လည်း ဘဝကတော့ အေးချမ်းစွာ ဆက်လက် လည်ပတ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ ရှုရှန်းကျိန်း ရောက်လာခြင်းက အရေးမပါလှသော ကိစ္စတစ်ခုသာဖြစ်ပြီး သူမ၏ မိသားစု ပုံမှန်လုပ်ငန်းစဉ်များကို မည်သို့မျှ မထိခိုက်နိုင်ပေ။ တစ်ခြားတစ်မျိုးတွေးမိလျှင်တော့ ထိုသူ့ကို အလွန်အမင်း တန်ဖိုးထားပေးရာ ကျပေလိမ့်မည်။
တနင်္ဂနွေနေ့တွင် လင်းချင်းဟော့ အနားယူရသည့်ရက်၌ အဒေါ်ဝေက သူမထံသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
အမျိုးသမီးနှစ်ဦးသား အခန်းထဲတွင် ထိုင်ကာ ပျားရည် မျက်နှာဖုံးကို လိမ်းကျံနေကြသည်။ လင်းချင်းဟော့က ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ သူမ၏ သားအကြီးဆုံး နွေရာသီတွင် ပြန်လာမည့်ကိစ္စကို ပြောပြလိုက်သည်၊ "သူက တစ်ပတ်ပဲ ပြန်လာလို့ရတယ်။ အိမ်ကနေ ထွက်သွားတာ တစ်နှစ်နီးပါး ရှိပြီလေ။"
"ရှင် ကျင့်သားရသွားမှာပါ။ ကျမဆိုရင် အကြီးဆုံးသားကို နှစ်နှစ်တိတိ မျက်စိအောက် အပျောက်မခံဘဲ မတွေ့ရတဲ့ အချိန်တွေတောင် ရှိခဲ့ဖူးတယ်" ဟု အဒေါ်ဝေက မှတ်ချက်ပြုသည်။
"ပြောရဦးမယ်၊ ကုန်တုန်းကလည်း ငယ်တော့တာ မဟုတ်တော့ဘူး။ သူ လက်ထပ်ဖို့ရော တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေပြီလား" ဟု လင်းချင်းဟော့က မေးမြန်းလိုက်သည်။ ယခင်ကဆိုလျှင် ဤသို့သော ပုဂ္ဂိုလ်ရေးဆိုင်ရာ မေးခွန်းများကို မေးရသည်မှာ အားနာစရာ ကောင်းလှသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ ရင်းနှီးလာပြီဖြစ်ရာ သဘာဝကျကျပင် မေးမြန်းနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
"မရှိသေးပါဘူး။" အဒေါ်ဝေက အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်သည့် အသံဖြင့် ပြန်ပြောသည်။ "ငါတောင် စိတ်ပူလာပြီ။ သူက အသက် ၂၇ နှစ်တောင် ပြည့်တော့မှာ။"
"အိမ်ထောင်ပြုဖို့ အကောင်းဆုံး အသက်အရွယ်ပါပဲ" လင်းချင်းဟော့က ပြောလိုက်သည်။ "အိမ်နီးနားချင်းတွေကရော တစ်ယောက်မှ မိတ်ဆက်မပေးကြဘူးလား။ သူ့ရဲ့ အလုပ်အချိန်ဇယားအရဆိုရင် သူကိုယ်တိုင် လိုက်ရှာဖို့ အချိန်ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။"
"မိတ်ဆက်ပေးတာပေါ့။ ဘယ်နှစ်ယောက်တောင် ရှိပြီလဲ မမှတ်မိတော့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူက အမြဲတမ်း ရှောင်ဖယ်နေတာပဲ။ သူ အသက် ၂၃ နှစ်ကတည်းက အခုထိ လူပျိုကြီး ဖြစ်နေတုန်းပဲ။ အဲဒီတတုန်းက သူ့ကို သဘောကျခဲ့ကြတဲ့ မိန်းကလေးတွေတောင် ကလေးတွေတောင် ရနေကြပါပြီ။" အဒေါ်ဝေက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "အခုဆို လူတွေက သူ့ကို ဘယ်သူမှ မိတ်ဆက်ပေးဖို့တောင် မကြိုးစားကြတော့ဘူး။"
"ဒါဆိုရင် သူ့ရဲ့ စံနှုန်းတွေက တော်တော် မြင့်နေလို့ ဖြစ်မှာပါ" ဟု လင်းချင်းဟော့က ဆိုသည်။
"စံနှုန်းတွေ မြင့်လို့လား။ သူသာ မိန်းမမယူဘူးဆိုရင် ဘဝတစ်သက်လုံး လူပျိုကြီးပဲ ဖြစ်နေတော့မှာပေါ့" ဟု အဒေါ်ဝေက ညည်းတွားလိုက်သည်။
လင်းချင်းဟော့က ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒီလို ထူးချွန်တဲ့ လူငယ်လေးကိုတော့ တစ်သက်လုံး လူပျိုကြီး ဖြစ်နေမှာ မဟုတ်ပါဘူးလို့ စိတ်မပူပါနဲ့။"
"ရှင်တို့ရဲ့ မူလ ရွာဘက်မှာ တူမလေးတွေ ဘာတွေ ရှိသေးလားဟင်" ဟု အဒေါ်ဝေက ရုတ်တရက် မေးမြန်းလာသည်။
လင်းချင်းဟော့က အံ့ဩသွားကာ သူမကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။ "ရွာဘက်မှာလား။"
"ဟုတ်တယ်။ သင့်တော်တဲ့သူ ရှိရင်လေ၊ ငါတို့ရဲ့ ကုန်တုန်းကို မိတ်ဆက်ပေးလို့ ရမလားလို့။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ သူက စကားနည်းပေမဲ့ လုံးဝ အားကိုးရတဲ့သူပါ" ဟု အဒေါ်ဝေက ရယ်မောရင်း ပြောသည်။
သူတို့က သွေးသားတော်စပ်သော မောင်နှမများ မဟုတ်ဘဲ အိမ်ထောင်ရေးအရ အလှမ်းဝေးသော ဆွေမျိုးများသာ ဖြစ်ကြရာ ကျိုးမိသားစုဟောင်းမှ တူမလေးနှင့် ဝေကုန်တုန်းတို့၏ အိမ်ထောင်ရေးက ကျိုးခိုင် နှင့် ဝေမေကျားတို့၏ ဆက်ဆံရေးနှင့် ထပ်နေမည် မဟုတ်သလို မိသားစု အပြန်အလှန် ပတ်သက်မှုများတွင်လည်း ပြဿနာ တစ်စုံတစ်ရာ ရှိလာမည် မဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဆွေမျိုးတော်စပ်မှု အတိုင်းအတာမှာ လုံလုံလောက်လောက် ဝေးကွာနေသောကြောင့်ပင်တည်း။
လင်းချင်းဟော့တစ်ယောက် ရယ်ရမလား ငိုရမလား မသိအောင် ဖြစ်သွားရသည်။
သို့သော် တကယ်တမ်း စဉ်းစားကြည့်လိုက်သောအခါတွင်မူ ထိုနေရာ၌ လူတစ်ယောက် ရှိနေပေသည်။
တာနီက ငယ်ငယ်ရူရူနှင့် အိမ်ထောင်ကျသွားခဲ့ပြီးသားဖြစ်ကာ ကလေးနှစ်ယောက်တောင် ရနေပြီ ဖြစ်သည်။ အာနီက မထပ်ရသေးသော်လည်း လက်ရှိတွင် ဝမ်ယွမ် နှင့် ချစ်ကြိုက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဆန်နီက ယခင်နှစ်က အိမ်ထောင်ပြုသွားခဲ့ပြီး ဆီနီတစ်ယောက်သာ ကျန်တော့သည်။ ဆီနီက ယခုနှစ်မှ အသက် ၁၈ နှစ်သာ ရှိသေးပြီး အာနီထက် နှစ်နှစ်ငယ်ကာ ဥပဒေအရ အိမ်ထောင်ပြုနိုင်သည့် အသက်အရွယ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
သို့သော် လင်းချင်းဟော့က အသက်ကွာဟချက်မှာ အနည်းငယ် ကြီးမားသည်ဟု ခံစားရပြီး ဆီနီက သူမ၏ ဘဝတစ်သက်တာလုံးကို ကျေးလက်ဒေသတွင်သာ ကုန်ဆုံးခဲ့သူဖြစ်သောကြောင့် ယခင်က ဤကိစ္စကို မပြောပြခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သူမသည် ကောင်းမွန်သော စိတ်ထားရှိပြီး ဆင်ခြင်တုံတရား ကောင်းမွန်ကာ အလုပ်ကြိုးစားသူ တစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း အိမ်ထောင်ရေးဆိုသည်မှာ ရှုပ်ထွေးလှသော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။
ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် လင်းချင်းဟော့က နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ယခုအခါ အဒေါ်ဝေက ဤအကြောင်းအရာကို စတင်ပြောဆိုလာပြီဖြစ်ရာ လင်းချင်းဟော့လည်း ဆီနီကို မြို့ပေါ်သို့ ဖိတ်ခေါ်သင့်မသင့်ကို စတင် စဉ်းစားတွေးတောလာခဲ့သည်။
ထိုလအစောပိုင်းကပင် သူမသည် အလုပ်ခန့်ထားခဲ့သော အလုပ်သမားသစ်တစ်ဦးကို အဆင်မပြေမှုများကြောင့် လမ်းစရိတ်အဖြစ် လစာ၏ ထက်ဝက်ကို ပိုမိုပေးအပ်ကာ အလုပ်ထုတ်ပစ်ခဲ့ဖူးသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုမိန်းကလေးမှာ လက်သွက်ခြေသွက်မရှိသလို ရိုးသားမှုလည်း မရှိဘဲ (ပစ္စည်းခိုးဆိုးမှုဖြင့် မိထားခြင်း) ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။ မာချန်မင်ပင်လျှင် ဤဖြစ်ရပ်အတွက် တောင်းပန်ရန် ရောက်ရှိလာခဲ့ဖူးသည်။
လင်းချင်းဟော့က ၎င်းကို အကြီးအကျယ် စိတ်ထဲမထားခဲ့ပေ။ လူတိုင်း မှားယွင်းတတ်ကြသည်ဖြစ်ရာ မာချန်မင်လည်း လူ့စိတ်ကို မဖတ်နိုင်ပေ။ အကျွမ်းတဝင်ရှိသူတစ်ဦးက မိတ်ဆက်ပေးလာသူသည် ယုံကြည်စိတ်ချရမည် မဟုတ်ကြောင်း သူ မသိနိုင်ပေ။
ထို့ကြောင့် ဆိုင်အတွင်း၌ အလုပ်နေရာလွတ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။