အခန်း (၄၂၃) ကလေးပျောက်ဆုံးခြင်း
လင်းကျင်းဟယ်၏ ပဉ္စမဆိုင်ခန်းနှင့် ပတ်သက်သည့် ကိစ္စရပ်များမှာ ထိုသို့ပင် ပြီးပြတ်သွားခဲ့သည်။
ပြုပြင်မွမ်းမံမှုအနည်းငယ်လုပ်ပြီးနောက် အသစ်ခေါ်ထားသည့် ဝန်ထမ်းသုံးဦးမှာလည်း အသေးအမွှားကိစ္စလေးတွေအတွက် အမြဲလက်တွေ့ညွှန်ပြနေစရာ မလိုတော့ပေ။ လက်ရှိတွင် သူတို့၏ လစာမှာ စမ်းသပ်ကာလဖြစ်နေသေးသောကြောင့် ပုံမှန်စံနှုန်း၏ ထက်ဝက်သာ ရရှိကြသေးသည်။ အမြဲတမ်းဝန်ထမ်းအဖြစ် အတည်ပြုခံရမှသာ လစာအပြည့်အစုံကို ဆွေးနွေးနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
လင်းကျင်းဟယ်တစ်ယောက် အလုပ်ရှုပ်လာသည်နှင့်အမျှ သူမဘဝက ပို၍ပြည့်စုံလာသည်ဟု ခံစားရသည်။ အလုပ်ချိန်များက အမှန်တကယ်ပင် ပင်ပန်းလှသဖြင့် အားလပ်ရက်များကို တမ်းတမိစေကာမူ အားလပ်ရက်ရှည်ကြီးများ ရောက်လာသောအခါတွင်မူ အလုပ်များကြား လူရှုပ်လူထွေးဖြစ်နေသည်ကို ပြန်လည်လွမ်းဆွတ်မိပြန်သည်။
ထိုနှစ်တွင် လင်းကျင်းဟယ်၏ လစာမှာ ထပ်မံတိုးမြှင့်လာခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြရပေမည်။ ယွမ်ငါးယွမ်သာ တိုးလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း မရှိတာထက်စာရင် အများကြီးသာပါသည်။
သူမ၏ လက်ရှိလစာနှုန်းထားမှာ ပျမ်းမျှနှုန်းထက် သိသိသာသာ မြင့်မားနေပေသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤသည်မှာ ၁၉၈၃ ခုနှစ်ပင် မဟုတ်ပါလော။ အချို့သော လုပ်သက်ဆယ်နှစ်ရှိပြီဖြစ်ကာ ရာထူးမပြောင်းလဲခဲ့ကြသည့် အလုပ်သမားများမှာပင် တစ်လလျှင် ယွမ်လေးဆယ်သာ ရရှိဆဲဖြစ်သည်။ ဥပမာဆိုရသော် ရှေးယခင်က ဦးလေးမား မားချန်မင် ထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးခဲ့သည့် ရာထူးမျိုးဖြစ်ပေသည်— ဦးလေးမားသည် သူ၏ဘဝတစ်လျှောက်လုံးနီးပါး လုပ်ကိုင်ခဲ့ရပြီးမှ ယွမ်လေးဆယ်သာ ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ကုန်ဈေးနှုန်းများ တက်လာခဲ့သော်လည်း ယွမ်လေးဆယ်ဆိုသည်မှာ ငါးဦးပါဝင်သော မိသားစုတစ်စုအတွက် ချွေချွေတာတာဖြင့် ဆက်လက်ရှင်သန်ရန် လုံလောက်ဆဲပင်တည်း။
လင်းကျင်းဟယ်သည် ယခုနှစ်တွင် လစာကို အနည်းငယ်တိုးပေးခဲ့သော်လည်း တိုးပေးသည့်ပမာဏမှာ အလွန်ပင် နည်းပါးလှသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လစာညှိနှိုင်းခြင်းဆိုသည်မှာ ငွေထုတ်ပေးလိုက်ရုံမျှလောက်နှင့် ပြီးသွားသည့် ကိစ္စမဟုတ်ဘဲ အခြားစက်ရုံများ၏ လစာနှုန်းထားများကိုပါ ထည့်သွင်းစဉ်းစားရကာ အပြင်ဘက်ရှိ စံနှုန်းနှင့် အလွန်အမင်း ကွာဟမနေစေရန် သတိပြုရပေမည်။ သူမအနေဖြင့် ထင်ရှားပေါ်လွင်နေသူတစ်ဦး ဖြစ်လာရန် မရည်ရွယ်ပေ။ သို့ဆိုစေကာမူ လစဉ်ထုတ်ပေးရသည့် ပမာဏမှာပင် သိသာထင်ရှားလှပေပြီ။
လင်းကျင်းဟယ်သည် အားလပ်ရက်များတွင် ရေပူစမ်းသို့ သွားရောက်ရန် အဆင်ပြေစေရန်အတွက် ထရပ်ကားကို စောစောစီးစီး ထုတ်သုံးရန် မူလက စဉ်းစားထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် တစ်ဖက်မှ စဉ်းစားမိသည်မှာ နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက် တောင်ဘက်သို့ ခရီးထွက်သည့်အခါမှသာ ယင်းကို တရားဝင်အကြောင်းပြချက်တစ်ခုအနေဖြင့် အသုံးပြုကာ အိမ်သို့ ကားမောင်းပြန်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ယင်းအစား မတ်လလယ်ရက် တစ်ရက်တွင်မူ လင်းကျင်းဟယ်နှင့် ကျိုးကျင်းပိုင်တို့သည် ဝမ်ယွမ် ၏ ကားကို ငှားရမ်းခဲ့ကြသည်။ ထိုဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးသည် အဖေကျိုး၊ အမေကျိုး နှင့် ဦးလေးဝမ်တို့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ရေပူစမ်းသို့ သွားရောက်ခဲ့ကြသည်။ ဆိုင်ကိုမူ သူတို့၏ သားနှစ်ဦး၏ လက်ဝယ်တွင် ထားခဲ့သည်။
ဝန်ခံရမည်ဆိုလျှင် ထိုရေပူစမ်းမှာ အလွန်ပင် ထူးကဲကောင်းမွန်လှသည်။ အားလုံးမှာ သီးသန့်ဖြစ်ပြီး စစ်မှန်သော သဘာဝရေပူစမ်းများဖြစ်ကြကာ စိမ်ရသည်မှာ အလွန်ပင် သက်တောင့်သက်သာ ရှိလှပေသည်။
"ဈေးက အရမ်းကြီးတာပဲ။ တစ်ယောက်ကို ယွမ်ဆယ်ကျပ်တောင် ကျသင့်တယ်" အမေကျိုး မှာ ထိုအတွေ့အကြုံကို နှစ်သက်သော်လည်း ငွေကြေးအတွက် ရင်ထဲတွင် စူးရှနာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
"အခုတော့ တစ်ယွမ်ဆယ်ကျပ် ကျသင့်တာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ဒီရေပူစမ်းက စိမ်ရတာ အရမ်းသက်တောင့်သက်သာ ရှိတယ်။ နောက်မှ ကျွန်မတို့ ပြန်လာကြရင် ဈေးနှုန်းတွေက ပိုတောင် တက်လာဦးမယ်လို့ ထင်တယ်" ဟု လင်းကျင်းဟယ်က ရိုးသားစွာ ပြောကြားလိုက်သည်။ သူမအနေဖြင့် ဤခရီးစဉ်အပေါ် အပြည့်အဝ ကျေနပ်အားရနေခဲ့သည်။ သူမ၏ ကျင်းပိုင်မှာ သူမအား ဤနေရာသို့ ခေါ်လာပေးလိုသည်မှာ ကြာခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလော။
"ယွမ်ဆယ်ကျပ်ထက် ပိုဦးမယ် ဟုတ်စွ? အဲ့ဒီအခါကျရင်ရော ဘယ်သူက လာဝံ့မှာလဲ" ဟု အမေကျိုး က အံ့ဩတကြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။ သူမ၏ အမြင်အရဆိုသော် လူငါးဦးအတွက် တစ်ကြိမ်တည်းနှင့် ငွေယွမ်ငါးဆယ် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လူတစ်ဦး၏ တစ်လတာ လစာမှာ တကယ်ရော ဘယ်လောက်ရှိလို့လဲ။
သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ လူမျိုးဆက်ကွာဟချက်ကို သဘောပေါက်လိုက်သောကြောင့် လင်းကျင်းဟယ်အနေဖြင့် ငြင်းခုံနေရန် မကြိုးစားတော့ပေ။
"ပိုက်ဆံရှာရတာ မလွယ်ပါဘူး၊ ဒီလိုတော့ မဖြုန်းပါနဲ့။ ကျွန်မတို့နေရာနဲ့ နီးတဲ့နေရာမှာလည်း ရေချိုးခန်း ရှိတာပဲ၊ တစ်ခါချိုးရင် သုံးဆယ်ပြားပဲ ကျသင့်တာ" ဟု အမေကျိုး က သူမ၏ သားဖြစ်သူအား ပြောပြလေသည်။
"အင်း၊ ဟုတ်ပြီလေ" ဟု ကျိုးကျင်းပိုင်က ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။
အိမ်သို့ ရောက်ရှိလာကြသောအခါ လင်းကျင်းဟယ်က ထိုကိစ္စကို ဆက်လက်မပြောဆိုတော့ပေ။ ထိုအဘွားကြီးမှာ အမြဲတမ်း ဤကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။
သို့သော် အမေကျိုး မှာမူ အဖေကျိုး ၏ အပြောအဆိုကို ခံလိုက်ရလေသည်– "ခင်ဗျားရဲ့ သားနဲ့ ချွေးမက ခင်ဗျားကို ရေပူစမ်းခေါ်သွားတယ်၊ ပိုက်ဆံတစ်ပြားမှ မပေးခိုင်းဘဲနဲ့ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ညည်းညူလာခဲ့တယ်။ ခင်ဗျားထက် ပိုပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာကောင်းတာ ရှိသေးလား။"
အဖေကျိုး သည် အိမ်ပြန်ရောက်သည်အထိ သူမ၏ ငြူစူညည်းညူမှုများကို သည်းခံလာခဲ့ရသည်။ အထူးသဖြင့် ဦးလေးဝမ်ပါ ကားပေါ်တွင် ပါလာသည့်အချိန်မျိုး၌ပင် သူမက ဆက်တိုက်ညည်းညူနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ? သူတို့သားဖြစ်သူက ယခုအခါတွင် ငွေကြေးမတတ်နိုင်တော့သည့် အနေအထား မဟုတ်ပေ။ ထို့အပြင် သူတို့အနေဖြင့် ရေပူစမ်းကို ဘယ်နှစ်ခါများ သွားနိုင်ကြမှာလဲ။ ဇိမ်ခံရာကျသည်ဆိုဦးတော့ ဤကဲ့သို့ ဇိမ်ခံမှုမျိုးကို ခံစားရဖို့ သူတို့မှာ ဘယ်နှစ်နှစ်များ ကျန်တော့လို့လဲ။ သားနှင့်ချွေးမဖြစ်သူတို့က ကျေးဇူးတရားကို သိတတ်ပြသနေကြခြင်းဖြစ်ရာ သူတို့၏ စိတ်ဓာတ်ကို ကျဆင်းစေမည့် အကြောင်းရင်း မရှိပေ။
ကျိုးရှomei အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာပြီး သူမ၏ မိခင်ဖြစ်သူ ဆိုဖာပေါ်တွင် မျက်နှာငယ်ဖြင့် ထိုင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ "ဘာဖြစ်လို့လဲ? ရေပူစမ်းမသွားခဲ့ကြဘူးလား" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
အဖေကျိုး မှာ အိမ်တွင် မရှိပေ။ သူသည် ဘေးချင်းကပ်လျက်ရှိသော အဘိုးဟူနှင့်အတူ စစ်တိုက်ဂိမ်း သွားကစားနေခဲ့သည်။ အဘွားအိုများကြားတွင် တစ်ခါတစ်ရံ ပဋိပက္ခ အနည်းငယ် ရှိတတ်ကြသော်လည်း အဖေကျိုး၊ အဘိုးဟူနှင့် အဘိုးကျူတို့မှာမူ သူတို့ကြားတွင် တိုက်ရိုက်ပဋိပက္ခမရှိဘဲ မိန်းမများကြားက အလကားနေရင်း ကောလဟလထုတ်မှုများသာ ရှိသောကြောင့် ဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်ဆဲပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့ကမူ သက်ဆိုင်ရာ လမ်းကြောင်းအတိုင်းသာ အသီးသီး သွားကြသည်။
"ငါက ရေပူစမ်းက ဈေးအရမ်းကြီးတယ်လို့ တစ်ခွန်းနှစ်ခွန်း ပြောမိတာနဲ့ မင်းအဖေက အိမ်ပြန်ရောက်တာနဲ့ ငါ့ကို စတင်ရန်စတော့တာပဲ" ဟု အမေကျိုး က ဒေါသတကြီး ပြန်ပြောလေသည်။
"ဘယ်လောက် ကျလို့လဲ" ဟု ကျိုးရှomei က မေးမြန်းလိုက်သည်။
"တစ်ယောက်ကို ယွမ်ဆယ်ကျပ်စီပေါ့။ အဲ့တော့ လူငါးယောက်အတွက် ယွမ်ငါးဆယ် ကျတာပေါ့" ဟု အမေကျိုး က ဖြေကြားခဲ့သည်။
"ဒါကတော့ နည်းနည်းတော့ ကြီးတာပေါ့" ဟု ကျိုးရှomei က အမှန်တရားကို လက်ခံသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ပေါက်ပေါက်ဆုပ်ဆိုင် လုပ်ငန်းမှာ အလွန်ကောင်းမွန်လှသော်လည်း ၎င်း၏ တစ်နေ့တာ အမြတ်ငွေမှာ ယွမ်ငါးကျပ်ဝန်းကျင်သာ ရှိသည်။ ယွမ်ငါးဆယ်ဆိုသည်မှာ အလွန်များပြားသည်ဟု မခံစားရဘဲ ရှိမည့်အကြောင်း လှသနည်း။
"ဟုတ်တယ်မို့လား" အမေကျိုး မှာ သူမ၏ စိတ်သဘောထားချင်း တူညီသူကို တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ "ပိုက်ဆံကိစ္စတင် မဟုတ်ဘူး၊ အဲ့မှာ ကျွန်မတို့ စားခဲ့တဲ့ အစားအစာကလည်း ယွမ်အနည်းငယ်တော့ ကုန်ကျမှာ သေချာတယ်။ စတုတ္ထသားနဲ့ စတုတ္ထချွေးမတို့က ပိုက်ဆံအများကြီး ရှာနိုင်တယ်ဆိုဦးတော့၊ ဒီလိုတော့ မဖြုန်းသင့်ဘူး မဟုတ်လား။"
"အဲ့ဒါကြောင့်ပဲ အဖေနဲ့ ရန်ဖြစ်ခဲ့တာလား" ဟု ကျိုးရှomei က မေးလိုက်သည်။
"မင်းအဖေက ငါ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာကောင်းတယ်လို့ ထင်နေတာ။ ငါက အခု အသက်ကြီးလာပြီး စကားများလာတယ်လို့ သူထင်နေတယ်" ဟု အမေကျိုး က တတွတ်တွတ် ပြောဆိုနေသည်။
ကျိုးရှomei မှာ ရယ်ရမလို ငိုရမလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ "နည်းနည်း ဈေးကြီးတယ်ဆိုရင်တောင် ဒါက ရှားရှားပါးပါး ထွက်တဲ့ ခရီးစဉ်တစ်ခုလေ။ ပိုက်ဆံကလည်း သုံးပြီးသွားပြီဆိုတော့ လွှတ်ထားလိုက်ပါတော့ Mother ရယ်။"
အမေကျိုး က နှုတ်ခမ်းဆူကာ "နောက်တစ်ခါတော့ မသွားတော့ဘူး။ ဈေးက အရမ်းကြီးတာကိုး" ဟု ပြောလေသည်။
ကျိုးရှomei တွေးကြည့်သည်မှာ သူမ၏ စတုတ္ထချွေးမ၏ စိတ်နေသဘောထားအရဆိုလျှင် ဤကဲ့သို့ ညည်းညူနေမှုများကြောင့် နောက်တစ်ကြိမ်ဟူ၍ ရှိလာတော့မည် မဟုတ်ပေ။
ဖြစ်ချင်တော့လည်း ကျိုးရှomei ထင်မြင်ချက်ပေးခဲ့သည်နှင့် အတိအကျ တိုက်ဆိုင်နေခဲ့သည်။ လင်းကျင်းဟယ်အနေဖြင့် ဤကဲ့သို့ အသေးအမွှားကိစ္စလေးများအတွက် အမေကျိုး နှင့် အချေအတင် ဖြစ်နေရန် စိတ်မဝင်စားသော်လည်း နောက်တစ်ခါတွင်မူ သူမကို သေချာပေါက် ခေါ်မည်မဟုတ်ပေ။ သူတို့ နောက်တစ်ကြိမ် သွားကြသည့်အခါတွင်မူ အဘိုးဝမ်နှင့် အဘိုးဝမ်၏ဇနီးတို့ကိုသာ ဖိတ်ခေါ်သွားမည်ဖြစ်သည်။
ဘဝခရီးမှာ ချောမွေ့စွာ ဆက်လက်လည်ပတ်နေခဲ့သော်လည်း ဧပြီလအတွင်းတွင်မူ ရှုရှင်းမေ့မှာ ကိုယ်ဝန်ပျက်ကျသွားခဲ့ရသည်။
အကြောင်းရင်းမှာ ကျောက်ကျွင်း ၏ သားအကြီးဆုံး ကျန်ရစ်ထားခဲ့သော ဖန်စကျင်ကျောက်လုံးကို အမှတ်မထင် နင်းမိသွားရာမှ လျှောကျကာ လဲကျသွားခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကြီးမားသော အသံကျယ်ကြီးဖြင့် ထိုးကျသွားပြီးနောက် ကြမ်းပြင်တွင် သွေးများ ချက်ချင်းပင် စွန်းထင်းသွားခဲ့သည်။
ဆေးရုံသို့ အမြန်ဆုံး ပို့ဆောင်ခဲ့ကြသော်လည်း ငါးလသား ကိုယ်ဝန်ကိုမူ ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။
လင်းကျင်းဟယ်တို့မှာ သူတို့ကြားရှိ အကွာအဝေးကြောင့် ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ အစပိုင်းတွင် မည်သည့်အရာကိုမျှ မသိရှိခဲ့ကြပေ။ ထို့အပြင် ကျောက်မိသားစုကြီးအနေဖြင့်လည်း ဤဖြစ်ရပ်အတွက် အလွန်ပင် အပြစ်ရှိသည်ဟု ခံစားနေကြရသဖြင့် သဘာဝကျကျပင် ကိုယ်တိုင်လာရောက် အကြောင်းကြားဝံ့မည် မဟုတ်ပေ။
ရှုရှင်းမေ့ သူမ၏ သိုက်ကျွတ်ချိန် (မီးတွင်းပြင်ချိန်) ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက်ပိုင်းမှသာ ဤနေရာသို့ လာရောက်ကာ အဆိုပါကိစ္စကို ပြောပြခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံး အနေအထားမှာ လေတစ်ချက်တိုက်ရုံနှင့် လွင့်စင်သွားနိုင်လောက်သည်အထိ ပိန်ပါးချည့်နဲ့နေခဲ့သည်။
ကျိုးရှomei ပင်လျှင် လင်းကျင်းဟယ်ထံသို့ လာရောက်ကာ ဤကိစ္စကို ပြောပြခဲ့သည်။ "ဒီလို မိန်းကလေးကောင်းတစ်ယောက်ကို ကျောက်မိသားစုကြီးက အကုန်ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ကြပြီ။ သူတို့က တကယ်ကို လွန်လွန်းနေပြီ!"
လင်းကျင်းဟယ်က သူမ၏ အဆုံးအဖြတ်ကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သည်။ ဤသည်တို့မှာ ရှုရှင်းမေ့၏ စကားများသာဖြစ်ပြီး သူမ၏ ကိုယ်တိုင်မျက်စိဖြင့် မတွေ့ရဘဲနှင့် သူမအနေဖြင့် ရင်ထဲတွင် လုံးဝ အလေးအနက်မထားပေ။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ရှုရှင်းမေ့နှင့် ကျောက်ကျွင်း တို့မှာ တပုံစံတည်း တူညီကြပြီး အလေးချိန်ပင် တူညီကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦး ပေါင်းစပ်သွားကြသည်မှာ အံ့ဩစရာ မရှိပေ။
ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေများ ဖြစ်လာခဲ့ပြီးနောက် လင်းကျင်းဟယ်အနေဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးအပေါ် မည်သည့်သနားကြင်နာမှုကိုမျှ မခံစားရပေ။ ရှုရှင်းမေ့က ကျောက်ကျွင်း ကို ရွေးချယ်ခဲ့စဉ်ကတည်းက ဤကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားခဲ့သင့်သည်။ ကျောက်မိသားစုမှာ ဘယ်သောအခါမှ ငြိမ်းချမ်းသော အိမ်ထောင်စုတစ်ခု မဟုတ်ခဲ့ပေ။ အထူးသဖြင့် ကျောက်အမေကြီးဆိုလျှင် လင်းကျင်းဟယ် သူမ၏ ယခင်ဘဝက ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်ကာ "ပြုံးပြုံးနှင့် ဓားထိုးတတ်သူ" ၏ ပုံစံအစစ်အမှန်ပင် ဖြစ်ပေသည်။
ထို့အပြင် ကလေးပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီးနောက်ပိုင်းတွင်ပင် ရှုရှင်းမေ့မှာ ထူးဆန်းလောက်အောင် တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။ ဟူဇီနှင့် အခြားသူများက သူမအတွက် တရားမျှတမှု ရှာပေးလိုကြသောအခါတွင် သူမက သူတို့အားလုံးကို တားဆီးခဲ့သည်။ ကျောက်မိသားစုဘက်မှ ငွေကြေးဆိုင်ရာ လျော်ကြေးငွေ တစ်စုံတစ်ရာကို ပေးအပ်ခဲ့ဖွယ်ရှိသည်ဟု လင်းကျင်းဟယ်က သံသယဝင်မိသည်။
ရှုရှင်းမေ့၏ မောင်ဖြစ်သူ ရှုရှင်းချန် ခရီးထွက်လာပြီးမှသာ လင်းကျင်းဟယ်အနေဖြင့် အဖြစ်အပျက် အပြည့်အစုံကို နောက်ဆုံးတွင် သိရှိခဲ့ရလေသည်။