လင်းကျင်းဟယ်သည် နောက်တစ်နေ့တွင် သူမ၏ ပုံမှန်အလုပ်သွားလုပ်သည့် ပုံစံအတိုင်း စတင်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်ရောက်သောအခါ သူမ၏ဆိုင်အားလုံးနီးပါး တရားဝင် ဖွင့်လှစ်ပြီး ဖြစ်နေလေပြီ။
သို့သော်လည်း နေ့စဉ်လုပ်ငန်းဆောင်တာများကိုတော့ မာချိန်းမင်၏ လက်ထဲတွင်သာ အပြည့်အဝ အပ်နှံထားခဲ့သည်။
မာချိန်းမင်သည် မကြာသေးမီက အလုပ်သမားသစ် သုံးဦးကို အသစ်ခေါ်ယူထားခဲ့သည်။ ၎င်းတို့မှာ လူငယ်လေးတစ်ဦးနှင့် မိန်းကလေးငယ် နှစ်ဦးဖြစ်ကြပြီး အားလုံးမှာ တစ်နည်းမဟုတ် တစ်နည်း အချင်းချင်း ဆွေမျိုးတော်စပ်ကြသူများ ဖြစ်ကြသည်။ သူက ဖောက်သည်ဝန်ဆောင်မှုပေးပုံပေးနည်းများကို သင်ယူစေရန်အတွက် ထိုသုံးဦးစလုံးကို ဆိုင်ခွဲအသီးသီးတွင် ခွဲ၍ အလုပ်လုပ်စေရန် စီစဉ်ပေးခဲ့ပြီး ဟူကျိ၊ အာနီနှင့် အခြားသူများက ၎င်းတို့၏ ဆရာများအဖြစ် ကူညီသင်ကြားပေးကြသည်။
လင်းကျင်းဟယ်၏ ပဉ္စမမြောက်ဆိုင်နှင့် ပတ်သက်၍မူ ပြင်ဆင်မွမ်းမံမှုများကို စတင်လုပ်ဆောင်နေပြီဖြစ်သည်။ ၎င်းဆိုင်သည် အမျိုးသမီးနှင့် အမျိုးသား အဝတ်အထည်ဆိုင်များ ရှိရာနေရာတွင် တည်ရှိသည်မဟုတ်ဘဲ ရုပ်ရှင်ရုံအနီးရှိ အဖျော်ယမကာဆိုင်ဘက်သို့ သွားရာလမ်း၏ တစ်ဝက်ခန့်အကွာတွင် တည်ရှိသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်သည် ဤဆိုင်ခန်းကို ဇန်နဝါရီလ ဆယ်ရက်နေ့ကတည်းက ဝယ်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဆိုင်ခန်းမှာ အတော်အတန် ကျယ်ဝန်းပြီး ဈေးနှုန်းမှာ အနည်းငယ် မြင့်မားသော်လည်း ၎င်းတို့အတွက်မူ အလွန်တန်ဖိုးရှိသည်ဟု ခံစားရသည်။
ယခုအခါ မာချိန်းမင်သည် အလှဆင်လုပ်ငန်းများကို လုပ်ကိုင်ရန် အလုပ်သမားများကို ငှားရမ်းထားပြီးဖြစ်ကာ ဝမ်ယွမ် ထံသို့လည်း အဝတ်အထည် အမှာစာကြီးများကို တင်ထားနှင့်ပြီး ဖြစ်သည်။
"ဒီလောက်အများကြီး မှာရအောင် စတုတ္ထအဒေါ်က ဆိုင်သစ်တစ်ခု ထပ်ဖွင့်ဦးမလို့လား" ဟု အမှာစာကို လက်ခံရရှိချိန်တွင် ဝမ်ယွမ် က အံ့သြတကြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။
သူ၏ ငယ်သူငယ်ချင်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး "မင်းကလည်း 'စတုတ္ထအဒေါ်' လို့ သဘာဝကျကျ ခေါ်တတ်လိုက်တာ။ ငါ့ကိုရော မင်းရဲ့ မင်္ဂလာဝိုင်သောက်ဖို့ ဘယ်တော့ ဖိတ်မှာလဲ" ဟု ဆိုလေသည်။
ဤစကားက ဝမ်ယွမ် ၏ နာကျင်စရာ အချက်ကို ထိမိသွားစေသည်။
ဝမ်ယွမ် က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူသည် အသက် ၂၆ နှစ် ရှိနေပြီဖြစ်ကာ လူငယ်တစ်ဦး မဟုတ်တော့ပေ။ ထို့ကြောင့် လက်ထပ်လိုစိတ် ရှိသည်မှာ သဘာဝပင်တည်း။ သို့သော် မြင်ပုံအရ အာနီကမူ ထိုသို့သော ခံစားချက်မျိုး မရှိသေးပေ။
သူက သူမကို ချော့မော့လိုသော်လည်း အရာရာတိုင်းကို စည်းကမ်းအတိုင်း တင်းတင်းကျပ်ကျပ် လုပ်ဆောင်ရသည်။ သူသည် အနမ်းတစ်ပွင့်တောင် ခိုးမယူရဲပေ။ အများဆုံးလုပ်နိုင်သည်မှာ သူမက လက်ကို ကိုင်ခွင့်ပေးခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး ထို့ထက်ပို၍ မရပေ။
"ဘာလဲ။ အခုထိ သူမကို မသိမ်းသွင်းနိုင်သေးဘူးလား" ဟု ငယ်သူငယ်ချင်းက အံ့သြစွာ မေးမြန်းသည်။ "နှစ်သစ်ကူးတုန်းက မင်းရဲ့မိဘတွေနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးဖို့ သူမကို အိမ်ခေါ်မသွားဘူးလား"
"ခေါ်သွားတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မင်းပဲ ငါ့အမေ အကြောင်းကို သိသားပဲ" ဟု ဝမ်ယွမ် က ပြန်ပြောလိုက်သည်။
အစပိုင်းတွင် အာနီ၏ သဘောထားမှာ အလွန်နူးညံ့သိမ်မွေ့ခဲ့သော်လည်း သူ၏မိဘများနှင့် တွေ့ဆုံပြီးနောက်ပိုင်းတွင်မူ... သူ၏အဖေက အဆင်ပြေသော်လည်း ထိုအချိန်က သူ၏အမေ၏ သဘောထားမှာမူ ရင်နာစရာ ကောင်းလှသည်။ အာနီသည် သူအိမ်သို့ ပထမဆုံး ခေါ်လာဖူးသည့် မိန်းကလေး ဖြစ်သော်လည်း သူ၏အမေက သူမကို မျက်နှာသာ လုံးဝ မပေးခဲ့ပေ။
အာနီတွင် ကျေးလက်ဒေသ အိမ်ထောင်စုစာရင်း ရှိမှန်း သိလိုက်ရသောအခါ သူ၏အမေက သူမကို စကားပင် မပြောခဲ့ပေ။ ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် အာနီအနေဖြင့် မည်သို့ စိတ်ချမ်းသာနိုင်မည်နည်း။
သို့သော်လည်း ထိုမိန်းကလေးတွင် ကိုယ်ပိုင်မာန်မာန အတော်လေး ရှိလေသည်။
ဝမ်ယွမ် က မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။ သူ၏အမေက သူမကို မကြိုက်သဖြင့် အာနီသည်လည်း သူ၏အမေကို စကားတစ်ခွန်းမျှ ပြန်မပြောခဲ့ဘဲ အနည်းငယ်မျှပင် မျက်နှာချိုမသွေးခဲ့ပေ။
သို့သော် အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် ဝမ်ယွမ် က ထိုသို့သော ရဲရင့်သည့် စရိုက်လေးကို ပို၍ သဘောကျနေမိသည်။
"တော်ပါတော့၊ အဲ့လို ရူးကြောင်ကြောင် ပြုံးနေတာ ရပ်လိုက်စမ်းပါ။ စောင်နွေးဖို့ သူမကို အမြန်ဆုံး သွားလက်ထပ်လိုက်တော့" ဟု ငယ်သူငယ်ချင်းက ဟန်ဆောင် ရွံရှာဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ယွမ် သည် စက်ရုံကိစ္စများကို သူငယ်ချင်းဖြစ်သူထံ လွှဲအပ်ခဲ့ပြီး ကျိုးအာနီကို ရှာဖွေရန် ထွက်သွားခဲ့သည်။
ကျိုးအာနီသည် လက်ရှိတွင် အဝတ်အထည်ဆိုင်တွင် ရှိနေသည်။ ယခုက ရာသီမဟုတ်သေးသည့် ကာလဖြစ်သောကြောင့် အရောင်းအဝယ်မှာ အလွန်အမင်း မရှုပ်ထွေးလှပေ။ ဝမ်ယွမ် ရောက်လာချိန်တွင် သူမသည် မာချိန်းမင် ခေါ်လာခဲ့သော အလုပ်သမားသစ် မိန်းကလေး နှစ်ဦးကို လေ့ကျင့်သင်ကြားပေးနေသည်။ လူငယ်လေးမှာမူ လမ်းတစ်ဖက်ခြမ်းရှိ အမျိုးသားဆိုင်တွင် အလုပ်လုပ်နေသည်။
ဝမ်ယွမ် ရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် ကျိုးအာနီက "ရှန်ရှန်၊ သူတို့ကို အဝတ်အစားတွေ ခေါက်တာ ထပ်ပြီး ကျင့်ခိုင်းလိုက်ဦး" ဟု ချန်ရှန်း ကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့ပါ" ဟု ချန်ရှန်း က ပြန်ဖြေသည်။
ကျိုးအာနီသည် ဆိုင်၏မန်နေဂျာတစ်ဦးကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်နေပြီး ဆိုင်တွင်းရှိ အရာရာတိုင်းကို ဦးစီးလုပ်ကိုင်နေသည်။
"ရှင် ဘာလာလုပ်တာလဲ" ဟု ဝမ်ယွမ် ထံသို့ လျှောက်သွားရင်း ကျိုးအာနီက မေးမြန်းလိုက်သည်။
"ကိုယ်က မင်းကို လာကြည့်တာလေ" ဟု ဝမ်ယွမ် က ဖြေသည်။
ကျိုးအာနီက သူ့ကို စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။ ဝမ်ယွမ် က တောက်ပစွာ ပြုံးပြရင်း "ဒီည ရုပ်ရှင်သွားကြည့်ရအောင်လေ" ဟု ဆိုသည်။
"အချိန်မရှိဘူး။ ညကျောင်းက မကြာခင် စတော့မှာဆိုတော့ အဲ့ဒီအတွက် ပြင်ဆင်ရဦးမယ်" ဟု ကျိုးအာနီက ပြောသည်။
"ငါ့ကို လှည့်စားဖို့ မကြိုးစားနဲ့။ ညနေပိုင်း အတန်းတွေက ဇန်နဝါရီလ အကုန်လောက်မှ စတာလေ" ဟု ဝမ်ယွမ် က ထောက်ပြလိုက်သည်။
ကျိုးအာနီက သူနှင့်အတူ ရက်ချိန်းထွက်ရန် မလိုလားသဖြင့် အကြောင်းပြချက် တစ်ခု ထပ်ပေးလိုက်သည်။ "ဒါဆိုလည်း ငါ စာဆက်ကျက်ရဦးမယ်"
"ရုပ်ရှင်ကြည့်တာ ဘယ်လောက်ကြာသွားမှာမို့လို့လဲ။ ဒီနေ့ အသစ်ပြသမယ့်ဇာတ်ကား တစ်ကားရှိတယ်၊ ကြည့်ရတာ အတော်လေး စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတယ်" ဟု ဝမ်ယွမ် က ချော့မော့ပြောဆိုသည်။
သူ၏ တစိုက်မတ်မတ် တောင်းဆိုမှုကို မငြင်းနိုင်တော့ဘဲ ကျိုးအာနီလည်း အဆုံးတွင် သဘောတူလိုက်ရသည်။
"စတုတ္ထအဒေါ်က အမျိုးသမီး အဝတ်အစားတွေ အများကြီး မှာထားတာကို ကိုယ်တွေ့လိုက်တယ်။ အားလုံးက နွေရာသီ ပစ္စည်းတွေချည်းပဲ။ ဒီဆိုင်တစ်ဆိုင်တည်းနဲ့ အဲ့ဒီဟာတွေ အကုန် ရောင်းကုန်ပါ့မလား" ဟု ဝမ်ယွမ် က မေးမြန်းသည်။
"စတုတ္ထအဒေါ်က ယွမ်လမ်းမှာ ဆိုင်တစ်ဆိုင် ထပ်ဖွင့်မလို့လေ" ဟု ကျိုးအာနီက ပြန်ဖြေသည်။
ထို့အပြင် သူမသည် ဤအမျိုးသမီး အဝတ်အထည်ဆိုင်များကိုပါ ကူညီဦးစီးပေးမည် ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ဝန်ထမ်းသစ်များကို လေ့ကျင့်သင်ကြားပေးနေပြီး အလုပ်သမားသစ် တစ်ဦးက သူမနှင့်အတူ ဆိုင်တွင် ဆက်လက်နေရစ်မည်ဖြစ်ကာ ချန်ရှန်း က ဝန်ထမ်းသစ် တစ်ဦးစီ (ယောကျာ်းလေးတစ်ဦးနှင့် မိန်းကလေးတစ်ဦး) ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဆိုင်သစ်တွင် သွားရောက် တာဝန်ထမ်းဆောင်မည် ဖြစ်သည်။
"စတုတ္ထအဒေါ်ကတော့ ရဲစွမ်းသတ္တိ အပြည့်ပဲ" ဟု ဝမ်ယွမ် က ပြုံးရင်း ပြောသည်။
ဆိုင်တစ်ဆိုင်ပြီး တစ်ဆိုင် ဆက်တိုက်ဖွင့်နေသည်မှာ ယခုဆိုလျှင် ဆိုင်တော်တော်များများ ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းအပြင် ဆိုင်တစ်ဆိုင်မှာ ဝန်ထမ်းအမြောက်အမြားရှိသော အလုပ်ရုံငယ်လေးတစ်ခု ဖြစ်ပြီး နှစ်ယံတွဲ (အလုပ်ချိန် နှစ်ပိုင်းခွဲ) စနစ်ဖြင့် လည်ပတ်နေသည်ဟု ဆိုသည်။
ဝမ်ယွမ် သည် သူ၏ကိုယ်ပိုင် အဝတ်အထည်စက်ရုံတွင်လည်း အသုံးချနိုင်ရန် ဤနှစ်ယံတွဲစနစ်ကို လက်ရှိတွင် လေ့လာနေဆဲ ဖြစ်သည်။
တစ်ချိန်တည်းတွင် အမေကျိုး သည်လည်း စတုတ္ထမြောက် ချွေးမဖြစ်သူ လင်းကျင်းဟယ် ဆိုင်သစ်တစ်ခု ထပ်မဖွင့်လှစ်မီကတည်းက ဤအကြောင်းကို ပြောဆိုနေခဲ့သည်။
"ဆိုင်တွေကလည်း အများကြီး... သူ တစ်ယောက်တည်း အဲ့ဒါတွေ အကုန် စီမံနိုင်ပါ့မလား။ ဒါဝါရဲ့အမေက အများစုသောရက်တွေမှာ အလုပ်သွားရတုန်းပဲလေ။ သူ အရမ်းကို ပင်ပန်းနေမှာပဲ" ဟု အမေကျိုး က အဖေကျိုး ထံသို့ ပြောမိလိုက်မိသည်။
အဖေကျိုး က ထိုကဲ့သို့သော ကိစ္စများကို မည်သို့ နားလည်နိုင်မည်နည်း။ သူက တအီအီဖြင့် "ကြက်နှစ်ကောင် ထပ်သတ်ပြီး ပို့ပေးလိုက်ပါ။ သူမ အာဟာရ ပိုလိုတယ်" ဟုသာ ပြောလေသည်။
အမေကျိုး က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒီနှစ် ကြက်ပေါက်လေးတွေ အများကြီး ထပ်ဖောက်ပေးမယ်"
သူမလည်း စတုတ္ထမယားသည် ပုံမှန်အလုပ်အပြင် ဆိုင်ပေါင်းများစွာကိုပါ လုပ်ကိုင်နေရသဖြင့် အလွန်အမင်း မောပန်းနွမ်းနယ်နေမည်ဟု ခံစားရသည်။ ၎င်းမှာ တကယ်ပင် တောင်ပုံလေပုံရှိသော တာဝန်ဝတ္တရားကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။
မန်ထိုဆိုင်ဘက်တွင်မူ ကျိုးရှ သည် ဆုတာလင်းနှင့် စကားစမြည် ပြောနေသည်။ သူမက သက်ပြင်းချကာ စိတ်ခံစားချက်အပြည့်ဖြင့် "စတုတ္ထမောင်နှမက အရမ်းကို အရည်အချင်းရှိတာပဲ။ သူ့နဲ့ယှဉ်လိုက်ရင် ငါက အသုံးမကျတဲ့လူလို ဖြစ်နေပါရောလား။ တာလင်း၊ ရှင် အဲ့လိုဖြစ်နေတဲ့ ငါ့ကို စိတ်ပျက်လာတာမျိုး ရှိဖူးလား" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"ငါ... ငါက ဒီအတိုင်းရှိနေတဲ့ မင်းကိုပဲ သဘောကျပါတယ်" ဟု ဆုတာလင်းက စေတနာအပြည့်ဖြင့် ပြန်ပြောသည်။
ကျိုးရှ သည် သူ့ကို ကျေနပ်ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် မျက်စိစွေကာ ကြည့်လိုက်ပြီးမှ အနည်းငယ် နှောင့်နှေးသွားသည်။ သူမ၏ အမူအရာကို မြင်သဖြင့် ဆုတာလင်းက "ဘာ... ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု မေးမြန်းသည်။
ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ကျိုးရှ က "တာလင်း၊ ရှင် မန်ထိုဆိုင် တစ်ဆိုင် ထပ်ဖွင့်ချင်သေးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
ဆုတာလင်း အံ့သြသွားသည်။ ခဏတာမျှ သူ ရယ်ရမလား ငိုရမလား မသိတော့ပေ။ "ငါတို့က... ဒီဆိုင်နဲ့တင်... အလုပ်တွေ ရှုပ်နေရပါပြီ..."
"ငါသိပါတယ်၊ တကယ်တော့ ငါတို့လည်း နည်းနည်း ရှုပ်နေကြတာပါပဲ" ဟု ကျိုးရှ က သက်ပြင်းချသည်။
ကလေးတွေကလည်း ငယ်သေးသဖြင့် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူမ၏ မိဘများက ကူညီပေးနေသည်။ မဟုတ်လျှင်ဖြင့် ၎င်းတို့လုံးဝ ရှုပ်ထွေးသွားကြပေလိမ့်မည်။ မန်ထိုဆိုင် တစ်ဆိုင် ထပ်ဖွင့်ရန် တွေးမိခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် အနည်းငယ် အဆင်အခြင်မဲ့လွန်းနေပေသည်။
"ပထမဆုံး... ငါတို့ အိမ်တစ်လုံး... ဝယ်သင့်တယ်" ဟု ဆုတာလင်းက ပြန်ပြောသည်။
သူ၏ အစီအစဉ်အရ အိမ်ဝယ်ရန်က ပထမဦးစားပေး ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့၏ မိသားစု စုဆောင်းငွေမှာ နည်းပါးသည်တော့ မဟုတ်သော်လည်း အလွန်အမင်း များပြားလှသည်လည်း မဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မန်ထိုဆိုင်ကို ဝယ်ယူပြီးနောက်ပိုင်းတွင် ငွေကြေးအများကြီး ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်း မရှိသောကြောင့်တည်း။
ထို့အပြင် ယခုနှစ်တွင် ရေခဲသေတ္တာများနှင့် အခြားသော ပစ္စည်းကိရိယာများကို ဝယ်ယူရဦးမည်ဖြစ်ရာ ၎င်းတို့အတွက်လည်း ငွေအမြောက်အမြား ကုန်ကျမည်ဖြစ်သည်။ ကလေးများ၏ ကျောင်းစရိတ်၊ နေ့စဉ်စားရိတ်နှင့် အခြားသော အထွေထွေ ကုန်ကျစရိတ်များအကြား ငွေကြေးများမှာ အမြဲတမ်း ထွက်သွားနေသည်။ ၎င်းတို့၏ တစ်နှစ်ဝင်ငွေ ယွမ်လေးငါးသောင်းမှာ အတော်အတန် များပြားသည်ဟု ယူဆရသော်လည်း ယနေ့ခေတ်တွင် သင့်တင့်လျောက်ပတ်သော အိမ်တစ်လုံး ဝယ်ယူရန်မှာ ဈေးပေါလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။
သူက ဝမ်ယွမ် ကို ဤအကြောင်းနှင့် ပတ်သက်၍ မေးမြန်းဖူးသည်။ ဝမ်ယွမ် သည် ၎င်းတို့လက်ရှိနေထိုင်ရာ အနီးတစ်ဝိုက်တွင် အိမ်တစ်လုံး ဝယ်ယူခဲ့ဖူးသည်။ ၎င်းမှာ သူတို့၏ လက်ရှိနေအိမ်ထက် အနည်းငယ် ပိုကြီးပြီး ယွမ်တစ်သောင်း ကုန်ကျခဲ့သည်။
ဆုတာလင်းသည် တိုက်ခန်းတစ်ခန်းကို ဝယ်ယူရန် မရည်ရွယ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကလေးများအတွက် နေရာလွတ်ရှိရန် အကျင့်ပါနေကြပြီဖြစ်ရာ တိုက်ခန်းမှာ ကြီးလွန်းမည်မဟုတ်သောကြောင့်တည်း။ တစ်ဖက်တွင်လည်း သူသည် ဝမ်ယွမ် ၏ အိမ်ကဲ့သို့ ကြီးမားသည့်အရာမျိုးကို မတောင့်တရဲပေ။ သူတို့မိသားစု သက်တောင့်သက်သာ နေထိုင်ရန် လုံလောက်သမျှ အနည်းငယ် ငယ်သော အိမ်လေးတစ်လုံးဆိုလျှင်ပင် ရပေသည်။
သို့တိုင်အောင် ၎င်းတို့အနေဖြင့် အနည်းဆုံး ယွမ် ခြောက်သောင်း သို့မဟုတ် ခုနစ်သောင်းခန့်ကို စုဆောင်းရပေမည်။ ထိုပန်းတိုင်သို့ ရောက်ရှိရန် အနည်းဆုံး နောက်ထပ် တစ်နှစ် သို့မဟုတ် နှစ်နှစ်ခန့် ကြာမြင့်ပေလိမ့်မည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေ မိန်းမဘက်မှ ဖခင်နှင့် မိခင်ဖြစ်သူတို့ထံတွင်သာ အမြဲတမ်း မှီခိုနေထိုင်ရသည်မှာ သင့်လျော်လှသည် မဟုတ်ပေ။
"ရှင်ပြောတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်ပါ့မယ်" ဟု ကျိုးရှ က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့အတွက် ကိုယ်ပိုင်အိမ်တစ်လုံး ရှိရန် လိုအပ်သည်မှာ သေချာသည်။ သူမ၏ မိဘများ၏ လက်ရှိအိမ်မှာ မူလက စတုတ္ထအစ်ကိုနှင့် စတုတ္ထမောင်နှမတို့က မိဘများအတွက် ငှားရမ်းပေးထားခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် ဆက်လက်ကျပ်သိပ်နေထိုင်ရန် အကြောင်းမရှိပေ။ ကိုယ်ပိုင်အိမ်တစ်လုံး ပိုင်ဆိုင်ခြင်းက ပို၍ လက်တွေ့ကျပေသည်။