လင်းချင်းဟယ်က ကျန်းမေလင်ကို အထင်ကြီးလေးစားခြင်း လုံးဝမရှိကြောင်း ထင်ရှားနေပေသည်။
သူမက လင်းချင်းဟယ်ကို တွေ့တိုင်း နှုတ်ဆက်လေ့ရှိသော်လည်း မည်သည့်အခါမျှ ပြန်လည်တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ အကယ်၍သာ ၎င်းကို သူမ သိသွားခဲ့ပါက ဤအမှုကို တင်းတင်းမာမာ ရပ်တန့်သွားအောင် လုပ်ဆောင်မည်မှာ သေချာပေသည်။
"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ ဘယ်သူ့ကိုမှ သွားမပြောပါဘူး။ ဒါတင်မကသေးဘူး၊ ဟူဇီနဲ့ပတ်သက်ပြီး သမီးအတွက် ငါ ကူပြောပေးဦးမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ သမီးက ဟူဇီနဲ့ လက်ထပ်လိုက်တဲ့အခါ သူ့ကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံပြီး အတူတူ နေထိုင်မယ်လို့ သမီး ငါ့ကို ကတိပေးရမယ်။ သူ မြို့တော်က မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ အိမ်ထောင်ကျနိုင်ဖို့ ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်" ဟု ရှု့ရှန့်မေက ပြောဆိုသည်။
"အဲ့ဒါကတော့ သေချာတာပေါ့" ကျန်းမေလင်သည် သူမအား ကူညီပေးရန် ဆန္ဒရှိကြောင်း ကြားလိုက်ရသောအခါ အမြန်ပင် ကတိပေးလိုက်သည် - "အပြင်မှာ ပြောနေကြတာတွေ အားလုံးက အတုအယောင်တွေချည်းပါပဲ။ အိမ်နီးနားချင်းတွေဖြစ်တဲ့ ငါတို့ကျန်းမိသားစုမှာ အရင်တုန်းက အာဏာရှိခဲ့ပေမဲ့ သူတို့ကို မကူညီပေးခဲ့လို့ အဲ့ဒီပါးစပ်စိပ်တဲ့ မိန်းမတွေက ငါ့ကို အသရေဖျက်နေကြတာပါ!"
ရှု့ရှန့်မေက သူမ၏ ရင်ထဲတွင် မထီမဲ့မြင် ပြုံးလိုက်သည်။ မင်းသာ မကောင်းခဲ့ဘူးဆိုရင် လူတွေက မင်းအကြောင်း ပြောနေကြမလား။
"သဘာဝကျကျပါပဲ၊ ငါ ယုံပါတယ်" ရှု့ရှန့်မေက နှုတ်ခမ်းကို စုလိုက်ကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမအား နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။
မူလက သူမသည် အပေါ်ထပ်သို့ တက်ရန် စဉ်းစားထားခဲ့သော်လည်း ယခုမူ လှည့်ထွက်ကာ ခေါက်ဆွဲပြုတ် (သို့မဟုတ် ဖက်ထုပ်) ဆိုင်ဆီသို့ တန်းတည့် ဦးတည်သွားခဲ့သည်။
ဤမျှ အေးစိမ့်လှသော ရာသီဥတုတွင် သူမ အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ ကျိုးချင်ပိုင်က မျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်ပြီး "ဒီနေ့က မီးထိန်ပွဲတော် (Lantern Festival) လေ။ အိမ်မှာနေပြီး ဖက်ထုပ်စားနေသင့်တာပေါ့။ ဘာလို့ အပြင်ထွက်လာတာလဲ" ဟု မေးမြန်းသည်။
"ဒီနေ့က မီးထိန်ပွဲတော်လေ။ မနက်စာနဲ့ နေ့လယ်စာကို ဇောက်တို့အိမ်မှာ စားပြီးပြီ။ ညစာစားဖို့ ဒီကို လာချင်လို့ပါ" ရှု့ရှန့်မေက ပြုံးလျက် ဖြေသည်။
"ရှန့်မေအစ်မ၊ အဘိုးနဲ့ အဘွားဘက်ကို သွားပြီး စားပါလား။ နောက်မှ ဧည့်သည်တွေ လာဖို့ရှိတယ်။ ဒီမှာလူတွေ အရမ်းများနေလို့ပါ" ဟု ဟူဇီက ပြောသည်။
ဦးလေးဝမ်နှင့် အဒေါ်ဝမ်တို့ နောက်ပိုင်းတွင် ရောက်ရှိလာကြမည်ဖြစ်ပြီး ဝမ်ဟောင်းလည်း လာမည်ဖြစ်သည်။ ကျိုးအာနီက အထည်ချုပ်စက်ရုံသို့ သွားကာ ဝမ်ယွမ်ကို သွားခေါ်ခဲ့သည်။ ဝမ်ယွမ်လည်း လာလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် လူအများအပြား ရှိနေပေသည်။
"ဘယ်လိုဧည့်သည်တွေ လာမှာလဲ" ဟု ရှု့ရှန့်မေက မေးမြန်းသည်။
"အဒေါ်ဝမ်နဲ့ တခြားသူတွေလေ" ဟု ဟူဇီက ဖြေကြားသည်။
ရှု့ရှန့်မေက ကြီးကြီးမားမား ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ "ဒါဆိုရင် အဘိုးနဲ့ အဘွားဘက်ကို သွားတာနဲ့ အဆင်ပြေပါတယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကျိုးမိသားစုဟောင်းအိမ်သို့ လာရောက်ကာ မျက်နှာပြရန် လုံလောက်ပေသည်။
"ရာသီဥတုက အလွန်အေးတယ်။ ဇောက်ကျန်းက မင်းနဲ့အတူ မပါလာဘူးလား" ဟု ကျိုးချင်ပိုင်က မေးမြန်းသည်။
ထင်ရှားသည်မှာ သူ အလွန်အမင်း ကျေနပ်အားရခြင်း မရှိပေ။ ဤတူမဖြစ်သူအပေါ် စိတ်ပျက်မိနေလျှင်တောင်မှ ဇောက်ကျန်း၏ ထိုသို့ ဆက်ဆံခံရသည်ကို သူ မလိုလားပေ။
ဦးလေးဖြစ်သူက သူမအပေါ် သနားဂရုစိုက်ဆဲဖြစ်ကြောင်း ရှု့ရှန့်မေ သိရှိထားသဖြင့် "ဇောက်ကျန်းက နည်းနည်း အလုပ်ရှုပ်နေလို့ပါ" ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။
အမှန်တကယ်တော့ သူမသည် ဒီနေ့တွင် အတူတူလိုက်လာရန် ဇောက်ကျန်းကို တောင်းဆိုချင်ခဲ့သော်လည်း နှစ်သစ်ကူးအချိန်ကတည်းက ဇောက်ကျန်းသည် အရေးမပါသလို ဆက်ဆံခံခဲ့ရကာ မိမိကိုယ်ကို အလွန်အမင်း ဂုဏ်ယူတတ်သူဖြစ်သောကြောင့် ယနေ့တွင် လိုက်လာရန် ဆန္ဒမရှိခဲ့ပေ။
ကျိုးချင်ပိုင်က သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း တခြားမည်သည့်စကားမျှ ထပ်မပြောတော့ပေ။
ရှု့ရှန့်မေသည် ကျိုးဦးလေးနှင့် ကျိုးအဒေါ်တို့၏ နေရာဘက်သို့ ထွက်သွားခဲ့သည်။ (NovelPing တွင် အမြန်ဆုံး အပ်ဒိတ်များကို ဖတ်ရှုနိုင်သည်)
ကျိုးအဒေါ်က သူမကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဒေါသတကြီးဖြင့် - "ဒီလိုအေးစိမ့်တဲ့နေ့မှာ မင်းက ဘာလို့ ဒီကို ပြေးလာရတာလဲ၊ ဇောက်တို့အိမ်မှာ ဖက်ထုပ်မစားဘဲနဲ့" ဟု မေးမြန်းလေသည်။
"အဘွား၊ ဒီနေ့က မီးထိန်ပွဲတော်ဆိုတာ သမီးသိပါတယ်။ အဘွားတို့ သက်ကြီးနှစ်ပါးနဲ့အတူ အဖော်ပြုပေးဖို့နဲ့ ဖက်ထုပ်စားဖို့ ဒီကို လာခဲ့တာပါ" ဟု ရှု့ရှန့်မေက သူမ၏ လက်မောင်းကို တွယ်ဖက်ရင်း ပြောသည်။
ကျိုးအဒေါ်က အစပိုင်းတွင် သူမကို လက်မောင်းတွယ်ဖက်ခွင့် ပေးလိုခြင်း မရှိပေ။ သို့သော် သူမ၏ ကိုယ်ဝန်ရှိနေမှုကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားကာ ဘာမှ မပြောတော့ပေ။
ကျိုးရှောင်မေသည် ထိုအချိန်တွင် ပြန်ရောက်နှင့်ပြီးဖြစ်သည်။ ဤတူမဖြစ်သူ ရှု့ရှန့်မေ ရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမ မြင်တောင် မမြင်ချင်တော့ပေ။
နှစ်သစ်ကူးနေ့က ဇောက်ကျန်းသည် သူတို့မိသားစု၏ ဒါလင်ကို အထင်အမြင်သေးကာ နှာခေါင်းရှုံ့ခဲ့ပြီး ဒါလင်၏ စကားထစ်ခြင်းကိုပါ မထီမဲ့မြင်ပြုခဲ့သည်ကို သူမ မမေ့သေးပေ။ သူတို့မိသားစု ဒါလင်နှင့် စကားပင် လုံးဝ မပြောလိုခဲ့ပေ။
လူတိုင်းက သူ့ကို စကားပြောချင်နေကြတယ်လို့ သူ ထင်နေတာလား။ သူမ၏ ဒါလင်က သဘောကောင်းလွန်းလို့ သူ့ကို စကားအနည်းငယ် ပြောချनाရုံမျှသာ ဖြစ်သည်!
"အဒေါ်" ရှု့ရှန့်မေက အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာစဉ် နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး နောက်ထပ် ဘာစကားမှ ဆက်မပြောတော့ပေ။
ဦးလေးဖြစ်သူအပေါ်တွင်မူ သူမက အချိုသပ်ကာ မျက်နှာသာပေးတတ်သည်။ အဒေါ်ဖြစ်သူဘက်တွင်မူ လိုအပ်ချက်မရှိပေ။ ၎င်းက ထိုခေါက်ဆွဲဆိုင်လေး တစ်ဆိုင်တည်းသာ မဟုတ်ပါလား။ တစ်လလျှင် ဘယ်လောက်အထိ များများစားစား ရနိုင်မှာမို့လို့လဲ။
ကျိုးရှောင်မေက အဓိပ္ပာယ်မရှိသော ခေါင်းညိတ်ပြရုံသာ ပြုလုပ်ပြီး တခြားဘာမှ ဆက်မပြောတော့ပေ။
ရှု့ရှန့်မေသည် ဖက်ထုပ်များကို ဆက်လက်စားသုံးနေခဲ့သည်။
လင်းချင်းဟယ်သည် နေ့လယ်ခင်း အိပ်စက်အနားယူပြီးနောက် လန်းဆန်းတက်ကြွနေသလို ခံစားရသည်။ သူမ အသက်အရွယ်ကြီးလာပြီဖြစ်ကြောင်း ဝန်မခံလိုလျှင်တောင်မှ ဒါက အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။
သူမ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာချိန်တွင် ဦးလေးဝမ်နှင့် အဒေါ်ဝမ်တို့ ရောက်နှင့်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ကျိုးအာနီနှင့် ဝမ်ယွမ်တို့လည်း ရောက်နေကြသည်။
လင်းချင်းဟယ်က အားနာသွားကာ ကျိုးချင်ပိုင်ကို မျက်စိစောင်းလိုက်ပြီး "လူတွေ အကုန်လုံး ရောက်နေကြပြီ၊ မင်းက ငါ့ကို မခေါ်ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"ခေါ်လည်း အလကားပါပဲ။ ငါတို့ကမှ ခုနလေးတင် ရောက်လာတာလေ။ ကိုယ်လည်း အိပ်ရေးဝအောင် အိပ်လိုက်ရတယ်" အဒေါ်ဝမ်က ရယ်မောရင်း ပြောသည်။
လင်းချင်းဟယ် ပြုံးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဟူဇီကို အိမ်သို့ သွားကာ ကောင်လေးများကို လှမ်းခေါ်ခိုင်းလိုက်သည်။ ညစာစားချိန် ရောက်လာပြီ ဖြစ်သည်။
ဦးလေးဝမ်နှင့် အဒေါ်ဝမ်တို့နှင့် စကားစမြည်ပြောဆိုနေစဉ် လင်းချင်းဟယ်သည် ဝမ်ယွမ်နှင့် ပြောဆိုရန် မမေ့ခဲ့ပေ။ ပတ်ဝန်းကျင်လေထုမှာ မည်သည့်အခါမျှ အေးစက်သွားခြင်း မရှိပေ။
သူတို့ ရောက်လာကြသောအခါ မိသားစုတစ်စုလုံး ဝိုင်းဖွဲ့ကာ ဖက်ထုပ်များ စားသုံးကြသည်။
ဖက်ထုပ်စားရန် ဖောက်သည်တစ်ဦးဦး ရောက်လာပါက ကျိုးချင်ပိုင်က သူတို့အတွက် မှာယူမှုများကို လုပ်ဆောင်ပေးသည်။ အလွန်ပင် ရိုးရှင်းလှသည်။
"ဒီသိုးသားဖက်ထုပ်က တကယ်ကို အရသာရှိလှတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်ကြီးတဲ့ ဖက်ထုပ်ကရော အမြတ်အစွန်း ရပါ့မလား" ဟု ဦးလေးဝမ်က ကျိုးချင်ပိုင်ကို မေးမြန်းသည်။
"အမြတ်နည်းနည်းနဲ့ ရောင်းအားမြန်မြန်ပါပဲ" ဟု ကျိုးချင်ပိုင်က ဖြေကြားသည်။ (NovelPing တွင် အသစ်ဆုံး အခန်းများ ထွက်ရှိလာပါသည်)
လွန်ခဲ့သည့်နှစ်ကတည်းက သူ့ဖက်ထုပ်များ၏ ဈေးနှုန်းကို မြှင့်တင်ခဲ့သည်။ သူ့ဖက်ထုပ်များသာမကဘဲ ဂျုံမှုန့်နှင့် အသားဈေးနှုန်းများလည်း မြင့်တက်လာခဲ့သည်။
သို့သော် ကျိုးချင်ပိုင်၏ အမြတ်အစွန်းမှာ အနည်းငယ် တက်လာခဲ့သော်လည်း အများကြီးတော့ မတက်လာပေ။ သူသည် အမြတ်နည်းနည်းဖြင့် ရောင်းအားမြန်မြန် ရယူသည့် မူဝါဒကို ဆက်လက် ကျင့်သုံးဆဲ ဖြစ်သည်။
"မင်းက လုပ်ငန်းကို ကောင်းကောင်း ကိုင်တွယ်နိုင်ပါတယ်။ နာမည်ကောင်းလည်း ရှိတယ်။ အစတုန်းက ဒီဆိုင်နေရာကို ငါ မသိခဲ့ဘူး။ ဒီအနီးအနားကိုရောက်ပြီး ဟောင်းကျိုးရဲ့ ဖက်ထုပ်ဆိုင် ဘယ်နားမှာလဲလို့ လိုက်မေးတဲ့အခါ လူတိုင်းက လမ်းညွှန်ပြသပေးကြတယ်" ဟု ဦးလေးဝမ်က စကားတတ်ပီသစွာဖြင့် ရင်ထဲရှိရာကို ပြောပြသည်။
ကျိုးချင်ပိုင်နှင့် လင်းချင်းဟယ်တို့ နှစ်ဦးစလုံး ပြုံးပျော်သွားကြသည်။
တကယ်တော့လည်း ဤဖက်ထုပ်ဆိုင်သည် ဤနယ်ပယ်တွင် အလွန်ပင် နာမည်ကြီးလှပေသည်။
ကျိုးချင်ပိုင်၏ ဖက်ထုပ်ဆိုင်နှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသောဆိုင်မှာ ဆူဒါလင်၏ မုန့်ဖုတ်ဆိုင် (bun shop) ပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ၎င်းက ဤနေရာမှ အလှမ်းဝေးလှသည်။ ဆူဒါလင်၏ ဖက်ထုပ်ဆိုင်လည်း အလွန်ပင် ရေပန်းစား လူကြိုက်များလှသည်။
သူ့ရဲ့ စီးပွားရေးပုံစံက ကျိုးချင်ပိုင်နဲ့ လမ်းကြောင်းတူတူပဲ ဖြစ်နေတဲ့အခါ ငွေအနည်းငယ် ပိုရှာတာထက် နာမည်ကောင်းကို ရယူတာက ပိုကောင်းပါတယ်။
ဦးလေးဝမ်နှင့် အဒေါ်ဝမ်တို့သည် မီးထိန်ပွဲတော်ညစာကို အဝတក္က စားသုံးခဲ့ကြပြီး ညရှစ်နာရီခန့်အထိ ထိုင်နေကြကာမှ ပြန်သွားကြသည်။
ကျိုးချင်ပိုင်သည် ယနေ့တွင် စောစောပင် ဆိုင်ပိတ်လိုက်သည်။ လင်းချင်းဟယ်မှာ မနက်ဖြန်တွင် စာသင်ရမည်ဖြစ်ရာ သဘာဝကျကျပင် စောစော အိပ်ရာဝင်မည် ဖြစ်သည်။
"အားလပ်ရက်ကို စောင့်ပါ။ ကိုယ် သင့်တော်တဲ့ နေရာကောင်းတစ်ခုကို ခေါ်သွားမယ်" ကျိုးချင်ပိုင်က ဤအချိန်အတွင်း သူမကို မည်မျှလွမ်းဆွတ်နေကြောင်း ပြသသည့်အနေဖြင့် ဇနီးသည်ကို ရင်ခွင်ထဲ ပွေ့ဖက်ရင်း ပြောသည်။
"ဘယ်လိုနေရာကောင်းလဲ။ အရမ်းဝေးရင်တော့ ကိုယ် မလိုက်ဘူးနော်။ နှင်းတွေ အလွန်ထူထပ်ပြီး လမ်းတွေ ပိတ်သွားနိုင်တယ်" လင်းချင်းဟယ်က လက်ကို ဝမ်းနည်းဟန်ဖြင့် ဝေ့ယမ်းပြသည်။ ဒီတစ်ခေါက် ခရီးက ပင်ပန်းဆင်းရဲလှပေသည်။ သွားရလာရတာနဲ့တင် အချိန်ကုန်သွားရသည်။ အိမ်မှာပဲ နေရတာက ပိုကောင်းပါတယ်။
"ရေပူစမ်း (Hot spring) သွားကြမယ်" ဟု ကျိုးချင်ပိုင်က ဖြေသည်။
"ရေပူစမ်း ဟုတ်စ" လင်းချင်းဟယ်က သူ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး - "ဒီနားမှာ ရေပူစမ်း ရှိလို့လား။ ကိုယ် တစ်ခါမှ မကြားဖူးပါဘူး။"
"နည်းနည်းတော့ ဝေးတယ်။ နှင်းကျတဲ့ရနေ့ဆို သုံးနာရီကြာတယ်။ နှင်းမကျရင်တော့ နှစ်နာရီလောက်နဲ့ ရောက်နိုင်မယ်လို့ ထင်တယ်" ဟု ကျိုးချင်ပိုင်က ဆိုသည်။
"အဲ့ဒီမှာ ရေပူစမ်းရှိမှန်း ဘယ်လိုသိတာလဲ" လင်းချင်းဟယ်က မေးမြန်းသည်။
"ဝမ်ယွမ်က ငါတို့ကို အဲ့ဒီခေါ်သွားဖူးလို့လေ" ကျိုးချင်ပိုင်က ပြုံးရင်း ပြောသည်။ သူတို့မရှိစဉ်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ရေပူစမ်းခရီးစဉ်အကြောင်းကို သူမအား ပြောပြခဲ့သည်။
"ဝမ်ယွမ်ကတော့ တကယ်ကို ခံစားတတ်တဲ့သူပဲ" လင်းချင်းဟယ်က မှတ်ချက်ပြုသည် - "ကိုယ်တို့ရဲ့ ထရပ်ကားကြီးကို ထုတ်သုံးဖို့ အချိန်တစ်ခု ရှာရမယ်။"
"အင်း" ကျိုးချင်ပိုင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤအကြံအစည်သည် သူ့စိတ်ကူးနှင့် အံဝင်ဂွကျ ဖြစ်နေပေသည်။ ထရပ်ကားကို ထုတ်သုံးခြင်းဖြင့် ဝေးလံသောခရီးများ သွားလာရသည်မှာ ပို၍ အဆင်ပြေချောမွေ့စေမည် ဖြစ်သည်။
လင်းချင်းဟယ်၏ အားလပ်ရက်ရောက်သည့်အခါ နောက်တစ်ကြိမ် သွားကြရန် နှစ်ဦးသား ညှိနှိုင်းခဲ့ကြသည်။ ၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် အိမ်ထောင်သစ်ကာလကဲ့သို့ လွမ်းဆွတ်တမ်းတနေရသည့် ခဏတာ ခွဲခွာရခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် စောစောစီးစီးပင် အိပ်ရာဝင်ခဲ့ကြတော့သည်။