အခန်း ( ၄၂၀ ) - ဆိုးရွားသော အကြံအစည်များ
ရေခဲမြို့တော်ကို သွားပြီး မကြည့်ခဲ့ရသော်လည်း လင်းချင်းဟော့နှင့် အဒေါ်ဝုန်းတို့မှာ ခရီးသွားရင်းဖြင့် တော်လှန်ရေးသစ္စာတရားကဲ့သို့ ခိုင်မာသည့် မိတ်ဆွေ သူငယ်ချင်းအဖြစ်ကို တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့ကြသည်။
ထို့အပြင် ၎င်းက အဒေါ်ဝုန်းကို ကျိုးမိသားစု၏ မိသားစုလေထုအပေါ် အထူးကျေနပ်အားရသွားစေခဲ့သည်။
သူမ၏သမီးသာ ဤမိသားစုထဲသို့ အိမ်ထောင်ပြုဝင်ရောက်လာပြီး ဤမျှသဘောတရားနားလည်၍ အရည်အချင်းရှိသော ယောက္ခမမျိုး ရရှိမည်ဆိုပါက လုံးဝကို မဆိုးလှပေဘူး မဟုတ်လောဟု သူမက ခံစားခဲ့ရသည်။
လင်းချင်းဟော့ကလည်း အဒေါ်ဝုန်းမှာ ကြင်နာတတ်ပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့သည့် စိတ်နှလုံးပိုင်ရှင်ဖြစ်ကြောင်း ခံစားမိသဖြင့် သူမကိုယ်တိုင်လည်း အတော်လေး ကျေနပ်အားရနေခဲ့သည်။
မြို့တော်သို့ အားလုံး ပြန်ရောက်လာကြချိန်တွင် ထိုအုပ်စုမှာ မီးထိန်ပွဲတော် (မိုယွမ်ပွဲတော်) ကျင်းပသည့် အချိန်နှင့် တိုက်ဆိုင်စွာ ရောက်ရှိလာကြသည်။
"ဘာမှ မချက်ပြုတ်တော့ရင် ဘယ်လိုနေလဲ။ အဘိုးဝုန်းကိုခေါ်ပြီး ကျုပ်တို့ဆိုင်မှာ သိုးသားရေစိမ့်မုန့်လုပ် (ဖက်ထုတ်) လာစားကြပါလား" ဟု လင်းချင်းဟော့က အကြံပြုသည်။
"အို၊ ငါ တကယ် မလုပ်သင့်ပါဘူးကွယ်" ဟု အဒေါ်ဝုန်းက အပြုံးလေးဖြင့် ပြောသည်။
"ယဉ်ကျေးနေစရာ မလိုပါဘူး။ ပြန်သွား၊ ခရီးဆောင်အိတ်တွေချပြီး အဘိုးဝုန်းကို ခေါ်ခဲ့လိုက်ပါ။ ကျုပ်တို့ နောက်ဘတ်စ်ကားကိုစောင့်ပြီး လာခဲ့ကြမယ်လေ" ဟု လင်းချင်းဟော့က တထစ်ချ ပြောဆိုသည်။
"မလိုပါဘူး။ မင်းတို့အရင်ပြန်နှင့်ပါ။ ငါနောက်မှ အဘိုးဝုန်းကို မေးကြည့်လိုက်မယ်။ ၅ နာရီခွဲအထိ မရောက်လာကြဘူးဆိုရင် ကျုပ်တို့ကိုမစောင့်ဘဲ စားလိုက်ကြတော့။ ကျုပ်တို့အတွက် မပူနဲ့နော်" ဟု အဒေါ်ဝုန်းက ပြန်ပြောသည်။
"ဒါဆိုရင် လာဖို့ မမေ့နဲ့ဦးနော်" ဟု လင်းချင်းဟော့က ဆိုသည်။
အဒေါ်ဝုန်းသည် မကြာမီပင် သူမဆင်းရမည့် မှတ်တိုင်သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်နှင့် လက်ပြနှုတ်ဆက်ကာ အဘိုးဝုန်း အိမ်မှာရှိနေလိမ့်မည်ဟု ယူဆလျက် အိမ်သို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် သူမထင်မှတ်ထားသည်မှာ သူက အိမ်တွင် မရှိနေပေ။
သို့သော် လင်းချင်းဟော့နှင့် ကလေးများ သူတို့နေရာသို့ ပြန်ရောက်လာကြချိန်တွင်မူ အဘိုးဝုန်းက ဖက်ထုတ်ဆိုင်၌ စောင့်ဆိုင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"အို၊ အဘိုးဝုန်း၊ ရောက်လာပြီပဲ။ မေဇားရဲ့အမေကို အတူတူ မီးထိန်ပွဲတော် ဆင်နွှဲနိုင်အောင် သွားခေါ်ဖို့ ငါပြောလိုက်သေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူက သူ့မှတ်တိုင်မှာ ဆင်းသွားတာနဲ့ လွဲသွားတယ်။ မြန်မြန်လေး စက်ဘီးနဲ့ ပြန်သွားပြီး သူ့ကို သွားခေါ်လိုက်ဦးလေ" ဟု အဘိုးဝုန်းကို မြင်လိုက်သည်နှင့် လင်းချင်းဟော့က ချက်ချင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။
ခရီးအတူထွက်ခဲ့ကြပြီးနောက် သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာခဲ့ပြီး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ခေါ်ဝေါ်သည့် ပုံစံများလည်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
အဘိုးဝုန်းက သွားဖြဲပြုံးပြလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင်တော့ ကျုပ်တို့နှစ်ယောက်စလုံး ဒီည မင်းတို့ကို အနှောင့်အယှက်ပေးရတော့မှာပေါ့ကွယ်"
"ဘာအနှောင့်အယှက်လဲရှင့်။ လူများလေ ပျော်စရာကောင်းလေလေပေါ့" ဟု လင်းချင်းဟော့က ပြန်ပြောသည်။
အဘိုးဝုန်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး စက်ဘီးကို နင်းကာ ပြန်သွားခဲ့သည်။ လင်းချင်းဟော့က သူ့ဇနီးကို စိုက်ကြည့်နေသည့် ကျိုးချင်းပိုင်ဘက်သို့ ခဏမျှ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
"ကျွန်မ ရက်ပေါင်းများစွာ ထွက်သွားခဲ့ရတယ်။ ရှင် ကျွန်မကို လွမ်းရဲ့လား" လင်းချင်းဟော့က အာနီတို့နှင့် အခြားသူများနှင့် အလှမ်းဝေးဝေးတွင် နေရင်း လျှောက်လာကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က ဖက်ထုတ်ဆက်ထုပ်နေရင်း သူမကို ဘေးတိုက် စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။ လင်းချင်းဟော့ကမူ သူ သူမကို လွမ်းနေခဲ့မည်ဆိုတာကို သိနေ၏။
သူမသည် ရထားပေါ်တွင် အချိန်အကြာကြီး ထိုင်ခဲ့ရသဖြင့် ပင်ပန်းနေပြီဖြစ်ရာ အနားယူရန် ဒုတိယထပ်သို့ တက်သွားခဲ့သည်။
ကျိုးအာနီက စတုတ္ထဘထွေးဖြစ်သူအား ကူညီပေးနေသည်။
ကျိုးရွှမ် နှင့် လူငယ်လေးများက သူတို့၏ ပစ္စည်းများကို အိမ်သို့ အရင်ယူသွားကြသည်။ ကြီးမားလှသော သက်သာရာရသွားမှု ခံစားချက်ဖြင့် ဆိုဖာပေါ်သို့ ပစ်လှဲချလိုက်ကြသည်။
ခရီးသွားရသည်မှာ ပျော်စရာကောင်းသော်လည်း အလွန်အမင်း မောပန်းနွမ်းနယ်စေသည်ပင်။
"မြန်မြန်လုပ်ကြစမ်းပါ။ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး ဆိုင်ဘက်ကို ဆင်းခဲ့ကြ။ ထမင်းစားချိန်လည်း နီးနေပြီ" ဟု ဟူဇီ က တိုက်တွန်းသည်။
"လေးနာရီပဲ ရှိသေးတာကို။ ခြောက်နာရီလောက်မှ စားဖြစ်မယ်လို့ ငါထင်တယ်" ဟု ဂန်းဇီက ပြန်ပြောသည်။
"ဒါပေါ့" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က ဆိုဖာပေါ်တွင် ဆက်လှဲနေရင်းရေရွတ်လိုက်သည်။ သူ တစ်လက်မတောင် မရွေ့ချင်တော့ပေ။
ဆိုဖာက အိပ်ရရန် အလွန်အမင်း သက်တောင့်သက်သာ မရှိလှသဖြင့် သူ အိပ်ငိုက်ပျော်ရန် အိပ်ခန်းထဲသို့ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သည်။ ဂန်းဇီကလည်း သူ့နောက်မှ တန်း၍ လိုက်လာသည်။
အခန်းထဲတွင် ကုတင်ကြီးတစ်လုံးကို အသစ်တိုးချဲ့ထားပေးပြီး ဖြစ်ရာ အိပ်စက်ရန် နေရာအလုံအလောက် ရှိနေပေသည် - အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့က ဆဲဆဲ လူငယ်အရွယ်များ ဖြစ်ကြဆဲ မဟုတ်ပါလော။ ထိုသူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်မှာ အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် အိပ်ပျော်သွားကြသည်။
"ငါလည်း အထဲကိုဝင်ပြီး ခဏလောက် သွားလှဲလိုက်ဦးမယ်။ နောက်ကျရင် ငါတို့ကို လှမ်းနှိုးကြဦးနော်၊ ဟူဇီ" ဟု ကျိုးရွှမ် က ပြောသည်။
"သွားလိုက်လေ" ဟု ဟူဇီ က လက်ကို ယမ်းပြလိုက်သည်။ အိပ်မည့်အစား သူက ဖက်ထုတ်ဆိုင်ဘက်သို့ တန်းပြီး လျှောက်သွားခဲ့ရာ အောက်ထပ်တွင် ကျန်းမေလျန် နှင့် တိုးလေသည်။
သူတို့က ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သူများ ဖြစ်ကြသောကြောင့် ဟူဇီ က ခေါင်းညိတ်ပြကာ သူမဘေးမှ ဖြတ်လျှောက်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။
"ဒီရက်တွေမှာ ဘယ်တွေသွားနေတာလဲ။ ရှင့်ကို မတွေ့ရတာ ကြာပြီ" ဟု ကျန်းမေလျန် က မေးသည်။
"ဟာဘင်ကို သွားဆော့တာလေ" ဟု ဟူဇီ က ပြန်ဖြေသည်။ "ငါ့ကို ဘာကိစ္စနဲ့ ရှာတာလဲ"
"ကျွန်မ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်က ရုပ်ရှင်လက်မှတ် နှစ်စောင်ပေးတယ်။ ရှင် အချိန်အားလားလို့ မေးမလို့ပါ" ကျန်းမေလျန် က နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ ပြုံးပြသည်။
"အချိန်မရှိဘူး။ အလုပ်များတယ်" ဟူဇီ က သူမကို တစ်ချက်စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်ပြီးမှ လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။
သူ့စိတ်ထဲတွင် - *ဒီမိန်းကလေး ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ သူ့ကို ရုပ်ရှင်လိုက်ကြည့်ဖို့ ရှာနေတာလား။ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ် မိန်းကလေးတစ်ယောက်က သူ့ကို ရုပ်ရှင်လိုက်ကြည့်ဖို့ ဖိတ်တာ - သူ ဦးနှောက်ခြောက်နေပြီလား* ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။
ကျန်းမေလျန် မှာ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ သူမက ရုပ်ရှင်သွားကြည့်ရန် ဦးဆောင်ဖိတ်ကြားလိုက်ချိန်တွင် သူက ဤကဲ့သို့ ရိုးရှင်းစွာ ငြင်းပယ်လိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
*ဒီကျေးလက်သားကောင်လေး။ ဘာလို့ ဒီလောက်တုံးအရူးအမူးဖြစ်နေရတာလဲ။ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ သူက ဦးဆောင်သင့်တာပေါ့။ အခုတော့ ငါက အရင်စလုပ်လိုက်တာတောင် သူက လက်ခံရမှန်းတောင် မသိဘူး!*
ကျန်းမေလျန် မှာ သံသယဝင်သည့် အရိပ်အယောင်လေးကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဒီလိုကောင်မျိုးက သူမကို တကယ်ပဲ ပျော်ရွှင်မှုတွေ ပေးစွမ်းနိုင်ပါ့မလား။ ဘယ်လိုပဲ ကြည့်ကြည့် သူက လုံးဝကို အားကိုးမရဘဲ ဘာမှမဟုတ်တဲ့ လူ့အလေအလွင့်ကြီးလိုသာ သူမ မြင်မိသည်။
သွားများကို ကြိတ်ကာ သူမ ထွက်သွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
"ရှင် ကျွန်မရဲ့ဝမ်းကွဲကို လိုက်ပျိုနေတာလား" ရုတ်တရက် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကျန်းမေလျန် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရှုရှင်းမေကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ရှုရှင်းမေသည် အတော်လေး ဖောင်းကားထူထဲသည့် ဆောင်းရာသီဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း အိမ်ထောင်ကျပြီးနောက် သက်တောင့်သက်သာဖြင့် နေထိုင်နေရဟန်ရှိကာ သူမ၏ အသားအရေမှာလည်း အလွန်ကောင်းမွန်နေသည်။
ဟူဇီ သည် သူမ၏ ဝမ်းကွဲမောင်လေးဖြစ်သည် - ၎င်းတို့မှာ အသက် ၁၉ နှစ်ဖြင့် တူညီကြသော်လည်း သူမက ဟူဇီ ထက် တစ်လ ပိုကြီးသည်။
"ရှင်က..." ကျန်းမေလျန် က ရှုရှင်းမေကို သဘာဝအလျောက် မှတ်မိသွားသည်။ ရှုရှင်းမေသည် ထိုအချိန်က ရပ်ကွက်အပြင်ဘက်တွင် နေထိုင်ခဲ့ပြီး ခပ်ရှားရှားသာ ပြန်လာတတ်သော်လည်း, ကျန်းမေလျန် က သူမကို မြင်ဖူးခဲ့သည်၊ အထူးသဖြင့် သူမနှင့် ကျောက်ကျွင်း တို့ ပဉ္စမမြောက်နေ့က ပြန်လာကြစဉ်က ပို၍ပင် ဖြစ်သည်။
"ဟူဇီ က ကျွန်မရဲ့ ဝမ်းကွဲမောင်လေးလေ။ ကျွန်မနာမည်က ရှုရှင်းမေပါ" ဟု ရှုရှင်းမေက သူမကိုယ်သူမ မိတ်ဆက်လိုက်သည်။
သူမက ယနေ့ လာရောက်လည်ပတ်စဉ် ဤမြင်ကွင်းနှင့် တိုးမည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
"ငါ သိပါတယ်" ဟု ကျန်းမေလျန် က သူမကို အပေါ်အောက် အကဲခတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူမက ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲ နေမလဲ။ ကျိုးမိသားစုဟောင်း၏ တူမဖြစ်သူမှာ အလွန်လှပပြီး အလွန်ကောင်းမွန်သည့် မိသားစုထံသို့ အိမ်ထောင်ပြုဝင်သွားခဲ့သည်ဆိုသော ကောလာဟလများက ရပ်ကွက်ထဲတွင် နာမည်ကြီးနေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။
သူမ မြင်တွေ့ရသလောက်ဆိုလျှင် ရှုရှင်းမေ၏ ရုပ်ရည်မှာ သာမန်မျှသာဖြစ်ပြီး ကောလာဟလများတွင် ပြောဆိုနေကြသလောက် မလှပပေ။
သို့သော်လည်း နောက်ဆုံးအကြိမ်က ရှုရှင်းမေနှင့်အတူ သူမ တွေ့ခဲ့ရသည့် အမျိုးသားမှာမူ အလွန်ချောမောပုံ ပေါ်သည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် သူက ချမ်းသာကြွယ်ဝသော နောက်ခံရှိသူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေ၏။ သူက ဤကဲ့သို့ ကျေးလက်ဆန်ဆန် မိန်းမပျိုလေးကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကြိုက်သွားခဲ့ပါလိမ့်။
"ခုနတုန်းက ကျွန်မရဲ့ဝမ်းကွဲမောင်လေးကို ရုပ်ရှင်လိုက်ကြည့်ဖို့ ဖိတ်နေတာကို ကျွန်မ ကြားလိုက်သလိုပဲနော်" ရှုရှင်းမေက နှုတ်ခမ်းကို မဲ့ကာ ပြုံးပြသည်။
ကျန်းမေလျန် က ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။
"အံ့သြမနေပါနဲ့။ ဟူဇီ က အဲ့ဒီအတိုင်းပါပဲ။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ကို လုံးဝ နားမလည်တတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူက လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ။ ကျေးလက်အိမ်ထောင်စု စာရင်းရှိပေမဲ့ သူ့မိသားစု အခြေအနေက မဆိုးပါဘူး" ဟု ရှုရှင်းမေက ပြောသည်။
"အခြေအနေက တော်တော်လေး အိုကေလို့လား။ မြို့တော်မှာတော့ သူ့အိမ်က အခြေအနေသိပ်မကောင်းဘူးလို့ သူပြောတာ ငါကြားဖူးတယ်" ဟု ကျန်းမေလျန် က မှတ်ချက်ပြုသည်။
"ဒီမြို့တော်ဘက်မှာတော့ အခြေအနေ နည်းနည်းဆိုးသလို ထင်ရပေမဲ့ ကျေးလက်မှာဆိုရင်တော့ သူတို့က အတော်လေး အဆင်ပြေကြပါတယ်" ရှုရှင်းမေက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ "ဒါ့အပြင် ကျွန်မရဲ့ အဒေါ်က သူ့ကို အပြင်ထွက်ပြီး ကိုယ်ပိုင်လမ်းကြောင်း ဖောက်ဖို့ လိုလားနေတာ။ သူက သေချာပေါက် အလားအလာကောင်းတဲ့ အနာဂတ်တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ရမှာပါ"
"တကယ်လား" ဟု ကျန်းမေလျန် က အမြန်ဆုံး မေးလိုက်သည်။
"သေချာပေါက်ပေါ့။ ကျွန်မအဒေါ်က သူ့မောင်လေးကိုပါ ဒီကိုခေါ်လာတာ မမြင်ဖူးဘူးလား။ သူမက သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးချင်နေတာလေ" ဟု ရှုရှင်းမေက အပြုံးဖြင့် အာမခံလိုက်သော်လည်း သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်မူ မုန်းတီးမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။
သူတို့အားလုံးက တူတွေချည်းပဲ မဟုတ်လော။ သို့သော် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်မောင်လေး ရှုရှင့်ချန်က အကြိမ်ကြိမ် လာချင်ခဲ့သော်လည်း သူမ၏ ဦးလေးနှင့် အဒေါ်တို့က သဘောမတူခဲ့ပေ။ သို့သော် ဒုတိယအဒေါ်၏ မိသားစုမှ ဝမ်းကွဲနှစ်ယောက်ကိုမူ လက်ကမ်းကြိုဆိုခဲ့ကြသည်။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဆက်ဆံပုံချင်း ဒီလောက်တောင် ကွာခြားနေရတာလဲ။
ကျန်းမေလျန် က ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါဆို အရမ်းကောင်းတာပေါ့။ ဆရာမလင်းက တကယ်ကို လူကောင်းတစ်ယောက်ပဲ"
"ကျွန်မ ဒါတွေအားလုံးကို ဘာကြောင့် ပြောပြနေလဲဆိုတော့ ကျွန်မရဲ့ဝမ်းကွဲက အသက် ၁၉ နှစ်ရှိပြီဖြစ်ပြီး မိန်းမယူလို့ရတဲ့ အရွယ်ကို ရောက်နေလို့ပါ။ အကယ်၍ သူသာ မြို့တော်သူလေးတစ်ယောက်ကို လက်ထပ်နိုင်ခဲ့မယ်ဆိုရင် သူ့ဘိုးဘေးတွေတောင် ကံကောင်းခြင်းမီးတွေ တောက်လောင်နေလောက်ပြီ" ဟု ရှုရှင်းမေက ပျော်ရွှင်စွာ ပြောဆိုသည်။
ထို့နောက် သူမ၏ လေသံမှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ "ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စကို ကျွန်မတို့ကြားမှာပဲ ထားတာ ပိုကောင်းပါတယ်။ အကယ်၍သာ ကျွန်မအဒေါ် သိသွားမယ်ဆိုရင် ကန့်ကွက်မယ့် ပထမဆုံးလူက သူပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်"
*ရပ်ကွက်ထဲမှာ မေလျန်ဆိုတာ လူဆိုးမတစ်ယောက်ဆိုတာ ဘယ်သူများ မသိဘဲနေမလဲ* ဟု ရှုရှင်းမေက မကောင်းဆိုးဝါးဆန်ဆန် တွေးတောလိုက်သည်။ *သူမသာ ဟူဇီ နဲ့ တကယ်လို့ စုံတွဲဖြစ်သွားမယ်ဆိုရင်၊ ဒီလိုအမှိုက်သရိုက်မျိုးကို ဒုတိယအဒေါ်ရဲ့ မိသားစုထဲ အိမ်ထောင်ပြုဝင်လာတာကို အဒေါ် ဘယ်လိုတုံ့ပြန်မလဲဆိုတာကို အရမ်းကြည့်ချင်တာပဲ!*