အခန်း (၄၁၉)။ ရာသီဥတုက သူတို့ဘက်မှာ ရှိမနေခဲ့ပါဘူး
ဒီလိုစားသုံးမှုမျိုးကတော့ ပုံမှန်လုပ်သားလူတန်းစားတွေအနေနဲ့ ပိုက်ဆံသုံးဖို့ တုံ့ဆုတ်တတ်တဲ့ အဆင့်မျိုးဖြစ်ပေမဲ့ ဒီလူတွေအတွက်တော့ တတ်နိုင်လောက်တဲ့ ပမာဏတစ်ခုပါပဲ။
ကျိုးရွှင်းဘိုင်းက အလွန်တရာ ကျေနပ်အားရနေခဲ့သည်။
သူက နောက်ပိုင်းကျရင် သူ့ဇနီးကိုပါ ဒီကို ခေါ်လာဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက သဘာဝအတိုင်း စစ်မှန်တဲ့ ရေပူစမ်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး တကယ်ကို အံ့ဩစရာကောင်းလှပေသည်။
အချိန်နှောင်းသွားရင် ဧည့်သည်တွေ ဝင်ရောက်တည်းခိုလို့ရမယ့် ဟိုတယ်တွေအပြင် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ စားသောက်ဆိုင်တွေလည်း ရှိနေသေးသည်။
"ဒါ... ဒါက ခရီးသွားလုပ်ငန်းကို ဖော်ဆောင်ဖို့အတွက်လား" ဆူဒါလင် က မေးမြန်းမိသည်။
"ခရီးသွားလုပ်ငန်း ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး သေချာပေါက်ပါပဲ။ နောင်တစ်ချိန်ဆိုရင် လုပ်ငန်းတွေ အရှိန်အဟုန်နဲ့ ဖွံ့ဖြိုးလာမယ်လို့ ကျုပ်ခန့်မှန်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ တခြားသူတွေကတော့ အရင်ဦးအောင် ခြေလှမ်းစသွားကြပြီပေါ့" လို့ ဝမ်ယွမ် က အနည်းငယ် နောင်တရတဲ့လေသံနဲ့ ပြောလိုက်သည်။
ဒီရေပူစမ်းက မိသားစုကြီးသုံးစုကို စာချုပ်ချုပ်ပေးထားတာ ဖြစ်သည်။ ဝမ်မိသားစုမှာ အရှိန်အဝါ အချို့ရှိပေမဲ့ သူတို့လက်ထဲကိုတော့ ထည့်မပေးခဲ့ကြပေ။
ဆူဒါလင် ကလည်း ဒီနေရာလေးက အထူးသဖြင့် ကောင်းမွန်တယ်လို့ ခံစားရတာကြောင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ တစ်ခုတည်းသော အားနည်းချက်က အနည်းငယ် ဝေးကွာနေတာပါပဲ။
အဲဒီလိုဖြစ်ရခြင်းရဲ့ အဓိက အကြောင်းရင်းကတော့ ရေခဲနဲ့နှင်းတွေကြောင့် ရထားစီးတာ နှေးကွေးသွားပြီး ပုံမှန်ဆိုရင် နှစ်နာရီကြာမယ့် ခရီးကို သုံးနာရီအထိ ကြာသွားစေတာကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဒါပေမဲ့ အလုံးစုံခြုံငုံကြည့်လိုက်ရင်တော့ အဲ့ဒီလောက်ကြီးလည်း မဝေးလှပါဘူး။
ရေပူစမ်းထဲမှာ စိမ်ပြီးလို့ ဗိုက်ဆာလာတဲ့အခါမှာတော့ စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို ဝင်ရောက်စားသုံးခဲ့ကြပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ အိမ်ပြန်ခဲ့ကြပါတော့သည်။
ပြန်လာတဲ့လမ်းမှာတော့ ကျိုးရွှင်းဘိုင်းက ကားကို မောင်းလာခဲ့သည်။
"စတုတ္ထဦးလေး ကားမောင်းတတ်မှန်း ကျုပ်မသိခဲ့ဘူး" ဝမ်ယွမ် က ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။
"မင်းရဲ့ စတုတ္ထဘွားအေးလည်း မောင်းတတ်တယ်" ကျိုးရွှင်းဘိုင်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။
ဒီတစ်ခါမှာတော့ ဝမ်ယွမ် တစ်ယောက်တည်းသာမကဘဲ ဝမ်ဘိုးအို၊ အဖေကျိုး နဲ့ ဆူဒါလင် ပါ အံ့ဩသွားကြရသည်။
"မင်းရဲ့ဇနီးက ဒီလိုမော်တော်ယာဉ်မျိုးကို မောင်းတတ်လို့လား" လို့ ဝမ်ဘိုးအိုက မေးလိုက်သည်။
"သူ တောင်ပိုင်းမှာ ရှိတုန်းက သင်ခဲ့တာလေ။ မောင်းနှင်ခွင့်လိုင်စင် စာမေးပွဲ ဖြေရုံပဲ လိုတော့တာ" လို့ ကျိုးရွှင်းဘိုင်းက တည်ငြိမ်စွာ ဖြေကြားလိုက်သည်။
"ဝိုး— တော်လိုက်တာဗျာ!" ဆူဒါလင် က အံ့ဩသွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။
ဒါက စက်ဘီးမှ မဟုတ်တာ၊ ကားကြီးလေ! စတုတ္ထဦးလေးရဲ့ ဇနီးသည် ကားမောင်းတတ်လိမ့်မယ်လို့ သူ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူက တကယ်ကို အရည်အချင်းရှိလွန်းပါတယ်။
သို့သော်လည်း လင်းချင်းဟယ်က အမြဲတမ်း စွမ်းဆောင်ရည်ပြည့်ဝပြီး ခေါင်းမာတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ ပုံစံမျိုးကို ပေးစွမ်းတတ်သူ ဖြစ်သည်။ ခဏတာ အံ့ဩသွားပြီးနောက်မှာတော့ လူတိုင်း သာမန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားကြသည်။
"ဒီကားက သုံးသောင်းခြောက်ထောင် တန်တယ်။ စတုတ္ထဦးလေး ပိုက်ဆံလုံလုံလောက်လောက် စုမိပြီဆိုရင် ကျုပ်နဲ့ သိတဲ့လူတစ်ယောက်ဆီ မိတ်ဆက်ပေးမယ်လေ။ ကျုပ်က အများကြီး သက်သာတဲ့ ဈေးနှုန်းနဲ့ ရအောင် ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်" လို့ ဝမ်ယွမ် က ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။
သူ့ကားကို သူကိုယ်တိုင် ဝယ်ယူခဲ့သလို အဖေကျိုး နဲ့ အမေကျိုး တို့ရဲ့ နေရာအနီးမှာလည်း အိမ်ခြံဝင်း တစ်ခုကို ဝယ်ယူထားခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။ အလွန်တရာ ကျယ်ဝန်းလှပေသည်။ သူက မိသားစုကို လုံးဝ မှီခိုအားမကိုးဘဲ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အားထုတ်မှုနဲ့တင် အိမ်ရော ကားပါ ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ လူငယ်အမျိုးအစားထဲမှာ ပါဝင်နေသူ ဖြစ်ပေသည်။
"နောင်ကျရင်ပေါ့လေ" ကျိုးရွှင်းဘိုင်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ဒီကားက ကုန်တင်ကားထက် ပိုဈေးကြီးပြီး ပိုပြီးလည်း အဆင့်အတန်းမြင့်မားပေမဲ့ သူတို့မှာ ကုန်တင်ကား ရှိနှင့်ပြီးသားဖြစ်တဲ့အတွက် မိသားစုသုံးကားတစ်စီး ဝယ်ဖို့ဆိုတာက ဝေးလှသေးလို့လား။
ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး ကျိုးရွှင်းဘိုင်းက အလွန်တရာ ယုံကြည်မှု ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ပြီးခဲ့တဲ့နှစ် နှစ်ကုန်ပိုင်းတုန်းက သူတို့ရဲ့ နှစ်စဉ်ဝင်ငွေကို စာရင်းလုပ်ကြည့်ခဲ့စဉ်က ယွမ်ငွေ ၃၈,၀၀၀ ကျော်အထိ ရောက်ရှိခဲ့ပြီး အဲဒါက နွေရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက်တုန်းက ပြန်လည်ရောင်းချတဲ့ လုပ်ငန်းကနေ ရတာတွေကိုပင် မထည့်သွင်းထားသေးပေ။
ဒီနေ့မှာတော့ ဆိုင်မဖွင့်တော့ဘဲ အဖေကျိုး နဲ့ အမေကျိုး တို့ရဲ့ နေရာကို သွားရောက်ပြီး အစားအစာ သွားစားခဲ့ကြသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ လင်းချင်းဟယ်နဲ့ သူမရဲ့အဖွဲ့သားတွေကတော့ ရထားပေါ်မှာ မြူးထူးပျော်ရွှင်နေကြသည်။
"ငါ့ဘဝမှာ တစ်ယောက်တည်း ခရီးထွက်ဖူးတာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ၊ အဲ့ဒါမှ ဒီလိုဝေးလံတဲ့ နေရာမျိုးကိုပေါ့" လို့ အဘွားဝမ်က လက်ထဲက ဖဲချပ်ကို ကိုင်ရင်း ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။
"အပြင်ထွက်ပြီး ကမ္ဘာကြီးကို ပိုပြီး အတွေ့အကြုံသစ်တွေ ရယူတာက ကောင်းပါတယ်" လို့ လင်းချင်းဟယ်က ရယ်မောရင်း ဖဲတစ်ချပ်ကို ချကာ စိတ်ရောကိုယ်ပါ တက်ကြွစွာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။
ကျိုးကွေ့လိုင်ကလည်း အတူတူ လိုက်လုပ်ပြီး ဂန်းဇီကလည်း ချက်ချင်းပင် ဖဲချပ်ကို ဆက်ကစားလိုက်သည်။
သူတို့လေးယောက်က ဖဲအတူတူ ကစားနေကြပြီး ဟူဇီနဲ့ အားနီတို့ကတော့ ဘေးကနေ ကြည့်နေကြသည်။ ကျိုးရွှမ် ကတော့ တိတ်တဆိတ်နဲ့ အင်္ဂလိပ်စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဖတ်ရှုနေခဲ့သည်။
လူများတာကြောင့် ခရီးဝေးကြီးရဲ့ ပျင်းရိစရာကောင်းတဲ့ ခံစားချက်ကို လုံးဝ မခံစားရလောက်အောင် ဖြစ်စေခဲ့သည်။
သူတို့ဟာ ဟာဘင်မြို့ဆီကို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နဲ့ ခရီးနှင်လာခဲ့ကြသည်။
ဒီမှာက အလွန်တရာကို အေးခဲနေတာ ဖြစ်သည်။ တန်ရာတန်ကြေးရှိတဲ့ တည်းခိုခန်းတစ်ခုကို ရှာတွေ့ပြီးနောက်မှာ သူတို့ စာရင်းသွင်း ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။ လင်းချင်းဟယ်က "ကံကောင်းလို့ ငါတို့ ကြိုတင်ပြင်ဆင်လာပြီး ရေခဲသေတ္တာလေးတွေလို အထပ်ထပ် အထူကြီးတွေ ဝတ်လာခဲ့တာ။ မဟုတ်ရင် အပြင်ကိုတောင် ထွက်ဝံ့မှာ မဟုတ်ဘူး" လို့ ပြောလိုက်သည်။
"အင်းလေ၊ ဒီမှာက အိမ်ပြန်ရောက်တာထက် အများကြီး ပိုအေးတယ်" လို့ အဘွားဝမ်က ထောက်ခံပြောဆိုသည်။
သူတို့က အခန်းနှစ်ခန်း ငှားခဲ့ကြသည်။ လင်းချင်းဟယ်၊ ကျိုးအားနီနဲ့ အဘွားဝမ်တို့က အခန်းတစ်ခန်းတည်းမှာ အတူတူ နေကြပြီး ယောကျ်ားလေးလေးယောက်ကတော့ နှစ်ယောက်အိပ်ခန်းထဲမှာ ညပ်ပြီး နေကြရသည်။
လုံလောက်အောင် အနားယူပြီးနောက်မှာတော့ လင်းချင်းဟယ်နဲ့ တခြားသူတွေက အပြင်ကနေ အစားအစာတွေ မှာစားလိုက်ကြသည်။
"မေမေ၊ အောက်ထပ်က ဧည့်ကြိုကတော့ ဘယ်မှသွားလို့ မရဘူးလို့ ပြောတယ်။ ရာသီဥတု ခန့်မှန်းချက်အရ မနက်ဖြန်နဲ့ သဘက်ခါဆိုရင် လေပြင်းတွေ တိုက်ပြီး နှင်းတွေ အလွန်အကျွံ ကျလာမှာမို့လို့ ထွက်မယ့် ကားအားလုံး ရပ်ထားရတယ်လို့ ပြောတယ်" လို့ ကျိုးရွှမ် က ပြောလိုက်သည်။
"အားလုံး ရပ်လိုက်ပြီလား" လင်းချင်းဟယ် အံ့ဩသွားသည်။
"တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ။ ငါတို့ ရောက်လာတာနဲ့ ဘယ်မှ သွားလို့မရတော့ဘူး" လို့ အဘွားဝမ်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။
"ရေခဲမြို့တော်တင် မဟုတ်ဘူး၊ အနီးအနားက ရေပူစမ်းတွေဆီကိုတောင် သွားလို့မရဘူး။ သွားလာရေး အားလုံးကို ဖျက်သိမ်းလိုက်ပြီ" လို့ ကျိုးရွှမ် က လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်လိုက်ရင်း ပြောသည်။
"အရင်ဆုံး စားကြရအောင်။ နောက်မှ အောက်ဆင်းပြီး ကိုယ်တိုင် သွားမေးကြည့်တာပေါ့" လို့ လင်းချင်းဟယ်က အဘွားဝမ်ကို ပြောလိုက်သည်။
"အင်း" လို့ အဘွားဝမ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ခေါက်ဆွဲတွေ စားပြီးသွားတဲ့နောက်မှာတော့ သူတို့က ဧည့်ကြိုကို သွားရောက် မေးမြန်းဖို့ အောက်ထပ်ကို ဆင်းသွားခဲ့ကြသည်။
"ရှင်တို့က ရေခဲမြို့တော်ကို ကြည့်ဖို့အတွက်နဲ့ ဒီလောက်ဝေးတဲ့နေရာကနေ လာကြတာပေါ့လေ။ အလွန်တရာ အဖရအခွင့်ကောင်းတဲ့ လူတွေပဲ" လို့ ဧည့်ကြိုက ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့လည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူးလေ။ မနက်ဖြန်နဲ့ သဘက်ခါဆိုရင် နှင်းမုန်တိုင်းကြီးတွေ ကျလာမယ်လို့ ခန့်မှန်းထားတာမို့လို့ ခရီးစဉ်တွေအားလုံးကို ရပ်ဆိုင်းထားရတယ်။ အဲ့ဒီကို သွားလို့ရမယ့် လမ်းကြောင်း မရှိဘူး"
"အနီးအနားက ရေပူစမ်းတွေရောပဲလား" လို့ လင်းချင်းဟယ်က မေးလိုက်သည်။
"မသွားနိုင်ပါဘူး" လို့ ဧည့်ကြိုက ဖြေကြားလိုက်သည်။
လင်းချင်းဟယ်က ပထမတော့ သံသယဖြစ်မိသည်။ ခရီးသွားဧည့်သည်တွေကို သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးကို သုံးခိုင်းချင်လို့ ခရီးသွားနေရာတွေက လူတွေက လှည့်စားပြောဆိုတတ်ကြတာမို့လို့ ဖြစ်သည်။ ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းရောက်လာတဲ့အခါမှာတော့ သူမ မယုံကြည်ခဲ့ရင်တောင်မှ ဘာမှ တတ်နိုင်တော့ပေ။ အပြင်မှာ ကျနေတဲ့နှင်းတွေက တကယ်ကို ရေသွန်ဖြိုင်ဖြိုင် ကျနေတာ ဖြစ်သည်။
"ဒီနှင်းတွေက တကယ်ကို နှစ်ရက် သုံးရက်လောက် ဆက်ကျတော့မှာပဲ ထင်တယ်" လို့ လင်းချင်းဟယ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"ငါတို့က နှင်းတွေကြည့်ဖို့အတွက်နဲ့ ဒီလောက်ဝေးတဲ့နေရာအထိ အမှန်တကယ် ရောက်လာခဲ့ကြတာ" လို့ အဘွားဝမ်က အံ့အားသင့်နေတဲ့ ပုံစံနဲ့ ပြောလိုက်သည်။
နာမည်ကြီး ရေခဲမြို့တော်ကို လည်ပတ်ဖို့အတွက် ရှားရှားပါးပါး အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့ ဘယ်သူမှ တည်းခိုခန်းကနေ တောင် မထွက်ရလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြပေ။ သူတို့ဟာ တခြားနေရာမှာ နှင်းတွေကို ကြည့်ဖို့အတွက် ဒီလောက်ဝေးတဲ့နေရာအထိ ခရီးနှင်လာခဲ့ကြပြီးမှ အတင်းအကျပ်ကို နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်ရမယ့် အနေအထားမျိုး ဖြစ်လာခဲ့ရသည်။
ပြန်သွားဖို့က တစ်ခုတည်းသော ရွေးချယ်စရာပါပဲ။ တခြား ဘာလုပ်နိုင်ဦးမှာလဲ။ ဒီခေတ်ကာလက သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးတွေက အနာဂတ်လို တိုးတက်မနေခဲ့ပေ။ နောင်လာမယ့်မျိုးဆက်တွေမှာဆိုရင် လူတွေက လေးရက် ငါးရက်အတွင်းမှာ အသွားအပြန် ခရီးကို အလွယ်တကူ သွားနိုင်ကြပေလိမ့်မည်။
လက်ရှိအချိန်မှာတော့ ရထားခရီးစဉ် တစ်ခုတည်းနဲ့တင် အချိန်အမြောက်အမြား ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ရသည်။
ဒီကို ရောက်ဖို့အတွက်တင် နှစ်ရက်ခန့် ကြာမြင့်ခဲ့သည်။ လင်းချင်းဟယ်က သုံးရက်ကြာ နေထိုင်ဖို့ စီစဉ်ထားခဲ့ပြီး ဇန်နဝါရီ ၁၆ ရက်နေ့မှာ ကျောင်းဖွင့်မှာဖြစ်တာကြောင့် စုစုပေါင်း ခုနစ်ရက်စာကို ဘတ်ဂျက်တွက်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူမပဲဖြစ်ဖြစ် ကျိုးရွှမ် ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ နှစ်ယောက်စလုံး ကျောင်းအတွက် ပြန်ကြရမှာ ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း နောက်လာမယ့် နှစ်ရက်အတွက် နှင်းမုန်တိုင်းတွေ ကျလာမယ်လို့ ခန့်မှန်းထားတဲ့အတွက် မြင်ကွင်းရှုခင်းတွေကို လည်ပတ်ဖို့ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ ဒါကြောင့် တစ်ရက်တော့ ဆက်စောင့်ကြည့်ဖို့ သူတို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။
နောက်တစ်နေ့မှာလည်း နှင်းတွေက ဆက်လက်ပြီး ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။
"မနက်ဖြန်မှ အိမ်ပြန်ကြရအောင်။ ဒီနှင်းတွေက တကယ်ကို အလွန်အမင်း ကြီးမားလွန်းတယ်" လို့ အဘွားဝမ်က ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
"ကောင်းပြီလေ။ စက္ကန့်၊ ဟူဇီ၊ လူနှစ်ယောက် လက်မှတ်သွားဝယ်ကြ" လို့ လင်းချင်းဟယ်က ညွှန်ကြားလိုက်သည်။
ဒီလို ရှားရှားပါးပါး ခရီးစဉ်တစ်ခုမှာ ရာသီဥတုက အဖော်မလုပ်ခဲ့တာက တကယ်ကို နှမြောစရာကောင်းပေမဲ့ ဒီလို ပြင်းထန်တဲ့နှင်းတွေကြားထဲမှာ ခရီးသွားဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပေ။
ဒါကြောင့် တတိယမြောက်နေ့မှာတော့ အဖွဲ့သားတွေ အထုပ်အပိုးတွေ သိမ်းဆည်းပြီး သူတို့ လာခဲ့တဲ့ လမ်းကြောင်းအတိုင်း အိမ်ကို ပြန်ခဲ့ကြပါတော့သည်။
"ငါတို့ အလကားနေရင်း အလဟဿ ခရီးထွက်လာသလို ဖြစ်ကုန်ပြီ" လို့ ကျိုးကွေ့လိုင် က ရထားပေါ်ကို တက်လာပြီး ပျော့ပြောင်းတဲ့ အိပ်ရာထက်ကို မှောက်ချလိုက်ကာ သက်ပြင်းကြီးကြီး ချလိုက်ရင်း ညည်းညူလိုက်သည်။
"အလကားတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဟာဘินမြို့ ရထားဘူတာရုံအကြောင်းကိုတော့ အများကြီး သိလာရတာပေါ့" လို့ ဂန်းဇီက ပြုံးဖြဲဖြဲနဲ့ ပြောလိုက်သည်။
"ဟာဘินမြို့က တကယ်တော့ တော်တော်လှပါတယ်" လို့ ကျိုးအားနီက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
"ဘာမှလည်း မမြင်ရဘဲနဲ့ ဒီလောက်ဝေးတဲ့နေရာအထိ အလဟဿ ရောက်လာပြီး ပြန်လှည့်လာကြရတယ်။ တကယ်ကို မျက်နှာပျက်စရာကောင်းလိုက်တာ" လို့ ကျိုးကွေ့လိုင် က တိုင်တန်းလိုက်သည်။
"မျက်နှာပျက်မှာ ကြောက်လို့လား။ မင်းရဲ့မျက်နှာက မြို့ရိုးထက်တောင် ပိုထူသေးတာကို" လို့ ကျိုးအားနီက ရယ်မောရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"ငါ့မှာ အနစ်နာခံခဲ့ရတာ! ငါ ဝမ်းနည်းလိုက်တာဗျာ!" လို့ ကျိုးကွေ့လိုင် က ပြဇာတ်ဆန်ဆန်နဲ့ ငိုကြွေးသံပြုလိုက်သည်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဖွဲ့သားတွေအနေနဲ့ အိမ်ကို ရှည်လျားတဲ့ ခရီးရှည်ကြီးနဲ့ ပြန်ဖို့လွဲပြီး တခြားရွေးစရာ မရှိတော့ပေ။