နောက်တစ်နေ့တွင် လင်းချင်းဟယ်သည် ရထားဘူတာရုံသွားရာ လမ်းတစ်ဝက်တွင် အဆင်ပြေပြေ ရှိနေသောကြောင့် ဒေါ်ဝမ်ထံသို့ ကျိုးရွှမ်၊ ကျိုးကွေ့လိုင်၊ ဟူကျ့်၊ ဂန်းကျ့်နှင့် ကျိုးအာနီတို့ကို ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။
ကျိုးချင်းပိုင်ကမူ ၎င်းတို့နှင့်အတူ လမ်းတစ်ဝက်တိုင်အောင် လိုက်ပါပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။ သူတစ်ဦးတည်းသာ မဟုတ်ပါပေ။ အိမ်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည့်အခါ ဦးလေးဝမ်ကလည်း အနည်းငယ် နှမြောတသဖြစ်နေဟန်ဖြင့် ရှိနေသည်။
ဒေါ်ဝမ်ကမူ အထူးပင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေလေသည်။ ကလေးငယ်များ၏ လက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်ထားကြသော ခရီးဆောင်အိတ်များကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်– "အားလုံး လိုက်ကြမှာလားဟဲ့"
"ဟုတ်တာပေါ့၊ အဒေါ်ဝမ်ရဲ့ အထုပ်အပိုးတွေ သယ်ကူပေးရမှာပေါ့" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က သွားဖြဲပြရင်း ပြောဆိုကာ ဒေါ်ဝမ်၏ အိတ်ကို ယူရန် လျှောက်သွားခဲ့သည်။
သူက မိမိ၏ ပစ္စည်းများကို ဂန်းကျ့်၏ ပစ္စည်းများနှင့် ပေါင်းထည့်လိုက်သည်။ အတွင်းခံအင်္ကျီနှင့် အပိုဝတ်စုံအနည်းငယ်သာ ဖြစ်သောကြောင့် အရာရာကို အိတ်တစ်အိတ်တည်းအတွင်းသို့ သူ့ရဲ့ ဒုတိယအကိုနှင့် မောင်ရင်းနှီးသဖွယ် ရင်းနှီးသူ ဟူကျ့်၏ အဝတ်အစားများနှင့်အတူ ထည့်လိုက်ပြီး ထိုအိတ်ကိုမူ ဟူကျ့်က သယ်ဆောင်သွားသည်။ ကျိုးရွှမ် ကမူ လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးအာနီတို့၏ အိတ်ကို သယ်ဆောင်ထားသည်။ ဒေါ်ဝမ်၏ ခရီးဆောင်အိတ်နှင့်ပါ ပေါင်းလိုက်သော်လည်း တစ်စုလုံးအတွက် အိတ်သုံးအိတ်သာ ရှိသဖြင့် လုံးဝ များပြားလှခြင်း မရှိပေ။
"ကဲ၊ ရထားဖမ်းဖို့ သွားကြတော့မယ်။ မင်းတို့လူငယ်တွေလည်း အိမ်ပြန်ကြတော့လေ" ဟု သူတို့၏ သွားရာယာဉ် ရောက်ရှိလာသောအခါ ဒေါ်ဝမ်က ပြောလိုက်သည်။
"ဆိုင်ဖွင့်ဖို့ ရှိသေးတာပဲ၊ ပြန်တော့လေ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ကျိုးချင်းပိုင်ကို မှာကြားခဲ့သည်။
ထိုသို့ဖြင့် သူတို့အုပ်စုသည် ရထားပေါ်သို့ တက်သွားကြပြီး ကျိုးချင်းပိုင်နှင့် ဦးလေးဝမ်တို့ နှစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ကာ နှစ်ဦးသား အပြန်အလှန် သနားကြင်နာသည့် အကြည့်များဖြင့် ရှိနေကြသည်။
"မင်းတစ်ယောက်တည်း ချက်ပြားစားဖို့ မပျင်းရိဘူးဆိုရင် ငါ့ဆိုင်ကို လာစားလို့ရပါတယ်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က ဦးလေးဝမ်အား ပြောလိုက်သည်။
ဦးလေးဝမ်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်– "ဒီလို အေးစိမ့်နေတဲ့ ရာသီဥတုမှာ သူတို့က ရုတ်တရက် ခရီးသွားချင်တယ်ဆိုပြီး ထွက်သွားကြရောလား။ ဟာဘင်အထိ တောင်မှလေ၊ အဲဒီလောက် အအေးမိမှာ မကြောက်ကြဘူးလား မသိဘူး!"
ကျိုးချင်းပိုင်လည်း ၎င်းအား အပြည့်အဝ ထောက်ခံမိသည်။
"ပြောရရင်တော့ ဒါက ငါ့ကြောင့်လည်း တစိတ်တပိုင်း ပါတာပေါ့လေ" ဟု ဦးလေးဝမ်က တတွတ်တွတ် ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူ၏ ဇနီးသည်မှာ သူ့ကို စိတ်ဆိုးနေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း သူသိထားပြီး ဤကဲ့သို့ ခရီးထွက်ရန် ဆုံးဖြတ်ရခြင်းမှာလည်း ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်ပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မနေ့ကပင် သူတို့ ရန်ဖြစ်ထားကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်— သို့သော် သူတို့ ဘာအကြောင်းကြောင့် ရန်ဖြစ်ခဲ့ကြသည်ကို အတိအကျ မမှတ်မိတော့သော်လည်း ရန်ဖြစ်ခဲ့သည်မှာမူ သေချာပေသည်။ သူ့ကို စိတ်တိုနေသဖြင့် အထုပ်အပိုးပြင်ကာ ခရီးထွက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်ကမူ ဤအရာကို အလွန်အကျွံ စိတ်ထဲမထားပေ။ သူ၏ဇနီးသည် အစကတည်းက ပျင်းရိနေခဲ့သည်ဖြစ်ရာ ဒေါ်ဝမ်က ဘာပဲပြောပြော သူမကိုယ်တိုင် မသွားချင်လျှင် မည်သို့မျှ သွားမည် မဟုတ်ပေ။ သူသည် အခြားသူများအပေါ် အငြိုးအတေး ထားတတ်သူ မဟုတ်ပေ။
ထိုအမျိုးသား နှစ်ဦးတို့ လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်ကြပြီးနောက် ကျိုးချင်းပိုင်သည် သူ့ရဲ့ ဖက်ထုပ်ဆိုင်ကို ဖွင့်လှစ်ရန် ပြန်သွားခဲ့သည်။
ဤအချိန်၌ လုပ်ငန်းမှာ အလွန်အမင်း အလုပ်မရှုပ်သေးသော်လည်း တံခါးများ အကုန်ဖွင့်ထားပြီးဖြစ်သည်။ ဒေါ်မားက ပန်းကန်များကို စတင်ဆေးကြောနေပြီ ဖြစ်သည်။ ရာသီဥတု အေးမြနေသောကြောင့် ရေနွေးကို အသုံးပြုကြပြီး လင်းချင်းဟယ်က သူမ၏ လက်များကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ယခင်ကတည်းက အစိုဓာတ်ထိန်းခရင်မ်အချို့ ပေးထားခဲ့ဖူးသည်။
"ဆရာမလင်းတို့ အုပ်စုက ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး အကြောင်းမဲ့ ခရီးထွက်သွားကြတာလဲဟင်" ဟု သတင်းကြားထားသည့် ဒေါ်မားက မေးလိုက်သည်။
"အိမ်မှာ ပျင်းနေလို့ ကျောင်းတွေ ပြန်မဖွင့်ခင် လှည့်လည်ကြည့်ရှုခွင့် ရတုန်း သွားချင်လို့ပါ။ ကလေးတွေလည်း လောကကြီးကို မျက်စိပွင့်နားပွင့် ရှိအောင် လိုက်သွားကြတာပါ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က သူတို့ ထွက်သွားသည်ကို မသွားစေချင်သော်လည်း ပွင့်လင်းသော သဘောထားဖြင့် ဖြေကြားခဲ့သည်။
ဒေါ်မားက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်– "ကလေးတွေကို အပြင်ခေါ်ထုတ်ပြီး အသိအမြင် ကျယ်ပြန့်အောင် လုပ်ပေးတာ ကောင်းပါတယ်။ အဒေါ်လည်း နောင်နှစ်ကျရင် ရှေ့တန်းဒေသကို ခရီးထွက်ပြီး အနားယူဖို့ ရှောက်ဒန်ကို ခေါ်သွားသင့်လားလို့ စဉ်းစားနေတာ"
သူမက သူမ၏ သားအကြီးဆုံး မိသားစုထံ သွားရောက်လည်ပတ်ရန် ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် စီစဉ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ဖုန်းများနှင့် စာများမှတစ်ဆင့် အဆက်အသွယ် ရှိနေကြသော်လည်း သူတို့ မတွေ့ရသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
"သွားသင့်တာပေါ့ အဒေါ်။ သွားဖို့ အဆင်သင့် ဖြစ်တဲ့အခါ ကျေးဇူးပြုပြီး အဒေါ် ကြိုပြောပါ၊ ကျွန်တော် ခွင့်ရက် အပိုအနည်းငယ် ပေးပါ့မယ်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က ဆိုသည်။
"မလိုပါဘူး၊ ပုံမှန် ခွင့်ရက်အတိုင်းဆို လုံလောက်ပါပြီ" ဟု ဒေါ်မားက ပြုံးလျက် ပြောသည်။
"မလုံလောက်ပါဘူး၊ ခရီးသွားချိန် တစ်ခုတည်းနဲ့တင် ရက်အနည်းငယ် ကြာပါတယ်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က တိုက်တွန်းပြောဆိုသည်– "ရှားရှားပါးပါး ခရီးထွက်ရတာပဲလေ"
"ဒါဆိုလည်း ကောင်းပြီလေ" ဒေါ်မားက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်– "အချိန်တန်ရင် အဒေါ့်ရဲ့ ချွေးမကို လာပြီး ရက်အနည်းငယ်လောက် အစားဝင်လုပ်ပေးဖို့ ပြောလိုက်ပါ့မယ်။ သူမက ငါတို့ ဒေသန္တရစကားကို မပြောတတ်ပေမဲ့ အလုပ်တွေကိုတော့ လုပ်ကိုင်နိုင်ပါတယ်။"
"အဲဒါက တော်တော်လေး လိုသေးတာပဲလေ။ အဲဒီကျမှပဲ ဆွေးနွေးကြတာပေါ့" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က ပြန်ပြောခဲ့သည်။
မာချန်မင်းအပေါ် ကောင်းမွန်သော အထင်အမြင် ရှိသော်လည်း သူ၏ဇနီး ဟွမ်ရှောက်လီအပေါ်တွင်မူ သာမာန်မျှသာ အထင်ရှိပြီး အစွဲအလမ်းကြီးကြီး မထားပေ။ သို့သော်ငြားလည်း တစ်ကိုယ်တည်းသော ငယ်ရွယ်သည့် မိန်းမပျိုတစ်ဦးအနေဖြင့် ဤနေရာတွင် အခြားအမျိုးသားများနှင့် နီးကပ်စွာ အလုပ်လုပ်ကိုင်ခြင်းသည် သင့်လျော်လှသည်ဟု မထင်မြင်ပေ။ ထို့ကြောင့် အချိန်တန်လျှင် အကူအညီပေးရန် သက်ကြီးရွယ်အို အဒေါ်ကြီး သို့မဟုတ် အဘွားအိုတစ်ဦးဦးကို ရှာဖွေပေးရန် စဉ်းစားထားသည်။ ဤသည်မှာ အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသားကြား တင်းကျပ်သော နယ်နိမိတ်များကို တန်ဖိုးထားသည့် သမားရိုးကျ အမျိုးသားတစ်ဦး၏ အတွေးအခေါ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။
နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ဝမ်ယွမ် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
သူက ကျိုးအာနီသည် သူမ၏ ဘိုးဘွားများထံ သွားရောက်လည်ပတ်နေသည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ထိုနေရာသို့ သွားရောက်သည့်အခါ အမေကျိုး က အခြားနည်းဖြင့် ပြောပြခဲ့သည်။
"အာနီလား? သူရယ်၊ သူ့ရဲ့ စတုတ္ထအဒေါ်ရယ်၊ ယောက်ျားလေးတွေရယ် အားလုံး ခရီးထွက်သွားကြပြီ။ ဒီမနက်စောစောကတင် ထွက်သွားကြတာ၊ အခုလောက်ဆိုရင် လမ်းတစ်ဝက်ကို ရောက်လောက်ရောပေါ့" ဟု အမေကျိုး က ပြောပြသည်။
ဝမ်ယွမ် အံ့အားသင့်သွားသည်– "ခရီးထွက်သွားကြတာ ဟုတ်လား? ဒီလို ဆီးနှင်းတွေ ကျနေတဲ့ ရာသီဥတုမျိုးမှာ ဘယ်သူကများ ဘယ်ကို ခရီးသွားကြမှာလဲဗာ"
"နှင်းတွေထဲမှာ တစ်နေရာတည်း ငြိမ်ငြိမ်နေတာ ပိုကောင်းတယ်လို့ ငါပြောဖူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလူတွေက လျှောက်သွားရတာကို အလွန်သဘောကျကြတာကိုး" ဟု အမေကျိုး က တတွတ်တွတ် ပြောဆိုသည်။
"ဘယ်လိုပြောလိုက်တာလဲ၊ လျှောက်သွားတယ်ဆိုတာလေ။ ငါ့မှာသာ ဒီက ကလေးငယ်တွေကို ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ပေးရမယ့် တာဝန်တွေ မရှိဘူးဆိုရင် စတုတ္ထ ဦးလေးဇနီးနဲ့အတူ လိုက်သွားချင်မိပါတယ်" ဟု ကျိုးရှမေက ဝင်ပြောလိုက်သည်။
သူမ၏ ကလေးလေးဦးစလုံးမှာ ငယ်ရွယ်ဆဲ ဖြစ်သဖြင့် သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်မှာ ချည်နှောင်ခံထားရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူမ၏ စတုတ္ထ ဦးလေးဇနီးကဲ့သို့ လွတ်လပ်ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် နောက်ဆယ်နှစ်အတွင်း အလွယ်တကူ ခရီးထွက်ပျော်ပါးရန်ဆိုသည်မှာ သူမအတွက် မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင် ဖြစ်သည်။
"အဒေါ်၊ သူတို့ ဘယ်ကို သွားကြတာလဲ၊ လူဘယ်နှစ်ယောက် လိုက်သွားကြလဲဟင်" ဟု ဝမ်ယွမ် က မေးမြန်းသည်။
"အတော်များများ သွားကြတာ။ စတုတ္ထ ဦးလေးဇနီးဘက်က စတုတ္ထဦးလေး တစ်ယောက်တည်းကလွဲလို့ ကျန်တဲ့သူတွေ အကုန်ပါသွားကြတယ်" ဟု ကျိုးရှမေက ဖြေကြားသည်– "အဒေါ်လည်း တိကျတဲ့ ခရီးဆုံးကိုတော့ သေချာ မမှတ်မိဘူး၊ ရေခဲမြို့တော်ကို သွားကြည့်မယ်ဆိုတာမျိုးလောက်ပဲ ကြားလိုက်ရတယ်"
"ရေခဲမြို့တော် ဟုတ်လား?" ဝမ်ယွမ် မှာ နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသဖြင့် ကျိုးချင်းပိုင်ကို မေးမြန်းရန် လျှောက်သွားခဲ့သည်။
"သူတို့ ဟာဘင်ကို သွားကြတာ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က ရှင်းပြသည်– "သူတို့ရဲ့ ရထားက ဒီမနက် ကိုးနာရီမှာ ထွက်သွားတာလေ"
"အဲဒီလောက်တောင် ရုတ်တရက်ကြီးလား? ဘာလို့ အဲဒီလောက်ဝေးတဲ့နေရာအထိ သွားကြတာလဲ" ဟု ဝမ်ယွမ် က မေးသည်။
"ရေခဲပန်းပုတွေကို သွားကြည့်မလို့လေ။ ဟာဘင်ရဲ့ ရေခဲမြို့တော်က အရမ်းလှတယ်၊ ပြီးတော့ ရေပူစမ်းကြီးတွေလည်း ရှိတယ်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က ရှင်းပြသည်။
ဤသည်မှာ သူ၏ဇနီးသည် သူ့အား ပြောပြခဲ့သည့် အရာပင် ဖြစ်သည်။ သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ရေပူစမ်းတွင် တစ်ခါမျှ စိမ်ဖူးခြင်း မရှိသေးသဖြင့် သူမက မည်သည့်ကြိုတင်အကြောင်းကြားမှုမှ မပေးဘဲ အထုပ်အပိုးပြင်ကာ ထွက်သွားခဲ့ခြင်းကြောင့် ဤသို့ပြောဆိုရာတွင် မကျေမနပ်ဖြစ်နေသည့် အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ကျန်ရစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
"ရေပူစမ်းစိမ်ဖို့သက်သက်နဲ့ ဘာလို့ ဟာဘင်အဝေးကြီးအထိ သွားနေစရာ လိုတာလဲဗျ။ ငါတို့မြို့တော်မှာလည်း အဲဒါမျိုး ရှိတာပဲဟာ!" ဟု ဝမ်ယွမ် က ကြုံးဝါးလိုက်သည်။
"ဘယ်မှာလဲ?" ကျိုးချင်းပိုင်က အံ့သြသွားကာ သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူသည် မြို့တော်တွင် နှစ်နှစ် သို့မဟုတ် သုံးနှစ်ခန့် နေထိုင်ခဲ့သော်လည်း အနှံ့အပြား မသွားရောက်ဖူးသဖြင့် ဒေသတွင်း ရေပူစမ်းများ ရှိကြောင်း အမှန်တကယ်ပင် မသိရှိပေ။
ဝမ်ယွမ် ကမူ တစ်နေရာကို သိရှိထားသော်လည်း အတော်လေး ဝေးလံသည့် နေရာတွင် ဖြစ်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဝမ်ယွမ် တွင် ကိုယ်ပိုင်ကား ရှိသဖြင့် ကားမောင်းသွားလျှင် လုံးဝ ဝေးမည် မဟုတ်ပေ။
"စတုတ္ထဦးလေး၊ ဘယ်တော့ အားလဲ? ရေပူစမ်းသွားစိမ်ကြရအောင်" ဟု ဝမ်ယွမ် က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။
"ဦးလေးဝမ်နဲ့ မင်းရဲ့ဘိုးဘွားတွေကိုပါ ခေါ်သွားသင့်တယ်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က အကြံပြုသည်။
"အဲဒါကတော့ သေချာပေါက် လုပ်ရမှာပေါ့" ဟု ဝမ်ယွမ် က ဝမ်းသာအားရ သဘောတူလိုက်သည်။
ဖက်ထုပ်ဆိုင်မှာ အချိန်ပိုင်းဖြင့်သာ လည်ပတ်နေသည်ဖြစ်ရာ ထိုနေ့အတွက် ဆိုင်ကို ပိတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ အိုဝမ်၊ အဖေကျိုး၊ စူဒါလင်းနှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့သည် ဝမ်ယွမ်၏ ကားပေါ်သို့ တက်ရောက်ကာ ရေပူစမ်းဆီသို့ အတူတကွ ထွက်ခွာသွားကြသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်၏ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်မှာ သူ၏ဇနီး ပြန်လာသည့်အခါ သူမအား ဤနေရာသို့ မကြာခဏ ခေါ်လာနိုင်ရန်အတွက် တည်နေရာကို ကြိုတင်လေ့လာရန်ပင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဤကဲ့သို့သော အရာမျိုးကို အမြဲတမ်း နှစ်သက်တတ်သည်။ ထို့အပြင် ယခုနှစ်အစောပိုင်းက ဝယ်ယူခဲ့ပြီး သူ၏ဇနီး၏ လျှို့ဝှက်အာကာသအတွင်း ဝှက်ထားခဲ့သော ကားကြီးကို ထုတ်သုံးရမည့်အချိန် ရောက်လာပြီ ဖြစ်သည်။ မိမိတို့ပိုင် ကားတစ်စီး ရှိခြင်းက ဤကဲ့သို့သော ခရီးစဉ်များကို ပိုမိုအဆင်ပြေစေပေလိမ့်မည်။
ရေပူစမ်းသို့ ရောက်ရှိလာကြသည့်အခါ အိုဝမ်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်– "ကောင်လေးရေ၊ မင်းက အဲဒီလောက် သီးသန့်ဆိတ်ငြိမ်တဲ့ နေရာမျိုးကို တကယ် သိထားတာပဲကိုး"
သူတို့၏ အိမ်မှ ကားမောင်းလာရသည်မှာ အချိန်သုံးနာရီ အပြည့် ကြာမြင့်ခဲ့သည်။ အဖေကျိုး လည်း ရေပူစမ်းတွင် တစ်ခါမျှ မစိမ်ဖူးခဲ့ဖူးသဖြင့် အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။
သူတို့သည် ပထမဦးစွာ အမေကျိုး ကို ခေါ်ရန် စဉ်းစားခဲ့ကြသော်လည်း သူမတစ်ဦးတည်းသာ အမျိုးသမီး ဖြစ်မည်ဖြစ်ပြီး ထိုနေရာတွင် တစ်ဦးတည်း မည်သို့သွားလာရမည်ကို သိမည်မဟုတ်သဖြင့် သူမ၏အစား စူဒါလင်းကို အတူတကွ လိုက်ပါရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဆိုင်အတွက်မူ ကျိုးရှမေကို တာဝန်ခံခိုင်းခဲ့သည်။
အမျိုးသားများ အုပ်စုသည် ရေပူစမ်းတွင် စိမ်ရင်း သက်တောင့်သက်သာရှိသော နေ့လယ်ခင်းတစ်ခုကို ကုန်ဆုံးစေခဲ့ကြသည်။ စိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်စေပြီး အလွန်ပင် ပြေလျော့စေသည်ကို သူတို့ ဝန်ခံကြရမည်ဖြစ်သော်လည်း ကုန်ကျစရိတ်မှာ အနည်းငယ် မြင့်မားလှသည်— လူငါးဦးအတွက် ယွမ်ငါးဆယ် ကျသင့်ပြီး တစ်ဦးလျှင် ယွမ်တစ်ဆယ်နှုန်း ကျသင့်ပေသည်။