လင်းကျင်းဟယ်က ဂျိုးအာနီနဲ့ ဝမ်ယွမ် တို့အတွက်တော့ ခက်ခဲတဲ့အချိန်တွေ ရောက်လာတော့မယ်လို့ ခံစားလိုက်ရပေမဲ့ အဲ့ဒါက အရေးမကြီးပါဘူး။ သူမပြောခဲ့သလိုပဲ သူ့တူမက ငယ်သေးတာကြောင့် ပထမဆုံး တွဲကြည့်လို့ ရပါသေးတယ်။
အဆင်မပြေဘူးဆိုရင်လည်း လမ်းခွဲလို့ရတာပါပဲ။ လက်ထပ်ဖို့အကြောင်းကိုတော့ အခုထိ စဉ်းစားစရာမလိုသေးပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခါကျရင် ဝမ်ယွမ် ထက် ပိုကောင်းတဲ့သူကို ရှာဖို့ကတော့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်၊ ဒါကြောင့် သူတို့နှစ်ယောက်ဘာသာပဲ ဆက်လုပ်ကြစေတော့လေ။
ကျိုးချင်းပိုင် က ကလေးတွေနဲ့အတူ ပြန်လာခဲ့ပြီး အားလုံးက လန်းဆန်းတက်ကြွနေတဲ့ပုံစံတွေ ဖြစ်နေကြပါတယ်။
လင်းကျင်းဟယ်က အမည်းစက်ပျောက် ခရင်မ်ကို ယူပြီး သူ့မျက်နှာပေါ် လိမ်းပေးလိုက်ပါတယ်။ ကလေးတွေကလည်း အဲ့ဒီလိုမျိုး လိမ်းပေးဖို့ အလုအယက် တောင်းဆိုကြပေမဲ့ လင်းကျင်းဟယ်က သူတို့ကို အပြင်ကို အမြန် မောင်းထုတ်လိုက်ပါတယ်။
အိမ်ထဲမှာ သူတို့နှစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ရှားရှားပါးပါး ငြိမ်းချမ်းပြီး အေးချမ်းတဲ့ အချိန်လေးကို ခံစားနေကြရပါတယ်။
"ဆိုင်က မနက်ဖြန် စဖွင့်တော့မှာ။ ဒီလိုနှစ်ဆန်းပိုင်းအချိန်မျိုးမှာ ရောင်းပွဲပါးလိမ့်မယ်" လို့ လင်းကျင်းဟယ်က ပြောပါတယ်။
"ဘယ်ကိုသွားချင်လဲ" လို့ ကျိုးချင်းပိုင်က မေးပါတယ်။
လင်းကျင်းဟယ် ခဏလောက် စဉ်းစားလိုက်ပါတယ်။ အမှန်တကယ် သွားချင်တဲ့နေရာ ဘယ်မှတော့ မရှိပါဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လူ့အဖွဲ့အစည်းရဲ့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုက တက်လာနေပေမဲ့ အလုံးစုံ တိုးတက်မှုကတော့ နှေးကွေးဆဲပါပဲ။ အလည်အပတ် သွားစရာ ဖျော်ဖြေရေးနေရာတွေက အခုချိန်ထိ သိပ်မရှိသေးပါဘူး။
ကျိုးချင်းပိုင်က "ဟိုင်ရှီကို သွားမလား" လို့ အကြံပြုပါတယ်။
"မဟုတ်ဘူး၊ အိမ်မှာပဲ အိပ်ကြရအောင်" လို့ လင်းကျင်းဟယ်က ပြန်ပြောပါတယ်။
ကျိုးချင်းပိုင်က အဲ့ဒီကိစ္စကို ဆက်မတိုက်တွန်းတော့ဘဲ နောက်တစ်နေ့ ဆိုင်ဖွင့်ဖို့ လိုအပ်တဲ့ပစ္စည်းတွေကို စတင်ပြင်ဆင်ပါတော့တယ်။ သူက အသားပို့ဆောင်ပေးမယ့်သူကို စောင့်ဖို့ သွားရမှာဖြစ်ပါတယ်။
သူတို့က ဝက်သားရော သိုးသားပါ အများအပြား မှာထားပြီးသား ဖြစ်ပါတယ်။
လုပ်စရာ အခြားဘာမှမရှိတော့တာနဲ့ လင်းကျင်းဟယ်က စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကောက်ယူပြီး ဖတ်နေလိုက်ပါတယ်။ နှစ်သစ်ကူးရဲ့ သောကြာနေ့မှာတော့ အဒေါ်ဝန်းက လာလည်ပါတယ်။
"နှစ်သစ်ကူးကာလမှာ မင်းက အရမ်း အလုပ်ရှုပ်နေရမယ့်အချိန်ကြီး ကိုယ်က ရုတ်တရက်ကြီး လာရှာမိတာ တော်တော် ရိုင်းရာကျသလို ဖြစ်နေပြီ" လို့ အဒေါ်ဝန်းက အပြုံးနဲ့ ပြောပါတယ်။
"ကျွန်မက ဘာတွေများ အလုပ်ရှုပ်စရာ ရှိရမှာလဲ။ အခု ကျွန်မ ဘယ်လောက်ပျင်းနေလဲဆိုတာ ခင်ဗျား သိတာမှ မဟုတ်တာ။ ခင်ဗျား ရောက်လာတာ အချိန်ကိုက်ပါပဲ" လို့ လင်းကျင်းဟယ်က ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာနဲ့ တက်ကြွစွာ ပြောပါတယ်။
အဒေါ်ဝန်း ထိုင်ချလိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်က အင်္ဂလိပ်စာအုပ်တွေကို သတိထားမိကာ လင်းကျင်းဟယ် ရောက်လာခင်က အဲ့ဒါတွေကို လေ့လာနေခဲ့တယ်ဆိုတာကို သဘောပေါက်သွားပါတယ်။
သူ့ရဲ့ အသံထွက်မှာ အတိအကျ ထင်ရှားတဲ့ အားကျလေးစားမှုတွေ ပါဝင်နေပါတယ်။ "ကျောက်လျန် ပြောတာ ကြားလိုက်ရတယ်၊ မင်းရဲ့ အင်္ဂလိပ်စာအဆင့်အတန်းကို ကျောင်းအုပ်ကြီးကိုယ်တိုင်က ချီးကျူးခဲ့ရတယ်ဆို"
"ကြွားလောက်စရာ မရှိပါဘူး" လို့ လင်းကျင်းဟယ်က ပြန်ပြုံးပြပြီး "သစ်ပျားရည်နဲ့ ကျွဲကောသီး လက်ဖက်ရည် သောက်မလား" လို့ မေးပါတယ်။
"ကောင်းသားပဲ" လို့ အဒေါ်ဝန်းက ခေါင်းညိတ်ပြပါတယ်။
လင်းကျင်းဟယ်က ဖန်အိုးကြီးတစ်လုံးထဲမှာ အများကြီး ကျိုချက်လိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက်သား လက်ဖက်ရည် အတူထိုင်သောက်ကြပါတယ်။ "များများသောက်၊ ရေဓာတ်ပြည့်ဝဖို့အတွက် ကောင်းတယ်၊ ပြီးတော့ အသားအရေလည်း သိပ်မခြောက်တော့ဘူး။ ရာသီဥတုက အခုလိုပဲ ဆက်အေးနေဦးမယ် ထင်တယ်။ ငါတို့ရဲ့ဇာတိမြေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် ဒီမှာက ပိုပြီး အေးတယ်။ အိမ်မှာ အအေးဆုံးရက်တွေက ဒီမြို့တော်ရဲ့ သာမန်ဆောင်းရာသီနဲ့ အတူတူလောက်ပါပဲ"
"ဒီမှာက သိပ်မဆိုးပါဘူး။ ကျောက်တုန်းပြောတာ ကြားဖူးတယ်၊ ဟေးလုံကျန်းဘက်ဆို ပိုတောင်အေးသေးတယ်တဲ့။ အဲ့ဒီမှာ ရေခဲမြို့တော်ဆိုတာ ရှိတယ်၊ အဲ့ဒါက အလွန့်အလွန် လှပတယ်လို့ ပြောကြတယ်" လို့ အဒေါ်ဝန်းက မှတ်ချက်ချပါတယ်။
"အဲ့ဒီရေခဲမြို့တော်က ဟာအာပင်မှာ ဖြစ်ရမယ် ဟုတ်လား" လို့ လင်းကျင်းဟယ်က မေးပါတယ်။
"အသေအချာတော့ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီပတ်ဝန်းကျင်မှာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ငါတော့ အဲ့ဒီကို မရောက်ဖူးသေးဘူး" လို့ အဒေါ်ဝန်းက ချိုချဉ်တဲ့ လက်ဖက်ရည်ကို သောက်ရင်း ပြောပါတယ်။
"ခင်ဗျား အချိန်ရတဲ့အခါကျရင် အတူတူ သွားကြည့်ကြတာပေါ့။ ဒီလိုပျင်းရိစရာတွေနဲ့ပဲ အိမ်မှာနေရတာ စိတ်တွေ ရူးချင်လာပြီ" လို့ လင်းကျင်းဟယ်က အကြံပြုပါတယ်။
"မင်းရဲ့ စာသင်နှစ်က ဘယ်တော့ စတာလဲ" လို့ အဒေါ်ဝန်းက ပြန်မေးပါတယ်။
"မီးထွန်းပွဲတော်ပြီးမှပါ" လို့ လင်းကျင်းဟယ်က ဖြေပါတယ်။
"နည်းနည်း နောက်ကျတာပဲ။ မဟုတ်ရင် ငါတို့ အတူတူ သွားလို့ရသား။ မေ့ကျားက ဒီနေ့ ကျောင်းပြန်သွားပြီ၊ သူ့အဖေကလည်း ဘယ်သူ့ဆီကို သွားတွေ့မှန်းမသိ ထွက်သွားတယ်။ အိမ်မှာ ငါတစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့တာ။ လူငယ်ယွန်းနဲ့ သူ့ညီတွေပါ ခေါ်သွားလို့ရတာပေါ့။ မဆိုးတဲ့ အကြံပါပဲ" လို့ အဒေါ်ဝန်းက ပြောပါတယ်။
လင်းကျင်းဟယ်က အချိန်ကို တွက်ချက်ကြည့်ပြီး "တကယ်သွားချင်တယ်ဆိုရင် ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ သွားလာဖို့ ရက်ရှစ်ရက်လောက်ဆိုရင် အချိန်အလုံအလောက် ရှိပါတယ်" လို့ ပြန်ဖြေပါတယ်။
သူမက အခြားပျော်စရာဝါသနာတွေ မရှိဘဲ နေ့တိုင်း အိမ်မှာပဲ စာအုပ်ထိုင်ဖတ်နေခဲ့တာဖြစ်ပြီး ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အလကားနေရင်းနဲ့ အပြင်ထွက်ပြီး လည်ပတ်ချင်စိတ် ပြင်းပြနေခဲ့တာပါ။ ပြီးတော့ ဒီခေတ်ထဲမှာ ရေခဲမြို့တော်ကို သူမ တစ်ခါမှ မသွားဖူးသေးပါဘူး။
"တကယ် သွားကြမှာလား" လို့ အဒေါ်ဝန်းက မေးပါတယ်။ "တကယ်သွားမယ်ဆိုရင်တော့ ငါ အချိန်မဆွဲတော့ဘူး။ အိမ်ပြန်ပြီး ပစ္စည်းသွားသိမ်းလိုက်ဦးမယ်။ မနက်ဖြန်ပဲ ထွက်ကြမလား"
သူမ မပြောဘဲ ထားခဲ့တာကတော့ မကြာသေးခင်ကမှ ဝန်းအဖေနဲ့ စကားများထားခဲ့တာပါပဲ။ အဘိုးကြီးက သည်းမခံနိုင်စရာ ဖြစ်နေခဲ့ပြီး သူမျက်နှာကို ရက်အနည်းငယ်လောက် ဆက်မကြည့်ချင်တော့ပါဘူး။
"အဲ့ဒီလောက် အမြန်မလိုပါဘူး။ အရင်ထိုင်ပါဦး" လို့ လင်းကျင်းဟယ်က ပြုံးရင်း ပြောပါတယ်။ "အဝတ်အစား နည်းနည်းပါးပါး ထုပ်ရုံပါပဲ။ မိတ်ဆက်စာတွေနဲ့ အဲ့ဒီလို စာရွက်စာတမ်း ဗျူရိုကရေစီတွေ လိုအပ်တဲ့ ရှေးခေတ်တွေတုန်းကလို မဟုတ်ပါဘူး။ အားစိုက်ထုတ်ရတာ သိပ်မရှိပါဘူး။"
"ယောင်ခိုင် ရဲ့ အဖေကရော? သူ သဘောတူပါ့မလား" လို့ အဒေါ်ဝန်းက စိုးရိမ်ပါတယ်။
"သူက ဆိုင်ဖွင့်ဖို့ အလုပ်ရှုပ်နေတာနဲ့ ကျွန်မကို ဂရုစိုက်ချိန် ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဘယ်လိုလုပ် မသဘောတူဘဲ နေမလဲ" လို့ လင်းကျင်းဟယ်က ပြန်ပြောပါတယ်။ "မေ့ကျားရဲ့ အဖေကရော"
"သူ့ကို ဂရုစိုက်မနေနဲ့။ ငါက မင်းနဲ့အတူ ထွက်သွားမှာပဲလေ၊ သူ ဘယ်လိုမှ ကန့်ကွက်လို့ မရဘူး" လို့ အဒေါ်ဝန်းက ကြွေးကြော်ပါတယ်။
အဲ့ဒီလိုနဲ့ အလွယ်တကူပဲ အလည်အပတ်ခရီးတစ်ခုကို ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြပါတော့တယ်။
ကောင်လေးတွေက ခရီးသွားမယ့်အကြောင်း ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ သူတို့ပါ လိုက်ချင်ကြတယ်လို့ အားလုံးက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြောလာကြပါတယ်။ ဟူဇီနဲ့ ကန်ဇီတို့ နှစ်ယောက်စလုံးက မျှော်လင့်ချက်အပြည့်နဲ့ စိတ်အားထက်သန်နေတဲ့ အမူအရာတွေကို ပြုလုပ်နေကြပါတယ်။
"ဒုတိယနဲ့ ဟူဇီက ငါတို့နဲ့ လိုက်ခဲ့မယ်။ တတိယ၊ မင်းက ကန်ဇီနဲ့အတူ အိမ်မှာပဲ နေခဲ့" လို့ လင်းကျင်းဟယ်က လက်ကို ယမ်းပြရင်း ပြောပါတယ်။
အစ်ကိုကြီးနှစ်ယောက်က ခရီးဆောင်အိတ်တွေကို သယ်ကူပေးလို့ရပေမဲ့ ငယ်တဲ့ကောင်တွေကတော့ မေ့လိုက်ပါတော့။ သူတို့ကတော့ နောက်မှာ ကျန်ခဲ့ရမှာပါ။
"ကျွန်တော် မနေချင်ဘူး! ကျွန်တော်လည်း လိုက်မယ်!" လို့ ကျိုးကွေ့လိုင်က ချက်ချင်း ဆန္ဒပြပါတယ်။ "မေမေနဲ့ ဖေဖေက ကျွန်တော့်ကို မခေါ်ဘဲ တောင်ပိုင်းကို သွားခဲ့ကြတယ်။ အခု မေမေနဲ့ အဒေါ်ဝန်းတို့က ဟာအာပင်က ရေခဲမြို့တော်ကို သွားကြည့်ကြမယ်—ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော် လိုက်ကို လိုက်ရမယ်! မခေါ်ဘူးဆိုရင် ကျွန်တော် ဘတ်စ်ကားလက်မှတ် ကိုယ်တိုင် ဝယ်စီးမှာ!"
"ဒီကောင်လေးတော့!" လို့ လင်းကျင်းဟယ်က သူ့ကို စူးရဲပြီး ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ စူးရဲတာက အလကားပါပဲ။ အဆုံးမှာတော့ သူမမှာ နောက်ထပ်လူတစ်ယောက်ကို စာရင်းထဲ ထပ်ထည့်ရတာထက် အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပါဘူး။ ကန်ဇီကတော့ မဖုံးကွယ်နိုင်တဲ့ မနာလိုမှုတွေနဲ့ ငေးကြည့်နေပါတယ်။
တတိယက လိုက်သွားမှာပဲဆိုတော့ ကန်ဇီကိုပါ တစ်ခါတည်း ထည့်လိုက်တာက အကြီးအကျယ်တော့ မဟုတ်ပါဘူး။
အဲ့ဒီတော့ လင်းကျင်းဟယ်နဲ့ အဒေါ်ဝန်းတို့ နှစ်ယောက်တည်း သွားမယ့် မူလခရီးစဉ်က လူကြီးလူငယ် အစုအဝေးကြီးနဲ့ သွားမယ့် ခရီးစဉ်တစ်ခု ဖြစ်သွားပါတော့တယ်။
တစ်ခုခုကို သတိရသွားတဲ့အတွက် လင်းကျင်းဟယ်က "ဒုတိယ၊ မင်းရဲ့ အဒေါ့်အိမ်ကိုသွားပြီး မင်းအစ်မ အာနီ လိုက်ချင်သလားဆိုတာ သွားမေးလိုက်စမ်း" လို့ ညွှန်ကြားလိုက်ပါတယ်။
ဒီလောက်များပြားတဲ့ လူတွေကို ခေါ်သွားပြီးပြီပဲ၊ နောက်ထပ် တူမတစ်ယောက် ထပ်တိုးတာက ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။
မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ ကျိုးအာနီက လိုက်ချင်ပါတယ်။ စတုတ္ထအဒေါ်ရဲ့နောက်ကို လိုက်ပြီး ပိုမိုကျယ်ပြန့်တဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို သွားကြည့်ဖို့ အခွင့်အရေးရမယ်ဆိုရင် ဘယ်သူက မလိုက်ဘဲ နေမှာလဲ။ သူမကတော့ သေချာပေါက် လိုက်မှာပေါ့။
ဝမ်ယွမ် နဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ ဘယ်သူကမှ သူ့ကို လာမမေးကြပါဘူး။
အစီအစဉ် အတည်ဖြစ်သွားတာနဲ့ အားလုံးက သူတို့ရဲ့ ခရီးဆောင်အိတ်တွေကို သိမ်းဆည်းဖို့ ထွက်သွားကြပါတယ်။
ကျိုးချင်းပိုင် က တော်တော်လေး စိတ်ဆိုးနေတဲ့ပုံစံ ပေါက်နေပြီး သူ့ရဲ့ မကျေမနပ်ဖြစ်မှုက အထူးသဖြင့် ထင်ရှားနေတာကို လင်းကျင်းဟယ် သတိထားမိလိုက်ပါတယ်။
ကျိုးချင်းပိုင် စိတ်ဆိုးတဲ့အခါတိုင်း သူက စကားမပြောတော့ဘဲ မျက်နှာကြီး တည်သွားတတ်ပါတယ်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ" လင်းကျင်းဟယ်က စာသင်နှစ်မစခင် ပျင်းရိစရာကောင်းတာတွေကို ဖြိုခွဲဖို့ အဒေါ်ဝန်းနဲ့အတူ ခရီးထွက်ရတော့မှာကို မျှော်လင့်ချက်ကြီးစွာနဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေ တက်ကြွပျော်ရွှင်နေပါတယ်။ စိတ်လှုပ်ရှားစရာလေးတစ်ခု ရှိနေတာက သူမကို စွမ်းအင်တွေ ပြည့်ဝစေခဲ့ပါတယ်။
"ရှင်က ကျွန်တော့်ကို အိမ်မှာ တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့မလို့လား" လို့ တရားမဲ့တဲ့ သူ့ဇနီးကို စိုက်ကြည့်ရင်း ကျိုးချင်းပိုင် က မေးပါတယ်။
လင်းကျင်းဟယ်က သူမရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို သိမ်းဆည်းနေရင်းနဲ့ လှည့်တောင်မကြည့်ပါဘူး။ "ဘယ်လိုနေလဲ။ ရှင်က အရွယ်ရောက်ပြီးသား လူတစ်ယောက်ပဲ၊ ကျွန်မက ရှင့်ကို ဆက်ပြီး စိုးရိမ်ပေးနေရဦးမှာလား"
"ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ အိမ်မှာ ကျန်ခဲ့မှာလား" လို့ ကျိုးချင်းပိုင် က ထပ်ပြောပါတယ်။
"အစတုန်းကတော့ တတိယနဲ့ တခြားကောင်တွေကို ရှင့်နဲ့အတူ အိမ်မှာ ထားခဲ့မလို့ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ရှင်လည်း မြင်တာပဲလေ—သူက လိုက်မယ်လို့ တဇွတ်ထိုး လုပ်နေတာ၊ ဒါကြောင့် ကျွန်မမှာ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး" လို့ လင်းကျင်းဟယ်က ပြောပါတယ်။
ကျိုးချင်းပိုင် က အခြားစကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ကျောခိုင်းလျက် ကုတင်ပေါ်ကို လှဲချလိုက်ပါတယ်။
သူ တကယ်စိတ်ဆိုးနေတာကို လင်းကျင်းဟယ် သတိထားမိတဲ့အခါ ကျိုးချင်းပိုင် က စိတ်ဆိုးနေခဲ့တာ တစ်နာရီကျော်သွားခဲ့ပါပြီ။
သန်းခေါင်ယံအချိန်မှာတော့ သူမမှာ သူ့ကို ချော့မော့ဖို့ پرته အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပါဘူး။
"ဘယ်လောက်ကြာအောင် သွားမှာလဲ" လို့ ကျိုးချင်းပိုင် က သူ့သဘောတူညီချက်က တကယ်တော့ ရွေးချယ်စရာ မရှိလှဘူးဆိုတာ သိပေမဲ့ တုံ့ဆိုင်းတုံ့ဆိုင်းနဲ့ လက်ခံလိုက်ပါတယ်။
"ကျောင်းမဖွင့်ခင် ပြန်လာခဲ့မယ်" လို့ လင်းကျင်းဟယ်က ကတိပေးပြီးမှ နောက်ဆုံးတော့ အိပ်ပျော်သွားပါတော့တယ်။
သူမလည်း မတတ်နိုင်ပါဘူး။ သူမရဲ့ မိသားစုက ကျင်းဘိုင်မှာ သူ့နည်းသူ့ဟန်တွေ ရှိနေဆဲပါပဲ။ သူ့ရဲ့ အပြုအမူတစ်ခုတည်းနဲ့တင် သူမရဲ့ ခုခံကာકွယ်မှုတွေကို လုံးဝ အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်သွားစေပြီး ကာကွယ်ရေးတံတိုင်းဆိုလို့ ဘာမှ မကျန်တော့ပါဘူး။ သူမကတော့ သူ့ကို တကယ် မယှဉ်နိုင်ပါဘူး။