အခန်း ၄၁၆။ အလိုလိုက်လို့မဖြစ်ဘူး
ကျိုးရှတို့အိမ်ပြန်ရောက်လာတော့ ပန်းသီးနဲ့ လိမ္မော်သီးတွေကို ထည့်လာခဲ့ကြသည်။ အိမ်မှာက အဖေကျိုးနဲ့ အမေကျိုးတို့က ဆူမိသားစုလေးယောက်နဲ့အတူ ရုပ်မြင်သံကြားကြည့်နေကြပြီး ဆူဒါလင်ကတော့ လမ်းလျှောက်ထွက်သွားသည်။
ဒီလိုမြေပြင်မှာ ခြေချထားတဲ့ ရိုးသားတဲ့အသားမျိုးက နှင်းကျနေတဲ့အချိန်တောင် ပျင်းရိနေတာမျိုး လုံးဝမရှိပါဘူး။ လုပ်ငန်းမလုပ်တဲ့အခါ သူက အပြင်ထွက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ ရင်းနှီးအောင် လမ်းလျှောက်ရတာကို သဘောကျတယ်။
"ရှင်တို့ရဲ့ဦးလေးက ပေးလိုက်တာပါ" လို့ ကျိုးရှက ပြောရင်း သစ်သီးတွေကို စားပွဲပေါ်တင်လိုက်တယ်။
ဆူချန်နဲ့ တခြားသူတွေက အနားကိုဝိုင်းလာပြီး အဲ့ဒါတွေကို စားကြတယ်။ ကျိုးရှက အဖေနဲ့ အမေကျိုးအတွက် လိမ္မော်သီးတစ်လုံးစီ လอกပေးလိုက်ပြီး "ဖေဖေ၊ မေဖေ၊ ဒါတွေပိုစားကြပါ။ ဒီလိမ္မော်သီးတွေက မှည့်ပြီး အရမ်းချိုတယ်" လို့ ပြောတယ်။
"မင်းတို့ရဲ့ စတုတ္ထယောက်မတွေက ဘာလို့များ ဒီလောက်တောင် ပေးရတာလဲ" လို့ အမေကျိုးက မှတ်ချက်ပြုတယ်။
"စတုတ္ထမက ဒီမှာလူတွေအများကြီးရှိနေတာကို တွေ့လို့လေ။ နောင်နှစ်ကျရင် သမီးကိုယ်တိုင်ဝယ်ပြီး သိုလှောင်ထားလိုက်မယ်။ စတုတ္ထယောက်မရဲ့ ပစ္စည်းတွေကိုချည်းပဲ အမြဲတမ်းစားနေလို့မှ မရတာ" လို့ ကျိုးရှက ပြုံးရင်းပြောတယ်။
သူ့ရဲ့စတုတ္ထယောက်မက သူမအပေါ် အမြဲတမ်း ရက်ရက်ရောရော ရှိခဲ့တယ်။
အဲ့ဒီလိုပြောပြီးနောက် ကျိုးရှက အမေဖြစ်သူနားကို တိုးသွားပြီး ကျူကျန်းကျန်း ပြောပြခဲ့တာတွေကို တိုးတိုးလေးပြောပြလိုက်တယ်။ မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ အမေကျိုးက ချက်ချင်း တုန်လှုပ်သွားတယ်။
သမီးဖြစ်သူ ပြောပြတာတွေကို နားထောင်ပြီးနောက် အမေကျိုးက ဒေါသထွက်လွန်းလို့ စကားတောင် မပြောနိုင်တော့ပါဘူး။
အဲ့ဒီကျူမိသားစုဟောင်းကြီးက တကယ်ကို လူယုတ်မာတွေနဲ့ ပြည့်နေတာပဲ။ စိတ်ကျန်းမာရေးမကောင်းတဲ့ ဒီလိုပြဿနာရှာတတ်တဲ့သူမျိုးနဲ့ သူမရဲ့မြေးကို သွားပြီး ဖက်စပ်ပေးစားချင်နေကြတယ်။ တော်သေးတာပေါ့၊ သူမရဲ့မျက်လုံးတွေက ချွန်ထက်နေလို့။ မဟုတ်ရင် သူမရဲ့တန်ဖိုးရှိလှတဲ့မြေးလေးအပေါ် ဘယ်လိုဘေးဥပဒ်မျိုး ကျရောက်လာမလဲ မသိဘူး။
"ဟူဇီကို ဒီအတောအတွင်းမှာ ဟိုဘက်ကို မလာဖို့နဲ့ သူတို့ကို သွားမရှာဖို့ စတုတ္ထယောက်မက မှာလိုက်တယ်။ အဲ့ဒီလိုလူမျိုးတွေက ဂရုစိုက်လေ ပိုဆိုးလာလေပဲ" လို့ ကျိုးရှက ပြောတယ်။
"သူတို့ကိုယ်တိုင် ဘယ်လောက်တောင် ရွံစရာကောင်းနေလဲဆိုတာကို သူတို့ လုံးဝမသိကြဘူး!" လို့ အမေကျိုးက ထပ်ပြီး ဆဲရေးတယ်။
အဲ့ဒီကျူအဘွားကြီးက သူ့ရဲ့မြေးမကို တခြားကျဆုံးသွားတဲ့ နတ်သမီးတစ်ပါးလို ဆက်ဆံနေတာပဲ။
ဆူဒါလင် အပြင်ကနေ ပြန်လာတော့ ယောက္ခမဖြစ်သူက ဒေါသနဲ့ အသက်ရှူမမှန်ဖြစ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူက နားမလည်စွာနဲ့ "ဘာ... ဘာဖြစ်လို့လဲ" လို့ မေးတယ်။
"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ အပြင်ကအေးနေတာကို ဘာလို့ လမ်းလျှောက်ထွက်နေတာလဲ" လို့ ကျိုးရှက ရေနွေးတစ်ခွက်ငှဲ့ပေးရင်း မေးတယ်။
"ဒီအတိုင်းပဲ... အပြင်ထွက်ပြီး လမ်းလျှောက်တာပါ" လို့ ဆူဒါလင်က ပြုံးပြတယ်။
သူက အိမ်ခြံမြေတွေ သွားကြည့်နေတာပါ။ သူ့မိသားစုအတွက် အိမ်ဝယ်ချင်နေတာဖြစ်ပြီး ယောက္ခမအိမ်မှာ အမြဲတမ်းနေလို့ မဖြစ်ဘူးလေ။ ဘာပဲပြောပြော သူတို့ရဲ့လုပ်ငန်းက အခုဆို တည်ငြိမ်နေပြီပဲ။
ပေါ့မုန့်ဆိုင်ရဲ့လုပ်ငန်းက အရမ်းကောင်းပြီး ရပ်ကွက်ထဲကလူတိုင်းလည်း သိကြတယ်။ သူတို့သာ ကောင်းကောင်းစီမံခန့်ခွဲမယ်ဆိုရင် နောင်လာမယ့်အချိန်တွေမှာ ပိုလို့တောင် ကောင်းလာဦးမှာပဲ။ ဒါကြောင့် ဒီအနီးအနားမှာ အိမ်ခြံမြေတစ်ခု ရှာပြီး နောက်ပိုင်းမှာ ပြောင်းသွားဖို့ အချိန်တန်ပြီပေါ့။
"အိမ်လိုက်ရှာနေတာလား" လို့ သူတို့ရဲ့အငယ်ဆုံးသမက်ကို ကောင်းကောင်းသိတဲ့ အဖေကျိုးက မေးတယ်။
"အင်း" လို့ ဆူဒါလင်က ခေါင်းညိတ်တယ်။
"ဘာလို့ ရှာနေတာလဲ။ ဒီမှာနေရတာ မကောင်းဘူးလား။ တိန့်တိန့်နဲ့ ယားယားကလည်း ငယ်သေးတယ်။ မင်းတို့နှစ်ယောက်က ပေါ့မုန့်ဆိုင်ကို လုပ်ရသေးတယ်။ ဘယ်အချိန်ကျမှ ကလေးတွေကို ကြည့်ပေးမယ့်အချိန် ရှိမှာလဲ" လို့ အမေကျိုးက ဝင်ပြောတယ်။
ချန်ချန်နဲ့ရှုန်ရှုန်က ကျောင်းကို ကိုယ်တိုင်သွားနိုင်ကြတော့ ပြဿနာမရှိပေမယ့် မြေးမလေးနှစ်ယောက်ကိုတော့ ကြီးကြပ်မယ့်သူ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။
"နောက်မှ ပြောင်းမှာပါ" လို့ ကျိုးရှက ပြန်ပြောတယ်။
မိဘတွေနဲ့အတူတူနေတာက သူတို့အတွက် အလုပ်တွေအများကြီး သက်သာစေတယ်။ မဟုတ်ရင် ကလေးလေးယောက်နဲ့ ပေါ့မုန့်ဆိုင်ကို ထိန်းရင်း ရူးချင်စရာကောင်းအောင် ပြေးလွှားနေရရင် မနိုင်တော့ဘူး။
"ဒါ... ဒါက ဖေဖေနဲ့ မေဖေကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေတာပေါ့" လို့ ဆူဒါလင်က တွေဝေရင်း ပြောတယ်။
ပထမဆုံးရောက်လာပြီး တခြားရွေးချယ်စရာမရှိတုန်းကတော့ အဆင်ပြေပေမယ့် ဒီအတိုင်း အဆုံးအမမရှိ နေသွားတာကတော့ မသင့်တော်ဘူးလို့ ခံစားရတယ်။
"ဘာအနှောင့်အယှက်ဖြစ်ရမှာလဲ။ နောက်ထပ် နှစ်နှစ် သုံးနှစ်လောက် ဒီမှာပဲ ဆက်နေကြ။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် တိန့်တိန့်နဲ့ ယားယားတို့လည်း အများကြီး ကြီးလာကြပြီ။ အဲ့ဒီနောက် မင်းတို့ကြိုက်တဲ့အချိန် ပြောင်းပေါ့" လို့ အမေကျိုးက တင်းခံပြောတယ်။
သမီးဖြစ်သူရဲ့ မိသားစုနဲ့အတူတူနေရတာ ဘာပြဿနာမှမရှိပါဘူး။ အိမ်မှာလူတွေများတော့ စည်ကားပြီး နေရာကလည်း ကျယ်ဝန်းသားပဲ။
"အင်း။ နောက်ထပ် နှစ်နှစ် သုံးနှစ်လောက် ဒီမှာပဲ ဆက်နေကြမယ်" လို့ ကျိုးရှက သဘောတူတယ်။
"ငါတို့က... အိမ်လခပေးသင့်တယ်" လို့ ဆူဒါလင်က ပြောတယ်။
"စတုတ္ထယောက်မက အဲ့ဒါတွေ လုံးဝမလိုဘူးလို့ ပြောတယ်။ လျှပ်စစ်မီတာခပဲ မျှပေးကြဖို့ ပြောတာ" လို့ ကျိုးရှက ပြန်ဖြေတယ်။
ဆူဒါလင်က ပြုံးလိုက်ပြီး အဲ့ဒီကိစ္စကို ဆက်မပြောတော့ဘူး။ သူတို့ရဲ့ စတုတ္ထအစ်ကိုနဲ့ စတုတ္ထယောက်မတို့က သူတို့ကို အလွန်အမင်း စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့ကြတာလေ။
"ကျွန်တော်... စတုတ္ထအစ်ကို့ကို သွားရှာပြီး ရေချိုးခန်းထဲမှာ... ရေသွားချိုးလိုက်ဦးမယ်" လို့ ဆူဒါလင်က ပြောတယ်။
"သွားလေ" လို့ ကျိုးရှက ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။
ဆူဒါလင်က ကျိုးချင်ပိုင်းကို သွားရှာပြီး ကျိုးရွှမ်၊ ကျိုးကွေ့လိုင်၊ ဟူဇီနဲ့ ဂាងဇီတို့ကိုပါ ခေါ်သွားတယ်။
"သူတို့တွေအကုန်လုံး ထွက်သွားတာနဲ့ အိမ်က နောက်ဆုံးတော့ ငြိမ်ကျသွားတာပဲ" လို့ လင်းချင်းဟယ်က ကျိုးအာနီကို ပြောတယ်။
ကျိုးအာနီရဲ့ နှုတ်ခမ်းထောင့်လေးတွေက အပြုံးယဲ့ယဲ့လေး ဖြစ်သွားတယ်။
"ချိန်းတွေ့တာက ကိစ္စမရှိပေမယ့် ကျောင်းစာကိုတော့ လျော့မသွားစေနဲ့" လို့ လင်းချင်းဟယ်က သတိပေးတယ်။
ကျိုးအာနီရဲ့ မျက်နှာလေး ရဲသွားပြီး မျက်နှာပေါ်မှာ ထင်ရှားတဲ့ တွေဝေမှုတစ်ခု ပေါ်လာတယ်။ လင်းချင်းဟယ်က သူမကို အတင်းမဖိအားပေးဘဲ စကားပြောလာမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေတယ်။
ကြာရှည်စွာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ကျိုးအာနီက "စတုတ္ထအဒေါ်၊ သမီး ဝမ်ယွမ်နဲ့ ဆက်ပြီး ချိန်းတွေ့သင့်သေးလား မသိတော့ဘူး" လို့ တိုးတိုးလေးပြောတယ်။
"ဟင်?" လင်းချင်းဟယ်က သူမကို ကြည့်လိုက်တယ်။
ဒီနေ့က နှစ်ဆန်းခုနစ်ရက်နေ့ပါပဲ။ ဒီနေ့နဲ့ မနက်ဖြန်ကုန်သွားရင် ကျိုးချင်ပိုင်းရဲ့ ခေါက်ဆွဲပြုတ်ဆိုင်နဲ့ ဆူဒါလင်ရဲ့ ပေါ့မုန့်ဆိုင်တို့က လုပ်ငန်းတွေ ပြန်စကြတော့မှာပါ။
နှစ်ဆန်းငါးရက်နေ့တုန်းကလည်း ဝမ်ယွမ်က အာနီနဲ့အတူလာပြီး အစားအစာတွေ စားသွားခဲ့သေးတယ်။
"သူ့အမေက သမီးကို သိပ်မကြိုက်ဘူးထင်တယ်" လို့ ကျိုးအာနီက နှုတ်ခမ်းဆူပြီး ပြောတယ်။
နှစ်သစ်ကူးတုန်းက သူမနဲ့ ဝမ်ယွမ်တို့က မိဘတွေနဲ့တွေ့ဖို့ သူ့အိမ်ကို သွားခဲ့ကြတယ်။ ဝမ်ယွမ်ရဲ့အဖေက အရမ်းသဘောကောင်းပေမယ့် သူ့အမေရဲ့အပြုအမူကတော့ ရေခဲလို အေးစက်နေခဲ့တာ။
တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တာနဲ့ သူမကို လုံးဝမကြိုဆိုဘူးဆိုတာကို ဘယ်သူမဆို သိနိုင်လောက်တဲ့ အေးစက်မှုမျိုးပေါ့။ သူ့အမေက သူမကို စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့ဘဲ မာန်မာနကြီးတဲ့ အမူအရာကို ပြုမူခဲ့တာကြောင့် ကျိုးအာနီကို ချက်ချင်း စိတ်ပျက်သွားစေခဲ့တယ်။
လင်းချင်းဟယ်လည်း ဘာပြောရမှန်း မသိဖြစ်သွားတယ်။ သူမက ကျိုးအာနီကို ကြည့်ပြီး "သူ့မှာ မောင်နှမ ဘယ်နှစ်ယောက်ရှိလဲ" လို့ မေးတယ်။
"လေးယောက်ရှိတယ်။ ဝမ်ယွမ်က တတိယမြောက်ပါ" လို့ ကျိုးအာနီက ဖြေတယ်။
သူမ ဝမ်ယွမ်ရဲ့အိမ်ကို ရောက်သွားမှသာ တကယ့်ကို ချမ်းသာကြွယ်ဝတဲ့မိသားစုဆိုတာ ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာကို သဘောပေါက်သွားခဲ့တာ။ တကယ်ကို ထူးခြားဆန်းပြားလွန်းတယ်— သူတို့မှာ ကားတွေတောင် ရှိပြီး တစ်စီးတည်းမဟုတ်ဘူး။ သူတို့အိမ်ကလည်း ထူးထူးခြားခြား ကျယ်ဝန်းပြီး ကြီးမားတဲ့ ပန်းခြံတစ်ခုပါ ပါဝင်တယ်။
"သူ့အမေက သမီးအပေါ်ထားတဲ့ သဘောထားကို ဝမ်ယွမ် သိလား" လို့ လင်းချင်းဟယ်က မေးတယ်။
"သိပါတယ်။ သူက သမီးကို အရမ်းကာကွယ်ပေးခဲ့ပါတယ်" လို့ ကျိုးအာနီရဲ့ နှုတ်ခမ်းလေးတွေ ကွေးသွားတယ်။
ဒါကတော့ ငြင်းမရပါဘူး။ ဝမ်ယွမ်က သူမကို အစအဆုံး ကာကွယ်ပေးခဲ့တာလေ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအကြောင်းကြောင့်ပဲ သူ့အမေက ပိုပြီး ဒေါသထွက်လာခဲ့တယ်။
ဝမ်ယွမ်ရဲ့ အစ်ကိုကြီးနှစ်ယောက်ကတော့ အိမ်ထောင်ကျပြီး ကလေးတွေတောင် ရနေကြပြီဖြစ်ပြီး အဲ့ဒီမောင်နှမနှစ်ယောက်စလုံးရဲ့ ယောက်မတွေကလည်း ပေါင်းသတ်ရတာ မလွယ်ကူကြဘူး။ ညီငယ်တစ်ယောက်လည်း ရှိသေးပေမယ့် သူက နိုင်ငံခြားမှာ ပညာသင်နေတာဖြစ်လို့ အိမ်မှာမရှိဘူး။
"ဝမ်မိသားစုကနေ ထွက်လာတုန်းက ဝမ်ယွမ်က သမီးကို ဘာတွေများ ပြောသေးလဲ" လို့ လင်းချင်းဟယ်က မေးတယ်။
"အများကြီးတော့ မပြောပါဘူး။ အလွန်အကဲမတွေးဖို့ပဲ မှာပါတယ်" လို့ ကျိုးအာနီက သက်ပြင်းချတယ်။
ဝမ်ယွမ်က သူမကို ကောင်းကောင်းဆက်ဆံတယ်ဆိုတာကို သူမ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကောင်းကောင်းဆက်ဆံတာ တစ်ခုတည်းနဲ့ပဲ အိမ်ထောင်ရေးကို ဆုံးဖြတ်လို့ ရနိုင်လို့လား။
သူမက ထူးထူးခြားခြား ပြင်းထန်တဲ့ စိတ်နေသဘောထားမျိုး မရှိဘူး။ အကယ်၍ သူမနေရာမှာသာ လင်းချင်းဟယ်ဆိုရင် ဘယ်လိုဇာတ်လမ်းမျိုးကိုမှ ကြောက်နေမှာ မဟုတ်ဘူး— တစ်ယောက်ယောက်က သူမကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေရင် သူတို့ကို ပိုလို့တောင် ဆိုးရွားအောင် လုပ်ပစ်မှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးတွေက လုံးဝကို ကွာခြားနေတယ်။
ကျိုးအာနီက နူးညံ့သိမ်မွေ့တယ်။ သူမက အစွန်းရောက်တဲ့အထိ ဖိအားပေးခံရမှသာ စူးစူးရဲရဲ ကြည့်တတ်တာ။ လူတွေနဲ့ ဆက်ဆံရာမှာ မဆိုးပေမယ့် ဒီလို ရှုပ်ထွေးလှတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ထဲက ရှုပ်ထွေးနက်နဲတဲ့ အာဏာလုပွဲတွေကိုတော့ သူမ လုံးဝ မကိုင်တွယ်နိုင်ဘူး။
ဘာပြောရမှန်း အတိအကျမသိပေမယ့် လင်းချင်းဟယ်က "သမီးက အသက်နှစ်ဆယ်ပဲ ရှိသေးတာလေ။ ဘာတွေကို စိုးရိမ်နေတာလဲ။ အသက်နှစ်ဆယ်နှစ်နှစ်ရောက်မှ အိမ်ထောင်ပြုတာလည်း နောက်မကျပါဘူး။ ဝမ်ယွမ်ကိုပဲ စောင့်ခိုင်းထားလိုက်။ သမီးအပေါ်မှာ သည်းခံနိုင်စွမ်းရှိမရှိ ကြည့်ရတာပေါ့" လို့ အကြံပေးတယ်။
သူမက ဝမ်ယွမ်ကို အလားအလာရှိတယ်လို့ တွေ့ရပေမယ့် သူမကိုယ်တိုင် ကြီးပြင်းလာတာကို ကြည့်ခဲ့ရတဲ့ တူမလေးကတော့ သူမအတွက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုပြီး အရေးကြီးပါတယ်။
"သူက နည်းနည်း စိုးရိမ်နေပုံရတယ်" လို့ ကျိုးအာနီက တွေဝေရင်းပြောတယ်။
ဝမ်ယွမ်က သူမထက် ခြောက်နှစ်ကြီးပြီး ဒီနှစ်မှ အသက်နှစ်ဆယ်ခြောက်နှစ် ရှိပြီလေ။ ငယ်လှတယ်လို့တော့ မဆိုနိုင်ပါဘူး။
"သူ အစောကြီးစိုးရိမ်နေရင်တောင် သမီးက စိုးရိမ်စရာမလိုပါဘူး။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သမီးကတော့ စိတ်ပူစရာမလိုဘူး" လို့ လင်းချင်းဟယ်က တိုက်တွန်းတယ်။ "မိန်းမတစ်ယောက်က အမျိုးသားတစ်ယောက်အပေါ် စာနာထောက်ထားပေးတာ ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ကို အလွန်အမင်း အလိုလိုက်စရာမလိုဘူး။ သမီးရဲ့ဦးလေးက သမီးအဒေါ်ကို အရမ်းကောင်းကောင်း ဆက်ဆံတယ် မဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့ သူ မှားတဲ့လမ်းရောက်နေပြီဆိုရင်တော့ အဒေါ်က ခြေစုံကန်ပြီး တားတာပဲ။ တစ်ခါတလေကျရင် အမျိုးသားတစ်ယောက်ကို သူ့ရဲ့အပြုအမူကို သူကိုယ်တိုင် ပြန်ဆင်ခြင်သုံးသပ်ဖို့ လွှတ်ထားသင့်တယ်။ သူက သမီးကို လက်ထပ်ဖို့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်လွယ်ကူတဲ့ လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို မျှော်လင့်ရဲမှာလဲ။ သူ့ကို အရင်ဆုံး အစစ်အမှန် အစီအစဉ်တစ်ခု ထုတ်ပြခိုင်းလိုက်စမ်းပါ"