ဒါပေမဲ့လည်း ဒါဟာ နှစ်သစ်ကူးပွဲတော် ဖြစ်နေဆဲပါပဲ။ သူတို့က လင်းချင်းဟယ်နဲ့ ကျိုးချင်းပိုင်တို့ဘက်မှာ အခွင့်အရေးမသာတဲ့ (သို့မဟုတ် အရေးမပါတဲ့) နေရာတစ်ခုကို ရခဲ့ကြပါတယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အဘိုးကျိုးနဲ့ အဘွားကျိုးတို့လို လူကြီးပိုင်းတွေကတော့ နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်ကို ပိုပြီးအလေးထားကြပါတယ်။
ဒါကြောင့်လည်း သူတို့ကို ထမင်းတစ်နပ်စာအတွက် ဆက်ပြီး လက်ခံထားခဲ့ပါတယ်။
ဒီထမင်းစားပွဲက သိပ်ပြီး ထူးဆန်းအံ့သြစရာတော့ မရှိလှပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျောက်ကျွင်းရဲ့ မျက်နှာကတော့ လင်းချင်းဟယ်နဲ့ ကျိုးချင်းပိုင်တို့အိမ်မှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကြောင့် သူ့ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြန်ရသွားလို့ ထင်မှတ်သလောက် မညှိုးတော့ပါဘူး။
ဒါပေမဲ့လည်း ကျိုးရှောင်မေကတော့ သူမရဲ့ စတုတ္ထအစ်ကို့ဇနီးနဲ့ သဘောထားချင်း တူနေပါတယ်။
သူမက ရေချိုးခန်းမှာ ရေချိုးဖို့ လင်းချင်းဟယ်ဆီကို လာတဲ့အခါ စတုတ္ထအစ်ကို့ဇနီးကို တိုးတိုးတိတ်တိတ် ရင်ဖွင့်ခဲ့ပါတယ် - "ရှင် မမြင်လိုက်ရလို့ပါ။ အဲဒီလိုမျက်နှာပေးမျိုးက သူ့ကို အိမ်ထဲကနေ ကန်ထုတ်ပစ်ချင်စိတ်ကို တကယ်ဖြစ်ပေါ်စေပါတယ်။ အကျအနမသိတဲ့သူတွေကများ သူ့ရဲ့စောက်ချဉ်းထုတ်ကို ရိုသေကိုင်းရှိုင်းချင်နေကြတယ်လို့ ထင်နေကြလိမ့်မယ်!"
အဲဒီအကြောင်းကို ပြောပြနေရုံနဲ့တင် သူမက နည်းနည်း ဒေါသထွက်လာပါတယ်။ အကြောင်းကတော့ ကျောက်ကျွင်းက ဒါလင်းရဲ့ စကားထစ်တတ်တဲ့ အပြစ်လေးကို အကြောင်းပြပြီး အထင်သေးခဲ့လို့ပါပဲ။ အဲဒါကြောင့်လည်း သူက ဒါလင်းကို လုံးဝဥဿုံ လျစ်လျူရှုခဲ့တာပါ။
"သာမက ဘိုးဘွားနှစ်ပါးက သူတို့မျက်နှာကို ငဲ့ပေးလို့သာ မဟုတ်ရင် တစ်အိမ်လုံးမှာ ထမင်းတစ်လုံးစားဖို့ကိုတောင် စိတ်မကူးနဲ့" လို့ ကျိုးရှောင်မေက တကျပ်ကျပ်နဲ့ ညည်းတွားလိုက်ပါတယ်။
သူတို့က ကျောက်မိသားစုဆီက ထမင်းကို စားနေတာမှ မဟုတ်တာ။ ဘာကိုများ အထင်သေးနေရတာလဲ။
ဝမ်ယွမ်လို ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ အလားအလာကောင်းပြီး အဝတ်အထည်စက်ရုံကြီးရဲ့ ပိုင်ရှင်တောင်မှ သူမရဲ့ ဒါလင်းကို အထင်မသေးခဲ့ပါဘူး။ ဒါဆို ကျောက်ကျွင်းက သူ့ကိုယ်သူ ဘယ်သူလို့ ထင်နေလို့လဲ။
တကယ်လို့ သူမတို့မိသားစုရဲ့ အခြေအနေတွေက သာမညဆိုရင်တောင် သူမတို့ရဲ့ ပေါက်ဆီဆိုင်လုပ်ငန်းက အခုလက်ရှိမှာ တည်ငြိမ်နေပါပြီ။ တစ်လကို ယွမ်ရာဂဏန်းရှာဖို့က ပြဿနာမရှိပါဘူး။ သူတို့က ချမ်းသာကြွယ်ဝတဲ့အဆင့်နဲ့ အလှမ်းဝေးနေသေးရင်တောင် ကျောက်ကျွင်းကို အထပ်ထပ်မျက်နှာသာပေးစရာ လိုအပ်ချက်မရှိပါဘူး။
"သူ့လိုလူမျိုးက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မြှင့်တင်ဖို့အတွက် သူတစ်ပါးကို နင်းတတ်တဲ့လူစားမျိုးပါ။ စိတ်ထဲမှာ မထားနဲ့" လို့ လင်းချင်းဟယ်က ပြောလိုက်ပါတယ်။
"ရှန်မေက ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ၊ ဒါပေမဲ့ သူက သူ့ကို လုံးဝဂရုမစိုက်ဘူး။ အဲဒီတော့ သူမက ဒီနောက်ကို ဘယ်လိုဆက်ရှင်သန်သွားရမလဲ?" လို့ ကျိုးရှောင်မေက မှတ်ချက်ချပါတယ်။
သူမက ရှူရှန်မေကို အားမလိုအားမရ ဖြစ်နေပေမဲ့လည်း သူမက သူမရဲ့ အကြီးဆုံးအစ်မရဲ့ သမီးဖြစ်နေဆဲပါပဲ။ သူမကတော့ တူမဖြစ်သူအတွက် အကောင်းဆုံးဖြစ်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျိုးရှောင်မေ မြင်တွေ့ရတာကတော့ သူမဟာ လူငယ်သခင်လေးကို ဝန်ခံစရာရှိတဲ့ ရှေးဟောင်း မြေယာရှင်ကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ အစေခံမိန်းကလေးနဲ့များ တူနေသလားလို့ ထောင့်စွန်းကနေ မြင်မိပါတယ်။
သူမက သူမရဲ့ အရင်းအချာ အဒေါ်တစ်ယောက်ပါ။ အဲဒါကြောင့် ကျိုးရှောင်မေက အဲဒီမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ တော်တော်လေး စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်မိပါတယ်။
"သူမ ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ လမ်းပဲလေ။ ခြေဖဝါးတွေမှာ ရည်ကြည်ဖုတွေ ပေါက်သည်အထိ လျှောက်ရရင်တောင် သူမ ဆက်လျှောက်သွားရမှာပေါ့။ ဒါ့အပြင် နင်က ဒါကို အကောင်းမမြင်ဘူးဆိုပေမဲ့ သူမကတော့ ဒါကို သဘောကျနေလောက်တယ်။" လို့ လင်းချင်းဟယ်ကတော့ တစ်မျိုးတဖုံ တွေးမြင်ပါတယ်။
ရှူရှန်မေက သူမထင်သလောက် မပျော့ညံ့ဘူးလို့ လင်းချင်းဟယ်က ယုံကြည်ပါတယ်။ အဲဒီလူငယ်သခင်လေးကို ဝန်ခံရတဲ့ အစေခံပုံစံက ရှေ့တက်ဖို့အတွက် နောက်ဆုတ်ပြတာ သက်သက်ပါပဲ။ ဒီကွက်က ကျောက်ကျွင်းနဲ့ ဆက်ဆံတဲ့နေရာမှာ အလုပ်ဖြစ်မလားဆိုတာကိုတော့ သူမ မသိသေးပါဘူး။
တကယ်လို့ ရှူရှန်မေအနေနဲ့ ဒီနှစ်ကစပြီး ကျောက်ကျွင်းကို နှစ်သစ်ကူး ဂါရဝပြုဖို့ ခေါ်လာရဲတဲ့သတ္တိ ရှိနေသေးတယ်ဆိုရင်တော့ လင်းချင်းဟယ်က ဒီတူမကို လျှော့တွက်တော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။
သူမရဲ့ စဉ်းစားပုံက တကယ်ကို ထူးခြားလွန်းပါတယ်။ မဟုတ်ရင် သူမ တကယ်လာဝံ့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ရှူရှန်မေဆီမှာ ရှက်ရွံ့နေတဲ့ အရိပ်အယောင်ကို မြင်ခဲ့ရလို့လား? ဘာမှမရှိပါဘူး၊ သူမက တော်တော်လေး တည်ငြိမ်နေခဲ့ပါတယ်။ (မူရင်းအခန်းကို novelping . com မှာ ဖတ်ရှုနိုင်ပါတယ်)
သူမက ကျောက်မိသားစုကို ချုပ်တည်းဖို့အတွက် ဟောင်းကျိုးမိသားစုကို အသုံးချချင်နေတာပါ။ အဲဒီလိုဆိုရင် သူမက တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ကျောက်မိသားစုက မြင်သွားမှာပေါ့။ သူမရဲ့နောက်မှာ ဟောင်းကျိုးမိသားစု ရှိနေပါတယ်။
လင်းချင်းဟယ်က ဒီအတွေးတွေကို ကောင်းကောင်းသဘောပေါက်ပါတယ်။
"မနေ့ကတော့ ကျိုးအာနီရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကျနေတဲ့ပုံစံကို ငါ မြင်လိုက်ရသလိုပဲ" လို့ ကျိုးရှောင်မေက ဆက်ပြောပါတယ်။
ဒီနှစ်သစ်ကူးရက်တွေအတွင်းမှာ ကျိုးအာနီက အိမ်မှာလာနေပါတယ်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ?" လို့ လင်းချင်းဟယ်က မေးလိုက်ပါတယ်။
"မသိဘူးလေ။ သူမလည်း ဘာမှ မပြောဘူး" လို့ ကျိုးရှောင်မေက ခေါင်းခါပြပါတယ်။
လင်းချင်းဟယ်က ဘာမှဆက်မပြောတော့ပါဘူး။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက ဝမ်ယွမ်ရဲ့ မိသားစုနဲ့ ပတ်သက်နေတာပါပဲ။
ကျိုးအာနီက အသက် ၂၀ ပြည့်ပါပြီ။ အဲဒီလို အရွယ်ရောက်လာတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို သူတို့က ဘာတွေများ အထူးတလည် ပြောပြစရာလိုလို့လဲ? သူမဘာသာပဲ ဖြေရှင်းပါစေတော့။ တကယ်လို့ သူမ မဖြေရှင်းနိုင်ရင်တော့ ဒီတူမက အဒေါ်ဖြစ်သူဆီ လာပြီး အကြံတောင်းပါလိမ့်မယ်။
ကျောက်ကျွင်းနဲ့ ရှူရှန်မေတို့ကလွဲပြီး တခြားထူးခြားတာ ဘာမှမရှိပါဘူး။
နှစ်သစ်ကူးအချိန်မှာတော့ တစ်မိသားစုလုံး ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ရှိနေကြပါတယ်။
ဘေးအိမ်က ကျန်းမေလင်းနဲ့ ပတ်သက်လို့ကတော့ သူတို့တွေ့တဲ့ အကြိမ်တိုင်းမှာ သူမက တော်တော်လေး ယဉ်ကျေးပြတတ်ပါတယ်။ လင်းချင်းဟယ်ကတော့ အဲဒါကို သိပ်ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ အိမ်နီးနားချင်း သက်သက်ပါပဲ။ သူမကြောင့်ဖြစ်လာတဲ့ ပြဿနာက ရှူရှန်မေလောက် မများပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ ရှူရှန်မေမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာတော့ အမှန်ပါပဲ။ ဒီလို ရေခဲပြင်နဲ့ နှင်းတွေထူပြောတဲ့ ရာသီဥတုမှာတော့ သူမက ကျောက်မိသားစုအိမ်ထဲမှာပဲ အောင်းနေမှာပါ။
လင်းချင်းဟယ်က မာချန်မင်ကို နှစ်သစ်ကူးကာလအတွင်း ဆွေမျိုးမိတ်ဆွေတွေဆီ သွားလည်တဲ့အခါမှာ သေချာစောင့်ကြည့်ဖို့ မှာကြားထားပါတယ်။ တကယ်လို့ သင့်တော်တဲ့သူ ရှိတယ်ဆိုရင် လူနှစ်ယောက် သို့မဟုတ် သုံးယောက်လောက်ကို ခေါ်ယူခန့်ထားမှာပါ။
သူမက လာမယ့်နှစ်မှာ အမျိုးသမီးဝတ်စုံဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို ထပ်ဖွင့်ဖို့ စီစဉ်ထားပါတယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အမျိုးသမီးဝတ်စုံဆိုင်က တကယ်ကို အမြတ်အစွန်းများလို့ပါပဲ။ အမျိုးသားဝတ်စုံဆိုင်ရဲ့ အမြတ်ကလည်း နည်းတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ အများဆုံးမှ အမျိုးသမီးဝတ်စုံဆိုင်ရဲ့ ဝင်ငွေရဲ့ သုံးပုံနှစ်ပုံလောက်အထိပဲ ရောက်နိုင်ပါတယ်။
အနည်းဆုံးဆိုရင်တော့ သုံးပုံတစ်ပုံပါပဲ။ ဒါက ဘယ်ခေတ်ဘယ်အခါမှာ ဖြစ်ပါစေ အမျိုးသမီးဝတ်စုံဆိုတာ ဈေးကွက်ရဲ့ အချစ်တော်ဖြစ်ကြောင်း ပြသနေတာပါပဲ။
ဒီဒေသမှာ အမျိုးသားတွေရဲ့ လိုအပ်ချက်က သိပ်ပြီး မများလှပါဘူး။ အထူးသဖြင့် ဒီခေတ်က အမျိုးသားတွေပေါ့။ အများစုက တစ်နှစ်ပတ်လုံးမှ အဝတ်အစား တစ်စုံ နှစ်စုံလောက်တောင် မလဲကြပါဘူး။
အဲဒါကြောင့် လင်းချင်းဟယ်က အမျိုးသမီးဝတ်စုံဆိုင် တစ်ဆိုင်ကို ထပ်ဖွင့်ချင်နေတာပါ။ ဒါက နောင်အနာဂတ်မှာ ငွေကြေးရှားပါးလာမယ့် အချိန်အတွက် အလွန်ကောင်းမွန်တဲ့ အကြံဉာဏ်တစ်ခုပါပဲ။ အခုချိန်မှာ ဆိုင်တွေ ပိုဖွင့်ပြီး ငွေပိုမရှာဘူးဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်လို့ ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။
ဒါပေမဲ့ ဆိုင်ခန်းကိုတော့ သေချာမစစ်ဆေးရသေးပါဘူး။ နှစ်သစ်ကူးပြီးတဲ့အထိ စောင့်ရပါမယ်။ အိမ်ယာစီမံခန့်ခွဲရေးဗျူရိုက ရုံးပြန်တက်တဲ့အခါမှ သူမ သွားပြီး မေးမြန်းမှာပါ။ (ဇာတ်လမ်းကို ဆက်ဖတ်ချင်ပါသလား? nоvelping.com မှာ ဆက်လက်ဖတ်ရှုနိုင်ပါတယ်)
ကျိုးချင်းပိုင်နဲ့ လင်းချင်းဟယ်တို့က အဲဒီနေ့မှာ ရုပ်ရှင်သွားကြည့်ကြပါတယ်။ ကျိုးရှွမ်းနဲ့ ဟူဇီတို့ကိုတော့ အိမ်မှာထားခဲ့ပါတယ်။ ဂန်ဇီနဲ့ ကျိုးကွေ့လိုင်တို့ကတော့ ကင်မရာကို ယူပြီး တစ်နေရာရာကို လည်ပတ်ဖို့ ထွက်သွားကြပါတယ်။
ကျိုးကွေ့လိုင်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကတော့ ဒီအမှတ်တရတွေကို ကင်မရာနဲ့ သိမ်းဆည်းထားဖို့ လိုအပ်တယ်ဆိုတာပါပဲ။ ဒါ့အပြင် ဝမ်ယွမ်က သူ့အတွက် ဝယ်ပေးခဲ့တဲ့ ရုပ်ရှင်ဖလင်တွေက သူ့ကို စိတ်ကြိုက်သုံးစွဲခွင့် ပေးထားပါတယ်။
"ငါ အဘိုးတို့ဘက်ကို သွားတော့မယ်။ နင် လိုက်မလား?" လို့ ဟူဇီက ရုပ်ရှင်ခဏလောက် ကြည့်ပြီးနောက် မေးလိုက်ပါတယ်။
ကျိုးရှွမ်းကတော့ အင်္ဂလိပ်စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဖတ်နေပါတယ်။ လင်းချင်းဟယ်ရဲ့ သင်ကြားပေးမှုကြောင့် သူ့ရဲ့ လက်ရှိ အင်္ဂလိပ်စာအဆင့်က အလွန်တရာ မြင့်မားနေပါပြီ။ သူ ဒီစာအုပ်ကို ဖတ်ပြီးသွားရင်တော့ သူ့ရဲ့ အကြီးဆုံးအစ်ကိုဆီ ပို့ပေးမှာပါ။ ဒီစာအုပ်က တကယ်ကို ကောင်းပါတယ်။ သူ ဒါကို နည်းနည်း စွဲလမ်းနေမိပါတယ်။
"နင်ပဲ သွားလိုက်ပါ" လို့ ကျိုးရှွမ်းက ပန်းသီးတစ်လုံးကို ဆွဲယူကိုက်စားရင်း ဖြေလိုက်ပါတယ်။
ဟူဇီလည်း သူ့ကို ဆက်မပြောတော့ပါဘူး။ သူ ပန်းသီးတစ်လုံးယူပြီး ဝါးရင်းနဲ့ အပြင်ကို ထွက်လာခဲ့ပါတယ်။
အောက်ထပ်ကို ဆင်းလာတဲ့အခိုက်မှာ ကျန်းမေလင်းက သူ့နောက်ကို အပြေးအလွှား လိုက်လာတာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။ ဟူဇီက သူမကို တစ်ချက် glanced (စောင်းငဲ့) ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက် စကားစမြည် အနည်းငယ် ပြောဖူးကြပေမဲ့ သိပ်တော့ မရင်းနှီးကြပါဘူး။ ဒါကြောင့် သူ သူမကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပါတယ်။
"ဟူဇီ၊ ငါ ဂျုံမှုန့်အနည်းငယ် သွားဝယ်မလို့။ တော်တော်လေးလေးတယ်။ ငါ့ကို ကူညီပေးပါလား?" ကျန်းမေလင်းက သူမရဲ့ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ရင်း သူ့ကို ကြည့်ပြီး ပြောပါတယ်။
"ငါ့နာမည်က ဟွမ်ဟူ။ ငါ့ကို ဟွမ်ဟူလို့ပဲ ခေါ်ပါ" လို့ ဟူဇီက ပြောလိုက်ပါတယ်။
အမျိုးသမီးစိမ်းတစ်ယောက်က သူ့ရဲ့ နာမည်ပြောင်နဲ့ ခေါ်တာက ထူးဆန်းနေလို့ သူက ပြင်ပေးလိုက်တာပါ။
ကျန်းမေလင်းက ပြုံးပြီး "ဟွမ်ဟူ ဟုတ်လား? တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ကိုယ့်ကိုကိုယ် မိတ်ဆက်ပါရစေ။ ငါ့နာမည်က ကျန်းမေလင်းပါ။ ငါက နင့်ရဲ့ အိမ်နီးနားချင်းလေ" လို့ ပြောပါတယ်။
ဟူဇီက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ထွက်ခွာတော့မည့် အနေအထား ပြုပါတယ်။ ဟောင်းကျန်းမိသားစုနဲ့ သူ့ရဲ့ ဦးလေးမိသားစုကြားက ဆက်ဆံရေးက သာမညအဆင့်ပါပဲ။ ပြောစရာ စကားလည်း ဘာမှ မရှိပါဘူး။
"ဟွမ်ဟူ၊ ငါ့မှာ အကူအညီလိုလို့ပါ" လို့ ကျန်းမေလင်းက သူ့နောက်ကို လိုက်လာပြီး ဆက်ပြောပါတယ်။
ဟူဇီက ရိုးရိုးသားသားပဲ "နည်းနည်းပဲ ဝယ်လိုက်လေ။ ငါက အဘိုးဆီ သွားမှာ။ အချိန်မရှိဘူး" လို့ တုံ့ပြန်လိုက်ပါတယ်။
"ငါ့မိသားစုက လွန်ခဲ့တဲ့အကြိမ်က ပိုဝယ်ဖို့ မေ့သွားလို့ပါ။ ဒီတစ်ခါ ဝယ်ဖို့ဆိုတာ လွယ်မှာမဟုတ်ဘူး။ ငါ တန်းစီစောင့်ရမယ်။ တစ်ခေါက်သွားရုံနဲ့ မလုံလောက်ဘူး။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နည်းနည်းပဲ ဝယ်လို့ရမလဲ?" လို့ ကျန်းမေလင်းက ရှင်းပြပါတယ်။ သူမက စိတ်ထဲကနေ မထီမဲ့မြင် ဖြစ်သွားတာကို မထိန်းနိုင်ခဲ့ပါဘူး။ 'ငါက ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ အခွင့်အရေးကို ပေးနေတာတောင် တန်ဖိုးထားရမှန်း မသိဘူး!' လို့ တွေးမိပါတယ်။
"ဒါ့အပြင် ငါတို့နှစ်မိသားစုက အိမ်နီးနားချင်းတွေလေ။ ဘယ်ညာအိမ်နီးနားချင်းတွေပဲ။ ဒီလိုအကူအညီလေးတောင် နင် ငါ့ကို မကူညီနိုင်ဘူးလား?" လို့ ကျန်းမေလင်းက ဆက်ပြီး တောင်းဆိုပါတယ်။
ဟူဇီကတော့ သဘောကောင်းဆဲပါပဲ။ သူက ကျန်းမေလင်းနဲ့ မရင်းနှီးတာကြောင့် ခဏလောက် တွေဝေသွားပြီးမှ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပါတယ်။
ကျန်းမေလင်းက ကျေနပ်သွားပြီး မျက်နှာပန်းပွင့်သွားကာ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ နင်က တကယ် သဘောကောင်းတဲ့သူပဲ။ နင် အခု အဒေါ့်နေရာမှာ ကူလုပ်ပေးနေတာလား?" လို့ မေးပါတယ်။
"အင်း" လို့ ဟူဇီက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပါတယ်။ ဒီအကြောင်းကို ရပ်ကွက်ထဲက လူတိုင်း သိကြပါတယ်။ ထူးပြီး ပြောစရာလည်း ဘာမှ မရှိပါဘူး။