ကျန်းမေလျန် နှင့် ဟူဇီ တို့သည် ကုန်တိုက်ဆီသို့ ထွက်လာခဲ့ကြပြီး လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူမက သူ့ကို မေးခွန်းပေါင်းများစွာ မေးမြန်းခဲ့သည်။
ဟူဇီ က သူမ၏ စကားများကို သင်သင်းစိုက်စိုက် မတုံ့ပြန်ပေ။ ထိုအမျိုးသမီးမှာ ပါးစပ်ပိတ်သည်ဟူ၍ မရှိဘဲ တစ်လမ်းလုံး တစ်စွတ်စွတ်ပြောကာ အမြဲတမ်း စပ်စုနေသည်ဟုသာ သူက ခံစားရသည်။ ခဏနေတော့ သူ့မိသားစုထဲမှာ လူဘယ်နှစ်ယောက်ရှိလဲ မေးလိုက်၊ ခဏနေတော့ သူ့လစာ ဘယ်လောက်လဲ စုံစမ်းလိုက်နှင့်ပင်။
"ငါ့ကို အစစအရာရာ လွန်လွန်ကဲကဲ မေးတယ်လို့တော့ မထင်နဲ့နော်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက လူဆိုးတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါမြင်လို့ မင်းကို ကောင်မလေးတစ်ယောက်နဲ့ ပွဲစားလုပ်ပေးချင်လို့ပါ" ဟု ကျန်းမေလျန် က အပြုံးလေးဖြင့် ပြောသည်။
မှီမှသာ ဟူဇီ က သဘောပေါက်သွားတော့သည်။ သူက ယခုနှစ်မှ အသက်ဆယ့်ကိုးနှစ်ပြည့်မည့် လူပျိုပေါက်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ သာ၍သာ နယ်ဘက်မှာသာဆိုလျှင် အိမ်ထောင်ကျပြီး မိန်းမယူရမည့်အရွယ်ပင် ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ သူက အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားကာ "မလိုပါဘူး။ ကျွန်တော်က နယ်ကိုပဲ ပြန်ပြီး အဲဒီက လူတစ်ယောက်နဲ့ပဲ လက်ထပ်မှာပါ" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"ဟင်" ကျန်းမေလျန် အံ့အားသင့်သွားသည်။ "မင်းက တကယ်ပဲ အိမ်ပြန်ပြီး နယ်သူတစ်ယောက်ကိုပဲ လက်ထပ်တော့မလို့လား"
"ကျွန်တော့်မှာ နယ်က အိမ်ထောင်စုစာရင်း ရှိတာဆိုတော့ နယ်က အိမ်ထောင်စုစာရင်းရှိတဲ့သူကိုပဲ လက်ထပ်ချင်တာ သဘာဝပဲလေ" ဟု ဟူဇီ က ရိုးသားစွာ ရှင်းပြသည်။
မြို့ပေါ်က ကောင်မလေးတစ်ယောက်ကို လက်ထပ်ဖို့ဆိုတာ သူတစ်ခါမှ မတွေးဖူးခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မြို့ပြအိမ်ထောင်စုစာရင်းနှင့် နယ်အိမ်ထောင်စုစာရင်းတို့၏ ကွာခြားချက်မှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှပေသည်။ မြို့ကြီးပြကြီးတွေဆီ လက်ထပ်ဝင်ရောက်ပြီး မြို့ပြအိမ်ထောင်စုစာရင်း ရသွားကြသည့် နယ်သူလေးများ ရှိကြသော်လည်း၊ နယ်သားယောကျ်ားများကို လက်ထပ်ကာ သူတို့၏ အိမ်ထောင်စုစာရင်း အဆင့်နှိမ့်ခံမည့် မြို့ပြကောင်မလေးများမှာ အလွန်ပင် ရှားပါးလှသည်။ ဟူဇီ က ထိုရွေးချယ်မှုကို စဉ်းစားတောင် မစဉ်းစားခဲ့ပေ။
မှန်ပေသည်။ သူက စာမတတ်ပေမယ့် ရိုးရိုးအေးအေးနဲ့ ရည်မှန်းချက်ကြီးကြီး မရှိတဲ့ တောသားလေးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း လက်ရှိအချိန်တွင် သူ့ထက်ပိုကောင်းသည့် လူတစ်ယောက်ကို သူမ ရှာမတွေ့နိုင်သေးပေ။
"အိမ်ထောင်စုစာရင်းဆိုတာ ခေတ္တခဏပါပဲ။ ကောင်မလေးတိုင်းက နယ်သားတွေကို မကြိုက်ကြတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ လူကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်နေရင် အဲဒါတွေကို ဂရုမစိုက်တဲ့ ကောင်မလေးတွေလည်း ရှိပါတယ်" ဟု ကျန်းမေလျန် က ငြင်းခုံသည်။
သူမလို မြို့သူတစ်ယောက်က တောသားလူသစ်လေးကို အလိုမကျဘဲ မနေခြင်းမှာ မီးအိမ်ထွန်းပြီး ရှာလျှင်တောင် ရှာတွေ့ရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်ဟု သူမ ခံစားရသည်။
"အဲဒါတော့ ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုလူတွေက အရမ်းနည်းလွန်းတယ်။ ကျွန်တော်နဲ့တော့ ဆုံဖြစ်မယ် မထင်ဘူး" ဟု ဟူဇီ က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။
အကယ်၍သာ မြို့ပေါ်က ကောင်မလေးတစ်ယောက်ကို လက်ထပ်နိုင်ခဲ့မည်ဆိုလျှင် အလွန်ကောင်းပေလိမ့်မည်—ဟူဇီ က တုံးအသူတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။ ကလေးတစ်ယောက် ရလာပြီးနောက်တွင် ထိုကလေးအတွက် မြို့ပေါ်၌ အမေဘက်က ဆွေမျိုးများ ရှိနေမည်ဖြစ်ရာ သူတို့အတွက် အကျိုးရှိမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူက လက်တွေ့ဆန်သူလည်း ဖြစ်သည်။ မြို့သူတစ်ယောက်ကို မလက်ထပ်နိုင်လျှင်လည်း ကိစ္စမရှိပေ။ သူ့ဇာတိရပ်ရွာကို ပြန်ပြီး မိန်းမတစ်ယောက် ရှာကာ နယ်ကနေ ခေါ်လာလိုက်မည်သာ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူကတော့ အချိန်တန်လျှင် အိမ်ထောင်ကျမည်ပင်။
"မင်းက ကြည့်လို့လည်း ကောင်းပါတယ်။ တစ်ယောက်ယောက်နဲ့တော့ ဆုံနိုင်မှာပါ။ မြို့သူတစ်ယောက်ကသာ မင်းကို လက်ထပ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် မင်းက သူမကို ဘာတွေပေးနိုင်မှာလဲ" ဟု ကျန်းမေလျန် က မေးသည်။
ဟူဇီ အံ့အားသင့်သွားသည်။ "ပေးစရာ ဘာမှမရှိပါဘူး။"
သူ့မှာ လစာလေးတစ်ပြားသာ ရှိပြီး၊ ထိုလစာကိုလည်း သူ့ဇာတိဘက်ကို ပေးအပ်ရမည်ဖြစ်သော်လည်း ထိုမှတပါး အခြားဘာမှမရှိသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။
ကျန်းမေလျန် က သူ့အား ဆက်ပြောသင့် မသင့်ကို တွေဝေသွားသည်။ နယ်အိမ်ထောင်စုစာရင်းကတော့ ပြဿနာမရှိသော်လည်း၊ ဤကောင်လေးမှာ အရိပ်အမြွက်ပြသည်ကိုပင် နားမလည်သည့် လူအထိုင်းစားကြီး ဖြစ်နေပေသည်။ ထို့အပြင် သူ့မိသားစုတွင် မောင်နှမသားချင်း အများကြီးရှိပြီး အလွန်တရာ ဆင်းရဲလိမ့်မည်ဟု သူမ ခံစားရသည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ဂျုံမှုန့် ၁၀ ဂျင်းကို ဝယ်ကာ အိမ်သို့ သယ်လာခဲ့ပြီး၊ ၎င်းမှာ အတော်အတန် ခမ်းနားလှသည့် ကိစ္စတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။ ဒေါ်ကျန်းက သူမ ဂျုံမှုန့်များစွာ သယ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးမှာ စစ်မှန်စွာပင် နွေးထွေးလာခဲ့သည်။ ကျန်းမေလျန် ၏ မျက်နှာထားကို ကြည့်ကာ သူမက "ဘာဖြစ်လို့လဲ။ တစ်ဘက်အိမ်က ဟိုကောင် ဟူဇီ က ဒါတွေ ဝယ်ပေးလိုက်တာလား" ဟု မေးသည်။
"မမရေ... ကျွန်မ သူ့နဲ့ ဆက်ပြီး သွားသင့် မသင့်ကို တွေးနေမိလို့ပါ" ဟု ကျန်းမေလျန် က သူမ၏ ရင်ထဲရှိ အတွေးများကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်သည်။
ဒေါ်ကျန်းက "ဘာဖြစ်လို့ ရုတ်တရက်ကြီး အဲဒီလို ပြောရတာလဲ" ဟု မေးသည်။
"မမ မသိလို့ပါ။ သူ့မိသားစုက အရမ်းဆင်းရဲပြီး မောင်နှမတွေလည်း အများကြီးရှိတယ်။ ပြီးတော့ ဒီကောင်လေးက... အရပ်ရှည်ပေမယ့် သစ်သားတုံးလိုပဲ၊ ဘာမှလည်း ထက်မြက်တာ မဟုတ်ဘူး။ နောင်ကျရင် သူများရှေ့ထွက်ပြီး နာမည်တစ်ခုခု တည်ဆောက်နိုင်မယ်လို့ ကျွန်မက ဘယ်လိုလုပ် မျှော်လင့်ရမှာလဲ" ဟု ကျန်းမေလျန် က တိုင်တန်းသည်။
ဒေါ်ကျန်းက ၎င်းအတွက် ဂရုမစိုက်ပေ။ "သူများတွေလို ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးပြီး အလုပ်ထွက်လုပ်မလားတော့ ငါမသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါသိတာတစ်ခုကတော့ ဒီနှစ်မှာ သူ့အဒေါ်က သူ့ကို လစာထပ်တိုးပေးလိုက်တယ်ဆိုတာပဲ။ အဲဒီလစာတစ်ခုတည်းနဲ့တင် သူ ဘယ်တော့မှ အပြင်ထွက်မလုပ်ရင်တောင် မင်းကို ဝမ်းစာကျွေးလို့ လုံလောက်ပါတယ်"
ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ဤဆက်ဆံရေးသာ တည်မြဲသွားခဲ့ပါက သူမသည် ထိုပုံမှန်ဝင်ငွေအပေါ် မျက်စိကျနိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။ ကျိုးမိသားစုဟောင်း ၏ ဆွေမျိုးတစ်ဦး ဖြစ်လာသည်နှင့် သူမအတွက် သင့်လျော်သည့် ရာထူးတစ်ခုကို မလွဲမသွေ စီစဉ်ပေးရပေလိမ့်မည်။
"ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ စရိုက်က သိပ်မကောင်းဘူး၊ ရည်မှန်းချက်လည်း မရှိဘူး" ဟု ကျန်းမေလျန် က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
ဒေါ်ကျန်းက စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည် - *သူသာ အဲဒီလောက်ကောင်းပြီး ရည်မှန်းချက်ကြီးတဲ့သူဆိုရင် မင်းကို မျက်စိကျပါ့မလား။ မင်းရဲ့ နာမည်ပျက်တွေ ဘယ်လိုဖြစ်နေပြီဆိုတာကို မင်းကိုယ်မင်း ပြန်မကြည့်ဘူးလား။ ယောက်ျားတွေနဲ့ အကြိမ်ကြိမ် တွဲတယ်၊ လူပေါင်းစုံကို အဆောင်ဆီ ခေါ်လာလို့ မိတာတွေ ဖြစ်ခဲ့ပြီးနောက်မှာ မင်းမှာ ထုတ်ပြစရာ ရှိတာက မြို့ပြအိမ်ထောင်စုစာရင်းတစ်ခုတည်းပဲ ရှိတာလေ။ အဲဒါမှလွဲပြီး ဘယ်ဟာက ဂုဏ်ယူစရာ ရှိသေးလို့လဲ။*
သို့သော်လည်း သူမသည် ထိုစကားများကို ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် မပြောရဲပေ။ ယင်းအစား သူမက "သူ့ပုံစံအတိုင်းဆိုရင် ဆိုးလှတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ နောင်ကျရင် သူ အဆင်ပြေသွားမှာပါလို့ ငါထင်တယ်။ မောင်နှမတွေ အများကြီးရှိတယ်ဆိုတာကလည်း အဲဒီဘက်ကို ပြန်မပြောင်းသွားရင် ပြီးတာပဲလေ။ ဒီမှာ အခန်းငှားနေလို့ ရတာပဲ၊ ပြီးတော့ သူ့မှာ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဝေမျှပေးမယ့် တခြားမောင်နှမတွေလည်း ရှိတာပဲ။ သူ့ဦးလေးနဲ့ အဒေါ်က စွမ်းဆောင်နိုင်တဲ့သူတွေလေ၊ သူသာ ကြိုးစားလုပ်ကိုင်မယ်ဆိုရင် မကောင်းစရာ အကြောင်းရှိမလား" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းမေလျန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ အကယ်၍သာ သူမ၏ အတိတ်က ကောလာဟလဆိုးများ မရှိခဲ့ဘဲ ထိုအမျိုးသားအချို့သာ သူမကို လက်ထပ်ရန် ငြင်းဆန်ခြင်း မရှိခဲ့ပါက သူမသည် ဤအခြေအနေအထိ ကျဆင်းသွားမည် လုံးဝမဟုတ်ပေ။ သူမကို တကယ်လက်ထပ်လိုကြသည့် ဒေသခံ ရပ်ကွက်နေပြည်သူများအဖို့မှာလည်း သူတို့၏ အလုပ်အကိုင်များမှာ ယာယီမျှသာဖြစ်ပြီး မိသားစုအခြေအနေမှာ ဟွမ်ဟူထက်ပင် ပို၍ ဆိုးရွားသေးသည်။ ထိုအခြေအနေတွင် မြို့ပြအိမ်ထောင်စုစာရင်း ရှိနေရုံနှင့် ဘာအကျိုးရှိတော့မည်နည်း။
"အဲဒီလောက်အထိ အများကြီး မတွေးနေစမ်းပါနဲ့။ သူက ဒီအတိုင်းဆိုရင်ကို အရမ်းကောင်းနေပါပြီ" ဟု ဒေါ်ကျန်းက ဤကိစ္စကို အမြန်ဆုံး အဆုံးသတ်စေလိုသည့် စိတ်ဖြင့် တိုက်တွန်းလိုက်မိသည်။ အကယ်၍သာ လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် ကျိုးချင်းပိုင် တို့သာ သိသွားကြမည်ဆိုလျှင် သူတို့အနေဖြင့် သဘောတူမည် ဟုတ်ချင်မှ ဟုတ်ပေမည် — အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့က မြို့ပြအိမ်ထောင်စုစာရင်း ရှိနေလျှင်တောင်မှ သူတို့၏ တူဖြစ်သူအား သူမကဲ့သို့ လူမျိုးနှင့် လက်ထပ်ခွင့်ကို လွယ်လွယ်ကူကူ ပေးမည်မဟုတ်ပေ။
ဤသို့ တွေးမိရင်း ဒေါ်ကျန်းက "ပြီးတော့ ညီမလေး၊ သူက တခြားသူကို ရှာမတွေ့နိုင်ဘူးလို့တော့ မထင်နဲ့။ အဘွားရှု ရဲ့ မြေးမ ချန်ရှန်းရှန်း ကို သိတယ် မဟုတ်လား။ သူက အခု အဝတ်အထည်ဆိုင်မှာ အလုပ်လုပ်နေတာလေ။ ပြီးတော့ မားချန်မင် ရဲ့ ဝမ်းကွဲညီမ မားချန်ယွဲ့ ကလည်း သူ့အရွယ်လောက်ပါပဲ" ဟု ထပ်လောင်းပြောလိုက်သည်။
"အဲဒီကောင်မလေးတွေလား။ သူတို့ကများ သူ့ကို တစ်ချက်လောက် လှည့်ကြည့်ပါ့မလား" ဟု ကျန်းမေလျန် က ရင်ဘတ်ကို တင်းရင်းစွာဖြင့် ပြောသည်။
"ဘယ်လိုလုပ် မကြည့်ဘဲ နေမလဲ။ သူ့ဦးလေးက စွမ်းဆောင်နိုင်လို့ သူ့ကို ဒီခေါ်လာခဲ့တာလေ။ ဒါသာ အောင်မြင်သွားရင် သူ့အလုပ်က တည်မြဲသွားမှာဖြစ်ပြီး နှစ်ယောက်စလုံးမှာလည်း လစာတွေ ရှိလာမှာပါ။ သူ့အဒေါ်က နောက်ပိုင်းကျရင် သူ့အိမ်ထောင်စုစာရင်းကို လွှဲပြောင်းပေးဖို့ နည်းလမ်းရှာပေးလိမ့်မယ်၊ အဲဒါဆိုရင် အစစ်အမှန် မြို့ပြစာရင်း ဖြစ်သွားပြီပေါ့" ဟု ဒေါ်ကျန်းက သူမ၏ မောင်နှမဝမ်းကွဲဖြစ်သူမှာ အသိတရား အလွန်ကင်းမဲ့နေသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့သော အိမ်ထောင်ရေးမျိုးကို ဆွတ်ခူးနိုင်ခြင်း — သူမအနေဖြင့် ဘာကိုများ ထပ်ပြီး လိုချင်နေသေးသနည်း။
အမှန်တရားမှာ အိမ်ထောင်စုစာရင်း လွှဲပြောင်းခြင်းဆိုသည်မှာ လွယ်ကူလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ မည်သည့် ရွှေ့ပြောင်းမှုကိုမဆို ပြုလုပ်နိုင်ရန်အတွက် နိုင်ငံပိုင် ယူနစ်တစ်ခု၏ အတည်ပြုချက်နှင့် ပိုင်ဆိုင်မှုများ လိုအပ်ပြီး အောင်မြင်မည်ဟုလည်း အာမမခံနိုင်ပေ။ မားချန်မင် မှာ ယခင်ကမှ ဦးလေးမားနှင့် အဒေါ်မားတို့က သူတို့၏ တစ်သက်တာ စုဆောင်းငွေ အားလုံးနီးပါးကို ကုန်ကျခံခဲ့ရမှသာ ပြန်လည်ပြောင်းရွှေ့နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
တစ်ချိန်တည်းတွင် ဟူဇီ က ကျန်းမေလျန် အတွက် ဂျုံမှုန့်ကို ပို့ဆောင်ပြီးနောက်တွင် သူ၏ အဘိုးထံသို့ သွားရောက်လည်ပတ်ခဲ့သည်။ ဤနောက်ပိုင်းတွင် သူက မကြာခဏဆိုသလို လာရောက်လည်ပတ်နေခဲ့သောကြောင့် အဘွားဟူမှာ သူ့ကို အလွန်ပင် ရင်းနှီးနေပြီ ဖြစ်သည်။
အဘွားဟူမှာ ဟူဇီ ကို အလွန်ပင် အားပေးစိတ် ရှိနေသည်။ သူက အနည်းငယ် နေလောင်ထားသော်လည်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် အားအင်အပြည့် ရှိနေသည်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိသာပေသည်။ သူမက အမေကျိုး ထံသို့ — လက်ရှိတွင် သူမကို စကားမပြောဘဲ နေနေဆဲဖြစ်သူ — ဘာမှသွားမပြောရဲဘဲ အဘွားဇူထံသို့သာ သွားကာ စကားပြောခဲ့သည်။
ဘာတွေ ပြောခဲ့ကြသလဲ။ သဘာဝကျစွာပင် ဇူကျန်ကျန် အကြောင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။