စစ်တပ်ကျောင်းတော်မှာ တစ်ယောက်တည်း နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်ကို ကျင်းပနေပြီး အိမ်မှာ မိမိရဲ့အရေးပါတဲ့ အခန်းကဏ္ဍကို လုံးဝမသိရှာတဲ့ ကျိုးခိုင် ကတော့ လက်ရှိမှာ အိမ်ကို လွမ်းဆွတ်သလို ခံစားနေရရှာပါတယ်။
သူ လူလားမြောက်လာကတည်းက ဒီတစ်ကြိမ်ဟာ မိသားစုနဲ့အတူ နှစ်သစ်ကူးကို မဖြတ်သန်းရဘဲ အအေးဓာတ်လွှမ်းမိုးနေတဲ့ ဒီလေပြေလေညှင်းတွေကြားမှာ တစ်ယောက်တည်း ရောက်နေရတာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပါပဲ။
"ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ အိမ်ကို လွမ်းလို့လား" လို့ သူ့ရဲ့ အဆောင်ဖော်တစ်ယောက်က ရယ်မောရင်း မေးလိုက်ပါတယ်။
"ငါ့မိသားစုနဲ့ နှစ်သစ်ကူးကို အတူမဖြတ်သန်းရတာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ" လို့ ကျိုးခိုင် က ပြန်ပြောလိုက်ပါတယ်။
"လာပါကွာ။ ကျောင်းအုပ်ကြီး အိမ်ဘက်ကို သွားကြရအောင်" လို့ သူ့အဆောင်ဖော်က အကြံပေးပါတယ်။
"မသွားဘူး။ မင်းဘာသာ သွားတော့" ကျိုးခိုင် က အစက လိုက်သွားချင်စိတ် ရှိပေမဲ့ အကြောင်းရင်း တစ်စုံတစ်ရာကြောင့် ခေါင်းခါပြလိုက်ပါတယ်။
"ဘာလို့မသွားတာလဲ။ ကျောင်းအုပ်ကြီးက မင်းကိုပါ ခေါ်လာခဲ့ဖို့ အထူးမှာလိုက်တာကွ" လို့ သူ့အဆောင်ဖော်က ထပ်မံတိုက်တွန်းပါတယ်။
"ငါ့မှာ နေမကောင်းဘူးလို့ပဲ ပြောလိုက်ပါ" ကျိုးခိုင် က လက်ကို ယမ်းပြလိုက်ပြီး သူ့အခန်းဆီကို ပြန်လှည့်လာခဲ့ပါတယ်။
အမှန်တရားမှာတော့ သူဟာ ပူပူနွေးနွေး ဟင်းရည်တစ်ခွက် သောက်ဖို့အတွက် အဲဒီဘက်ကို သွားရတာကို ဘာမှ မကန့်ကွက်ပေမဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီးရဲ့ဇနီးက လူစုံပေးဖို့ ကိစ္စမှာ နည်းနည်းလေး စိတ်အားထက်သန်လွန်းနေပါတယ်။ အဲဒီကိစ္စထဲ ပတ်သက်မိသွားမှာကို သူက ရှောင်ရှားချင်နေတာပါ။
"ကျောင်းအုပ်ကြီးက သူ့သမီးနဲ့ လူစုံပေးဖို့ လုပ်မှာကို မင်း စိုးရိမ်နေတာလား" လို့ အဆောင်ဖော်က နောက်ပြောင်စနောက်လိုက်ပါတယ်။
"လမ်းဖယ်စမ်းပါ" ကျိုးခိုင် က သူ့ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကန်ထုတ်ဟန် ပြုလိုက်ပါတယ်။
"ငါ တကယ်ပြောတာပါကွာ၊ သူက ကြည့်လို့ကောင်းပါတယ်။ နည်းနည်း ဆိုးသွမ်းတယ်ဆိုရင်တောင်မှ မဆိုးပါဘူးကွ။ အဲဒီလို မျက်နှာထားကြီး လုပ်နေတာက ဘာဖြစ်လို့လဲ။ တစ်ချက်ကြည့်ဦး၊ သူက ဆယ့်ကိုးနှစ်ရှိပြီလေ၊ အဲဒီလောက်လည်း ငယ်တော့တာ မဟုတ်ပါဘူး" လို့ အဆောင်ဖော်က ဆက်ပြောပါတယ်။
ကျိုးခိုင် ကတော့ အဲဒီစကားအတွက် တုံ့ပြန်ပြောဆိုဖို့တောင် အလွန်အမင်း အရေးမစိုက်ဘဲ နေလိုက်ပါတယ်။
ဒီဘက်မှာတော့ လင်းချင်းဟယ်က သူမရဲ့ သားအကြီးဆုံးရဲ့ အခြေအနေကို လုံးဝမသိဘဲ ငြိမ်းချမ်းပြီး ပျော်ရွှင်စရာကောင်းတဲ့ နှစ်သစ်ကူးကို ဖြတ်သန်းနေပါတယ်။
နှစ်သစ်က ပုံစံသစ်တစ်ခုကို ဆောင်ယူလာပြီး အရာရာတိုင်းက ချောမွေ့ပြေပြစ်နေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘဝက အရမ်းကို ငြိမ်းချမ်းနေတဲ့အခါမျိုးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားတတ်တဲ့ သူတစ်ယောက်ကတော့ ပြဿနာရှာဖို့ ပေါ်လာတတ်စမြဲပါပဲ။ ဥပမာပြရရင်တော့ သူတို့ရဲ့ တူမဖြစ်သူ ရှုရှิ่งမေ ပါပဲ။
လင်းချင်းဟယ်က သူမကို ထပ်ပြီး မတွေ့ချင်တော့တာ အမှန်ပါပဲ။ သူမရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်ကိုတောင် မသွားခဲ့ပါဘူး၊ သူမရဲ့ သဘောထားက လုံလောက်အောင် ထင်ရှားနေပြီ မဟုတ်ပါလား။
ဒါပေမဲ့ ရှုရှิ่งမေကတော့ ဘယ်လိုနည်းနဲ့မဆို နည်းလမ်းရှာတွေ့အောင် လုပ်နိုင်ပြီး သူတို့ကို ဘယ်လောက်တောင် လက်မခံချင်မှန်း သိရက်နဲ့ တံခါးလာခေါက်တတ်ဆဲပါပဲ။
လင်းချင်းဟယ်က သူမရဲ့တူမမှာ အဲဒီလောက်တောင် အသားထူတဲ့ အရေပြားရှိလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ပါဘူး။ သူမရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှုက ထူးထူးဆန်းဆန်းကို တောင့်တင်းလွန်းပါတယ်— လူကြီးတွေရဲ့ ကျောနောက်မှာ ကြံစည်လုပ်ဆောင်ရဲတာ အလကားတော့ မဟုတ်ပေဘူးပေါ့။ သူမကတော့ သာမန်လူတစ်ယောက် လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး။
"ဦးလေး၊ အန်တီ၊ ကျောက်ကျွင်း က အိမ်ကနေ ဒါတွေကို အထူးသဖြင့် ယူလာပေးတာပါ။ အရက်နှစ်ဘူးစလုံးက ကောင်းတဲ့အရက်တွေပါ" လို့ ရှုရှิ่งမေက အပြုံးနဲ့ နှုတ်ဆက်ပါတယ်။
"ဒီလို ရေခဲမိုးတွေ ကျနေတဲ့ အေးခဲနေတဲ့ မြေပြင်ပေါ်မှာဆိုရင် အိမ်မှာပဲ နေသင့်တာပေါ့။ မင်းက ကိုယ်ဝန်သည်လေ" လို့ လင်းချင်းဟယ်က သူတို့နှစ်ယောက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ အကြည့်တွေက ရှုရှิ่งမေဆီမှာ အကွက်ကျကျ ရပ်တန့်သွားပါတယ်။ နှစ်သစ်ကူးအချိန် ဖြစ်နေလို့သာ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျတာမျိုး မဖြစ်စေချင်ပေမဲ့ သူမကတော့ ဒီစကားကို မပြောဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပါဘူး။
"ဒီမနက် နိုးလာတုန်းကတော့ နည်းနည်း မသက်မသာ ဖြစ်သလို ခံစားရပေမဲ့ ဦးလေးတို့ဆီ လာလည်ဖို့ဆိုတာက ကျွန်မတို့ မဖြစ်မနေ လုပ်ရမယ့်အလုပ်လေ။ မလာဘဲ ရှောင်လို့မှ မရတာ" လို့ ရှုရှิ่งမေက ပြုံးရင်း ပြောပါတယ်။
"တကယ်တော့ နှစ်ဆန်းနှစ်ရက်နေ့ကတည်းက လာခဲ့သင့်တာပါ၊ ဒါပေမဲ့ အိမ်မှာ ဧည့်သည်တွေက အရမ်းများနေလို့ပါ။ ယောက္ခမကလည်း အမျိုးတွေနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးချင်နေတော့ အချိန်မပေးနိုင် ဖြစ်သွားတာပါ"
"ဒီလောက်တောင် အခမ်းအနားဆန်ဆန် လုပ်ဖို့ မလိုပါဘူး" လို့ လင်းချင်းဟယ်က ပြန်ပြောပြီး သူတို့ကို ဆိုဖာဆီသို့ လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွားပါတယ်။ သူမက ခင်ပွန်းဖြစ်သူဘက်ကို လှည့်လိုက်ပြီး "ရှิ่งမေက လက်ဖက်ရည် သောက်လို့ မဖြစ်ဘူး။ သူ့အတွက် ပျားရည်တစ်ခွက် သွားဖျော်ပေးလိုက်ပါ။ ကျောက်ကျွင်း ကရော ဘယ်လို လက်ဖက်ရည်မျိုး သောက်တတ်လဲ" လို့ ပြောပါတယ်။
"စိမ်းလက်ဖက်ရည်ပါ" လို့ ကျောက်ကျွင်း က လင်းချင်းဟယ်ရဲ့ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့တဲ့ အပြုအမူကြောင့် နည်းနည်း သက်သာရာရသွားဟန်နဲ့ ပြန်ဖြေပါတယ်။
ထို့နောက် သူက ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို ထုတ်ယူပြီး ကျိုးချင်းဗိုင်ကို ကမ်းပေးလိုက်ပေမဲ့ ကျိုးချင်းဗိုင်က ခေါင်းခါပြလိုက်ပါတယ်။ "ကျွန်တော် ဆေးလိပ်မသောက်ဘူး။"
"ဦးလေးက မသောက်ဘူးလို့ အရင်တစ်ခေါက်က ပြောဖူးသားပဲ" လို့ ရှုရှิ่งမေက ရယ်မောရင်း ပြောပါတယ်။
"အာ၊ ကိုယ် မေ့သွားလို့ပါ" လို့ ကျောက်ကျွင်း က ပြောပေမဲ့ သူကိုယ်တိုင်အတွက်တော့ မီးခြစ်နဲ့ ခြစ်ဖို့ လက်လှမ်းလိုက်ဆဲပါပဲ။
"အိမ်ထဲမှာ ဆေးလိပ်သောက်လို့ မရဘူးလေ" လို့ လင်းချင်းဟယ်က တည်ကြည်တဲ့လေသံနဲ့ ပြောလိုက်ပါတယ်။ သူမက ရှုရှิ่งမေဘက်ကို လှည့်ပြီး "ဒါ့အပြင် ရှิ่งမေကလည်း ကိုယ်ဝန်နဲ့လေ။ တစ်ဆင့်ခံ ဆေးလိပ်ငွေ့က ကလေးအတွက် မကောင်းဘူး။ ဒီကိစ္စကို နည်းနည်းတော့ သတိထားသင့်တယ်" လို့ ဆက်ပြောပါတယ်။
ကျောက်ကျွင်း ကတော့ စိတ်ထဲမှာ နည်းနည်း ဆူးခနဲ ဖြစ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။ သူ့ရဲ့ မိဘတွေ ကိုယ်တိုင်တောင်မှ သူ့ကို ဒီလိုမျိုး ဆုံးမတာမျိုး မလုပ်ဖူးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ယဉ်ကျေးတဲ့ တုံ့ပြန်စကားကို ရှာမတွေ့တာကြောင့် ဆေးလိပ်နဲ့ မီးခြစ်ကို ပြန်သိမ်းလိုက်ရပါတယ်။
"ဦးလေးရဲ့ ဖက်ထုပ်ဆိုင်က ရော အဆင်ပြေရဲ့လား" လို့ ကျောက်ကျွင်း က မေးပါတယ်။
"သင့်ရုံပါပဲ" လို့ ကျိုးချင်းဗိုင်က အကျဉ်းချုံး ပြန်ဖြေပါတယ်။
လင်းချင်းဟယ်က ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပါဘူး။ ကျိုးချင်းဗိုင်က လက်ဖက်ရည် ဖျော်ပြီးတဲ့အခါမှာတော့ သူမက "လက်ဖက်ရည် သောက်ကြပါဦး" လို့ တိုက်တွန်းပါတယ်။
အစကတည်းက သူတို့က ကျောက်ကျွင်း ကို သဘောမကျကြပါဘူး။ ဒီဇနီးမောင်နှံ ရောက်လာကြပြီဆိုတော့ အခြေခံဧည့်ဝတ်ကျေပွန်မှုကိုတော့ ထိန်းသိမ်းမှာ ဖြစ်ပေမဲ့ နွေးထွေးမှုကိုတော့ မျှော်လင့်လို့ မရနိုင်ပါဘူး— မဟုတ်ရင် ဒီလူက ချော့မော့နေတယ်လို့ မှားယွင်းထင်မြင်သွားနိုင်ပါတယ်။
"ဒီလက်ဖက်ရည်က ကောင်းသားပဲ" လို့ ကျောက်ကျွင်း က လက်ဖက်ရည် အနည်းငယ် သောက်ပြီးတဲ့နောက် မှတ်ချက်ပေးပါတယ်။
"ဒါကို တောင်ပိုင်းကနေ ဝယ်လာတာပါ၊ ထိပ်တန်း စိမ်းလက်ဖက်ရည် အမျိုးအစားပေါ့။ ကြိုက်တယ်ဆိုရင် နောက်မှ အိမ်ယူသွားဖို့ အထုပ်နှစ်ထုပ်ပေးမယ်။ ဒီမှာက သိပ်ပြီး မထားဖြစ်ဘူးလေ" လို့ လင်းချင်းဟယ်က ပြန်ပြောပါတယ်။
ကျောက်ကျွင်း က ပြုံးဖြီးလိုက်ပြီး "အာ၊ အန်တီ့လက်ဖက်ရည်ကိုတော့ ကျွန်တော် မယူရက်ပါဘူး" လို့ ပြောပါတယ်။
"အခမ်းအနားဆန်ဆန် လုပ်နေစရာ မလိုပါဘူး" လို့ လင်းချင်းဟယ်က ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်ပါတယ်။ သူမက ရှုရှิ่งမေဘက်ကို လှည့်ပြီး အပြစ်အနာအဆာကင်းတဲ့ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့တဲ့ အမူအရာနဲ့ မေးသမျှကို ဖြေဆိုနေတဲ့ ရှုရှิ่งမေနဲ့ ခဏလောက် စကားစမြည် ပြောလိုက်ပါတယ်။
နောက်ခံမှာ ရုပ်မြင်သံကြား ဖွင့်ထားဆဲဖြစ်တဲ့ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ခဏထိုင်နေကြပြီးနောက်မှာတော့ ပြောစရာစကားတွေ လုံးဝ ကုန်ခန်းသွားပါတော့တယ်။
အချိန်တန်ပြီဆိုတာကို သဘောပေါက်သွားတဲ့ ရှုရှิ่งမေက တောင့်တင်းနေတဲ့ ပုံစံနဲ့ "ကျွန်မတို့ ဘိုးဘိုးနဲ့ ဖွားဖွားဆီ သွားပြီး မနှုတ်ဆက်ရသေးဘူး။ ဦးလေး၊ အန်တီ၊ ကျွန်မတို့ အဲဒီဘက်ကို သွားလိုက်ပါဦးမယ်" လို့ ပြောပါတယ်။
"သွားကြပါလေ။ လှေကားက ဆင်းတဲ့အခါ သတိထားဆင်းကြ၊ အပြင်မှာလည်း လမ်းလျှောက်တဲ့အခါ ကြည့်သွားဦး— အပြင်မှာ တွေဝေပြီး လျှောက်သွားဖို့အတွက် မိုးတွေက အလွန်အမင်း ရွာနေတာ" လို့ လင်းချင်းဟယ်က ပြောပါတယ်။
သူမက သူတို့ကို တံခါးဝအထိ လိုက်ပို့ပေးစဉ်မှာပဲ အိမ်ကို ပြန်ရောက်လာတဲ့ ကျန်းမေလျန် နဲ့ ဆုံမိပါတယ်။
"အန်တီ" လို့ ကျန်းမေလျန် က လင်းချင်းဟယ်ကို နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး ကျောက်ကျွင်း နဲ့ ရှုရှิ่งမေကို သိမ်းကျုံး စူးစမ်းသလို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ သူမရဲ့ အကြည့်တွေက ကျောက်ကျွင်း ဆီမှာ ခဏလောက် ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် အိမ်ထဲကို အမြန်ဝင်သွားပါတယ်။
အောက်ထပ်မှာတော့ ကျောက်ကျွင်း က မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ ဒေါသထွက်နေပါပြီ။
"မင်းရဲ့ ဦးလေးနဲ့ အန်တီရဲ့ အမူအရာက ဘာကြီးလဲကွာ။ ငါက ဧည့်သည်တစ်ယောက်အနေနဲ့ လေးစားဖို့အတွက် အဝေးကြီးကနေ လာခဲ့တာကို ငါ့ကို ဒီလိုဆက်ဆံရတယ်လို့" လို့ ကျောက်ကျွင်း က ဒေါသတကြီးနဲ့ တတွတ်တွတ် ရေရွတ်ပါတယ်။
အစကတည်းက သူတို့ကို သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်ခဲ့ရင်တောင်မှ ဒါကတော့ လွန်လွန်းပါတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ ထမင်းတစ်နပ်စာတောင် မဖိတ်ခဲ့ပါဘူး။
"ကျွန်မတို့ အရင်ဆုံး ဘိုးဘိုးနဲ့ ဖွားဖွားတို့အိမ်ကို သွားရအောင်" လို့ ရှုရှิ่งမေက သူမရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲမှာ ဒေါသတွေ တဖွားဖွား တက်လာရင်း ပြောပါတယ်။ သူမရဲ့ အန်တီနဲ့ ဦးလေးက နှစ်သစ်ကူးအချိန်မှာ ရိုးရှင်းတဲ့ ထမင်းတစ်နပ်စာတောင် လက်မခံဘဲ ငြင်းပယ်လိမ့်မယ်လို့ သူမ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပါဘူး။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သူမကို မျက်နှာသာ အနည်းငယ်မျှ မပေးဘဲ နေရဲတာလဲ။
ကျောက်မိသားစုက ချမ်းသာပါတယ်။ သူမက သူတို့နဲ့ လက်ထပ်ပြီးသွားပြီ ဖြစ်တဲ့အတွက် ကျိုးမိသားစုလိုမျိုး အမျိုးတွေကို ရှိတာ မရှိတာက ဘယ်လိုမှ ကွာခြားချက်ကြီးကြီးမားမား မရှိပါဘူး။ သူမက ကျန်ရှိနေသေးတဲ့ မိသားစု သံယောဇဉ်ကြောင့်သာ လာလည်ခဲ့တာပါ။
"ငါပြောမယ်၊ ဒါက ဒီကို ငါလာတာ နောက်ဆုံးအကြိမ်ပဲ။ ငါ့ကို ဘယ်တော့မှ ထပ်လာဖို့ မပြောနဲ့တော့။ တော်တော်လေးကို အရှက်ကွဲရတာပဲ!" လို့ ကျောက်ကျွင်း က သူ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ နင်းခြေခံလိုက်ရတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရပါတယ်။
ပုံမှန်ဆိုရင် သူ့ရဲ့ မိတ်ဆွေတွေက ထမင်းစားဖို့ ဖိတ်ခေါ်တဲ့အခါမှာတောင် သူက အမြဲတမ်း ချက်ချင်း လက်မခံတတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့မှာတော့ သူတို့ဆီ လာလည်ဖို့အတွက် သူ့ရဲ့ အဆင့်အတန်းကို တမင်နှိမ့်ချခဲ့ပေမဲ့ အေးစက်စက် ဆက်ဆံမှုကိုသာ ခံခဲ့ရပါတယ်။ ဒါကို တွေးလေလေ သူ ပိုပြီး ဒေါသထွက်လေလေပါပဲ။
ဒီဇနီးမောင်နှံဟာ ဖိနှိပ်ခံထားရတဲ့ ဒေါသတွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ ဝမ်းဗိုက်တွေနဲ့အတူ အဖေကျိုး နဲ့ အမေကျိုး တို့ရဲ့ အိမ်ကို ဝင်သွားကြပါတယ်။
အဲဒီအချိန်မှာတော့ ကျိုးချင်းဗိုင်နဲ့ လင်းချင်းဟယ်တို့ကတော့ အဲဒီ အလည်အပတ်ခရီးကို စိတ်ခံစားချက် အနည်းငယ်မျှ မပေးခဲ့ပါဘူး။
ကျိုးချင်းဗိုင်ဆိုတာက ယေဘုယျအားဖြင့် လူတွေကို မလိုမုန်းထား တုံ့ပြန်တတ်တဲ့သူ မဟုတ်ဘဲ သာမန်နေတတ်တဲ့သူ ဖြစ်ပေမဲ့ ဒီတူရဲ့ ခင်ပွန်းဖြစ်သူကိုတော့ စိတ်ထဲကနေ အမှန်တကယ် မုန်းတီးနေတာကြောင့် အေးစက်တဲ့မျက်နှာပေးနဲ့ နေပြတာက သူ့အတွက် သဘာဝကျကျ ဖြစ်သွားပါတယ်။
လင်းချင်းဟယ် အနေနဲ့ကတော့ ကျောက်ကျွင်း ကို ဝမ်ယွမ် လို လူမျိုးနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ကျောက်ကျွင်း ဆိုတာက မြေမှုန့်ထက်တောင် မပိုပါဘူး။ မာနကြီးပြီး ဝါကြွားတာကလွဲလို့ သူ့မှာ အကောင်းဘက်က ပါဝင်တဲ့ အရည်အချင်း တစ်ခုတည်းတောင် မရှိပါဘူး။ သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တာနဲ့တင် သူက လူဆိုးလူမိုက်တစ်ယောက် ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို သိနိုင်ပါတယ်။
ရှုရှิ่งမေနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့လည်း လင်းချင်းဟယ်က သူမအတွက် လုပ်ပေးနိုင်သမျှ အားလုံးကို လုပ်ပေးပြီးပြီလို့ ခံစားရပါတယ်။ ဒီကစပြီး ဒီမိန်းကလေးကတော့ သူမရဲ့ ကံကြမ္မာအပေါ်မှာပဲ မူတည်ပြီး ရပ်တည်ရတော့မှာပါပဲ။ လင်းချင်းဟယ်ကတော့ သူမနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာမှ ထပ်မသိချင်တော့ပါဘူး။
ဒီလို ဟာသလိုလို ဖြစ်ရပ်မျိုးက တစ်ခါဆိုရင် လုံလောက်ပါပြီ။ ဒုတိယအကြိမ် ဆိုတာတော့ လုံးဝ ရှိလာမှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး။
ဒီလို ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှု ဖြစ်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ဒီလူနှစ်ယောက်အနေနဲ့ သူမတို့မိသားစုရဲ့ ရပ်တည်ချက်ကို နောက်ဆုံးတော့ နားလည်သွားကြပြီး တစ်ဖန် ပြန်ပေါ်လာဖို့ မဝံ့ဲကြတော့ပါဘူး။ အလွန်တရာကို အနေရခက်ပြီး လုံးဝ တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ အခြေအနေမှာ အတူထိုင်နေရတာက အဓိကအားဖြင့် သူတို့ထဲက ဘယ်သူ့မှ ရှုရှิ่งမေနဲ့ သူမရဲ့ ခင်ပွန်းကို မြင်တွေ့ချင်စိတ် မရှိကြလို့ပါပဲ။