သူက ကျေးလက်ဒေသက လာတာဖြစ်ပြီး ရုပ်ရည်က သာမညဆိုပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ကြံ့ခိုင်တောင့်တင်းတဲ့ ကိုယ်အလေးချိန်/ကိုယ်ခန္ဓာကတော့ တကယ်ကို ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေပါတယ်။
အဲဒီအချိန်ကစပြီး ဟူဇီက ကျန်းမေလင်းနဲ့ အခါ ၁ ခါ လောက် ဆုံတွေ့ရပါတော့တယ်။ ကျန်းမေလင်းက သူမရဲ့ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ရက်ရောတဲ့ဘက်ကို ပြသခဲ့တာကြောင့် ဟူဇီက ဒီမိန်းကလေးကို တော်တော်လေး ကောင်းမွန်တဲ့သူတစ်ယောက်လို့ ထင်မြင်လာခဲ့ပါတယ်။
လင်းချင်းဟယ်ကတော့ ဒီကိစ္စတွေကို လုံးဝ မသိခဲ့ပါဘူး။
နှစ်သစ်ကူးရဲ့ ပထမနေ့မှာတော့ သူတို့မိသားစုက အိမ်မှာပဲ နေဖြစ်ခဲ့ပြီး လာလည်ကြတဲ့ အလုပ်သမားတွေကို ဧည့်ခံဖို့အတွက် မုန့်မျိုးစုံနဲ့ အဆာပြေစားစရာတွေကို အိမ်မှာ အသင့်ပြင်ဆင်ထားခဲ့ကြပါတယ်။
နှစ်သစ်ကူးရဲ့ ဒုတိယနေ့မှာတော့ ဖခင်ဝမ်နဲ့ မိခင်ဝမ်တို့က ဝမ်မေကျားကို ဧည့်သည်တစ်ဦးအနေနဲ့ သူတို့အိမ်ကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ကြပါတယ်။
ပြောစရာကို မလိုပါဘူး၊ လင်းချင်းဟယ်က တကယ်ကို ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားခဲ့ပါတယ်။
အထူးသဖြင့် မိခင်ဝမ်က သူမနဲ့ စကားတစ်ပြောတည်း ကျသွားတဲ့အခါမှာပေါ့။
"ဆရာမလင်းလိုမျိုး ဒီလောက် အရေအသွေးကောင်းကောင်း ထိန်းသိမ်းနိုင်တဲ့သူကို ကျွန်မ တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးသေးဘူး။ ယောင်းကိုနဲ့ သူ့ရဲ့ ညီငယ်နှစ်ယောက်က ဒီလောက်တောင် ကြီးနေပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ရှင့်ကို ကြည့်ရတာ အသက်ကြီးသွားတဲ့ပုံစံ လုံးဝမပေါ်သေးဘူး။ ရှင့်နဲ့ယှဉ်လိုက်ရင် ကျွန်မက မျက်နှာမွဲ အိမ်ရှင်မတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေပါပြီ" လို့ မိခင်ဝမ်က ပြောပါတယ်။
အစတုန်းကတော့ သူမ မြင်ခဲ့ရတဲ့ ပုံတွေအရ လင်းချင်းဟယ်က ငယ်တယ်ဆိုတာကို သိထားပြီးသားပါ။ လူကိုယ်တိုင် အပြင်မှာ တွေ့ရတာကတော့ တစ်မျိုးပေါ့။ သူမက တကယ်ကို နုပျိုနေဆဲပါပဲ။ ဒီအရွယ်လူတစ်ယောက်ရဲ့ ပုံစံနဲ့ လုံးဝ မတူပါဘူး။
လင်းချင်းဟယ်က ပြုံးရင်း "ကျွန်မအတွက်ကတော့ အခက်အခဲတွေ ဖြတ်ကျော်ပြီးမှ အချိုကို တွေ့ရတာပါ။ အဲဒီတုန်းက စိုးရိမ်စရာတွေ အများကြီး ရှိခဲ့တယ်။ အခုတော့ မိုက်မဲတဲ့ သားတွေလည်း အကုန်ကြီးပြင်းလာကြပြီဆိုတော့ ကိုယ့်အတွက်ကိုယ် စဉ်းစားရမယ့်အချိန် ရောက်လာပါပြီ။ သူတို့အတွက် တစ်သက်လုံး လိုက်ပူပင်နေချင်စိတ် မရှိတော့ပါဘူး။ ကျွန်မလည်း နည်းနည်း ပျင်းပျင်းရိရိနဲ့ နေချင်ပါပြီ" လို့ ပြောပြပါတယ်။
"ကျွန်မ အမေ ပြောဖူးတယ်၊ ခေတ္တခဏလေးပဲဖြစ်ဖြစ် အေးအေးချမ်းချမ်း နေရတာဟာ ဘဝရဲ့ တကယ့်အရသာ တစ်မျိုးပါပဲတဲ့" လို့ ကျိုးကွေ့လိုင်က ဝင်ပြောလိုက်ပါတယ်။
အဲဒီစကားကြောင့် ဖခင်ဝမ်နဲ့ မိခင်ဝမ်တို့ နှစ်ယောက်စလုံး ပြုံးပျော်သွားကြပါတယ်။
လင်းချင်းဟယ်က ဝမ်မေကျားကို "သမီလေး၊ ဒီနှစ်မှာ ကျင့်စခန်းဝင်တာ (internship) စတင်တော့မှာလား" လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။
"ဟုတ်ကဲ့၊ သီအိုရီပိုင်းတွေ အများစု ပြီးသွားပါပြီ။ ဒီနှစ်မှာ ကျင့်စခန်းဝင်တာ စတင်တော့မှာပါ" ဟို့ ဝမ်မေကျားက ခေါင်းညိတ်ပြပါတယ်။
ကျင့်စခန်းဝင်တယ်ဆိုတာ အချိန်အများကြီး ယူရပါတယ်။ ပုံမှန် ဝန်ထမ်းတစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့အတွက်ကို နှစ်နှစ်လောက် အချိန်ယူရပါတယ်။
"အဟုန်မပြင်းနဲ့၊ ဖြည်းဖြည်းချင်း လုပ်ပါ။ သမီးက အခုမှ ဒီအရွယ်ပဲ ရှိသေးတာ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီအသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပညာရပ်ကို သမီး ရွေးချယ်တာ မှန်ပါတယ်။ ဘယ်အချိန်အခါမှာ ဖြစ်ပါစေ လိုအပ်ချက်ရှိနေမယ့် အလုပ်အကိုင် တစ်ခုပါပဲ" လို့ လင်းချင်းဟယ်က ပြောပါတယ်။
"အလုပ်ကတော့ တော်တော်လေး ပင်ပန်းပါတယ်။" လို့ မိခင်ဝမ်က သူမရဲ့ သမီးအတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်တဲ့ပုံစံနဲ့ ပြောပါတယ်။
သူနာပြုတစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့ဆိုတာ မလွယ်ကူပါဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ လူနာတိုင်းနဲ့ လူနာရှင်တိုင်းက သဘောကောင်းကြတာ မဟုတ်ပါဘူး။ တချို့ဆိုရင် တော်တော်လေး ဆင်ခြေပေးတတ်ကြပါတယ်။
"သမီးက ဒီအလုပ်အကိုင်ကို သဘောကျပါတယ်" လို့ ဝမ်မေကျားက ခေါင်းခါရင်း ပြောပါတယ်။
"သူနာပြုတစ်ယောက် ဖြစ်ရတာ တကယ်ကို လက်တွေ့လုပ်ငန်းခွင် ပင်ပန်းပါတယ်။ အထူးသဖြင့် ကျင့်စခန်းဝင်တဲ့ ကာလတွေပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒါက လူကို ပိုပြီး ရင့်ကျက်စေပါတယ်။ သမီးက ကြီးလာပြီပဲ၊ ကိုယ့်ဘာသာရပ်တည်တတ်ဖို့ သင်ယူရမယ်" လို့ လင်းချင်းဟယ်က ဆိုပါတယ်။
"စစ်ဆေးရုံက သူနာပြုတွေကတော့ တော်တော်လေး အဆင်ပြေကြပါတယ်" လို့ ကျိုးချင်းပိုင်က ဝင်ပြောပါတယ်။ (နောက်ဆုံးထွက် အခန်းများကို novelping . com မှာ ဖတ်ရှုနိုင်ပါတယ်)
"ဟုတ်ကဲ့၊ အချိန်တန်ရင် အဲဒီလုပ်ငန်းခွင်ထဲကို ဝင်ဖို့ စဉ်းစားထားပါတယ်" လို့ ဝမ်မေကျားက နှုတ်ခမ်းကို စုပြီး ပြုံးရင်း ဖြေပါတယ်။
"ငါတို့ရဲ့ သားအကြီးဆုံးက နောက်နှစ်ဆိုရင် စစ်တက္ကဆီကနေ ကျောင်းပြီးဆင်းလာတော့မှာပါ။ အချိန်တန်ရင် သူလည်း သမီးတို့နဲ့ တူရာဒေသမှာပဲ ရှိနေမှာပါ။ သမီးကပဲ အဒေါ်လင်းကို ကိုယ်စားပြုပြီး သူ့ကို သေချာ ထိန်းကျောင်းပေးရမယ်နော်" လို့ လင်းချင်းဟယ်က ပြောလိုက်ပါတယ်။
"ကျွန်မရဲ့ မောင်လေးတွေလည်း အဲဒီမှာ ရှိပါတယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် အချင်းချင်း အပြန်အလှန် စောင့်ရှောက်ကြမှာပါ" လို့ ဝမ်မေကျားက ခေါင်းညိတ်ပြပါတယ်။
လင်းချင်းဟယ်က တော်တော်လေး ကျေနပ်သွားပါတယ်။ ကြည့်စမ်းပါဦး၊ သူမရဲ့ စကားပြောဆိုပုံက ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းလိုက်ပါသလဲ။
"ယောင်းကိုက ဒီအရွယ်ရောက်လာတော့ ငယ်တော့တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မတို့မိသားစုက ဂိုလျန်ကလည်း သူ့အတွက် လူကောင်းလေးတစ်ယောက် ရှာပြီး မိတ်ဆက်ပေးမယ်လို့ ပြောဖူးပါတယ်" လို့ မိခင်ဝမ်က ပြုံးရင်း ထည့်ပြောလာပါတယ်။
"ဘာမိတ်ဆက်ပေးစရာ လိုလို့လဲ။ သူက အခုမှ ဒီလောက်လေးပဲ ရှိသေးတာ။ အပြည့်အဝ မကြီးပြင်းသေးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ နောင်တစ်ချိန်ကျရင်တော့ ကျွန်မရဲ့ ချွေးမကို သမီးတစ်ယောက်လိုပဲ သဘောထားမှာပါ။ အပြင်မှာ ဖြစ်တတ်ကြတဲ့ ယောက္ခမနဲ့ ချွေးမ ရန်ဖြစ်တာမျိုးတွေ ကျွန်မဆီမှာ လုံးဝ ရှိလာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ နောင်ကျရင် သူတို့နှစ်ယောက် သီးသန့်ခွဲနေပြီး သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အိမ်ထောင်ကို ကိုယ်တိုင် ဦးစီးကြလိမ့်မယ်" လို့ လင်းချင်းဟယ်က ခိုင်မာစွာ ပြောပြပါတယ်။
"ဩော်၊ ကျွန်တော် ခဏလောက် အာရုံလွင့်သွားတာနဲ့ အခု ဘယ်ရောက်သွားကြပြီလဲ? အမေကျားက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မောင်နှမဝမ်းကွဲ/ချွေးမ ဖြစ်လာတော့မှာလား" လို့ ရုပ်ရှင်ထိုင်ကြည့်နေတဲ့ ကျိုးကွေ့လိုင်က လှည့်ကြည့်ပြီး ဝင်စပါတယ်။
ဝမ်မေကျားက ဘယ်လောက်ပဲ တည်ငြိမ်တဲ့သူ ဖြစ်ပါစေ၊ ဒီစကားကို ကြားတဲ့အခါမှာတော့ ရှက်သွေးဖြာသွားတာကို မထိန်းနိုင်ခဲ့ပါဘူး။
"ကောင်စုတ်လေး၊ ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားဖို့ မသိဘူးလား။ ဦးလေးတို့က သူ့ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ကြပါနဲ့" လို့ ကျိုးရှွမ်းက ပြောလိုက်ပါတယ်။
လင်းချင်းဟယ်က ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ မိခင်ဝမ်ဘက်ကို လှည့်ပြီး "သမီးတို့က ပုံမှန်ဆို ဘယ်ရက်တွေမှာ အလုပ်ပိတ်လဲ" လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။
"တနင်္ဂနွေနေ့ပါ" လို့ မိခင်ဝမ်က ထိုစကားကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လျစ်လျူရှုပြီး ဖြေပါတယ်။
"ကျွန်မလည်း အဲဒီနေ့ပဲ။ ပုံမှန်ဆို တနင်္ဂနွေနေ့တွေမှာ အိမ်မှာ အလကားပဲ ထိုင်နေဖြစ်တာ။ သမီးတို့ အفرဲဖြစ်တဲ့အချိန် ကျရင် လာခဲ့ကြလေ။ အဒေါ် ကောင်းကောင်းလေးတွေ ချက်ကျွေးမယ်" လို့ လင်းချင်းဟယ်က ကမ်းလှမ်းလိုက်ပါတယ်။
"ဒါဆိုရင် ကျွန်မကို စိတ်မညစ်နဲ့နော်" လို့ မိခင်ဝမ်က ပြုံးဖြီးရင်း ပြောပါတယ်။
အစတုန်းကတော့ သူတို့က နေ့လယ်စာ မစားဘဲ ပြန်ဖို့ စီစဉ်ထားကြတာပါ၊ ဒါပေမဲ့ လင်းချင်းဟယ်နဲ့ ကျိုးချင်းပိုင်တို့ရဲ့ သမီးဖြစ်သူအပေါ် ထားရှိတဲ့ ချစ်ခင်မှုကို မလွန်ဆန်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။
အဲဒါကြောင့် နေ့လယ်စာ အတူစားပြီးမှ လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးခဲ့ကြပါတယ်။
ပြန်လာတဲ့လမ်းမှာ ဖခင်ဝမ်က "သူတို့မိသားစုက တကယ်ကို ကောင်းမွန်ကြပါတယ်" လို့ အကြိမ်ကြိမ် ပြောလာပါတယ်။
မိခင်ဝမ်အတွက်တော့ ထပ်ပြောနေစရာ မလိုတော့ပါဘူး။ သူမသာ လင်းချင်းဟယ်တို့နဲ့ ဆွေမျိုးတော်စပ်သွားခဲ့ရင် အရင်းအချာ ညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေလို ဖြစ်သွားမှာဖြစ်ပြီး တကယ်ကို အကောင်းဆုံးဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ သူမ ခံစားရပါတယ်။ (ဒီအခန်းရဲ့ မူရင်းရင်းမြစ်ကတော့ nоvelping.com ဖြစ်ပါတယ်)
"မေကျား၊ သမီး ဘယ်လိုထင်လဲ" လို့ မိခင်ဝမ်က သူမရဲ့ အငယ်ဆုံးသမီးကို မေးပါတယ်။
ဝမ်မေကျား ရှက်သွေးဖြာသွားပြီး "အမေကလည်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ၊ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ။ ကျိုးကိုရဲ့ မောင်နှမတွေက ဘာမှ မသိကြပါဘူး" လို့ တုံ့ပြန်ပါတယ်။
"သမီးက ဒီလောက်ကြီးလာပြီပဲ။ အမေလည်း သမီးအတွက် သင့်တော်မယ့်သူကို လိုက်ရှာပေးတော့မှာပေါ့။ အဘွားကလည်း အရင်က ဒီအကြောင်းကို ပြောဖူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အမေက မိသားစုအခြေအနေကြောင့် အဲဒီတုန်းက လက်မခံခဲ့ဘူး။ ဘေးအိမ်က ဟောင်းဂျီတို့အိမ်ကလည်း လာပြောဖူးပေမဲ့ အမေ လက်မခံခဲ့ပါဘူး" လို့ မိခင်ဝမ်က ရှင်းပြပါတယ်။
ကျိုးကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကောလိပ်တက်တဲ့အချိန်ကတည်းက မိခင်ဝမ်က ဒီအကြောင်းကို စဉ်းစားခဲ့တာပါ။ အခုတော့ နှစ်တွေ အများကြီး ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ကျိုးကိုကို ကြည့်လေလေ သူမ ပိုပြီး သဘောကျလေလေ ဖြစ်လာပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဒီသဘောကျမှုက လင်းချင်းဟယ်နဲ့ ကျိုးချင်းပိုင်တို့နဲ့ တွေ့ဆုံပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်သွားခဲ့ပါပြီ။
"အမေသာ သမီးအတွက် တစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာပေးမယ်ဆိုရင် ကျိုးမိသားစုလိုမျိုး လူမျိုးကိုပဲ သေချာပေါက် ရွေးချယ်မှာပါ။ သမီးလည်း တွေ့ပြီးပြီပဲလေ။ သမီးရဲ့ အဒေါ်လင်းနဲ့ ဦးလေးကျိုးတို့က ဘယ်လောက်တောင် သဟဇာတဖြစ်ကြလဲဆိုတာကိုပေါ့။ ကျိုးကိုက သမီးရဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုနဲ့ အတူတူ ကြီးပြင်းလာတာဆိုတော့ သူ့ရဲ့ စရိုက်လက္ခဏာကို သမီး သိပြီးသားပါ" လို့ မိခင်ဝမ်က ဆက်ပြောပါတယ်။
"အမေရာ၊ နှစ်သစ်kူးအချိန်မှာ ဒီလိုစကားတွေ မပြောပါနဲ့" လို့ ဝမ်မေကျားက အားမလိုအားမရနဲ့ ပြောပါတယ်။
"ကဲ ဒါဆို မပြောတော့ဘူး။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အမေကတော့ ယောင်းကိုကို သဘောကျတယ်။ သမီးသာ တခြားလူတစ်ယောက်ကို သွားတွေ့ပြီး နောင်တစ်ချိန်မှာ ဘဝကို ဆိုးဆိုးရွားရွား ဖြတ်သန်းရမယ်ဆိုရင်တော့ အမေ့ဆီ လာပြီး မငိုနဲ့နော်" လို့ မိခင်ဝမ်က ဆိုပါတယ်။
ဘဝအတွေ့အကြုံရှိတဲ့ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်မယ်ဆိုရင် ကျိုးမိသားစုမှာ အားနည်းချက်ဆိုလို့ လုံးဝ မရှိပါဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့ရဲ့ မိသားစုအခြေအနေနဲ့လည်း အလွန်တရာ ကိုက်ညီပါတယ်။
ဖခင်ဝမ်က အခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းတဲ့အနေနဲ့ "နောက်ကျရင် နှင်းတွေ ထပ်ကျလာတော့မယ်။ မြန်မြန်ပြန်ကြရအောင်" လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
အဲဒါနဲ့ပဲ တစ်မိသားစုလုံး အိမ်ကို ပြန်လာခဲ့ကြပါတော့တယ်။
လင်းချင်းဟယ်နဲ့ ကျိုးချင်းပိုင်တို့လည်း စိတ်ကြည်လင် ပျော်ရွှင်နေကြပါတယ်။ လင်းချင်းဟယ်က ယွမ်ဆယ်တန်တစ်ရွက်ကို ထုတ်ပြီး သူမရဲ့ တတိယသားကို ဆုငွေချီးမြှင့်လိုက်ပါတယ် - "မုန့်ဝယ်စားဖို့ ယူသွားလိုက်"
ခုနလေးတင် သူမရဲ့ တတိယသား ပြောလိုက်တဲ့ ရိုးစင်းတဲ့စကားတွေကြောင့် မိခင်ဝမ်မှာ အဲဒီလို ရည်ရွယ်ချက်ရှိနေတယ်ဆိုတာကို သူမ သေချာပေါက် သိလိုက်ရပါပြီ။ လင်းချင်းဟယ်က တော်တော်လေး ကျေနပ်နေပါတယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူမလည်း တခြားသူရဲ့ သမီးကို ကိုယ့်ရဲ့ ချွေးမအဖြစ် ရယူဖို့ စဉ်းစားနေခဲ့လို့ပါပဲ။
"အမေ၊ မေကျားကို ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မောင်နှမဝမ်းကွဲ/ချွေးမ ဖြစ်လာစေချင်တာ တကယ်ပဲလား" လို့ ကျိုးကွေ့လိုင်က ပိုက်ဆံလက်ခံရရှိပြီးနောက် ပြုံးဖြီးရင်း မေးပါတယ်။
"ဘာလဲ၊ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ထင်လို့လား" လို့ လင်းချင်းဟယ်က ပြန်ပြောပါတယ်။
"ဖြစ်နိုင်တာပေါ့၊ တကယ်ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အစ်ကိုကြီးက ဒီလိုလူမျိုးနဲ့ပဲ အိမ်ထောင်ပြုသင့်တာ။ သူမက နူးညံ့သိမ်မွေ့တယ်၊ စာတတ်ပေတတ်လည်း ဖြစ်တယ်။ ကောလိပ်ကျောင်းသူ တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်သလို သူနာပြုတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်တယ်။ အိမ်က အခြေအနေတွေလည်း အရမ်းကောင်းတယ်။ ကျွန်တော်တို့မိသားစုနဲ့ တကယ် လိုက်ဖက်ပါတယ်" လို့ ကျိုးကွေ့လိုင်က ချီးမွမ်းစကားတွေကို ဆက်တိုက် ထုတ်ပြောလိုက်ပါတော့တယ်။
"ငါ့ရှေ့မှာ ပြောတာတော့ ရပါတယ်။ အပြင်သွားပြီး လျှောက်ပြောလို့ မရဘူးနော်၊ နားလည်လား" လို့ လင်းချင်းဟယ်က သတိပေးလိုက်ပါတယ်။
"သိပါတယ်အမေရာ။ ကျွန်တော်က ဦးနှောက်မပါတဲ့သူမှ မဟုတ်တာ။ မင်္ဂလာရက်တောင် မရွေးရသေးပါဘူး" လို့ ကျိုးကွေ့လိုင်က ပြန်ဖြေပါတယ်။
လင်းချင်းဟယ်လည်း ကျေနပ်သွားပြီး ကျိုးချင်းပိုင်နဲ့အတူ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် သောက်ရင်း ထိုင်နေလိုက်ပါတယ်။ သူမက သာယာပျော်ရွှင်တဲ့ လေသံနဲ့ "ဒီအတိုင်းသာ အရာရာ အဆင်ပြေသွားမယ်ဆိုရင် နောက်နှစ်နှစ် သုံးနှစ်အတွင်းမှာ ကျွန်တော်တို့မိသားစုမှာ အသင်းဝင်အသစ် တိုးလာတော့မှာပါ" လို့ ပြောပါတယ်။
ကျိုးချင်းပိုင်ကလည်း သမီးလိုချင်တဲ့ ဆန္ဒကို မြေးမလေး လိုချင်တဲ့ဆန္ဒဘက်ကို ပြောင်းလဲထားပြီးသား ဖြစ်ပါတယ်။ သူက မြေးမလေးတစ်ယောက်ကို ချီပိုက်ချင်နေတာဖြစ်ပြီး "သူ့ကို အလုပ်ကြိုးစားခိုင်းရမယ်" လို့ တုံ့ပြန်ပြောဆိုလိုက်ပါတယ်။